Larissa Vanherle

Larissa Vanherle

De dag dat alles juist zat! Venloop..

Published in BLOG

Caution!!! Dit verslag lezen zou misschien wel eens meer tijd in beslag kunnen nemen dan de wedstrijd gewoon zelf te gaan lopen!! :)

Vrijdag 10 maart 18.00u: tempo-time!! 3 x 2000 + 1000 op het menu vandaag! Christophe (Roosen nvdr… Dat heb je dan als 12% van het team Christophe heet… tsss…) polst even naar mijn plannen. Rond de 4’20” gok is zo… Hmmm… ‘Proberen we 4’10”?’

Yep, ok, moet wel lukken! En al snel merk ik dat we de eerste twee 2000’den aan 4’00” en een ‘kletske’ hebben afgerond… onder de 4’10” dus… en net over de 8’ per 2000 dus… De laatste komt eraan… en yep… ik merk al snel het doel!!! Eindigen onder de 8’!! Volhouden!!! De eerste helft is al gelukt… nu nog een keer 1000m vasthouden! “Komaan hé!! Nog efkes..!!! 400m nog!” Christophe telt de meters voor me af en roept me naar het einde van de laatste 2000m! En we zijn stevig onder de 8’ kunnen blijven! Wauw, dat zou me alleen dus niet gelukt zijn!!

Bij het uitlopen komt dan de vraag of ik geen zin zou hebben om mee naar Venlo te gaan! Niet voor de halve marathon, zoals de meesten van het team, dat niet… maar wel als test op de 10k! Waar zou de winter me gebracht hebben? Even checken of de trainingen hun effect niet gemist hebben! En het parcours leent zich hier perfect toe, naar het schijnt! Vlak als een biljarttafel, een geweldige sfeer, alles wat je nodig hebt om jezelf eens degelijk uit te dagen…

Zin? In lopen? Tja… natuurlijk wel…, altijd!! Ik beloof te checken of ik kan! En er staat inderdaad nog niks op de planning, jeui!!! Vlug naar de site, maar wat een domper… Uitverkocht!! Helaas… net als voor de halve marathon zijn er voor de 10k ook geen tickets meer beschikbaar… Jammer! Beetje teleurgesteld zelfs…

Maandagtraining! ‘Ja, maar ja, Vanherle… schuim facebook maar eens af op zoek naar een ticket, hé!! Gekwetsten genoeg!’ En omdat ik echt graag mee wil en ook wel benieuwd ben naar wat mogelijk is, doe ik onmiddellijk bij thuiskomst de laptop open en ik hoef niet ver te zoeken! Facebook-pagina van Venloop open en idd… tickets genoeg!! Ik beslis op twee paarden te wedden en stuur twee dames een privébericht dat ik graag hun ticket wil overkopen! De eerste die reageert wordt de gelukkige! En vijf minuten later heb ik al prijs!! Aimée Leclair reageert en wil gerust haar ticket naar me opsturen na betaling! Spannend wel… wie weet stuurt ze het gewoon niet op… Je weet maar nooit! Maar we besluiten samen om het op de officiële manier te doen! Ik betaal dan wel iets extra maar dan staat het nummer op mijn naam en moét ze het wel opsturen. Bijkomend voordeel: in de uitslagenlijst komt ook mijn naam, altijd wel leuker. Op het nummer zelf en in de deelnemerslijst blijft wel ‘Aimée Leclair’ staan… Ik word dus even een Aiméeke voor een dagje!! En nee, Beusen… de nadruk ligt niet op de ‘Ai’ maar op de ‘mée’!! :-p En op vrijdag ligt het ticket al in mijn bus!! Ging dus heel vlotjes, dank je wel Aimée voor die super medewerking!!

34934… mooie nummer, hé: dat zit goed!!

Heb er trouwens twee stevige trainingsweken opzitten… wat meer kilometers dan normaal aan een steviger tempo dan normaal en ik besluit de week voor Venlo dan ook een beetje ‘rustig aan te doen’. Alé, rustig aan in ‘Larissa-lopers-taal’ dan, hé! Geen intervalletjes deze week, geen tempo’s… gewoon ‘op t gemakje’ wat kilometertjes afmalen!! Vrijdag de laatste 10k in de benen in een loslosloslosloslooptempo en nu echte rust tot zondag!!

Zondagochtend!! D-Day en het kriebelt… en jaaaaa… er zijn er daar een paar die wat gezaag hebben moeten aanhoren de laatste dagen… Sollie daalvool!!! En vooral merci om me toch op te peppen!! ;-) Vrouwen hé… (waar zijn die ‘oog-draaiende-smileys’ als je ze nodig hebt… tsss…)

Zalig weertje trouwens vandaag!! Dit zit al mee, heel juist! Stralend zonnetje… geen wolkje aan de lucht… niet te warm… niet te koud… net wat een loper nodig heeft! Het mocht wat kosten daar in Venlo precies! ;-)

Doel van vandaag? Eruit halen wat erin zit… en vooral, een nieuw PR op de 10k vastzetten. Het vorige zat ergens in de buurt van 43’20”. Op maandag voorspelde Christophe R me een tijd van 41’20”. Tony voorspelde, volledig los daarvan, op woensdag een tijd van 41’30”. Knap dat ze allebei zo dicht in mekaars buurt zitten! Maar wat een tijd vooral… Poeh… lijkt me redelijk onhaalbaar voor mezelf om op zo’n scherpe tijd over de finish te kunnen lopen! Dan zou k een constante van 4’09” moeten aanhouden gedurende de ganse 10k. Lijkt me lastig aangezien ik toch wel alles heb gegeven aan hetzelfde tempo tijdens die drie 2000’den twee weken geleden… Zelf zou ik al blij zijn met een tijd onder de 43’ maar eigenlijk is een tijd vlak onder de 42’ nog aanlokkelijker! Daar ga ik persoonlijk voor… Maar ik laat het vooral op me afkomen… We zien wel! Ik heb in elk geval de juiste benen vandaag, het gevoel zit goed!!! Dat zit dus ook al juist!!

Food 2 run boek en de blender in de aanslag voor een overheerlijke smoothie van havermout, banaan en blauwe bessen!! Hmmm… dat smaakt!!

Loopkleren aan en juu!!! Kevin en Dimi pikken me op rond negenen en we rijden samen richting Sensa in Riemst om van daaruit samen met Patrick en Nora verder te rijden richting Venlo! Hét lopersmekka van de dag! Met een klein ietsiepietsie omwegje hier en daar geraken we op onze plaats. Leuk autoritje trouwens: over bananen enzo… Niet waar, Dimi? (insiders joke! ;-) ) De sfeer onderling is super! Ook dit zit weer helemaal juist! Hmm… het lijkt alsof alles vandaag gewoon super in de plooi aan het vallen is!! Zenuwtjes kriebelen wel, maar dat is goed!!! Dat mag! Dat hoort er nu eenmaal bij… Parking: check! En we zijn ruim op tijd! Zelfs nog tijd genoeg voor een tasje koffie, een theetje of een waterke.

Richting tent nu voor het ophalen van de startnummers. En we maken ons klaar… startnummers opspelden, lange broeken en truien uit en richting startvakken. Veel tijd om op te warmen hebben we niet meer helaas. Dus zoeken we nu maar ons juiste startvak. Hier speel ik wel heel eventjes een klein beetje vals… oeps… Aimée zou moeten starten in het laatste vak en dat zie k nu niet zo onmiddellijk zitten en dus besluit ik met Dimi en Kevin mee te gaan naar het eerste startvak. Wat hoog gegrepen lijkt me zo, maar alleen gaan staan in het tweede is ook maar alleen he! Uiteindelijk starten we echt helemaal vooraan en de opzwepende muziek zorgt voor wat warmte… of waren het de schaars geklede (en dat is dan nog een understatement!) Braziliaanse danseresjes, mannen? Want nu zo stilstaan in een singletje en een korte broek is toch maar frisjes… Brrrr…

Nog eventjes, nog heeeeeeel eventjes… vingers aan de klok… nog 5… nog 4… 3… 2… 1… Een schot weerklinkt en we zijn na 3’ over de startlijn, netjes! We zijn ermee weg… De wedstrijd waar ik een nieuw PR van mezelf verwacht is begonnen! The game is on!!

Ik loop vlak achter Dimi die hier een tijd wil neerzetten onder de 40’ samen met Kevin!! Go Dimi Go… Yes you can! Ze starten stevig aan een tempo van 3’45” en ik besluit dit even te volgen. Iemand raadde me aan het verschil te maken op de rest en tijd te pakken waar dat kan en waar het mogelijk is! Niet waar, Cas? Dus ik luister! Flink he!! ;-) Hier kan ik al een mooie voorsprong nemen op de achterblijvers.

Ik zie één vrouw voor me en na een meter of 500 komt de volgende me voorbij! Een supersnelle, ze bleek achteraf gezien dan ook de winnares te zijn met een tijd van 37’49”!! Bewonderenswaardig! Ik weet dus van dit punt af al met volle zekerheid dat ik als derde in de rij loop, voorlopig althans. En ik ben me heel bewust dat er nog vrouwen gaan volgen die me voorbij gaan steken! Dat staat als een paal boven water! Maar het gebeurt niet in de eerste kilometers in elk geval…

Het moet ergens tussen kilometer twee en drie geweest zijn dat ik besloten heb Kevin en Dimi los te laten en mijn eigen tempo te gaan zoeken! Heel bewust… Het ging nog, ik kon het nog aan, maar zou liever niet crashen na een kilometer of zes, dus het lijkt me veiliger dit te doen! Ik heb hier toch al wel heel wat secondjes kunnen meepikken, waarvoor dank mannen! (Al hadden ze helemaal niet in de gaten dat ik daar liep… lol… jaja…, ik kan soms ook mijne mond houden ;-) ! )

4’05”… mijn tempo precies een beetje gevonden… En ik bedenk me dat ik hieraan de 2000’den gelopen heb. Hierbij beslis ik dus om dit tempo een kilometer of twee vol te houden en dan even terug te zakken naar 4’30” om op adem te kunnen komen en daarna terug in te pikken op 4’05”. Op training was ik namelijk heel blij om na 2000m in dit tempo even bij te kunnen komen!

Kilometerpaal vier komt eraan en ik hoor mijn naam achter me: ‘Goed bezig Larissa, uit de wind blijven hé!!’ Patrick steekt me voorbij en heeft zelf blijkbaar een stevig tempoke te pakken!! Goed bezig!! Dit ‘loopt’ goed! Vlak parcours en weinig last van de wind: ook dit zit heeeeeelemaal juist! Leuk!!

Bijna aan kilometerpaal vijf! Dan laat ik me zoals gepland even afzakken. Nog even Vanherle, kom op!

Op kilometer vijf krijgen we al even een tijdsaanduiding. Ik verbaas mezelf hier als ik vlak voor ik er voorbij loop 20’05” zie staan… Wow… knap!! Ik? Amai… En de Nederlanders verbazen me met hun exacte tijden en afstanden. Ook mijn klok duidt exact 5k aan en exact dezelfde tijd! Dit geeft me wel de nodige moed en de juiste spirit om toch nog maar even niet naar 4’30” af te zakken. Ik neem me voor om toch nog maar een kilometertje lang mijn pittige tempo aan te houden!

Ach… waar ik me ineens van bewust word… waar zijn de andere vrouwen eigenlijk? Gek! Nog niemand is me verder voorbij gestoken… En achterom kijken… Hmmm… Nee, dat ga ik niet doen… Stel: ik zie een vrouw? Awel… dan zou k me misschien gaan opjagen… Stel: ik zie er geen? Dan zou k misschien mijn tempo wel laten zakken! Nee… ik kijk gewoon niet en beslis er mijn eigen wedstrijd van te maken! Ik tegen mezelf!!! Dat was ook aanvankelijk het doel van vandaag! En dat verandert niet!

Kilometer zes… alles ok…

Kilometer zeven… hey… nog steeds alles ok!! Afzakken naar 4’30” zoals gepland? Neenee, wacht daar nog maar even mee! Heel even…

Kilometer acht… poeh… dit begint toch wel wat te wegen! Zoals altijd zit de adem nog goed, maar worden de benen moe… Maar nu nog afzakken naar 4’30”? In deze fase van de wedstrijd? NO WAY!!! Nu is t van door te bijten en vol te houden… tot aan de finish!! Komaan Vanherle!! Je hebt dit nu 8k volgehouden, dan kunnen die resterende 2 er ook nog wel bij, hé!

Het volk begint nu ook niet dik maar rijen-dik te staan!! En joelen en tieren dat ze doen!! Niet normaal!! De ganse afstand lang was dit al het geval, maar nu stijgt het echt ten top! Dit is helemaal Hollands! De sfeer langs de kant van de weg? Check: die zit helemaal juist!!! Nu wordt er echt langs alle kanten op me geroepen: ‘Daar… de derde vrouw…!!! Komaan Aimée, je bent de derde vrouw, niet afgeven, door gaan!!! Goed bezig, Aimée!’ Ik hoor het geluid als een golf voor me op joelen en uitdoven achter me!! Dit is echt onwezenlijk, ik loop nog steeds als derde vrouw in deze wedstrijd! Machtig!

Kilometer negen… en nu is er van lopen geen sprake meer!!! Ik loop niet meer… ik zweef… Ik zweef op de geluidsgolven van de supporters!! Ze roepen me meter voor meter vooruit!! Wat een gevoel… Het geeft me vleugels, feniksvleugels…

Nog 500m en we lopen nu echt het centrum van Venlo binnen… rijen en rijen mensen… en de ene roept nog harder dan de andere!! Onbeschrijflijk. Achter me kijken durf ik nog steeds niet… Ook al is het een wedstrijd tegen mezelf en tegen de tijd, als ik nu nog voorbij gestoken zou worden door een vrouw, dan zou ik dat wel heel erg jammer vinden! Dus… gaan met die banaan!!! Geen seconde mee prijsgeven!

Nog 200m… en de finish komt in zicht…

Nog 100 m… en daar komt ie!!! Mijn naam door de speakers… Mijn echte naam dit keer... ‘Derde vrouw in deze wedstrijd Vanherle Larissa uit Riemst’ En nog een keer en nog een keer… Krop in de keel! Onwezenlijk!! Dit zit echt juist!! De klok springt me in het oog… en ik verbaas me als ik de 40’ zie staan!!! Wat??? Ik??? Onder de 41’?? Shit… (Sorry…) De laatste passen en ik klok af op 40’29”.

En wat er verder gebeurde ging allemaal heel snel… enorm snel… Het eerste wat ik deed was kijken waar Dimi en Kevin stonden… maar dan kreeg ik een hanger rond mijn nek en een man aan mijn arm… ‘Drink wat en kom met me mee!’ Ik word achter de heras-rekken gesleurd en we komen in een vipruimte terecht! Drie mannen, drie vrouwen en een paar mensen van de organisatie. Voor de rest allemaal dames en heren in knappe pakken… Daar sta je dan te zweten… ;-) We hebben nu wel even tijd voor een babbeltje, gezellig wel! Ik heb dan natuurlijk ook al 10k moeten zwijgen!!!

Tijd om via het terras naar buiten te gaan. Eerst de huldiging van de snelste drie mannen en daarna zijn de vrouwen aan de beurt. Opnieuw mijn naam door de speakers en ik mag het schavotje op!! Plaatske drie is gereserveerd voor mij hier in Venlo en ik begin zo stilaan te beseffen wat ik gedaan heb terwijl ik al die mensen zie staan… veel mensen… heel veel mensen… Ik heb gewoon een podiumplaats gelopen in Venlo… ik ben hier als derde vrouw over de finishlijn mogen lopen, voor het oog van duizenden supporters. Een wedstrijd waar ik eens even snel snel een ticket voor heb gekocht. Een beker en drie kussen van de man in het strakke pak, een boeket bloemen en een proficiat van Miss Venlo 2017 en een medaille van ik-weet-het-niet-meer… even helemaal door de bonen nu!! Camera’s, fotografen, speakers en hopen volk!! Ik bijt op mijn lip en bedwing ‘n traan… en de man in het strakke pak heeft dat in de gaten en geniet ervan me te zien staan!! Hij glundert met me mee en geniet ervan, dat is duidelijk.

Klik klik… en de camera die nog even zoemt en we mogen beschikken!! Samen met de andere twee dames gaan we richting lopersdorp, maar how… toch nog even een fotograaf die ons onderschept voor nog maar eens een kiekje!! Nog even een babbeltje met de dames onderweg, maar ik zoek… ik zoek geel en zwart!! En ik vind!! Ik zie Kevin en Dimi als eerste staan en ok… nu is t hek van de dam… daar komen ze dan, die waterlanders die ik vijf minuten geleden wél nog kon bedwingen!! Met mn handen vol vlieg ik ze zo’n beetje rond de nek en vieren we samen wat we hier gepresteerd hebben!! Ik hoor nu ook dat Dimi niet zomaar onder de 40’ bleef zoals gepland maar zelfs een tijd van 38’42” weet neer te zetten hier!!! Waarvoor diep respect en een hele dikke proficiat!! Well done!

Nu richting Palukeesjes-van-de-halve-marathon!! Die zijn er al en hebben blijkbaar onze finish ook gezien!! Top! Heb ik ze toch wel niét mijn naam horen roepen zeker… Was het zo gewoon te reageren op ‘Aimée’ dat ik mn eigen naam nog niet meer herkende… ;-)  Daar staan ze: trots!!! Trots op wat we gedaan hebben!!! Dikke knuffels en proficiatjes, eerst van Christophe (Stevens dit keer;-) ) Thx maatje!! Dank zij jou ben ik erbij en heb ik deze progressie kunnen maken! Dat besef ik maar al te goed en ben je daar meer dan eeuwig dankbaar voor!! En we zijn fier… heel fier… Kevin, Dimi, Patrick en ik… met vieren hebben we de 10k gelopen en alle vier hebben we een super prestatie neergezet!! Zo leuk om dit met jullie te kunnen delen!!

Tranen zijn gevloeid, knuffels zijn verdeeld, proficiatjes zijn in heel veel dank ontvangen en nu is t aan jullie!!! Jullie gaan je nu klaarmaken voor jullie deel van deze dag!! De halve marathon hier in Venlo, waar jullie al zo lang naar uitkijken!! En we weten dat jullie gaan schitteren! Komt goed voor elk van jullie! Veel succes!

Wij zuchten nog een paar keer na van pure opluchting en gaan ons een strategisch plaatske uitzoeken naast de kant van jullie parcours. Eentje waar we jullie van ver genoeg zien aankomen en dus stevig genoeg gaan kunnen supporteren! We joggen er naar toe, zodat we ook wat uitgelopen zijn, en hiermee het nuttige aan het aangename koppelen. En de benen? Die voelen zwaar! (Ik spreek hier voor mezelf hé!!)

Mooi hier langs de kant van het water!! Ideaal voor een picknickje.. Rijst met kip, rijstkoeken met gelei, dadels en abrikozen… het lijkt een heus buffet! Lol… samen uit één potje grabbelen en smullen, leuk he!!  Puur genieten!! Want met een lege maag kan ne mens niet ‘te goei’ supporteren he…

Dit was een zalige dag… eentje om nooit te vergeten!! De zin om dat PR te breken was groot… heel groot… Maar het met 3’ verbreken? En hier in Venlo 10k volbrengen in 40’29”… een gemiddeld tempo van 4’03” 10k lang volhouden… dat kwam gewoon niét in me op!! Dat durfde ik in mn stoutste dromen zelfs niet waarmaken… Ik heb mezelf meer dan verbaasd vandaag… Wat een goed gevoel! De trainingen van deze winter hebben dus hun effect niet gemist… Dat is duidelijk!

Dat ik met deze tijd een podium liep is een dikke meevaller… Ook dat zat helemaal juist… zoals alles vandaag!! De benen, het gevoel, het gemoed, mooi nummer, de sfeer onderling, de sfeer daar in Venlo, de joelende supporters, het weer, het vlakke parcours, de wind die ons met rust liet,… álles gewoon!

Vandaag was dé dag dat álles juist zat!!

Dank je wel Christophe R, om me te overhalen om mee te gaan naar Venlo! Dit heeft me een boost gegeven! En merci om me te begeleiden bij die 2000’den, heb veel geleerd die avond!

Dank je wel Kevin en Dimi, dat ik mocht meerijden!!! Moest ik mijn eigen oriëntatiekunsten aangesproken hebben, dan had ik waarschijnlijk Venlo nooit bereikt in eerste instantie!!

Dank je wel team Paluko, dat ik onder de vleugels van jullie feniks mag doen wat ik het allerliefste doe. Dank je wel om me hierin te steunen en me beter te maken!! Dit kon ik alleen niet waarmaken!!!

En ik… ik ga gewoon door met doen wat ik graag doe!!

Dikke kus, Larissa

Read more...

Girl on the run!

Published in BLOG

Eerste wedstrijd als Paluko-loopster… Dat vraagt om een verslag(je)!

Flashback: zondag 28 februari 2016 en ik win toch wel mijn allereerste wedstrijd ooit zeker!! Zonder verwachting, zonder hoop, gewoon… lopen en doen wat ik graag doe!! Geen podium, geen huldiging, maar dat maakt allemaal niks uit!! Dit gevoel op zich is gewoon al heel erg leuk… Het is de “Bilzen offroad 13,5km” die voor de allereerste keer georganiseerd werd! Na aankomst wordt er van ver op me geroepen dat mijn prijs een gratis deelname is voor de volgende editie!

1 jaar later: begin februari… en ik word na mijn proefperiode aangenomen in het, met voorsprong, allerleukste, gezelligste team van het land: PALUKO… Hemels!

En zo wordt het dan bijna 26 februari 2017… bijna tijd om te gaan lopen op de wedstrijd waar ik vorige keer als eerste vrouw over de finish mocht lopen! Spannend… want de druk ligt nu wel hoog en natuurlijk hoop je diep van binnen dat je de verwachtingen van de supporters en de organisatoren mag en vooral kán inlossen… want geef toe… hoe leuk zou het zijn om twee keer op rij de wedstrijd te winnen! Maar aangezien er nu wel meer mensen zijn die van de wedstrijd af weten, schat ik mijn kansen niet zo groot in als vorig jaar! Maar we zien wel… Het grote doel? Fun!! Dat zal nooit veranderen! Daar verzeker ik me elke keer opnieuw van!

Woensdag eerst nog een keertje intervallen op Overhaem in de gietende regen en met een stormwind… en vrijdag nog een keertje los los los los los loslopen… Ok… toegegeven… dat laatste is er niet zo van gekomen, oeps misschien toch een beetje te snel geweest! Maar het voelde ook zo goed en trager lopen is dan echt niet gemakkelijk op zo’n moment… Ach, we kennen het allemaal wel zeker? Toch nog even proberen mijn Pietvader mee te krijgen, maar die moet helaas met vrouwlief naar de Carnaval. Tja… prioriteiten hé! Al heeft de rest van de groep achterblijvers-van-Spanje me wel goed geholpen! Peters horen hun petekinderen voor te trekken op hun vrouw! :) Haha! Doucheke in en naar huis nu! Rust in de benen tot zondag 14u, dan gaan we knallen! Alé… misschien… ik hoop het… misschien ook niet… hmmm… kan ik het wel??? Waarschijnlijk kan ik zondag niet eens 5 km lopen…?? En hupla…, daar zijn de alom bekende ‘speculaties-voor-een-wedstrijd’ weer… tsss… Naar de auto nu… naar huis… rust wacht!! Op weg naar de auto: Hoezo, jij hebt niks te doen zondag, Cas? Als je nu eens haasje kwam spelen? Ja? Jij kan? Check!! It’s a deal!!

Zondag ga je mee! Zondag 12.20u Cas oppikken in Spouwen en hup naar Bilzen! Inschrijven nu… Voor mij is dat al gebeurd, maar Cas moet nog even het formuliertje invullen… Vergeet blonde mevrouw haar bandje toch wel zeker… Daar kan Cas natuurlijk niet tegen en maakt er zijn missie van om het terug te bezorgen… tevergeefs… Ik daarentegen ben bezig met het uitkijken naar concurrentie… Zo hebben we elk ons eigen doel voor de wedstrijd opgebouwd! ;-)

Nummer nog afhalen en ik mag starten met een rond getal!! Joepie, daar hou k wel van!! 200… met deze nummer gaat het gebeuren, alé… misschien toch… Want ja… die twijfels zijn er elke keer opnieuw… Ik ga vandaag geen 13,5km kunnen lopen en ga waarschijnlijk na 5km al moeten opgeven! We zien wel! De organisatoren zijn in elk geval heel blij om me te zien! Cas start met nummer 325… hoe hij t ook draait of keert… er is daar geen cool nummer van te maken!!! LOL… Nog even een koffieke (voor Cas toch) en een spa bruiske (die is wel voor mij) en dan maar vlug gaan supporteren voor de starters van de 6,5km om 13.00u! Kleedkamer in, nog vlug veranderen van lange-mouwen-trui in korte-mouwen-T-shirt en juuu… Naar de start van de 13,5km om 14.00u. Daar staan we dan vooraan… en we zien al onmiddellijk een jongedame in een fluogroene singlet! We besluiten allebei samen dat we die maar beter in het oog houden!! Dit zou wel eens concurrentie kunnen zijn!!

10… 9… 8… 7.. 6… 5… 4… 3… 2… 1… PANG!!!

Daar gaan we!!! Vertrokken voor 13,5 km klimmen, klauteren, ploegen, zwoegen, zweten… en bovenal… genieten!! Na 100m besluiten we dat we madam-in-de fluogroene-singlet al kunnen uitschakelen als concurrentie… Ze zit nu al 50m achter… Maaaaaaarrrrr…. De wedstrijd duurt nog 13.4km dus we hebben nog heel wat voor de boeg!!! En of… na heel wat hoogtemeters en modderpaden beginnen de benen toch wel duidelijk te laten voelen dat ze hier toch echt wel moeite aan het doen zijn en dat het niet zomaar ‘van alleen’ gaat! Maaaarrrr… ik heb een supercoach bij die me ervan op de hoogte houdt dat de concurrentie erg ver achter zit!!! Madam-in-de fluogroene-singlet is in de verste verte niet te zien, dus we kunnen op ‘het gemakje’ verder onze tocht verder afhaspelen! Tot… we op Alden Biesen komen… we maken een haarspeldbocht en wat zien we 100m achter ons, dat moet zo ongeveer een 20-30 seconden zijn??? Ja hoor, een vrouw!!! Verdorie… waar komt die ineens vandaan? Zijn we met ons twee zo hard gefixeerd geweest op madam-in-de fluogroene-singlet, dat we gewoon andere dames even uit het oog verloren zijn… Dit zorgt toch wel even voor de nodige spanningen! Even de stevige en lange bergop naar het Apostelhuis afwerken en dan gaan we, volgens Cas, de laatste 5 km moeten knallen!! Even alles geven en afstand maken tussen mij en die tweede vrouw! Ok… boven… auw die bovenbenen!!! Maar Cas houdt me bij de les… ‘Geen tijd om te recuperen, Larissa, hier maak je de wedstrijd… Iedereen laat zichzelf even recuperen na zo’n bergopje, jij gaat dat niet doen, jij gaat knallen en doorgaan!! Hier maak je het verschil, hier op zo’n stuk win jij de wedstrijd!! Komaan!!’

Ok, ik luister… ga verder, zonder snelheid te minderen… meer zelfs, we bouwen op vanaf nu! Na een lang stukje door het veld voel ik plots een spreekwoordelijk ‘hete adem’ in mijn nek, en doe ik een poging om achter me te kijken, maar ik zie niet genoeg… ‘Hey… niet kijken, dat doe ik wel voor je… ze is nog ver!’ Maar iets in mij gelooft mijn mental coach niet, maar ik vertrouw erop… en blijf knallen!! Bergaf nu: ‘Komaan Larissa, grote stappen… en snelheid pakken!!’ En dat doe ik!! Maar na bergaf… ja hoor… weer een hoop hoogtemeters voor mijn neus… Alleen het zien van die berg zorgt al voor de nodige pijn in de bovenbenen!! ‘Kleine pasjes en voorover hangen’ zegt de coach, en ik gehoorzaam! Maar ik word moe! Cas telt de kilometers voor me af en zwijgt geen seconde… maar dat doet goed!! Ik concentreer me op alles wat hij zegt en dat helpt om de pijn in mijn bovenbenen even te negeren!! Ik praat nog steeds terug, dat lukt nog!! Op mijn adem moet ik niet trappen, dat is niet het probleem! De bovenbenen, die zorgen duidelijk wel voor de nodige pijntjes, maar doorbijten Vanherle… No pain, no gain!!

De laatste kilometers en die zijn helemaal door de bossen van de Kattenberg: klimmen over boomstronken, onder takken, de wit-rode lintjes volgen, want van een pad is hier totaal geen sprake meer! Cas laat me dan ook strategisch voorop lopen, zodat ik zelf het gewenste pad kan volgen! Hij doet dat echt goed, haasje spelen! (En ik bedenk me dat het toch wel heel jammer is dat ik die konijnenoren thuis vergeten ben die ik in de klas altijd gebruik bij het thema Pasen! Focus Vanherle… denk aan de wedstrijd, niet aan konijnenoren… tssss….)

Nog een paar meter door de bossen en we krijgen weer iets vastere grond onder de voeten… En wat ik dan zie doet me enorm veel plezier… Daar staat Piet die toch speciaal voor mij naar Bilzen is afgezakt! Liefst van al had ik hem rond de nek gevlogen om hem te bedanken, maar in plaats daarvan roep ik keihard ‘HEY!!’’ (En dat is heel duidelijk op het filmpje op youtube ;-) ) Het doet me echt goed dat hij er is en dat geeft me extra moed om er de laatste kilometer nog eens extra tegenaan te gaan!

Cas verzekert me nu dat de tegenstand uit het zicht is verdwenen en dit keer geloof ik hem! (Hij kan dus echt niet goed liegen blijkbaar ;-) )

We leggen de laatste kilometer af en langs de weg beginnen ze nu langs alle kanten te roepen dat de eerste vrouw in aantocht is… Wat een onwerkelijk gevoel!! Dit went nooit! We lopen het park uit en moeten nu nog een 200-tal meter richting finish, een rechte lijn! Ook hier hoor ik in de verte mijn naam door de speakers… Irreëel…

We lopen samen over de finish in een tijd van 1u06’18.6”. Uiteindelijk de volgende vrouw toch nog kunnen afschudden tot op 2’16” wat zo’n 500-tal meter moet geweest zijn… een mooi staaltje van ‘Vincere insieme’ als je het mij vraagt!! Jaaaaa, ik ben trots!!! Vuistje voor mijne geweldige mental en physical coach van de dag!!! Hij deed dat super!!! Zijn mond moet zo ongeveer geen seconde stilgestaan hebben, maar dat heeft ervoor gezorgd dat ik dit verwezenlijkt heb en dat ik dit gevoel opnieuw mag beleven… voor de tweede keer! Zalig, dit is kicken, dit is genieten, dit is voelen dat je leeft!!

Net over de finish en ze verzekeren me ervan dat er dit keer een huldiging is en dat ik om 15.30u in de inkomhal van de Kimpel aanwezig moet zijn! En daar is ook mijne supporter van de dag!!! Piet!!! Jeeuuiii… Ik had hem trouwens zaterdag nog gelokt… hem een berichtje gestuurd dat ik verse wafels gebakken had en die zou meenemen naar Bilzen! En ja, dat heeft gewerkt! Hihi… Heel blij mee!! En je gelooft het nooit… vlak voor we naar de auto gaan komt er toch wel iemand een selfie met me vragen… Verwezenlijkt zeg ik ja, en moet achteraf mijn lach proberen inhouden bij dit fenomeen!!!

Komaan Vanherle… Cas trekt me bij iedereen vandaan voor een welgekomen en overnuttig ‘uitloopje’… Ff gek doen, springen en gillen van plezier en terug een kilometertje lopen… op het gemakje nu!!! Nagenieten en even de wedstrijd terug overlopen! En dat doet deugd!! Woeps… bijna half vier… De beloofde wafels uit de auto, tas meenemen en naar de Kimpel!! En ja… voor de tweede keer ooit win ik een wedstrijd… en voor de eerste keer ooit mag ik in het midden staan bij de prijsuitreiking… Mijn eerste wedstrijd als Palukoloopster en ik win…

Een megagrote paraplu, een fles aperitief en een bon voor de volgende editie wordt me in mijn handen gestoken en ik geniet… ik geniet van elke seconde! En ik besef heel hard dat ik dit niet enkel aan mezelf te danken heb!!! Ben heel blij dat Cas me door deze wedstrijd heen gesleept (en vooral gepraat ;-) ) heeft! Wat is dit leuk!!! Klik klik klik… de nodige foto’s om dit moment vast te leggen zijn een feit En dan nu… tijd voor wafels!!!

Dank je wel Cas, om me dit te bezorgen, ben je heel dankbaar! Dank je wel Piet, om voor me te komen supporteren, deed me enorm veel deugd! Dank je wel team Paluko, om in me te geloven en me op te nemen in de groep! Betekent enorm veel voor me!!

Dikke kus

X

Read more...
Subscribe to this RSS feed