Larissa Vanherle

Larissa Vanherle

Per ongeluk.. tot aan de magische, heilige grens genaamd : Marathon!

Published in BLOG

Welke loper droomt er niet van?  Die magische marathonafstand ooit eens in de benen te pompen?  Lopen tot aan het gaatje, zoals dat dan zo mooi genoemd wordt?  De man met de hamer tegen komen?  Weten hoe het voelt?  Voelen welke pijntjes het met zich meebrengt?  Tot waar gaat het goed en vanaf welk punt is het afzien?  Afzien om daarna mee te kunnen praten met de grote jongens?  Eindelijk zeker weten van jezelf of je het kan of niet?  Kunnen antwoorden met ‘ja!’ op de vraag of je ooit een marathon liep? 

Wie wil het niet…  Echt elke loper heeft ooit wel eens rondgelopen met dit idee!!

En ik ben natuurlijk niet anders…  ah nee…  waarom zou ik!!  Vorig jaar had ik me zelfs voorgenomen om er waarschijnlijk in het najaar van 2017 werk van te maken! 

Maar mijn aanstelling bij Paluko en de daarbij behorende trainingen hebben daar anders over beslist!  Mijn trainingen opbouwen tot Paluko-niveau én een marathontraining op 1 jaar tijd…  dat zou van het goede teveel zijn!   Me kapot lopen om daarna misschien nooit meer te lopen… dat zie ik echt niet zitten!  Dus die marathondroom die wordt minstens met een jaar opgeschoven… 

Want ja…  uiteindelijk loop ik nog geen drie jaar!!  Begonnen in het mooie juli 2014 met Start to Run en sinds die periode gewoon op t gemakske mijn kilometertjes gemaakt.  Drie keer per week, goed voor een gemiddelde van 35 km op een week.    

Sinds ik bij Paluko mee train zijn die drie keer per week opgedreven naar vier keer…  en de kilometers zitten nu zo tussen 50 à 60 per week, met hier en daar een uitschieter tot 70 km.

Daarbij dus nog een marathontraining pompen?  Neen, geen goed idee!!   Maar geen nood, van uitstel komt vast geen afstel als het gaat over iets wat je echt wel heel graag wil! Alles op zijn tijd gewoon!  Geduld is een mooie deugd. 

Over Wings for Life nu…  een wedstrijd die ik op 3 mei 2015 voor het eerst liep.  Misschien dat niet iedereen het opzet kent?  Bij deze een beetje een uitlegje!

Run for those who can’t…  een slogan die je nauw aan het hart ligt als je iemand kent die de pech heeft om niet zo mobiel te zijn dan ons, lopers… 

Wings for Life is een stichting die onderzoek doet naar ruggenmergletsels. Elk jaar organiseren ze een Worldrun waaraan gemiddeld 30 landen per jaar mee doen!!  In al die verschillende landen wordt er op hetzelfde tijdstip het startschot gegeven voor ontzettend veel lopers! 

Wij hebben geluk…  wij starten om 13.00u in de namiddag…  oef!  Woon je aan de andere kant van de wereld…  tja… dan is het midden in de nacht natuurlijk!!  (Wat waarschijnlijk ook wel zijn charmes zal hebben, maar als een niet-nachtmens ben ik blij met ons uurke!! ;-)

Wat deze wedstrijd nu net zó speciaal maakt is dat er op het 100km lange parcours géén finishlijn ligt!!  De finish vermomt zich hier in de vorm van een auto!!!  Een ‘catchter car’!  Deze wagen vertrekt om exact 13.30u aan de start met een snelheid van 15km/u.  Deze snelheid wordt per uur opgedreven totdat hij om 16.30u een snelheid haalt van 35km/u! 

Van het moment dat je ingehaald wordt door deze wagen eindigt dus de wedstrijd voor jou!

Jezelf als loper erg goed kennen en jezelf kunnen inschatten is dus een ab-so-lu-te must!!!  De goalcalculator op de site is een uitstekend hulpmiddel, deze vertelt je precies hoe snel je moet lopen om een bepaalde afstand te halen!! Goed inschatten dus welk tempo je kan volhouden over welke afstand…  Even rekenen en je persoonlijke doelen op je arm schrijven om door de wedstrijd heen eens te kunnen spieken is dus géén overbodige luxe ;-).

En ja…  ook dit jaar schrijf ik me in om te lopen voor zij die het niet kunnen!  Ergens midden maart mijn inschrijvingsgeld betaald, wat trouwens voor de 100% naar de stichting gaat nvdr ;-)

Want ik kijk al van 7 mei 2016 weer uit naar deze wedstrijd!  Die dag liep ik 23.67km voor het goede doel!!  Net iets minder dan de gehoopte 25km die ik voor ogen had….  Maar hey…  in 2015 liep ik 22.88km en in de hitte van 2016 was die ‘bijna 24km’ toch wel ok! 

Dit jaar hou ik de 27km voor ogen!!  Dan moet ik 2u15’ een tempo van 5’00”/km volhouden!  Dat moét te doen zijn, neem ik mezelf voor…

Mijn ‘afstands-pr’ ligt op 30km…  Dus daar nét iets boven eindigen zou nu toch ook wel heeeeeel leuk zijn…  Mààr dan moet ik een tempo van 4’50” voor de volle 2u30’ weten aan te houden…  Wordt pittig, maar ik hou het in mijn achterhoofd!  ;-)  Zou wel cool zijn…  Maar euh….  We blijven realistisch!!!  27 it will be!! 

Even eens polsen in het team of er iemand zin heeft om mee te gaan!!  Zo alleen is ook maar alleen he…  Beetje de ervaring kunnen delen met mensen die dezelfde passie hebben is altijd leuker!  En ik moet zeggen…  Tony was al erg snel verkocht!!  Jeuuii!!!  Dit jaar moet ik niet alleen naar Wings for Life!!  Al zal het, in tegenstelling tot de voorbije twee jaar, niet in Ieper zijn voor mij…  Zij organiseren enkel de ‘app run’, zonder de wagen.  Omdat dat niet hetzelfde is, heb ik een tijdje geleden al beslist om naar Breda te trekken voor mijn wedstrijd, ik moét en zál achterna gezeten worden door de catcher car, dat is nu eenmaal de charme van de wedstrijd!!  (De winnares van vorig jaar daar liep toen om en bij de 39km en stond trouwens naast me op het podium in Venlo, ze won er de 10km!  Diana Golek.  Topmadam by the way!!  Ze trekt naar Australië voor de wedstrijd dit jaar!  Want de winnaar en de winnares in elk land mogen als prijs een locatie naar keuze opgeven voor het volgende jaar!) 

Op de tungrirun, 1 mei, laat Norbert ook nog in de vlucht weten dat hij interesse heeft om mee te gaan.  Hij twijfelt nog, maar die twijfel is op woensdag na de training weg en hij vraagt me hem ook in te schrijven!!  Check!!!  Nog net op het nippertje, een paar uur nadat ik hem inschreef werd de online inschrijving afgesloten!  Met ons drietjes dus!  Tony, Norbert en ik gaan naar Breda!!  We will run for those who can’t!!  Elk z’n eigen doel, maar samen!  Leuk!!  Ik kijk er nu mogelijks nog harder naar uit!

In de rit naar daar hebben we natuurlijk plezier…  Dat heb je dan als je met de twee ‘droogsten’ van het team een auto mag delen voor een slordige anderhalf uur!!  Zalig gewoon!!  Maaaaar…  er wordt ook serieuze praat ‘verkocht’ zo nu en dan!  We verklappen mekaar natuurlijk ons persoonlijk doel!!  Het mijne las je hierboven al!  Tony wil ongeveer hetzelfde aanhouden dan mij en Norbert heeft beslist een ronde lang te lopen voor de stichting!!  (Elke locatie moet een parcours van 100 km voorzien en in Breda zijn dat 4 identieke lussen van 25 km!)

Ik verklap aan hen nu ook dat… moest het nu zijn, je weet maar nooit, zo heel misschien zo, tja…  per ongeluk dan, he…  stel…  ik word pas ingehaald op 33km of zo…  Puuuuur hypothetisch dan he, dan zou ik missscchiiiieeeennn wel kunnen doorlopen tot 42.2km…  Maarja, dan moeten de benen na die grote hoeveelheid kilometers ook nog wel goed zitten he…  want uiteindelijk moet je er dan nog eens een heel aantal kilometers aanplakken he… En tja, hoe groot (of liever gezegd hoe klein) is die kans…  Dus ja… gewoon even een vreemd hersenspinsel…  Maar ssssttt… tegen niemand zeggen he… dom idee!!!  ;-)

Aangekomen!!  En de parking?  Die is lekker dichtbij…  Dat zorgt natuurlijk weer voor de nodige hilariteit… zo dicht mogelijk willen parkeren om zo meteen zo veel mogelijk te lopen…  Mensen kunnen toch vreemd in mekaar zitten hoor, jongjong!!

Borstnummers ophalen en zo blij zijn dat er toch een T-shirt in ons pakket zit, aangezien we daarvoor toch te laat ingeschreven hadden!  Nice!!  We happy!!  Dus die trekken we dan meteen maar aan, alle drie in tenue van de dag!!  Omkleden, laatste voorbereidingen treffen, rugzak wegbrengen en de startvakken in!!!  Bijna klaar voor vertrek!!  En van publieksopwarming, daar kunnen wij Belgen nog wel iets leren van de Nederlanders, hoor!  Amai!!  Je bent een vreemde eend in de bijt als je niét mee doet, in tegenstelling tot aan onze kant van de landsgrens…  tsss…  Dus ja, we zwaaien onze armen met de bende mee van links naar rechts, we springen op en neer en schreeuwen de longen uit ons lijf wanneer ons dat gevraagd wordt!!!  Brave Belgjes!!!  Ok, nog een halve minuut… en over ganse de wereld vertrekken ontzettend veel mensen met lopen…  niet zomaar, maar elk met z’n eigen doel!! En of dat doel nu 5 km is, 15 km of 50 km is…  Iedereen is nu al een held…  Want we beginnen er toch maar mooi aan!!! Neh!!! 

Tony en ik vertrekken samen, behoorlijk vooraan van de lange rij lopers.  Aan een tempo van 4’30”.  Dat is een pak sneller dan mijn voorziene 5’00” à 4’50”, maar enfin…  Zo efkes kan geen kwaad zeker?  Een voorsprongske opbouwen op de catcher car kan geen kwaad he…  toch niet als ik dit niet té lang doe…  Want ja… doel is wel: blijven lopen tot de wagen me inhaalt…  en niet me ‘oplopen’ om dan verder te moeten wandelen en al wandelend ingehaald worden!!  Rekening mee houden, Vanherle!!  Rekening mee houden!!!  Blijf bij de les! 

Maar de kilometers vliegen voorbij!!  Hebben we nu echt ‘al’ 4 km gelopen?  Amai…  We maken al snel een praatje links en rechts en merken al snel erg veel blauwe shirts van ‘team Belgium’.  We ontdekken al babbelend dat het een groep van 64 personen is uit het Leuvense die hier komen lopen, en een aantal van hen leggen de afstand zelfs in hun rolstoel af, want daar is hier een apart klassement voor!!  Net zoals Sien en Chris!  Zij horen allebei bij het team en zijn respectief de eerste man en vrouw in rolstoel!  Allebei Belgen, het maakt ons trots en we kunnen het niet laten ze stevig aan te moedigen, telkens wij voorbij lopen!  Want we halen mekaar beurtelings in en dat schept een band ondertussen! 

10km al…  en verdorie… niet volgens plan!!!  Tssss…  nog steeds 4’30” op de teller…  maar wacht even…  voor we afzakken krijgen we een vraag van achter ons!!  Belgen…  ze zijn wel met erg veel hier, lijkt wel en invasie, nu Ieper verstek heeft gegeven!!  Ze willen graag weten wat ons doel is en wij verklaren ons nader.  Euh,  27 à 30??  ‘Je weet toch dat je dan wel heel wat trager moet lopen hé?’  Jaja, en ik laat ze mijn linker onderarm zien waar duidelijk de juiste getalletjes op staan die de tempo’s, afstanden en looptijden weergeven!  Ja hoor, voorbereid ben ik wel zenne!!  Maar ik beloof ze plechtig dat ik dadelijk afzwak naar 5’00”, ergens rond het 15km-punt! Geen nood!!  Ze gebruiken ons nog even als pacer maar na een paar km zijn ze uit ons gezichtsveld… Floep… 

Whoesj…  stevige wind tegen voor een heeeeel lang recht stuk!  We klampen aan in een groep en Tony leert me waar ik moet lopen om zoveel mogelijk uit de wind te blijven!!  Zo nu en dan halen we een vrouw in… Wel leuk…  ik schuif netjes op naar voren dus!!  Nog een praatje met een lange Nederlandse marathonloper tussendoor en de tijd vliegt voorbij!  Die man die ik trouwens per ongeluk voor de voeten liep!  ‘Maar he, wat doe je nou?’ (Denk er even een sappig Nederlands accentje bij;-) ) Oeps…  sorry daarvoor nog meneer de marathonloper!

Na ons babbeltje loopt hij een pasje sneller en hij verdwijnt uit ons gezichtsveld naar voren toe! 

Voor we het weten zitten we aan km 15…  Had ik nu echt gezegd dat ik vanaf hier trager zou gaan naar 5’00”…  Ach… dit voelt nu zo soepel… ik hou het nog maar even aan…  al babbelend met Tony voel ik amper nog dat ik aan het lopen ben, dus doen we maar verder op dit elan!! 

Hier en daar een slokje water aan de bevoorradingsposten en ju…  Gaan met die banaan!!  Het moet ook ongeveer op km 20 geweest zijn dat we ons eerste gelletje bovengehaald hebben (hatelijk die plakkerige handen die je daar aan overhoudt, dit ter zijde)…  en we houden ons nu bezig met de tijd op de halve marathon!!  Wat is ons PR daar en wat gaan we vandaag verwezenlijken op die afstand?  Uiteindelijk geeft de klok een mooie 1u35’ aan.  We beslissen samen dat we dat netjes gedaan hebben en beginnen aan de enige echte beklimming naar een brug die we amper bergje kunnen noemen… want vlak is het parcours wel…  daar kunnen we hier in Zuid-Limburg alleen maar van dromen!  Nog even een zotte pose voor een fotograaf aan de kant en maar weer verder, we krijgen de tijd goed om met ons tweetjes!

Ok, en nu… nu staat het vast!!  Hier beslissen we dat we op km 25 écht wel naar een trager tempo zullen afzakken!  Niet omdat het niet meer kan, maar omdat we weten dat we anders echt wel te ver moeten lopen eer we ingehaald worden.  Dat houden we niet vol!  Dan hebben we toch maar mooi een ganse ronde aan het stevige tempo van 4’30” gedaan!!  En wat er ook gebeurt, we zijn nu al trots!!  Op km 24 kan ik het niet laten even een meisjesgilletje uit te kramen, want vanaf dit punt doe ik meer dan vorig jaar!!  Dat kan al niet meer stuk!!! 

Km 25 en we passeren Breda centrum, van waaruit we daarstraks vertrokken zijn, alles wat we nu doen, doen we voor de tweede keer!  Afzwakken hebben we gedaan… niet naar 5’00” zoals vooropgesteld maar wel naar 4’45”…  ook nog ok! Het voelt goed!  Het rolt!

Km 30 en we komen voorbij weer eens een bevoorradingspost, en ik neem voor het eerst toch maar een halve banaan aan…  maar ik durf ze maar voor de helft op te eten, bang dat vast voedsel wat zwaar op de maag gaat liggen…  ik neem nu ook voor de tweede keer wat uitgebreider de tijd om toch degelijk de beker water uit te drinken, de vorige keren bleef het bij slokjes, maar ik besef dat ik nu echt wel even terug wat meer vocht nodig heb!! Ik hou even in en wacht op Tony…  Die laat me weten dat het even op is…  Maar ik hou me in en hou hem dicht achter me! 

Maar hij wil dat ik door ga…  hij ziet dat ik nog kan en wil dat ik doe wat mogelijk is…  Na wat getwijfel beslis ik te luisteren en door te gaan…  Beetje pijn om hem achter te laten, maar ik zag en hoorde hoe graag hij wou dat ik deed wat ik kon…  Dus ik ga er verder voor, alleen nu…  Het tempo van 4’45” is gemakkelijk vol te houden, nog steeds…

Tweede gelletje bovengehaald op km 32 en langzaamaan ‘opgesmikkeld’.  Dan komen ze eraan…  hopen motorrijders en ze delen ons mee dat de catcher car op 1.5km achter ons is!   Maar omdat die behoorlijk ‘traag’ inhaalt gaat het natuurlijk nog wel even duren vooraleer hij effectief bij me is!

Een deel in mij is daar heeeel erg blij mee moet ik zeggen, en toch is er een deel dat zegt: ‘verdorie’.  En dat zeg ik ook tegen één van de mannen die ik op dat moment passeer…  Al moet ik zeggen dat die me maar vreemd aankeek na die opmerking…  Was het nu omdat hij zelf gewoon heel erg blij was dat het bijna over was?  Of was het omdat hij er nogal behoorlijk afgepeigerd en leeg uitzag en ik nog even een praatje begon te slaan in adhd-Larissa- kwebbel-modus?  Of had hij gewoon zoiets van; ‘mens… shut the f*ck up!!!’  ??  Het kan allemaal… lol…  Dus ik laat hem maar wijselijk met rust ;-)  en laat hem achter me.

Hey, ongeveer km 35 en daar is meneer de lange Nederlandse marathonloper!!  Helemaal uitgeblust, ik loop hem in een stevig verschil in tempo voorbij en probeer hem nog even wat moed in te praten in het voorbij gaan!  Had niet verwacht hem nog tegen te komen vandaag…  Hij leek me zo soepel te lopen een aantal kilometers terug… 

En ik loop verder…  uiteindelijk nog tot 37.5 km en dan komt er een motard voorbij die ons waarschuwt dat er eerst nog een camera voorbij komt die ons filmt en dat dan de catchter car ons inhaalt en de wedstrijd er voor ons op zit!! 

En zo gebeurt het ook!!  38.03 km en daar is hij…  Hij haalt me in en ik voel me gelukkig!!!  Gelukkig dat ik maar liefst meer dan 14 km meer gelopen heb dan vorig jaar…  Maar ook dolgelukkig dat ik zoooooo dicht bij die magische afstand van 42.195km ben!!  En ik heb dan ook maar een microseconde nodig om te beslissen dat ik doorga tot daar!!  Ik moet en zal dat getal op mijn horloge zien staan vandaag…  al kruip ik tot daar!!!  Maar het gaat nog!!  Ik krijg vleugels en blijf lopen… 

De opmerkingen van de overige ingehaalde, en dus wandelende, lopers neem ik er maar bij…  sommigen verklaren me gek (ach… misschien hebben ze wel een beetje gelijk… ;-) ) en anderen wensen me nog veel succes in die laatste kilometers! 

Ik straal…  ik voel het…  ik loop gewoon naar een droom…  ik ben nu op weg naar de heilige afstand!!  Wat voelt dit onwezenlijk…  En het gaat nog!  Dus ik weet nu wel heel zeker dat het me gaat lukken vandaag!  Ik weet heel erg zeker van mezelf dat ik vandaag een marathon loop!  Al moet ik de laatste meters nog kruipen…  dit maak ik af!!! 

Heeeeeel erg diep zat dit idee wel verscholen, maar ik zag de kans dat dit ook echt zou gaan gebeuren maar heel klein in! 

39km….  Nog 3.2 km… 

39,5km en ik kom aan de bus…  deze moet ik hebben, maar ach… er zal er nog wel eentje komen zeker?  Ik bekijk mijn klok en een klein beetje rekenwerk zet mijn hersenen aan het werk!  Zou dit nog mogelijk zijn in een sub 3u20’?  Ach we zien wel…  Het is wat het is…  Wat maakt me ook eerlijk gezegd allemaal nog uit??  Het gaat me niet om de tijd, het gaat mij om de afstand!

Ik besluit nog iets meer dan een kilometer rechtdoor te lopen en dan om te keren, terug naar het punt waar de bussen ons opwachten om ons richting centrum te brengen!  Ik loop echt helemaal alleen deze laatste twee kilometer en nú zijn ze zwaar…  Nu zijn ze echt zwaar!!  De afstand op mijn horloge lijkt amper nog te stijgen…  telkens ik kijk is er maar een tiental meter bij gekomen…  en ik moet mezelf nu wel hopen moed in praten om die laatste anderhalve kilometer rond te krijgen…  ik keer om… richting bus… stap voor stap en het voelt nu toch wel een beetje als langzaam sterven…  Pijntjes worden nu duidelijk…  en de afstand staat stil…  zo lijkt het althans…  komt er nu echt geen metertje meer bij??  Komaan Vanherle…  nog een pas, nog eentje, nog eentje…  doorgaan nu… en ik bijt letterlijk op mijn tanden…  niemand meer in de buurt en de bus lonkt naar me!!  Ze komt nu erg langzaam dichterbij…  het lijkt wel alsof ik stilsta…  De bus wordt zo de spreekwoordelijke lichtstraal aan het einde van de 42.195km lange tunnel!

Ok…  ik ben er…  ik loop (of wat daar nog voor moet doorgaan) op het kruispunt waar de bus staat en er staat 42 km op mijn klok…  Maar hey…  we weten allemaal dat dat geen marathon is.  De man voor de bus roept dat ik in moet stappen, maar ik schreeuw dat ik nog 200 m moet lopen!!!  Ja hey seg, just is just he!!!  Ah ja… 

De busdeur sluit en ze vertrekt en het kan me geen barst schelen!!  Ik loop nog 100 m naar links en 100 m terug… En dan…  dan… dan staat er 42.21km op mijn teller!!!  Ik weet geen blijf met mezelf en ik roep…  ik roep en ik tier!!!  Ik liep net mijn allereerste marathon!!!!  Mijn horloge vertelt me dat ik dat deed in 3u19’58”, dus toch net de sub 3u20’ kunnen halen!  Onbelangrijk in mijn ogen, maar toch leuk om zo vlak onder een grens te eindigen. 

De man op het kruispunt herinnert me eraan dat de laatste bus net vertrokken is en vraagt me hoe ik terug in het startdorp geraak.  Euh… kan mij dat even geen barst schelen nu, ik zal de rest van mn leven toch niet moeten gaan slijten op dat kruispunt hier he…  deuheuh…  Op de één of andere manier zal ik wel ooit eens in de bewoonde wereld geraken zeker?

Man, I just ran a fucking marathon!!!!  I rule the world!!!  Ale, zo voelt het toch even… lol…  (en dat dacht ik he!!  Dat heb ik niet tegen die man zitten roepen he… ;-) Al had ik dat wel gewild…  hahaha)

Ik wandel rond en kan niet stoppen met trippelen…  dan stopt er een jonge kerel met een busje, die de boel hier komt opruimen…  en ik vraag hem of hij me naar het volgende ophaalpunt wil brengen…  na wat getwijfel stemt hij dan toch maar in en ik dacht dat ik hier weer ergens moet gegild hebben dat ik net een marathon liep…  (rollende-ogen-smiley erbij denken nu!!)

Ik probeer nog iets te doen wat op stretchen lijkt, maar echt helder nadenken over hoe dat nu precies ook al weer moest…  dat zit er niet meer in…  Dus wat ik daar precies uitgespookt heb???  Geen idee!! 

Net op t moment dat de jongeman zijn passagiersstoel vrij gemaakt had en ik me neer plant in zijn wagen, komt er dan toch nog een allerlaatste bus voorbij die de taak heeft nog wat ‘verdwaalde’ lopers op te pikken!  Alé dan maar, camionette uit en de bus op richting Tony en Norbert!!  En ik begin te bellen…  Ik bel naar de mensen die aan het wachten zijn op nieuws en krijg de ene na de andere verbaasde klanken aan de telefoon terwijl ik ween…  yep…  Daar zijn ze… die waterlanders…  de emo-buien die op t moment even niet te stoppen zijn…  telefoontje na telefoontje!! 

Ik zit nog even in alle stilte in de bus en de tranen blijven rollen…  De andere vijf verdwaalde lopers moeten gedacht hebben dat ik wel erg teleurgesteld moet geweest zijn met mijn resultaat ;-)  haha!

En daar…  daar zie ik in de verte de start…  De plaats waar we drie en een half uur geleden vertrokken zijn voor een zalige, magische tocht!!  De bus stopt en ik sta recht…  oeps…  AUWTSJ…  En die trappen van de bus naar buiten…..  Shit seg…  zo’n hoge trappen heb ik nog nooit gezien!!!  Lol…  en naar beneden, dat lijkt wel een Mount Everest die je moet trotseren om uit deze bus te geraken… whoeps…  dit is een pijnlijke affaire!!  Auw…  Auw… Auw…. En auw…  De trappen staan nog steeds op mijn netvlies gebrand dus ik weet wel heel erg zeker dat ik vier keer ‘auw’ heb moeten uitkreunen eer mijn voeten de vaste grond raakten!

Maar ze staan erop en ik neem met meer trots dan ooit de medaille in ontvangst die me aangereikt wordt!  Er staat geen teken van marathon op (dit is dan ook geen marathon-wedstrijd), maar dat kan me niks schelen…  dít is de medaille die ik kreeg na míjnn eerste marathon.  En dat dit nu net moest gebeuren op Wings for Life, een wedstrijd die me zo nauw aan het hart ligt, dat doet me wat!!  Ik doe ze om en bekijk ze alsof ik net een derde kindje op de wereld gezet heb… 

Wil ik een redbull…?  Ja graag…  Waarom ik dat antwoord geef weet ik nog altijd niet… Ik drink die bucht helemaal niet en nu loop ik daar met dat geopend blik vol plakkerig spul dat over mijn handen aan het spuiten is...  bwek...  Dus toegegeven, echt helder nadenken zit er dus blijkbaar niet meer in!!! 

Op zoek naar de mannen nu!!  We hebben op voorhand afgesproken aan één van de tentjes in het startdorp!  En als er verschillende tentjes zijn, tja…  waarom zou je dan niet aan de biertent afspreken…  ah ja…  ;-)  Op weg naar daar dus, maar er wordt op me geroepen…  Tony en Norbert staan links van me en nu ik ze zie… hupla…  even weer helemaal emo…  tranen…  en ik sla mijn armen voor mijn gezicht.  Alweer…  Daardoor hebben ze al snel door dat ik inderdaad dat mini-ideetje van doorlopen tot de magische grens heb kunnen bereiken vandaag!  Ze bekijken me en ik knik…  en dan weten ze genoeg!!  Ze glunderen even hard dan mij, komen op me af en feliciteren me uitbundig met de nodige knuffels en kussen…  Wat is het toch zo intens leuk als mensen zo hard met je meeleven!!  Heerlijk gevoel!!  Merci mannen!!!

Ik hoor nu dat ook Tony tot aan de verre 35.25km geraakt is en Norbert zo’n geweldige 26.25km neergezet heeft vandaag!!  Dikke bravo mannen, goed gedaan!!!  We did it!! For those who can’t!

‘Is dat onze pacer!!??’ hoor ik van ver…  Het zijn de twee jonge gasten vanop kilometer 10, die me ervan bewust maakten dat mijn tempo wel te hoog lag om op 27 km ingehaald te worden!!  Vol bewondering vragen ze wat nu uiteindelijk de uitkomst geweest was!! En ook zij zijn trots, amai…  gek om te zien dat zelfs mensen die je niet kennt het zo leuk vinden!  Dat is nu de typische samenhorigheid die bij deze wedstrijd hoort!  Zelf hebben ze ook hun doel van 30+ gehaald!  Proficiat, jongens!

En nu??  KOUD!!!  Vlug de tas ophalen en wat meer kleding rond onze loperslichamen draaien….  16° zonder zon…  ideaal loopweertje, dat staat vast, maar afkoelen gaat wel erg snel nu!  Zeker na de afstanden die we gedaan hebben vandaag!! 

We beslissen nog een drankje mee te pikken onderweg, maar dat wordt uiteindelijk een aperitiefje bij mij thuis!!  Wat was het leuk dat jullie nog mee naar binnen gekomen zijn om er eentje (alé ja, twee dan) te drinken…  Lachen, gieren en brullen, en dan weer tranen omdat mama en papa daar klaar staan met een boeketje bloemen!! 

Van de ene emotie in de andere en terug… en het voelt héérlijk!! 

Wat leuk om te kunnen zeggen dat 07 mei 2017 dé dag is dat ik voor het eerst een marathon liep! 

Helemaal ongepland en helemaal PER ONGELUK…  Whoeps… 

Nu twee dagen later en ik kan jullie meedelen dat alles doodnormaal is, of toch voor iemand die net een marathon gelopen heeft… 

Slapen gaat moeizaam en de kuiten laten zich natuurlijk behoorlijk voelen!  Trappen naar boven?  Vrij ok…  Trappen naar beneden?  Dat is even andere koek, maar het gaat ;-)

De grond die lijkt wel net iets dieper te liggen dan normaal telkens ik iets moet oprapen, dat wel ;-).  Hier en daar de nodige doorschuurwondjes van ondergoed en een teen die zich laat voelen, maar ik neem het er allemaal erg graag bij!!  Niks onoverkomelijks dus…  Elk pijntje voelt aan als een trofee!! 

Want vanaf zondag kan ik antwoorden op ‘dé vraag’ met:

‘Ja, ik liep ooit een marathon! ‘

En daarop ben ik trotser dan ooit!

Merci aan iedereen die in me gelooft!!  Ik hoef jullie heus niet allemaal op te noemen, you know who you are!!!

Merci voor alle berichtjes en woorden die gevolgd zijn na mijn aankomst!!  Super om te zien hoe jullie allemaal meeleven!  Dat geeft een heel leuk gevoel!

Merci Tony en Norbert dat jullie mee wilden naar Breda.  Jullie hebben mijn dag nog onvergetelijker gemaakt!!  Ik ben heel blij dat jullie erbij waren en er deel van uitgemaakt hebben!!  We hadden een super dag met z’n drietjes.

Het was geweldig om 30km samen met je te lopen, Tony!  Dat zijn er in elk geval 30 die ik nooit meer vergeet! Jij hebt me naar die heilige marathonafstand gebracht en dat zal ik nooit vergeten!!!  Eeuwige dank daarvoor!

We did it!!!

 

Afspraak volgend jaar op 6 mei 2018 om kwart voor tien bij mij thuis??

Dikke kus, Larissa

Read more...

De dag dat alles juist zat! Venloop..

Published in BLOG

Caution!!! Dit verslag lezen zou misschien wel eens meer tijd in beslag kunnen nemen dan de wedstrijd gewoon zelf te gaan lopen!! :)

Vrijdag 10 maart 18.00u: tempo-time!! 3 x 2000 + 1000 op het menu vandaag! Christophe (Roosen nvdr… Dat heb je dan als 12% van het team Christophe heet… tsss…) polst even naar mijn plannen. Rond de 4’20” gok is zo… Hmmm… ‘Proberen we 4’10”?’

Yep, ok, moet wel lukken! En al snel merk ik dat we de eerste twee 2000’den aan 4’00” en een ‘kletske’ hebben afgerond… onder de 4’10” dus… en net over de 8’ per 2000 dus… De laatste komt eraan… en yep… ik merk al snel het doel!!! Eindigen onder de 8’!! Volhouden!!! De eerste helft is al gelukt… nu nog een keer 1000m vasthouden! “Komaan hé!! Nog efkes..!!! 400m nog!” Christophe telt de meters voor me af en roept me naar het einde van de laatste 2000m! En we zijn stevig onder de 8’ kunnen blijven! Wauw, dat zou me alleen dus niet gelukt zijn!!

Bij het uitlopen komt dan de vraag of ik geen zin zou hebben om mee naar Venlo te gaan! Niet voor de halve marathon, zoals de meesten van het team, dat niet… maar wel als test op de 10k! Waar zou de winter me gebracht hebben? Even checken of de trainingen hun effect niet gemist hebben! En het parcours leent zich hier perfect toe, naar het schijnt! Vlak als een biljarttafel, een geweldige sfeer, alles wat je nodig hebt om jezelf eens degelijk uit te dagen…

Zin? In lopen? Tja… natuurlijk wel…, altijd!! Ik beloof te checken of ik kan! En er staat inderdaad nog niks op de planning, jeui!!! Vlug naar de site, maar wat een domper… Uitverkocht!! Helaas… net als voor de halve marathon zijn er voor de 10k ook geen tickets meer beschikbaar… Jammer! Beetje teleurgesteld zelfs…

Maandagtraining! ‘Ja, maar ja, Vanherle… schuim facebook maar eens af op zoek naar een ticket, hé!! Gekwetsten genoeg!’ En omdat ik echt graag mee wil en ook wel benieuwd ben naar wat mogelijk is, doe ik onmiddellijk bij thuiskomst de laptop open en ik hoef niet ver te zoeken! Facebook-pagina van Venloop open en idd… tickets genoeg!! Ik beslis op twee paarden te wedden en stuur twee dames een privébericht dat ik graag hun ticket wil overkopen! De eerste die reageert wordt de gelukkige! En vijf minuten later heb ik al prijs!! Aimée Leclair reageert en wil gerust haar ticket naar me opsturen na betaling! Spannend wel… wie weet stuurt ze het gewoon niet op… Je weet maar nooit! Maar we besluiten samen om het op de officiële manier te doen! Ik betaal dan wel iets extra maar dan staat het nummer op mijn naam en moét ze het wel opsturen. Bijkomend voordeel: in de uitslagenlijst komt ook mijn naam, altijd wel leuker. Op het nummer zelf en in de deelnemerslijst blijft wel ‘Aimée Leclair’ staan… Ik word dus even een Aiméeke voor een dagje!! En nee, Beusen… de nadruk ligt niet op de ‘Ai’ maar op de ‘mée’!! :-p En op vrijdag ligt het ticket al in mijn bus!! Ging dus heel vlotjes, dank je wel Aimée voor die super medewerking!!

34934… mooie nummer, hé: dat zit goed!!

Heb er trouwens twee stevige trainingsweken opzitten… wat meer kilometers dan normaal aan een steviger tempo dan normaal en ik besluit de week voor Venlo dan ook een beetje ‘rustig aan te doen’. Alé, rustig aan in ‘Larissa-lopers-taal’ dan, hé! Geen intervalletjes deze week, geen tempo’s… gewoon ‘op t gemakje’ wat kilometertjes afmalen!! Vrijdag de laatste 10k in de benen in een loslosloslosloslooptempo en nu echte rust tot zondag!!

Zondagochtend!! D-Day en het kriebelt… en jaaaaa… er zijn er daar een paar die wat gezaag hebben moeten aanhoren de laatste dagen… Sollie daalvool!!! En vooral merci om me toch op te peppen!! ;-) Vrouwen hé… (waar zijn die ‘oog-draaiende-smileys’ als je ze nodig hebt… tsss…)

Zalig weertje trouwens vandaag!! Dit zit al mee, heel juist! Stralend zonnetje… geen wolkje aan de lucht… niet te warm… niet te koud… net wat een loper nodig heeft! Het mocht wat kosten daar in Venlo precies! ;-)

Doel van vandaag? Eruit halen wat erin zit… en vooral, een nieuw PR op de 10k vastzetten. Het vorige zat ergens in de buurt van 43’20”. Op maandag voorspelde Christophe R me een tijd van 41’20”. Tony voorspelde, volledig los daarvan, op woensdag een tijd van 41’30”. Knap dat ze allebei zo dicht in mekaars buurt zitten! Maar wat een tijd vooral… Poeh… lijkt me redelijk onhaalbaar voor mezelf om op zo’n scherpe tijd over de finish te kunnen lopen! Dan zou k een constante van 4’09” moeten aanhouden gedurende de ganse 10k. Lijkt me lastig aangezien ik toch wel alles heb gegeven aan hetzelfde tempo tijdens die drie 2000’den twee weken geleden… Zelf zou ik al blij zijn met een tijd onder de 43’ maar eigenlijk is een tijd vlak onder de 42’ nog aanlokkelijker! Daar ga ik persoonlijk voor… Maar ik laat het vooral op me afkomen… We zien wel! Ik heb in elk geval de juiste benen vandaag, het gevoel zit goed!!! Dat zit dus ook al juist!!

Food 2 run boek en de blender in de aanslag voor een overheerlijke smoothie van havermout, banaan en blauwe bessen!! Hmmm… dat smaakt!!

Loopkleren aan en juu!!! Kevin en Dimi pikken me op rond negenen en we rijden samen richting Sensa in Riemst om van daaruit samen met Patrick en Nora verder te rijden richting Venlo! Hét lopersmekka van de dag! Met een klein ietsiepietsie omwegje hier en daar geraken we op onze plaats. Leuk autoritje trouwens: over bananen enzo… Niet waar, Dimi? (insiders joke! ;-) ) De sfeer onderling is super! Ook dit zit weer helemaal juist! Hmm… het lijkt alsof alles vandaag gewoon super in de plooi aan het vallen is!! Zenuwtjes kriebelen wel, maar dat is goed!!! Dat mag! Dat hoort er nu eenmaal bij… Parking: check! En we zijn ruim op tijd! Zelfs nog tijd genoeg voor een tasje koffie, een theetje of een waterke.

Richting tent nu voor het ophalen van de startnummers. En we maken ons klaar… startnummers opspelden, lange broeken en truien uit en richting startvakken. Veel tijd om op te warmen hebben we niet meer helaas. Dus zoeken we nu maar ons juiste startvak. Hier speel ik wel heel eventjes een klein beetje vals… oeps… Aimée zou moeten starten in het laatste vak en dat zie k nu niet zo onmiddellijk zitten en dus besluit ik met Dimi en Kevin mee te gaan naar het eerste startvak. Wat hoog gegrepen lijkt me zo, maar alleen gaan staan in het tweede is ook maar alleen he! Uiteindelijk starten we echt helemaal vooraan en de opzwepende muziek zorgt voor wat warmte… of waren het de schaars geklede (en dat is dan nog een understatement!) Braziliaanse danseresjes, mannen? Want nu zo stilstaan in een singletje en een korte broek is toch maar frisjes… Brrrr…

Nog eventjes, nog heeeeeeel eventjes… vingers aan de klok… nog 5… nog 4… 3… 2… 1… Een schot weerklinkt en we zijn na 3’ over de startlijn, netjes! We zijn ermee weg… De wedstrijd waar ik een nieuw PR van mezelf verwacht is begonnen! The game is on!!

Ik loop vlak achter Dimi die hier een tijd wil neerzetten onder de 40’ samen met Kevin!! Go Dimi Go… Yes you can! Ze starten stevig aan een tempo van 3’45” en ik besluit dit even te volgen. Iemand raadde me aan het verschil te maken op de rest en tijd te pakken waar dat kan en waar het mogelijk is! Niet waar, Cas? Dus ik luister! Flink he!! ;-) Hier kan ik al een mooie voorsprong nemen op de achterblijvers.

Ik zie één vrouw voor me en na een meter of 500 komt de volgende me voorbij! Een supersnelle, ze bleek achteraf gezien dan ook de winnares te zijn met een tijd van 37’49”!! Bewonderenswaardig! Ik weet dus van dit punt af al met volle zekerheid dat ik als derde in de rij loop, voorlopig althans. En ik ben me heel bewust dat er nog vrouwen gaan volgen die me voorbij gaan steken! Dat staat als een paal boven water! Maar het gebeurt niet in de eerste kilometers in elk geval…

Het moet ergens tussen kilometer twee en drie geweest zijn dat ik besloten heb Kevin en Dimi los te laten en mijn eigen tempo te gaan zoeken! Heel bewust… Het ging nog, ik kon het nog aan, maar zou liever niet crashen na een kilometer of zes, dus het lijkt me veiliger dit te doen! Ik heb hier toch al wel heel wat secondjes kunnen meepikken, waarvoor dank mannen! (Al hadden ze helemaal niet in de gaten dat ik daar liep… lol… jaja…, ik kan soms ook mijne mond houden ;-) ! )

4’05”… mijn tempo precies een beetje gevonden… En ik bedenk me dat ik hieraan de 2000’den gelopen heb. Hierbij beslis ik dus om dit tempo een kilometer of twee vol te houden en dan even terug te zakken naar 4’30” om op adem te kunnen komen en daarna terug in te pikken op 4’05”. Op training was ik namelijk heel blij om na 2000m in dit tempo even bij te kunnen komen!

Kilometerpaal vier komt eraan en ik hoor mijn naam achter me: ‘Goed bezig Larissa, uit de wind blijven hé!!’ Patrick steekt me voorbij en heeft zelf blijkbaar een stevig tempoke te pakken!! Goed bezig!! Dit ‘loopt’ goed! Vlak parcours en weinig last van de wind: ook dit zit heeeeeelemaal juist! Leuk!!

Bijna aan kilometerpaal vijf! Dan laat ik me zoals gepland even afzakken. Nog even Vanherle, kom op!

Op kilometer vijf krijgen we al even een tijdsaanduiding. Ik verbaas mezelf hier als ik vlak voor ik er voorbij loop 20’05” zie staan… Wow… knap!! Ik? Amai… En de Nederlanders verbazen me met hun exacte tijden en afstanden. Ook mijn klok duidt exact 5k aan en exact dezelfde tijd! Dit geeft me wel de nodige moed en de juiste spirit om toch nog maar even niet naar 4’30” af te zakken. Ik neem me voor om toch nog maar een kilometertje lang mijn pittige tempo aan te houden!

Ach… waar ik me ineens van bewust word… waar zijn de andere vrouwen eigenlijk? Gek! Nog niemand is me verder voorbij gestoken… En achterom kijken… Hmmm… Nee, dat ga ik niet doen… Stel: ik zie een vrouw? Awel… dan zou k me misschien gaan opjagen… Stel: ik zie er geen? Dan zou k misschien mijn tempo wel laten zakken! Nee… ik kijk gewoon niet en beslis er mijn eigen wedstrijd van te maken! Ik tegen mezelf!!! Dat was ook aanvankelijk het doel van vandaag! En dat verandert niet!

Kilometer zes… alles ok…

Kilometer zeven… hey… nog steeds alles ok!! Afzakken naar 4’30” zoals gepland? Neenee, wacht daar nog maar even mee! Heel even…

Kilometer acht… poeh… dit begint toch wel wat te wegen! Zoals altijd zit de adem nog goed, maar worden de benen moe… Maar nu nog afzakken naar 4’30”? In deze fase van de wedstrijd? NO WAY!!! Nu is t van door te bijten en vol te houden… tot aan de finish!! Komaan Vanherle!! Je hebt dit nu 8k volgehouden, dan kunnen die resterende 2 er ook nog wel bij, hé!

Het volk begint nu ook niet dik maar rijen-dik te staan!! En joelen en tieren dat ze doen!! Niet normaal!! De ganse afstand lang was dit al het geval, maar nu stijgt het echt ten top! Dit is helemaal Hollands! De sfeer langs de kant van de weg? Check: die zit helemaal juist!!! Nu wordt er echt langs alle kanten op me geroepen: ‘Daar… de derde vrouw…!!! Komaan Aimée, je bent de derde vrouw, niet afgeven, door gaan!!! Goed bezig, Aimée!’ Ik hoor het geluid als een golf voor me op joelen en uitdoven achter me!! Dit is echt onwezenlijk, ik loop nog steeds als derde vrouw in deze wedstrijd! Machtig!

Kilometer negen… en nu is er van lopen geen sprake meer!!! Ik loop niet meer… ik zweef… Ik zweef op de geluidsgolven van de supporters!! Ze roepen me meter voor meter vooruit!! Wat een gevoel… Het geeft me vleugels, feniksvleugels…

Nog 500m en we lopen nu echt het centrum van Venlo binnen… rijen en rijen mensen… en de ene roept nog harder dan de andere!! Onbeschrijflijk. Achter me kijken durf ik nog steeds niet… Ook al is het een wedstrijd tegen mezelf en tegen de tijd, als ik nu nog voorbij gestoken zou worden door een vrouw, dan zou ik dat wel heel erg jammer vinden! Dus… gaan met die banaan!!! Geen seconde mee prijsgeven!

Nog 200m… en de finish komt in zicht…

Nog 100 m… en daar komt ie!!! Mijn naam door de speakers… Mijn echte naam dit keer... ‘Derde vrouw in deze wedstrijd Vanherle Larissa uit Riemst’ En nog een keer en nog een keer… Krop in de keel! Onwezenlijk!! Dit zit echt juist!! De klok springt me in het oog… en ik verbaas me als ik de 40’ zie staan!!! Wat??? Ik??? Onder de 41’?? Shit… (Sorry…) De laatste passen en ik klok af op 40’29”.

En wat er verder gebeurde ging allemaal heel snel… enorm snel… Het eerste wat ik deed was kijken waar Dimi en Kevin stonden… maar dan kreeg ik een hanger rond mijn nek en een man aan mijn arm… ‘Drink wat en kom met me mee!’ Ik word achter de heras-rekken gesleurd en we komen in een vipruimte terecht! Drie mannen, drie vrouwen en een paar mensen van de organisatie. Voor de rest allemaal dames en heren in knappe pakken… Daar sta je dan te zweten… ;-) We hebben nu wel even tijd voor een babbeltje, gezellig wel! Ik heb dan natuurlijk ook al 10k moeten zwijgen!!!

Tijd om via het terras naar buiten te gaan. Eerst de huldiging van de snelste drie mannen en daarna zijn de vrouwen aan de beurt. Opnieuw mijn naam door de speakers en ik mag het schavotje op!! Plaatske drie is gereserveerd voor mij hier in Venlo en ik begin zo stilaan te beseffen wat ik gedaan heb terwijl ik al die mensen zie staan… veel mensen… heel veel mensen… Ik heb gewoon een podiumplaats gelopen in Venlo… ik ben hier als derde vrouw over de finishlijn mogen lopen, voor het oog van duizenden supporters. Een wedstrijd waar ik eens even snel snel een ticket voor heb gekocht. Een beker en drie kussen van de man in het strakke pak, een boeket bloemen en een proficiat van Miss Venlo 2017 en een medaille van ik-weet-het-niet-meer… even helemaal door de bonen nu!! Camera’s, fotografen, speakers en hopen volk!! Ik bijt op mijn lip en bedwing ‘n traan… en de man in het strakke pak heeft dat in de gaten en geniet ervan me te zien staan!! Hij glundert met me mee en geniet ervan, dat is duidelijk.

Klik klik… en de camera die nog even zoemt en we mogen beschikken!! Samen met de andere twee dames gaan we richting lopersdorp, maar how… toch nog even een fotograaf die ons onderschept voor nog maar eens een kiekje!! Nog even een babbeltje met de dames onderweg, maar ik zoek… ik zoek geel en zwart!! En ik vind!! Ik zie Kevin en Dimi als eerste staan en ok… nu is t hek van de dam… daar komen ze dan, die waterlanders die ik vijf minuten geleden wél nog kon bedwingen!! Met mn handen vol vlieg ik ze zo’n beetje rond de nek en vieren we samen wat we hier gepresteerd hebben!! Ik hoor nu ook dat Dimi niet zomaar onder de 40’ bleef zoals gepland maar zelfs een tijd van 38’42” weet neer te zetten hier!!! Waarvoor diep respect en een hele dikke proficiat!! Well done!

Nu richting Palukeesjes-van-de-halve-marathon!! Die zijn er al en hebben blijkbaar onze finish ook gezien!! Top! Heb ik ze toch wel niét mijn naam horen roepen zeker… Was het zo gewoon te reageren op ‘Aimée’ dat ik mn eigen naam nog niet meer herkende… ;-)  Daar staan ze: trots!!! Trots op wat we gedaan hebben!!! Dikke knuffels en proficiatjes, eerst van Christophe (Stevens dit keer;-) ) Thx maatje!! Dank zij jou ben ik erbij en heb ik deze progressie kunnen maken! Dat besef ik maar al te goed en ben je daar meer dan eeuwig dankbaar voor!! En we zijn fier… heel fier… Kevin, Dimi, Patrick en ik… met vieren hebben we de 10k gelopen en alle vier hebben we een super prestatie neergezet!! Zo leuk om dit met jullie te kunnen delen!!

Tranen zijn gevloeid, knuffels zijn verdeeld, proficiatjes zijn in heel veel dank ontvangen en nu is t aan jullie!!! Jullie gaan je nu klaarmaken voor jullie deel van deze dag!! De halve marathon hier in Venlo, waar jullie al zo lang naar uitkijken!! En we weten dat jullie gaan schitteren! Komt goed voor elk van jullie! Veel succes!

Wij zuchten nog een paar keer na van pure opluchting en gaan ons een strategisch plaatske uitzoeken naast de kant van jullie parcours. Eentje waar we jullie van ver genoeg zien aankomen en dus stevig genoeg gaan kunnen supporteren! We joggen er naar toe, zodat we ook wat uitgelopen zijn, en hiermee het nuttige aan het aangename koppelen. En de benen? Die voelen zwaar! (Ik spreek hier voor mezelf hé!!)

Mooi hier langs de kant van het water!! Ideaal voor een picknickje.. Rijst met kip, rijstkoeken met gelei, dadels en abrikozen… het lijkt een heus buffet! Lol… samen uit één potje grabbelen en smullen, leuk he!!  Puur genieten!! Want met een lege maag kan ne mens niet ‘te goei’ supporteren he…

Dit was een zalige dag… eentje om nooit te vergeten!! De zin om dat PR te breken was groot… heel groot… Maar het met 3’ verbreken? En hier in Venlo 10k volbrengen in 40’29”… een gemiddeld tempo van 4’03” 10k lang volhouden… dat kwam gewoon niét in me op!! Dat durfde ik in mn stoutste dromen zelfs niet waarmaken… Ik heb mezelf meer dan verbaasd vandaag… Wat een goed gevoel! De trainingen van deze winter hebben dus hun effect niet gemist… Dat is duidelijk!

Dat ik met deze tijd een podium liep is een dikke meevaller… Ook dat zat helemaal juist… zoals alles vandaag!! De benen, het gevoel, het gemoed, mooi nummer, de sfeer onderling, de sfeer daar in Venlo, de joelende supporters, het weer, het vlakke parcours, de wind die ons met rust liet,… álles gewoon!

Vandaag was dé dag dat álles juist zat!!

Dank je wel Christophe R, om me te overhalen om mee te gaan naar Venlo! Dit heeft me een boost gegeven! En merci om me te begeleiden bij die 2000’den, heb veel geleerd die avond!

Dank je wel Kevin en Dimi, dat ik mocht meerijden!!! Moest ik mijn eigen oriëntatiekunsten aangesproken hebben, dan had ik waarschijnlijk Venlo nooit bereikt in eerste instantie!!

Dank je wel team Paluko, dat ik onder de vleugels van jullie feniks mag doen wat ik het allerliefste doe. Dank je wel om me hierin te steunen en me beter te maken!! Dit kon ik alleen niet waarmaken!!!

En ik… ik ga gewoon door met doen wat ik graag doe!!

Dikke kus, Larissa

Read more...

Girl on the run!

Published in BLOG

Eerste wedstrijd als Paluko-loopster… Dat vraagt om een verslag(je)!

Flashback: zondag 28 februari 2016 en ik win toch wel mijn allereerste wedstrijd ooit zeker!! Zonder verwachting, zonder hoop, gewoon… lopen en doen wat ik graag doe!! Geen podium, geen huldiging, maar dat maakt allemaal niks uit!! Dit gevoel op zich is gewoon al heel erg leuk… Het is de “Bilzen offroad 13,5km” die voor de allereerste keer georganiseerd werd! Na aankomst wordt er van ver op me geroepen dat mijn prijs een gratis deelname is voor de volgende editie!

1 jaar later: begin februari… en ik word na mijn proefperiode aangenomen in het, met voorsprong, allerleukste, gezelligste team van het land: PALUKO… Hemels!

En zo wordt het dan bijna 26 februari 2017… bijna tijd om te gaan lopen op de wedstrijd waar ik vorige keer als eerste vrouw over de finish mocht lopen! Spannend… want de druk ligt nu wel hoog en natuurlijk hoop je diep van binnen dat je de verwachtingen van de supporters en de organisatoren mag en vooral kán inlossen… want geef toe… hoe leuk zou het zijn om twee keer op rij de wedstrijd te winnen! Maar aangezien er nu wel meer mensen zijn die van de wedstrijd af weten, schat ik mijn kansen niet zo groot in als vorig jaar! Maar we zien wel… Het grote doel? Fun!! Dat zal nooit veranderen! Daar verzeker ik me elke keer opnieuw van!

Woensdag eerst nog een keertje intervallen op Overhaem in de gietende regen en met een stormwind… en vrijdag nog een keertje los los los los los loslopen… Ok… toegegeven… dat laatste is er niet zo van gekomen, oeps misschien toch een beetje te snel geweest! Maar het voelde ook zo goed en trager lopen is dan echt niet gemakkelijk op zo’n moment… Ach, we kennen het allemaal wel zeker? Toch nog even proberen mijn Pietvader mee te krijgen, maar die moet helaas met vrouwlief naar de Carnaval. Tja… prioriteiten hé! Al heeft de rest van de groep achterblijvers-van-Spanje me wel goed geholpen! Peters horen hun petekinderen voor te trekken op hun vrouw! :) Haha! Doucheke in en naar huis nu! Rust in de benen tot zondag 14u, dan gaan we knallen! Alé… misschien… ik hoop het… misschien ook niet… hmmm… kan ik het wel??? Waarschijnlijk kan ik zondag niet eens 5 km lopen…?? En hupla…, daar zijn de alom bekende ‘speculaties-voor-een-wedstrijd’ weer… tsss… Naar de auto nu… naar huis… rust wacht!! Op weg naar de auto: Hoezo, jij hebt niks te doen zondag, Cas? Als je nu eens haasje kwam spelen? Ja? Jij kan? Check!! It’s a deal!!

Zondag ga je mee! Zondag 12.20u Cas oppikken in Spouwen en hup naar Bilzen! Inschrijven nu… Voor mij is dat al gebeurd, maar Cas moet nog even het formuliertje invullen… Vergeet blonde mevrouw haar bandje toch wel zeker… Daar kan Cas natuurlijk niet tegen en maakt er zijn missie van om het terug te bezorgen… tevergeefs… Ik daarentegen ben bezig met het uitkijken naar concurrentie… Zo hebben we elk ons eigen doel voor de wedstrijd opgebouwd! ;-)

Nummer nog afhalen en ik mag starten met een rond getal!! Joepie, daar hou k wel van!! 200… met deze nummer gaat het gebeuren, alé… misschien toch… Want ja… die twijfels zijn er elke keer opnieuw… Ik ga vandaag geen 13,5km kunnen lopen en ga waarschijnlijk na 5km al moeten opgeven! We zien wel! De organisatoren zijn in elk geval heel blij om me te zien! Cas start met nummer 325… hoe hij t ook draait of keert… er is daar geen cool nummer van te maken!!! LOL… Nog even een koffieke (voor Cas toch) en een spa bruiske (die is wel voor mij) en dan maar vlug gaan supporteren voor de starters van de 6,5km om 13.00u! Kleedkamer in, nog vlug veranderen van lange-mouwen-trui in korte-mouwen-T-shirt en juuu… Naar de start van de 13,5km om 14.00u. Daar staan we dan vooraan… en we zien al onmiddellijk een jongedame in een fluogroene singlet! We besluiten allebei samen dat we die maar beter in het oog houden!! Dit zou wel eens concurrentie kunnen zijn!!

10… 9… 8… 7.. 6… 5… 4… 3… 2… 1… PANG!!!

Daar gaan we!!! Vertrokken voor 13,5 km klimmen, klauteren, ploegen, zwoegen, zweten… en bovenal… genieten!! Na 100m besluiten we dat we madam-in-de fluogroene-singlet al kunnen uitschakelen als concurrentie… Ze zit nu al 50m achter… Maaaaaaarrrrr…. De wedstrijd duurt nog 13.4km dus we hebben nog heel wat voor de boeg!!! En of… na heel wat hoogtemeters en modderpaden beginnen de benen toch wel duidelijk te laten voelen dat ze hier toch echt wel moeite aan het doen zijn en dat het niet zomaar ‘van alleen’ gaat! Maaaarrrr… ik heb een supercoach bij die me ervan op de hoogte houdt dat de concurrentie erg ver achter zit!!! Madam-in-de fluogroene-singlet is in de verste verte niet te zien, dus we kunnen op ‘het gemakje’ verder onze tocht verder afhaspelen! Tot… we op Alden Biesen komen… we maken een haarspeldbocht en wat zien we 100m achter ons, dat moet zo ongeveer een 20-30 seconden zijn??? Ja hoor, een vrouw!!! Verdorie… waar komt die ineens vandaan? Zijn we met ons twee zo hard gefixeerd geweest op madam-in-de fluogroene-singlet, dat we gewoon andere dames even uit het oog verloren zijn… Dit zorgt toch wel even voor de nodige spanningen! Even de stevige en lange bergop naar het Apostelhuis afwerken en dan gaan we, volgens Cas, de laatste 5 km moeten knallen!! Even alles geven en afstand maken tussen mij en die tweede vrouw! Ok… boven… auw die bovenbenen!!! Maar Cas houdt me bij de les… ‘Geen tijd om te recuperen, Larissa, hier maak je de wedstrijd… Iedereen laat zichzelf even recuperen na zo’n bergopje, jij gaat dat niet doen, jij gaat knallen en doorgaan!! Hier maak je het verschil, hier op zo’n stuk win jij de wedstrijd!! Komaan!!’

Ok, ik luister… ga verder, zonder snelheid te minderen… meer zelfs, we bouwen op vanaf nu! Na een lang stukje door het veld voel ik plots een spreekwoordelijk ‘hete adem’ in mijn nek, en doe ik een poging om achter me te kijken, maar ik zie niet genoeg… ‘Hey… niet kijken, dat doe ik wel voor je… ze is nog ver!’ Maar iets in mij gelooft mijn mental coach niet, maar ik vertrouw erop… en blijf knallen!! Bergaf nu: ‘Komaan Larissa, grote stappen… en snelheid pakken!!’ En dat doe ik!! Maar na bergaf… ja hoor… weer een hoop hoogtemeters voor mijn neus… Alleen het zien van die berg zorgt al voor de nodige pijn in de bovenbenen!! ‘Kleine pasjes en voorover hangen’ zegt de coach, en ik gehoorzaam! Maar ik word moe! Cas telt de kilometers voor me af en zwijgt geen seconde… maar dat doet goed!! Ik concentreer me op alles wat hij zegt en dat helpt om de pijn in mijn bovenbenen even te negeren!! Ik praat nog steeds terug, dat lukt nog!! Op mijn adem moet ik niet trappen, dat is niet het probleem! De bovenbenen, die zorgen duidelijk wel voor de nodige pijntjes, maar doorbijten Vanherle… No pain, no gain!!

De laatste kilometers en die zijn helemaal door de bossen van de Kattenberg: klimmen over boomstronken, onder takken, de wit-rode lintjes volgen, want van een pad is hier totaal geen sprake meer! Cas laat me dan ook strategisch voorop lopen, zodat ik zelf het gewenste pad kan volgen! Hij doet dat echt goed, haasje spelen! (En ik bedenk me dat het toch wel heel jammer is dat ik die konijnenoren thuis vergeten ben die ik in de klas altijd gebruik bij het thema Pasen! Focus Vanherle… denk aan de wedstrijd, niet aan konijnenoren… tssss….)

Nog een paar meter door de bossen en we krijgen weer iets vastere grond onder de voeten… En wat ik dan zie doet me enorm veel plezier… Daar staat Piet die toch speciaal voor mij naar Bilzen is afgezakt! Liefst van al had ik hem rond de nek gevlogen om hem te bedanken, maar in plaats daarvan roep ik keihard ‘HEY!!’’ (En dat is heel duidelijk op het filmpje op youtube ;-) ) Het doet me echt goed dat hij er is en dat geeft me extra moed om er de laatste kilometer nog eens extra tegenaan te gaan!

Cas verzekert me nu dat de tegenstand uit het zicht is verdwenen en dit keer geloof ik hem! (Hij kan dus echt niet goed liegen blijkbaar ;-) )

We leggen de laatste kilometer af en langs de weg beginnen ze nu langs alle kanten te roepen dat de eerste vrouw in aantocht is… Wat een onwerkelijk gevoel!! Dit went nooit! We lopen het park uit en moeten nu nog een 200-tal meter richting finish, een rechte lijn! Ook hier hoor ik in de verte mijn naam door de speakers… Irreëel…

We lopen samen over de finish in een tijd van 1u06’18.6”. Uiteindelijk de volgende vrouw toch nog kunnen afschudden tot op 2’16” wat zo’n 500-tal meter moet geweest zijn… een mooi staaltje van ‘Vincere insieme’ als je het mij vraagt!! Jaaaaa, ik ben trots!!! Vuistje voor mijne geweldige mental en physical coach van de dag!!! Hij deed dat super!!! Zijn mond moet zo ongeveer geen seconde stilgestaan hebben, maar dat heeft ervoor gezorgd dat ik dit verwezenlijkt heb en dat ik dit gevoel opnieuw mag beleven… voor de tweede keer! Zalig, dit is kicken, dit is genieten, dit is voelen dat je leeft!!

Net over de finish en ze verzekeren me ervan dat er dit keer een huldiging is en dat ik om 15.30u in de inkomhal van de Kimpel aanwezig moet zijn! En daar is ook mijne supporter van de dag!!! Piet!!! Jeeuuiii… Ik had hem trouwens zaterdag nog gelokt… hem een berichtje gestuurd dat ik verse wafels gebakken had en die zou meenemen naar Bilzen! En ja, dat heeft gewerkt! Hihi… Heel blij mee!! En je gelooft het nooit… vlak voor we naar de auto gaan komt er toch wel iemand een selfie met me vragen… Verwezenlijkt zeg ik ja, en moet achteraf mijn lach proberen inhouden bij dit fenomeen!!!

Komaan Vanherle… Cas trekt me bij iedereen vandaan voor een welgekomen en overnuttig ‘uitloopje’… Ff gek doen, springen en gillen van plezier en terug een kilometertje lopen… op het gemakje nu!!! Nagenieten en even de wedstrijd terug overlopen! En dat doet deugd!! Woeps… bijna half vier… De beloofde wafels uit de auto, tas meenemen en naar de Kimpel!! En ja… voor de tweede keer ooit win ik een wedstrijd… en voor de eerste keer ooit mag ik in het midden staan bij de prijsuitreiking… Mijn eerste wedstrijd als Palukoloopster en ik win…

Een megagrote paraplu, een fles aperitief en een bon voor de volgende editie wordt me in mijn handen gestoken en ik geniet… ik geniet van elke seconde! En ik besef heel hard dat ik dit niet enkel aan mezelf te danken heb!!! Ben heel blij dat Cas me door deze wedstrijd heen gesleept (en vooral gepraat ;-) ) heeft! Wat is dit leuk!!! Klik klik klik… de nodige foto’s om dit moment vast te leggen zijn een feit En dan nu… tijd voor wafels!!!

Dank je wel Cas, om me dit te bezorgen, ben je heel dankbaar! Dank je wel Piet, om voor me te komen supporteren, deed me enorm veel deugd! Dank je wel team Paluko, om in me te geloven en me op te nemen in de groep! Betekent enorm veel voor me!!

Dikke kus

X

Read more...
Subscribe to this RSS feed