Larissa Vanherle

Larissa Vanherle

Over de loopster die even niet meer liep...

Published in BLOG

Blessure voorjaar 2018!

 

It’s been awhile…  (zoals ‘staind’ dat zo mooi zegt…)

 

Namen…  het is nog even blijven nazinderen… 

Iedereen weet intussen dat die marathon niet voor mij was weggelegd…  In de week ervoor adviseerde de dokter me nog om hem proberen uit te lopen en daarna rust te nemen voor een drietal weken.  Na een rustig loopje (of wat dat had moeten worden…),  op dinsdag voor de fameuse dag, ben ik al na 3 km uit pure frustratie moeten stoppen…  De pijn kwam al op bij deze afstand!  ‘Vanherle, hoe ga in Godsnaam een marathon uitlopen met dit probleem?’

 

Een pijnlijke en vooral harde gedachte die me op dat moment diep doordrong en deed beseffen dat dit gewoon onbegonnen werk was…

Wat had ik nu liever achter m’n naam staan?  DNF of DNS…  Met tranen in de ogen besliste ik al wandelend (op weg terug naar huis) om voor de DNS te gaan…  Dit had gewoon totaal geen zin!  En pijn dat dit deed…  vreselijk…  minder aan m’n knie moet ik zeggen…  mijn hart daarentegen? Dat brak!!!  In honderdduizend stukjes moet dat zo ongeveer geweest zijn!  Ontzettende harde dobber!

De zon scheen, het weer was prachtig, ik bevond me vijf dagen voor de grote, langverwachtte dag en ik wandelde(!) door Lafelt met tranen in m’n ogen!

 

Hier had ik zooooo hard voor gewerkt, liters zweet voor verloren, heel veel voor moeten doorstaan, blaren moeten doorprikken, teennagels voor verloren, pijn geleden en dat zowel fysiek als mentaal…  en nu viel in deze laatste seconden alles in het water… 

En natuuuuurlijk had ik dit zelf de laatste twee weken ook al wel zien aankomen en wist ik diep in mezelf dat dit moment zou komen…  Maar het moment waarop je effectief beslist om ‘neen’ te zeggen, het moment waarop je de knoop met een dikke bijl doorhakt…  dat moment…  dat is heel hard!!  Goed dat ik toen even alleen was en de boel even kon plaatsen!  Liefst van al zou je op zo’n moment gewoon even van de wereld willen verdwijnen…

Ik telefoneerde naar Tom om te zeggen dat ik wel even langer onderweg kon zijn dan gepland doordat mijn tempo van lopen in wandelen was overgegaan, ik telefoneerde naar de dokter om m’n besluit aan hem mee te delen, en ik belde naar Christophe S om m’n beklag te doen. 

 

Thuis gekomen en aan die waterlanders, daar kwam het eerste moment nog geen einde aan…  mama bellen, even laten weten dat ik de juiste beslissing had genomen…  En elke keer opnieuw moeten vertellen dat ik Namen niet zou lopen… Pijnlijk, heel pijnlijk…

 

Maar ik kon het kleine voordeel van mijn beslissing ook wel zien…  Door nu ‘neen’ te zeggen ging mijn drie weken looprust in vanaf vandaag, 17 april…  en niet pas een week later, na een marathon die ik waarschijnlijk nooit uitgelopen zou hebben!  Het voordeel daarvan was dan bij gevolg dan ook dat ik al een week eerder opnieuw zou mogen starten!

 

Die eerste dagen van ‘niet-lopen’?  Een hel…  Anders kan ik het niet omschrijven…  Pure torture…  Overal waar je komt zie je lopers, vind je affiches van wedstrijden, vragen mensen je hoe het gaat en wanneer je terug mag starten…  NOG DRIE F*CKING WEKEN!!! 

Drie weken looprust staan bij mij in het woordenboek ondertussen als verklaring bij ‘een eeuwigheid’!!!

De speculaties vlogen me rond m’n oren…  Heb je niet te veel dit? Deed je niet te veel dat?  Was je niet te zus?  Een beetje te zo misschien???  AAARRRGGGGGHHHHH!!!!!!  

 

Op #2/21 van mijn ‘niet-loop-dagen’ kom ik Wim Meyers tegen als ik mijn bakje vitamientjes ga ophalen.  Hij verzekert me er van dat die eerste dagen inderdaad dodelijk zijn maar dat dat gevoel wel even gaat liggen…  om vervolgens weer terug te komen eens de dag dat je weer mag lopen dichterbij komt!!!

En zo was het ook maar net!!!!   Na een weekje ruilden de tranen en frustraties wel weer wat plaats (want ja er zijn ettelijke literkes gevloeid…  verloor ik eindelijk geen zweet meer, tja dan verliet dat vocht m’n lichaam via mijn ogen…  ?)

 

Supermoeilijk werd het natuurlijk wel in Namen zelf!!  Want ja…  Ik ben daar geweest de dag van de marathon!!!  k Vond het maar normaal om voor Kristof Schrijvers te gaan supporteren…  Normaal zouden we daar samen aan de start gestaan hebben en was het een plan om zolang mogelijk bij mekaar te blijven gedurende de heilige afstand!  Hem nu alleen in Namen achterlaten, dat kan ik niet, zo zit ik niet in mekaar, dus ik sta er…  Hem zien vertrekken was zowat het meest pijnlijke moment gedurende die drie weken…  Pijn mijn knie had ik niet…  nooit als ik ‘niet liep’ trouwens…  Maar mijn hart speelt ontzettend hard op op dit moment!!  Tranen, heel veel tranen, allemaal in Namen achtergelaten…  Maar Kristof zet een prachtige tijd neer van 3u17’ en ik ben wel ontzettend trots!!  Chapeau kameraad, super gedaan!!!!  De volgende doen we wél samen!!!  For sure!!

 

Ook Pïet en Jean deden het super met een podiumplaats in hun categorie, en Cas deed er haaswerk.

 

Gelukkig mocht ik in die drie ellendige weken wel andere dingen doen!!  Helemaal geen sport in die tijd, dat zou echt wel een no go geweest zijn!

Alles waarbij ik de pijn niet voelde mocht ik Godzijdank blijven doen!  En dan kan je zowat elke sport opnoemen…  behalve die ene die ik echt écht ECHT wou doen!!!  Maar enfin…  gedaan met zagen en aan het werk!!!

 

Ik vulde mijn dagen dan nu wel even niet meer met lopen, maar getraind werd er wel en hard nog ook!!  Roel had me (en heeft me trouwens nog steeds) stevig onder zijn vleugels!!  Hij zorgde voor bloed, zweet en gelukkig net geen tranen in zijn trainingsruimte en nam mijn been stevig onder handen!!! 

Het zwembad van Bilzen en Tongeren ken ik ondertussen ook al een stuk beter en de walvisslag is toch al geen vreemde meer!!  LOL!!! 

Met moederdag stond de fiets die ik zo graag wou in de living op me te wachten en sinds die dag kan ik dus ook al fietsen zonder zijwieltjes!  Flink he!! ?

En ook wandelingen stonden meer en meer op het programma in die weken!  Eerst alleen, maar op de woensdagen kreeg ik op de Motten al snel gezelschap van Larissa Stas en Elke!  Samen maakten we de Kevie en Rutten een stukje minder rustig dan dat ze daar gewoon zijn!!!  Ach…  Ze mogen weten dat ‘Team bLA&bLA’ er passeerden!! In elk geval al een dikke merci dames om me te vergezellen tijdens mijn alternatieve trainingen!! 

 

Stilzitten zat er dus niet in (onmogelijk trouwens…)!!  Het plan was dan ook om zo weinig mogelijk spiermassa en conditie te verliezen tijdens deze weken!! 

 

Op school organiseer ik voor het goede doel een run-walk-run en leg samen met de kinderen en de ouders een mijl af om centjes in te zamelen voor het goede doel!!!  Toch wel leuk om in deze periode me toch met iets loop-gerelateerd bezig te kunnen houden!!

 

De allereerste wedstrijd van de VC…  1 mei, Tungrirun…  Veel minder moeilijk dan in Namen moet ik zeggen…  Ik heb er me ondertussen ‘een soort van bij neergelegd’ en ik zak naar Tongeren af om te supporteren voor al mijn vrienden en vriendinnen die wel aan de start staan!  En eerst en vooral voor Jeste die samen met papa zijn eerste 5km wedstrijd op zijn naam gaat schrijven vandaag!  Fiere mama daar aan de finishlijn als ze haar zoon over de streep ziet gaan in minder dan 26’!!

Ook Jante deed het op de 2km super!!!  Ze wist mama’s beoogde marathontempo vol te houden voor de volle 2000m en finisht in om en bij de 9’!

Dus ja… mama straalt!!

 

De eerste twee weken zijn ongeveer voorbij en ik heb me erdoor gewandeld, gefietst en gezwommen…  En hier komt die periode waarvoor Wim me al waarschuwde:  het wordt terug moeilijker…  De kriebels beginnen terug te komen en ik ‘loop zo ongeveer de muren op’ van pure ‘niet-loop-frustratie’!

Want hoezeer ik die andere sporten ook ben gaan appreciëren…  er is er geen enkele die me exact dezelfde voldoening geeft als ‘mijn’ loopjes! Niks wat opweegt tegen samen met de mannen op pad te gaan, samen de piste onveilig te maken en ‘hunne flauwe praat’ te aanhoren en de mijne aan hen door te verkopen!  (Dus ja Jo, zelfs die van jou heb ik gemist de laatste weken!!!!  Lol)

 

Nog een weekje geduld maar makkelijk is dat niet met een gemoed dat zich diep onder het vriespunt bevindt!  Arme huisgenoten…  ?  lol!

Roel ziet het allemaal heel positief en spreekt me vol met goede moed en dat heb ik ook wel nodig op dit moment!!  Want het begint enorm lastig te worden om ‘niet te lopen’! 

 

Maandag 7 mei…  Naar deze dag heb ik ontzzzzeeeeeettend lang uitgekeken!!  Terug naar de dokter en die controleert grondig…  heeeeeeel grondig!!  En zet het licht op groen!!!  IK MAG TERUG LOPEN!!!!  Niks meer aan de hand, alles opgelost ter hoogte van de knie!

Dat wil zeggen dat ik de volgende dag de loopschoenen terug aanbind en vertrek voor een tochtje dat maximum een half uurtje mag duren!!! 

 

Maaaaaaar toch met een heel klein hartje hoor!  Ik heb totaal geen zicht op de situatie!!  Aangezien ik nooit pijn voelde op momenten dat ik niet liep was het dus heel moeilijk om in te schatten of de pijn minder zou zijn, weg zou zijn, nog niks veranderd zou zijn…  Dus ja, een beetje met schrik!

 

De eerste passen…  Voetje voor voetje gaat het vooruit en mijn tempo laag houden is lastig…  Eindelijk mag ik terug doen wat ik het allerliefste doe en het gaat vooruit!!!  Ik geniet…  Van elke stap, van elke ademhaling, van elke hartslag, van elke zweetdruppel…  Heerlijk, de zon schijnt, ik heb mijn lievelingsschoenen aan en ik vlieg… 

 

Tot…  Voel ik daar iets?  Neeeee, dat beeld ik me maar in.  volgende stap…  nee verdomme, ik voel het wel echt…  Puntje bij paaltje en de pijn is er gewoon na een 3-tal km al terug…  niks veranderd, nog even hevig en even pijnlijk als ervoor…  Wat een domper, dit was het enige waar ik niet op gehoopt had!!!  Alles was toch in orde?? 

Stel je nu even een diepe put voor…  zo eentje waar je de bodem niet van ziet!  Wel…  daar zakte ik in…  Met moed en al… 

Ik verwittig Roel en die weet me wel terug op te peppen en besluit gewoon de volgende training met me mee te gaan!!  En die ging al gelukkig wel wat beter!!!

 

Op zaterdag ga ik voor 5 km de piste op en draai rondjes ‘op z’n tegendraads’…  Is op het moment even beter voor mijn knie! De piste…  Wat heb ik deze thuis gemist!!! Zalig om ‘de rooi’ (om het even op z’n Piets te zeggen) terug onder mijn voeten te voelen!

En die 5 km gaan gewoon super!!  Geen pijn, heeeeeelemaal niks!!!  En Pascal heeft het geweten want vol trots spreken we nog even met mekaar nadat we elk gestopt waren met trainen!  De ene al voor een andere reden dan de ander!  Hahaha…   :-D   Maar wat was het lastig om ook effectief te stoppen na 5!!  Maar ik luister en doe alles wat ze me opdragen, ik zet niks op het spel en neem geen enkel risico!

 

Opbouwen geblazen nu!!  Terug een keer of drie per week de loopschoenen aanbinden om telkens een iets langere afstand af te leggen!!!

En pijnloos zijn ze niet, dat nog zeker niet, maar de moed begint wel weer wat terug te komen omdat ik duidelijk merk dat de pijn telkens wel weer ietsje later in de training opduikt en de afstanden dus wel weer een beetje oplopen. Nog lang niet wat ik gewoon ben of graag zie verschijnen op mijn stravaschermpje, maar het is beter dan niks.

 

Op 23 mei loop ik voor het eerst zelfs weer 10 km en daar was ik wel even heeeeel gelukkig mee!  Dubbele cijfertjes zijn gewoon meer mijn ding! En zeker als de pijn dan ook nog eens gehalveerd kan worden.  Gelukkig bij deze!

 

25 mei en ik besluit onder de middagpauze een kortere training te doen, maar deze wel pittig te maken met wat versnellingen en het tempo redelijk hoog te houden!!!  En ok… Dit was ‘m!!!  ‘Dood’ kom ik na 6 km terug in mijn klas aan… ‘Dood’ maar dolgelukkig, deze dag kan niet meer stuk want de ganse training lang voelde ik helemaal niks, en dat met een degelijk tempo en versnellingen!

Na deze beslis ik dan ook om de wedstrijd in Wellen mee te lopen!  Niet om op niveau te lopen, dat zou niet zo slim zijn, maar om er een goede, stevige training van te maken en gewoon terug nog eens 10km samen met anderen te kunnen lopen!! 

Cas beslist om na z’n wedtrijd in Maastricht nog met me mee te komen lopen om me in te tomen en me op tempo te houden!  Cas en iemand intomen?  Ja, ik zie het je al denken!!!  ? ? ?

Maar Piet zou Piet niet zijn moest hij niet beslissen om ook samen met me het tempo van 4’40” - 4’30” aan te houden en ook met me mee te lopen, Pascal sluit hier ook bij aan, Fabien vervoegt ons en we krijgen een mooi groepje Feniksen bij elkaar!! 

Maar t is hier dat ik even een ‘note to myself’ moet maken:  Lopen met buikgriep: DA GA NIE!!! 

‘Shit happens’ nu eenmaal en met een maag die op ontploffen staat, na de eerste ronde van 5 km, kan ik niet anders dan uitstappen en de wedstrijd voor mezelf stilleggen!! 

 

Besluit: Maagontsteking!  Paar dagen uitzieken en we zien we weer verder!  Pijn aan de knie na die 5 km had ik alvast niet gelukkig. 

 

Wat zondag in Wellen niet lukte besluiten Piet en ik dan maar op woensdag te doen!  We vertrekken samen voo ‘een rondje Rutten’ onder een verschroeiend hete zon en lopen een slordige 11 km aan een pittig gemiddelde van 4’30”.  En ok, dit was even een klein keerpuntje!!!  Na deze training werd het sportieve orgasme uitgevonden en kwam er weer een grote schep moed extra bovenop!!!  11 km…  De 10 met 1 overschreden en een pijngevoel van 0,0!!  Dit is wat het moet zijn, zo moet het gaan, de eerste échte training zonder pijn!!!!  Dit heb ik nodig om de hoop terug te krijgen!  Meer van dit, pleeeeaassseee!!!!

 

Rustige duurloop op zondagochtend: my favorite btw!!  Ik vind het zo heerlijk om voor dag en dauw de deur uit te gaan, naar de brug van Vroenhoven te lopen, door het veld te tsjokken terwijl de zon opkomt, alleen op de wereld te zijn terwijl de rest nog slaapt…  Magisch gewoon!!

En weer zonder pijn, zonder enig gevoel van ook maar het minste dat daar op lijkt… 

Bij thuiskomst…  tja…  uit pure emotie, uit puur gemis van al dit moois begin ik spontaan emoties te verliezen in de vorm van gelukstranen, puur geluk die ochtendloopjes…  Wat had ik deze momenten met mezelf en de wereld gemist!   Op zo’n momenten kan m’n dag niet meer stuk!!!  Om 8u – 8u30 al terug thuiskomen van een training?  Die dag is dán al geslaagd!

 

6 juni en ik besluit samen met Roel dat ik de intervaltraining probeer mee te lopen op de piste!  Hier en daar weer een tegendraads rondje erbij, en dat lukt gewoon!!  Bij elk van zo’n momenten krijg ik gewoon telkens een beetje meer moed en dat doet deugd na die looploze weken!  Het is een beetje een gek gevoel (en waarschijnlijk ook een gek zicht) om tegendraads op de piste te crossen, maar het is nu even niet anders, alles om zo snel mogelijk terug te zijn waar ik was!!

 

Ook de tempotraining die twee dagen later naadloos aansloot op de intervallen gaan super! 

De benen voelen zwaar…  dat wel, maar ja… het is dan ook weer even wennen voor ze om terug bijna 50 km op een week erin gepompt te krijgen!  Maar het maakt me gelukkig!!

 

Hoogtijd om een ‘echte’ duurloop te proberen en na het werk op maandag besluit ik (met een kleeeeeiiiinnnn omwegje) naar huis te lopen!  15 km puur genieten!!  Geen pijn, enkel een stevige wind tegen maar endorfines met de hopen!!  Het geloof in IronMan Maastricht begint zo stilaan het kopje boven water te steken!

 

Want dat is namelijk waar ik zoooo voorzichtig voor ben… 

Dat is exact de reden waarom ik echt echt echt niet terug wil invallen…

Dat is waarom ik zoooo goed luister en geen enkel advies met de vinger wijs…

Daarom doe ik wat ze me zeggen en laat ik vooral wat ze me verbieden…

Om deze marathon te doen slagen doe ik alles… 

Dit is het eerstkomende doel!

 

Ook Aterstoase zal ik dit weekend gaan lopen, maar dat zal geen wedstrijdtempo worden, maar een stevige tempoloop!  Geen zotte kuren nu…  Die hoop ik te kunnen bewaren voor begin augustus bij onze noorderburen! ?

 

Daar hoop ik mijn spieren te doen schroeien van de pijn, blaren over heel mijn voeten te doen ontspringen, mijn hartslag de hoogte in te jagen, mijn teennagels één voor één opnieuw te verliezen, schuurwondes te krijgen van de loopkledij, mijn liezen te doen piepen, mijn longen te doen branden…

Daar hoop ik op…  daarop en op al die andere geneugten die het lopen met zich meebrengt!!

 

En tot die tijd hoop ik vooral dat het blijft vooruit gaan zoals het dat nu doet!! 

Gaan voor een toptijd in Maastricht of er een nieuw pr neer willen zetten dat is een utopie…  Dat weet ik ook wel!  Doel is wel de afstand terug in de benen te kunnen pompen, en dit keer zonder pijn aan die verdomde knie!  ?

 

En ook al verafschuwde ik die drie weken van complete looprust, ze hebben me toch wel het één en ander geleerd.

Ze hebben me de waarde van andere duursporten en ook die van krachtsport leren waarderen en ik bouw deze dan ook steeds vaker in als alternatieve training!  Zonder morren en zeuren, want ik doe het ook nog graag ook ondertussen. 

Ze hebben me geleerd dat een momentje van rust echt geen kwaad kan en dat de spieren door deze rust even de kans krijgen om eens helemaal te recupereren.

Ze hebben me geleerd dat ik blijkbaar echt niet sterf van een periode zonder lopen, al was het nipt op momenten hoor! 

Maar wat ze me vooral geleerd hebben is dat ik me een leven zonder lopen gewoon niet meer kan voorstellen!!! 

 

I run my life!

And I always will!

 

Dikke kus

X

 

Larissa

Read more...

Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

Published in BLOG

Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

 

Aanloop Marathon Namen.

 

Omdat het nu eenmaal niet allemaal en helemaal loopt zoals we willen… 

Omdat er soms toch ook wel adders onder het gras verschijnen…

Omdat het vaak anders uit kan draaien dan we aanvankelijk gepland hadden… 

Omdat het erg frustrerend is wanneer het even tegenzit… 

Maar vooral omdat meestal enkel de leuke dingen gedeeld worden en de minder leuke stukken meestal een beetje halsstarrig verborgen en/of genegeerd worden…  Omdat ik nu eenmaal zo niet in mekaar zit en ook de minder positieve dingen met jullie wil delen... 

Want neenee, het is heus niet altijd rozengeur en maneschijn!!  

 

En vandaar dit blogje!  Mensen mogen gerust weten dat het er ook eens even tegenzit!!  Iedereen heeft al eens last van een soort ‘verdoeme-dit-stond-niet-op-de-planning-gevoel’!   En dan…  dan deel je best dat gevoel…  want hey, je bent niet alleen die dit al eens aan de hand heeft!!

 

Hupla, off we go!! 

 

Making marathon plans…  najaar 2017 en er wordt al goed gedacht aan een marathon hier en daar in het komende jaar!   Dit is niet zomaar even een lijst nemen en een dartspijltje erop gooien om zo het lot te laten beslissen…  Het is wel goed nadenken en plannen, wikken en wegen!!  Want er zijn natuurlijk nog andere wedstrijden in een jaar dan enkel die marathon(s).  Dus een datum prikken is een even denkwerk.  Welke wedstrijden wil ik nog lopen?  Vallen die data niet te kort voor of na de geplande marathon?  Welke stages zijn er gepland met het team enzovoort…

 

‘Namen!!  Larissa, Namen organiseert een marathon op 22 april!’

Ja ok, dacht ik, maar dat valt wel gelijk met de 10 Miles in Antwerpen.  Laat het nu zo zijn dat ik daar vorig jaar een plaats in het ‘snelle startvak’ verdiend heb.  En voor mij betekent dat toch wel iets.  Die plaats verdien je niet als vrouw of als man in categorie…  maar wel door bij de eerste ‘zoveel’ algemeen te eindigen!  Dus op dat plaatsje in de rij was ik toch wel enorm trots, voor zover het iets te betekenen heeft.

Dus neen, in eerste instantie laat ik deze marathon schieten om in Antwerpen 16.1 km te lopen vertrekkend vanuit het eerste vak!!

 

Na wat overtuigenswerk van anderen en besef van mezelf dat 22 april toch wel de beste datum in de planning gaat zijn, beslis ik dan toch me in te schrijven voor deze marathon.  Namen 2018 it will be!!

Voor de rest is er misschien nog de marathon van IM Maastricht die ik opnieuw mag gaan lopen en dan hoogstwaarschijnlijk trainen voor Eindhoven om daar eens te kijken wat we waard zijn in het BK marathon!

 

Maar ‘first things first’.  Namen nu! 

 

Puntje komt bij paaltje (zoals dat meestal gaat met puntjes en paaltjes) en de marathontraining komt eraan…

 

To-do-list: trainen!  Hard trainen!! 

In augustus vorig jaar liep ik een marathon (IM Maastricht) in 3u16’18”.  Doel voor Namen wordt dan ook een beetje aangescherpt en het eerste plan bestaat eruit om sneller te finishen dan deze vorige tijd.  Tweede puntje op de wishlist bestaat eruit om te eindigen in een tijd onder 3u13”.  Dat zou wel heel mooi zijn! 

 

Eerste puntje op de ‘not-to-do-list’: alleen de trainingen afwerken.  Ondertussen ben ik de enige die deze marathon op de planning heeft! 

Maar hey, een watje hebben ze aan mij niet, dus ik begin eraan!  Duurlopen, intervallen, tempo’s, herstellopen… net als bij de andere trainingsweken komen ze allemaal aan bod.  Alleen een beetje meer, een beetje verder, een beetje pittiger en soms ook een beetje trager dan normaal!  Want voor een marathon train je vooral je uithouding en iets minder je snelheid.

 

Maandag 29 januari en het spreekwoordelijk startschot weerklinkt!!  Mijn marathonschema begint, waarvoor dank Jef!

De maandagen staan voor herstel, en dat verandert over het algemeen in mijn marathonplanning niet!!   Deze trainingen kan ik dus netjes samen met de rest van het team afwerken.

 

Woensdag de eerste intervallen en dit zit zoooo goed!!  Het voelt zalig!  Er staan een aantal ‘duizenden’ op de planning en ik kan me laten gaan, want dit is in deze eerste week de enige zware training!  Het loopt op wieltjes en elke 1000 m ‘finish’ ik in minder dan 3’42”. 

 

Woensdag 7 februari staat er een mooi evenement op de planning in Tongeren, dus ik beslis de intervallen te gaan doen ‘op Overhaem’!  En zo leuk dat Piet beslist om ze mee te gaan doen!!  Met 10 keer 1000 op het menu is mijn steun en toeverlaat van harte welkom, en we knallen weer een keertje samen vandaag zoals alleen wij dat samen kunnen! 

Als kers op de taart komt de rest van het team ons tegen als we net onze laatste versnelling afwerken en knallen we allemaal samen nog de laatste 500 m tot aan het einde van de training!  Nog even een gezellige babbel tijdens het uitlopen en voila, deze training was er alvast weer eentje die ik niet alleen moest afwerken!! 

 

Die week staat ook de eerste lange duurloop op het programma en ik haspel 22 km in mn eentje af!  Kan eens deugd doen zo even helemaal alleen in de gietende regen, het koude weer en de stevige wind op kop!  Het is even doorbijten maar het gevoel dat je achteraf als beloning krijgt wil je gewoon voor geen geld meer missen!

 

En zo volgen er nog tal van trainingen!!!  En eigenlijk…  telkens op het heel onverwachte heb ik toch wel erg weinig trainingen alleen moeten afwerken… 

 

Zo was er vooral Piet die me heel hard gesteund heeft en me met raad en daad heeft bijgestaan bij tal van intervallen en tempolopen!  Zelfs na z’n eigen trainingen sloot hij geregeld nog bij me aan om me door de tweede helft van mijn training te loodsen!  2000den op de Romeinse kassei, maar vooral bij mijn 15 keer 1000!!  Ook Jimmy was er die fameuze keer bij om de tweede helft van die vreselijk lange interval te helpen en te steunen!  Dikke merci!!

 

Christophe (Roosen nvdr) was er dan weer om samen met mij 3 keer 3000 in de benen te pompen op Nerembaan!  Heb al erg veel geleerd van je Christophe, en ik neem alle kennis mee in de rest van de trainingen!!!  Merci alvast!

 

Jean was er dan weer om de 1200-den samen af te werken!!!  Veel leuker met twee dan alleen, je mag gerust zijn!  Thx!

 

Maar ook de rest van het team hielp me door de trainingen heen.  Ze waren er, steunde me en gaven me tonnen goede raad!  Telkens als we samen intervallen deden op de piste, en die van mij afweken van die van hun, dan waren ze er om me aan te moedigen bij elke ronde, me toe te juichen of me hier en daar met een grappige uitspraak er door te brengen!!!  Mannen, jullie zijn top gewoon!!!  Stuk voor stuk!!  Dikke dank je wel aan elk van jullie!! 

 

Ook had ik de eer en het genoegen om een lange duurloop te mogen doen met Roel en Xander!  Super om eens op een ander terrein een duurloop af te haspelen!  Verandering van spijs doet eten en Roel liett me prachtige Waalse stukken natuur zien!  Als traillopers zijn ze allebei een kei in de off road stukken! 

 

Wie nog de meeste kilometers met me gemaakt heeft zijn mijn kindjes!  Mama en Jeste fietsten naast me op tijdens een halve marathon in een stralende zon, Jante en Jeste gingen dan weer  bergop en bergaf (tot grote frustratie van Jante tijdens de stijgende stukken) met me mee door ons Haspengouws landschap. 

Maar vooral Jeste heeft me heel vaak begeleid tijdens duurlopen en zelfs tijdens intervallen!!  Zelfs door de sneeuw, in het donker en op de meest onhebbelijke momenten! 

 

Zo was er die ene keer dat de wind ons om de oren joeg en we samen 8 keer 1200 gingen doen in het veld bij ons!  Op en af op dezelfde veldweg, wat dan logischerwijs resulteerde in 1 keer wind mee, 1 keer wind tegen!  Doe dat x 4 en je krijgt frustratie!  Niet alleen bij de jongste van de twee, maar ik moet toegeven dat ik die training ook wat afgegrommeld heb!!!  We waren onze frustraties een tikkeltje op mekaar aan het uitwerken en dat ging bijvoorbeeld als volgt:

‘Mama, hoe vaak moet je nog?  Ik ben het moe!’

  • ‘Nog vier keer!’

‘Ik wil dat je stopt!!’

  • ‘Geloof me… dat wil ik ook, maar dat gaat niet, ik moet doorbijten’

‘Ja, maar die wind is vervelend! En alles doet pijn!’

  • ‘Ja hallo, wat denk je? Dat die alleen voor jou waait?’

‘Maar ik ben het moe, en ik kan niet meer…’

  • ‘Even doorbijten, wij gaan winnen van de wind!’

‘IK BEN HET MOE!!’

  • ‘Ik ook verdomme, en zwijg nu aub! En wees blij dat je een fiets tussen je benen hebt, ik moet dit allemaal op eigen krachten doen!!!’

 

Ja, er werd wat afgegrommeld die training!  De zon scheen die dag en het verbaast me nu nog steeds dat het door ons twee niet plots begon te onweren, die dag!!  Lol!

Maar weet je wat dan het allermooiste aan die trainingen is?  Het einde!  Dat verliep namelijk zo:

Onze laatste versnelling zat er bijna in en al gedurende 1000m waren we heel stil en geconcentreerd, allebei aan het einde van ons Latijn! 

  • ‘Jeste, nog 200m en het zit er op!! We zijn er bijna van af!!’

‘Komaan he mama, dan is het nog maar even, JIJ KAN DAT!!’

‘Mama, het was wel heel moeilijk vandaag, maar ik ben toch blij dat ik met je meegekomen ben!!’

Als bezegeling kloppen we een vuistje tegen mekaar en zagen dat het goed was!

 

En dat zijn nu exact de momenten waarop je weet wat je voor mekaar betekent en wat je aan mekaar hebt!!  Heerlijk was dat!!  Na heel dat ‘geklaag en gezaag’ waren we superblij en tevreden dat we het voorbije anderhalf uur lief en leed gedeeld hebben en dat we samen hebben afgezien!  Want samen afzien is zoveel leuker dan alleen!

Dank je wel kapoenen dat jullie veel van die momenten met me deelden!! 

 

Als ik daarnet nog vertelde dat ik alleen de marathon zou lopen dan zag het ernaar uit dat daar verandering in zou komen!!  Kristof Schrijvers heeft me laten weten dat hij misschien ook wel interesse heeft, en het duurt niet lang vooraleer hij beslist zich in te schrijven!! 

We warmen samen op voor de offroadwedstrijd in Bilzen, die ik mocht winnen voor de derde keer op rij dit jaar, en smeden plannen om dan een aantal duurlopen samen te doen! 

 

Voor een eerste duurloop spraken we af op 31 maart bij mijn thuis samen met Roel. Met ons drie maken we een toerke van 27 km rond Riemst!!  Heel gezellig werd het, een babbeltje hier, een babbeltje daar en die 27 km zaten er vlotjes in! 

 

En hier kan ik puntje twee op de ‘not-to-do-list’ aanvinken en dat is: ‘pijn krijgen’!

Ergens rond het 25 km punt begint mijn knie te irriteren!  Een kwaaltje waar ik wel vaker last van heb bij erg lange duurlopen van om en bij de 30 km!

ITB heet die ellendeling die me dan parten speelt…  Hij ontsteekt omdat hij tijdens het lopen heel veel wrijving te verduren krijgt. 

Al de vorige keren ben ik er vanaf gekomen met een dagje of 2 rust en een pakje ijs in de aanslag!

 

Dit keer natuurlijk iets minder rustig gebleven hierbij en s anderendaags een kort herstel gaan doen!  Op het gemakje een kilometerke of 5 en dat ging prima, niks aan de hand… 

De dag daarna 1000den op de piste proberen afwerken, maar door een maagprobleem (lees: misschien een ietsiepietsie te veel paaseitjes gegeten op deze paasmaandag) zijn deze serieus in het water gevallen!  Balen, maar helaas, het enige wat ik hierover kan zeggen is dat het mijn eigen schuld was. 

En de knie?  Niks mee aan de hand!!!

 

De volgende trainingen zijn helaas ook iets minder positief…  Begin april, drie weken voor D-day, en de miserie begint…  de pijn in de knie steekt nu wel de kop op bij elke training maar de moed zakt me nog niet in de schoenen!  Roel, die kiné van beroep is, stelt voor om me te behandelen en me klaar te stomen voor de 22 ste!  Een kleine drie weken hebben we nog van hieruit en ik heb er volle vertrouwen in.  Al de vorige keren was ik er ook vanaf in een paar dagen, dus hey…  dat zal nu ook wel zo zijn! 

 

De dagen en de trainingen vliegen voorbij en in deze derde week voor de marathon kan ik helaas geen enkele training naar behoren uitvoeren.  En dat knaagt wel…  dit zou de zwaarste week moeten worden vooraleer ik aan de taperperiode begin en het is vreselijk dat ik die niet kan afwerken!  Geloof het of niet, ik keek uit naar deze zware week.  Op de menukaart stonden 85 km en behoorlijk wat tempotrainingen met als toetje een 30km duurloop op zondag.  Niks van dit alles dus…  een fietstocht van 30 km met de kapoentjes vervangt de duurloop, maar de voldoening van fietsen ten opzichte van lopen is voor mij niet te vergelijken… 

 

Op naar week twee voor de marathon en ik zet ze in met een zwemuurtje…  bezig blijven is het doel…  de taperperiode begint en dinsdag ga ik, op aanraden van Roel, 10 km lopen aan marathontempo…  en als een Godsgeschenk kom ik na 45’ voorzichtig gelukkig terug thuis.  Deze 10 km heb ik volledig pijnvrij kunnen lopen! 

Blij sta ik woensdag op de Motten om samen met de mannen en Ellen 2 keer 5000 te gaan doen op Overhaem.  De piste en andere ‘rondeloopjes’ doe ik nu in tegenovergestelde richting, om de knie te sparen…  Roel geeft me al deze tips mee en ik omarm ze stuk voor stuk en voer uit wat hij me mee geeft!!  Ik zet alles op alles om die marathon niet op te moeten zeggen…

Ik heb immer ondertussen met Kristof afgesproken dat we samen gaan starten en zolang mogelijk gaan proberen om samen te blijven!

 

Maar na het wisselen van tempo’s in deze training moet ik constateren dat de pijn er toch weer terug aan komt…  deze training kan ik dus niet pijnvrij afsluiten en daar komt een dipje aan…  De moed begint me nu zo stilaan wel in m’n schoenen te zakken! 

Vrijdag vertrekken we immers op stage.  Christophe had m’n schema voor de laatste twee weken heel netjes en concreet uitgeschreven en ik keek er naar uit om aan de zee mijn laatste trainingen in een rustig tempo uit te voeren.  Nog even chill de  week voor de marathon!  Dat was althans het plan!!! 

 

Vrijdag aan zee doe ik de loopschoenen aan en voel al na 3,5 km dat het geen zin heeft hier koppig mee door te gaan!  Bij deze gooi ik, een paar uur na aankomst, dus al de handdoek in de ring voor dit weekend!!  En geloof me…  en moeilijkere beslissing heb ik nog niet genomen wat lopen betreft…  Binnen iets meer dan een week staat mijn voorjaarsdoel op de planning en het is onzeker of dit kan doorgaan of niet!! 

En dat doet pijn!!!  Heel erg veel pijn! Ik heb in de loop van het weekend dus ook meer hartzeer dan pijn in mijn knie!

 

Want als ik niet loop… voel ik niks…  helemaal niks!!!  Dat maakt het nog eens zo moeilijk om niet elke keer de loopschoenen aan te doen en gewoon te proberen!!

 

Het wordt wel nog een super leuk weekend, hoor!!!  Dat moet gezegd!  De sfeer zat er enorm in, we hadden veel plezier, veel gelachen en leuke gesprekken gevoerd! 

Ik hou me bezig met wat wandelingen en ga wel mee op ‘run bike run’ met het team!  Al is het voor mij eerder een ‘bike bike bike’ geworden!

 

Dat ik niet kon meedoen met de trainingen, omdat ik in taperperiode zit, daar kon ik me gemakkelijk mee verzoenen!  Ik zou immers de week erna een marathon als beloning mogen lopen…  Maar op een loopstage slechts 4 km kunnen afleggen, dat is vreselijk…  Iedereen die me een beetje kent weet dat ik dolgelukkig ben als ik m’n schoenen en tight aan heb!!  Niks zo zalig als de dag starten met een loopje en daarna nog leuke dingen samen doen! 

 

Dus…  ja…  terwijl ik dit schrijf zijn we exact een week voor de fameuze marathon…  een beslissing is er nog niet gevallen.  Sta ik aan de start of niet?  Ik weet het zelf nog niet…

Morgenavond, maandag, mag ik in elk geval naar een sportarts en tja…  dan zullen we wel zien wat er verder gaat gebeuren! 

Probeer ik Namen of niet?  Wacht ik even af tot in Visé (13 mei)? En leg ik de doelen daar misschien dan net even anders?  Vergeet ik even die beoogde eindtijd en focus ik op afstand alleen?  Ga ik gelukkig zijn als ik gewoon ‘de marathon’ nog een keer gelopen heb zonder voluit te gaan en eruit te halen wat erin zit?   Loop ik gewoon de 42.192 meter uit op m’n ‘gemak’?  Of doe ik even alsof de voorbije maanden er niet waren en loop ik helemaal geen marathon dit voorjaar?  Ik weet het nog niet…  Die beslissing zal in de komende week wel vallen! 

 

In elke geval:

Mijn gezin, familie en vrienden spreken me bemoedigend toe en iedereen heeft zijn eigen raad mee! 

 

Roel blijft me ondertussen geweldig bijstaan.  

 

Kristof, ik hoop dat ik alsnog aan de start van Namen ga staan komende zondag en zo niet:  van uitstel gaan we geen afstel maken!!! We zoeken gewoon een volgend doel als deze niet tot uitvoering komt en in het slechste geval (voor mij dan)  wens ik jou in elk geval al heeeeeeeeel veel succes komende zondag, je gaat knallen!!!  Daar geloof ik in!! 

 

En mijn team…  tja…  die zijn geweldig!!  Met raad en daad staan ze me bij, iedereens’ duimen staan vol spanning naar boven gericht, vingers (en zelfs tenen) worden gekruist!  En ik ben ze daar enorm dankbaar voor!  Ik ben dan ook heel blij dat ik dit weekend voor de marathon samen met ze mocht doorbrengen, ook al was het heel moeilijk om niet te lopen hier in het mooie Blankenberge.  Ook al doet het enorm pijn om op zondagmiddag mijn looptas nagenoegd onaangeroerd terug in de auto te moeten zetten. 

Ik vrees zelfs dat als ik dadelijk thuis ben er tranen gaan vloeien als al die singlets, shirts, tights, korte broeken en schoenen terug op zijn plaats gelegd moeten worden, zonder dat ze ruiken naar loperszweet…  Want hey…  dat was wel de bedoeling!!  Daar dienen die dingen voor!  En hoe degoutant het ook mag klinken…   (en alleen lopers gaan nu weten wat ik écht bedoel) loperszweet is het beste wat je kan overkomen!!!  En zoals het met alles is:  je weet dat pas als het er even niet meer is!!

 

En ook al loop ik volgende week de marathon van Namen niet.  Ook al komt mijn backupplan (Visé) in het gedrang doordat ik best geen marathon loop dit voorjaar…  dan nog ga ik een gat in de lucht springen als binnenkort dat loperszweet terug langs m’n rug naar beneden mag vloeien!  Want ik mis het! 

 

Onder het motto: hoe meer duimen hoe beter kruisen jullie alvast al maar je vingers!  Jullie bemoedigende woorden hebben me tot hiertoe in elk geval al heel veel deugd gedaan, super hoe jullie allemaal meeleven!  Als ik eens iets terug kan doen?  Shoot!!

 

Dus ja…  wat het ook wordt…  jullie horen het wel!!  Deze laatste week voor 22 april wordt er sowieso eentje vol emotie, dat staat vast!  Wat dan ook!

 

Dikke kus van een girl who’s not on the run for a moment! 

 

Larissa

x

 

Read more...

Op zoek naar PR.

Published in BLOG

Mission accomplished!

 

Venlo 39’35”

 

Augustus of zo…  (neenee, gene bang…  ik begin mijn verhaal niet een half jaar op voorhand! ?) 

Maar het was wel augustus 2017 denk ik toen we moesten inschrijven voor Venlo, 25 maart 2018.  Wou je deelnemen en niet zoals ik vorig jaar nog allerijl op zoek gaan naar een gekwetst iemand om zijn/haar borstnummer over te kopen, was het nu het moment!  Merci, Christophe (Stevens) om wakker te blijven tot na middernacht!  ?   

 

In het najaar dan ook nog beslist om opnieuw een marathon te lopen en oepsie… Namen 42.195k, 22 april 2018, valt vier weken na Venlo!  Mijn plan om Venlo dan onder de 40’ te lopen laat ik maar varen…  Een marathontraining en een 10km trainingsprogramma staan lijnrecht tegenover elkaar, dus dat maakt van Venlo gewoon een stevige training! 

Hoe dichter ik bij 25 maart kom, hoe harder besef ik dat ik mezelf het laatste half jaar gewoon iets heb wijsgemaakt…  Dat doel om Venlo onder de 40’ te lopen blijft gewoonweg wél spelen in mijn hoofd en me er vanaf zetten is totaal geen optie… 

(Als het in mn koppeke zit, zit het niet, tja, je weet wel…)

Ik moét en zál die wedstrijd lopen met als doel die onder de 40’ te finishen!  Vanherle, you go girl!!! 

 

De laatste weken waren pittig qua kilometers, maar nog behoorlijk wat betreft het tempo.  Ok…  de benen zijn natuurlijk wel wat zwaar na al die vele duurlopen, intervallen en tempoloopjes, maar ik laat het er niet bij…  Venlo moét en zál (yep…  again, en geloof me, ik ben de enige die mezelf die druk heeft opgelegd hoor, niemand deed dat in mijn plaats!) D-Day worden voor de sub 40’ droom!  Dé grote voorwaarde om Palukees te zijn, en de belofte die ik het team gemaakt heb toen ik toetrad, zal op die dag waargemaakt worden!

 

De week van Venlo beslis ik dan ook om het marathon-idee even van me af te zetten en ik minder het aantal kilometers strak met een 20-tal die week en op de woensdagtraining na doe ik enkel een rustig herstelloopje.  Woensdag staat er namelijk 15 x 1000 op het programma en die zou aan om en bij het marathontempo afgewerkt moeten worden!  En ik beslis die training ook gewoon te doen!!  Na 25 km en, de daarbij horende, 62 rondjes op de piste zit ze erin en ca va nog…  ik heb, door het tempo ‘laag’, te houden mezelf niet doodgelopen, wel duizelig…  lol, maar dat zal tegen zondag wel weer voorbij zijn! ?

 

Vrijdag nog een rustig herstelloopje met de mannen en dan zit het erop…  Midden in marathon training neem ik nu een kleeeeiiinn beetje relatieve rust naar Venlo toe! 

Rust in de benen wil niet zeggen rust in het hoofd…  Geloof me…  ik heb mezelf behoorlijk gek gemaakt die laatste dagen!!!  Zenuwen gieren door mijn lijf, slapen kan ik nog amper, en als het zaterdag prachtig weer is, kan ik alleen maar vloeken omdat dat zoveel zin geeft in een lange duurloop…  Maar ik hou me gedeisd!!  Blijf mooi ‘in rust’ met de benen, maar toch lukt dat ’s nachts nog steeds niet voor mijn hoofd!!!  De zenuwen willen maar niet verdwijnen en ik slaap amper een oog… 

Dat doel van die sub 40’ maakt me ontzettend nerveus…  Wat als ik dat nu eens niet haal, de wereld gaat wel vergaan he seg…  jama…  is waar hoor!!!  (Of zo voelt het althans!!) 

 

‘s Ochtends voor vertrek hou ik me bezig met mijn voeding:  lekker ontbijtje met koolhydraten, energierepen die ik daags ervoor gemaakt heb in stukjes verdelen, en een eiwit-herstel-shake van banaan, avocado, hennep…  verdwijnt in mijn tas!  Samen met mijn rugnummer, wedstrijdschoenen…, ach…  je weet wel, the usual! 

 

In de auto…  yep, stiknerveus!!!  Kan dit nog erger?  Ok, toegegeven, ik ben elke wedstrijd opnieuw wel zenuwachtig voor de start, maar dit slaat alles… ik besef dat het voor niks nodig is, maar het afzetten is gewoon onmogelijk!!  Ik, en ik alleen ben de enige die me deze druk opgelegd heeft, maar toch…  Midden in deze marathontraining was het misschien toch niet zo verstandig om onder die 40’ te willen ‘duikelen’, ik heb dan ook geen 10 km-training achter de rug…  Maar het zit nu eenmaal in mijn hoofd! 

 

We komen aan en nemen de bus richting parcours, ondertussen zijn we al met een mooi groepje 10km lopers en de gezelligheid neemt hierdoor alleen maar toe!  Oef, dat komt mijn zenuwen wel ten goede!!  Niet dat het echt veel minder wordt, maar enfin, ik heb alvast wat minder tijd om er mee bezig te zijn!! 

 

Borstnummers afhalen van degenen die dat nog moeten hebben en de laatste voorbereidingen worden getroffen: nummer opspelden, opnieuw en opnieuw totdat hij semi(!) recht hangt…  veters knopen, en nog eens, en nog eens en nog eens totdat ze semi(!) even strak aanvoelen… (doen die kleine f*ckertjes dat eigenlijk ooit op een wedstrijd?? Of ben ik nu echt de enige loper die zich daar dood aan ergert?  ?) 

 

Alé, richting start, maar nog vlug even een paar druppels zenuwvocht kwijt spelen, dus samen met Nora aanschuiven aan de twee(!) toitoi toiletten!!  Jaaaaaa, je leest het goed:  twee!  En veel meer zullen het er echt niet geweest zijn!!!!  En dat voor om en bij de 8000 10km lopers en hun supporters!!! 

Als ik nog iets wil doen dat je opwarming zou willen noemen, dan moet ik nu handelen…  ik bespaar je de details, maar laten we zeggen dat de haagjes in Venlo een flinke boost zullen krijgen deze lente!!!   Lol!!!  En hey, ik heb alleen maar het goede(!?) voorbeeld gegeven want na mij volgden er nog meer vrouwen mijn strak plan!!  Iemand moet lef genoeg hebben he ja!!

 

Hup, ik loop een kilometertje in…  echt maar een kilometer…  de zenuwen maken zich baas en beslissen dat ik NU het startvak in moet!  Ik baan me een weg naar voor tot bij de eerste rijen en ik wacht…  ik zie de nummer twee van vorig jaar al klaarstaan, maar ze zegt niks…  vorig jaar tijdens het podiumgebeuren was ze ook niet de meest vriendelijke allertijden, en ze heeft nog geen pakketje vriendelijkheid cadeau gekregen in dat laatste jaar precies… 

 

De nummer 1 van vorig jaar, Diana Golek, een Poolse, die komt er ook aan!!  En daar had ik vorig jaar wel veel plezier mee!  We hebben zelfs nog contact nu en dan, en volgen mekaar wel op!! Ze is echt een toploopster (sub 3u op de marathon), straffe madam en, in tegenstelling tot nummer 2, loopt zij wel over van vriendelijkheid!!!

We slaan nog een praatje en verklappen mekaars marathonplannen, blijkt dat we allebei op dezelfde dag er eentje gepland hebben!!  Nice!! 

 

Startschot en we worden losgelaten!!  Zenuwen??  Welke zenuwen???  Zoals bij elke wedstrijd verdwijnen die als sneeuw voor de zon eens ik kan doen waarvoor ik gekomen ben!  Kalm blijven lukt me nu dus ineens weer wel!!  Lopen, Vanherle!!

 

Hoewel dat de eerste kilometer niet zo een evidentie is…  Zo een ontzettende drukte in de veel te smalle straten en dat zorgt ervoor dat de eerste km niet de snelste is…  Na exact een km klok ik af op een gemiddeld tempo van 4’03”! Verdorie, dat was nu niet de bedoeling vandaag… Wil ik die sub 40’ halen dan zal ik onder die 4’ moeten blijven en dit zie ik niet graag verschijnen op mijn klok moet ik zeggen, dat zijn al 3” die ik naar beneden moet weten te krijgen!!  Maar me eraan ergeren doe ik niet te hard want ik heb nog 9km te gaan om dat plan tot uitvoering te brengen!

En de nummer 2 van vorig jaar? Die is al geruime afstand achter me!! 

 

Hoewel ik besliste dat het podium halen absoluut geen doel is hier, maar ik enkel en alleen gefocust ben op die tijd roepen mensen me toch toe dat ik derde vrouw ben!! 

 

Na die eerste km wordt het iets minder druk, maar nog…  nog klokt de volgende km af in 4’!  Ok, tijd om dat naar beneden te halen nu!  8 km te gaan nog, komt goed…  Hoop ik…

 

Weet je, op dit punt loop ik nog altijd vlak naast, voor, achter Diana.   Ik verbaas me hierover…  ofwel ben ik echt beter geworden, ofwel heeft zij een off day!?

(Achteraf verklapt ze me dat ze een beetje ziekjes was…  dus laten we het erop houden dat het een combinatie van de twee was.)

Maar het voelt zeker nog niet alsof ik hier over mijn grens ga…  het gevoel zit goed, het zonnetje straalt en ik loop…  wat moet een mens nog meer? 

 

Hier en daar hoor ik mijn naam door de supporters roepen en we lopen door…

 

Km 5 en hier staat, net zoals vorig jaar, een tijdsaanduiding.  En ik meen me te herinneren dat er 19’46 op stond toen ik passeerde!!  En dat is ok!!!  Dat wil zeggen dat mijn snelheid na km 2 gestegen is en mijn klok geeft inderdaad aan dat mijn gemiddelde tempo nu op 3’58” ligt!!  Dat is toch wel een opluchting maar safe zit het zeker nog niet!!  Ik zit namelijk nog maar in de helft en met 2” overschot kan ik me geen ‘rustige’ km meer veroorloven, neem ik mezelf voor!

 

Dus blijven we lopen…  nog steeds zij en zij met Diana…  Nu en dan neem ik de leiding van ons twee, maar het overgrote deel van de wedstrijd heeft zij dat voor haar rekening kunnen nemen!  Ere wie ere toekomt!  Maar ik ben trots dat ik dit loopwonder kan volgen en dat ik haar tempo als pacer kan gebruiken!

 

De laatste twee km en ik neem de leiding weer over!!  Spannend is het voor mij niet echt wat betreft wie er van ons twee nu sneller gaat zijn, omdat ik daar gewoon NIET mee bezig ben!!!  Voor mij geldt vandaag maar 1 ding:  en dat is die 40 te snel af zijn!!! 

Dat is het enige wat speelt! 

 

Km 9 ‘en een kletske’ en Diana heeft nog meer over dan mij!!  Mijn tempo aanhouden, dat lukt me nog wel, versnellen zit er voor mij niet meer in, maar voor haar wel nog!! Ze komt me voorbij en hier is duidelijk dat ik dat niet ga volgen!!  Nog een 200 tal meters en ik zie de klok boven de finishlijn!!  39’+”!!!  F****cccccckkkkkk (sorry, maar soms is dit echt even op zn plaats gewoon ?)

Ik ga dit gewoon halen!!!!!    Ik ga het doen!!!!  Er spurt me nog een man voorbij en ik finish met een tijd van 39’39” op de klok boven me!!!!!   39’35” gecorrigeerde tijd!!! 

 

Ik deed het…  ik liep 10 km sub 40’!!!  3’58”/km als tempo…  de tijd die er na een paar km als gemiddelde opstond heb ik mooi kunnen aanhouden, zonder verval!  Zalig!!!  Ik deed waarvoor ik gekomen was!!  En dat daarbij ook nog een podium samenhangt is alleen maar dubbel plezier en een mooi cadeau erbovenop!!! 

 

Van erbovenop gesproken…  Dat podium…!!!???  Mannekes…

Vorig jaar hadden ze dit opgebouwd naast de finishlijn op de begane grond.  Dit jaar was er wel iets heel speciaal van gemaakt!

 

Nadat we uit de deelnemers geplukt werden waren we al snel verzameld met de drie eerste vrouwen!  Diana Golek dus op twee en een supertoffe, gezellige Nederlandse wist als eerste, met een toptijd en ruime voorsprong, over de lijn te lopen!! 

Na een babbeltje in het Engels, Nederlands en vanalles daartussenin en na een banaantje en een flesje water samen werden we, samen met de top drie van de mannen, begeleid naar een stel trappen die behoorlijk de lucht in gingen moet ik zeggen!!  Ze leken wel richting hemel te stijgen, en eenmaal boven bleek dat ook nog waar te zijn ook!! 

 

We stonden plots boven op de finishboog…  ONWERKELIJK wat een zicht dit gaf…  We stonden boven op de finishlijn!!  BOVEN OP!!!  Ik herinner me nog dat ik straalde…  ik voel het nog met momenten…

 

Het duurde even voordat ze aan de uitreiking begonnen maar dat gaf ons de tijd om van dit prachtige uitzicht te genieten!!  We staan met ons zessen aan de reling en bekijken het uitzicht…  een prachtig zicht over de laatste honderden meters voor de eindstreep, lopers in allerlei prachtige kleuren die hun laatste, beste beentjes nog inzetten om de finish te bereiken…  Sommigen kunnen er nog een eindspurtje uitpersen, anderen zijn zichtbaar erg blij dat ze de aankomst bereikt hebben, sommigen met twee of in een groepje, anderen weer alleen… 

Levende Kunst met de grote ‘K’!

 

En dan die supporters…  rijen dik, tribunes hoog, zo ver het oog kan reiken, aan weerszijden van het parcours en met oorverdovend lawaai voor de lopers die nog passeren…  TOP gewoon…  Hier bovenop staan en dit alles mogen aanschouwen is machtig… 

 

Ik zeg het je…  dit is een ervaring waar ik nog uuuuuuren zou over kunnen vertellen…  (En ja, ik weet dat ik niet veel nodig heb om uuuuren te kunnen vertellen, ik zeg het al maar zelf, maar toch…)  DIT slaat alles…  Dit is meer en specialer dan eender welk ander podium dat ik al heb mogen betreden!!  Ik hoop dat jullie een klein beetje een idee krijgen hoe het voelt om dit te mogen meemaken… beschrijven hoe het exact voelt is namelijk onmogelijk…  onbeschrijflijk… 

 

Het gevoel dat ik hier kreeg…  de combinatie van beseffen dat ik nu toch een beetje bij die sub 40’ hoor, dat ik mijn belofte aan het team heb kunnen inlossen, dat ik daardoor ook nog verdien om op het podium te staan in het grote Venlo…  MACHTIG gewoon!!!  Gewoon MACHTIG, anders kan ik het niet omschrijven.  Een kropje zit dan ook wat verscholen in m’n keel terwijl we hier staan en overzien wat er allemaal gebeurt!

 

En genieten doen we vooral samen, alle zes, allemaal hartelijke mensen dit jaar en we delen onze ervaringen totdat ze beginnen aan de uitreiking.  Eerst zijn de mannen aan de beurt, dan de vrouwen!!  Mijn naam wordt afgeroepen: Larissa Vanherle uit België!!! Ik betreed het podium en als bij wonder lopen net Patrick en Nora richting finish…  toeval bestaat niet!!  Dus hey, ik ben mezelf en in plaats van met die fotograaf bezig te zijn begin ik luidkeels te roepen en te zwaaien…  hahaha!!!!  Tja, you know me…  ?

 

De tweede en eerste vrouw komen mee op het podium, we ontvangen om beurt onze bloemen en beker van miss Venlo en de medaille van iemand van de organisatie.  Nog maar eens lachen naar de fotograaf en we kunnen met de ‘big smile’ terug naar de top drie mannen voor nog een foto met ons zes!  Topmomenten om nooit meer te vergeten gewoon…   Het doet wat met een mens…  geloof me!

 

Beseffen doe ik het nog niet op dit moment maar achteraf, pas de dagen erna, begint het te dagen:

Als 3de vrouw mogen finishen van de zovelen, 1ste masterdame uit de bende, 46ste algemeen die de lijn passeerde van de toch wel bijna 6000 finishers…  On-we-zen-lijk!!

 

Nu terug met z’n allen naar de rest van het team, de familie en de vrienden!! 

De eerste die ik tegenkom is Dimi, die ook de 10 km heeft gelopen, en ik hoor dat ook hij zijn PR stevig heeft kunnen verbreken met een nieuwe toptijd!!!  Super gewoon!!!  Dikke proficiat!!

 

Op zoek naar de rest, iedereen is trots op ons, en dat is leuk!!  Wij vol van geluk en trots, de rest vol van spanning, want nu is het aan hen om elk hun eigen doel te halen vandaag op de halve marathon!!!  Veel succes mannen!! 

Ze maken zich klaar terwijl wij afspraken maken om ons op te stellen op de beste supportersposten!!!  Van loper naar supporter in no-time, in elk geval een veel ontspannendere bezigheid ?!!  Zalige dagen zijn dat samen!!!  Genieten van elke seconde, van elk moment, van iedereen die erbij is, en van elk leuk woord dat we delen!! 

 

We zijn een topteam, laat het gezegd zijn!!!!

 

Dank je, Team Paluko om me te brengen waar ik sta, zonder jullie was dit allemaal maar een droom gebleven.  Maar dankzij de begeleiding, de steun, het geloof en de vriendschap die er onder ons heerst kan ik nu toch al zeggen dat ik een keertje die sub 40’ gehaald heb!!!  Merci allemaal! X

 

En nu terug naar de marathontraining, geen tijd meer te verliezen!!  ?

 

CU op de piste!

 

Dikke kus

Larissa

x

Read more...

Vijf keer naar de hemel en terug!

Published in BLOG

28 oktober, een datum waar we al even naar uitkijken met het team.  Jaja, lopers kijken uit naar een dagje van afzien!  ;-)

We trekken naar Namen vandaag voor de Citadelrun, een hoogtetraining die we ook vorig jaar al voor onze rekening ‘namen’!  Cas zet zijn tanden in deze organisatie, we kunnen terecht in de kazerne waar hij werkt en het parcours is hem dus niet onbekend.  Hij traint er geregeld en neemt ons graag een keer per jaar mee op sleeptouw om onze spieren en vooral ons karakter een uitdaging aan te bieden. 

We krijgen een divers spectrum van opties voorgeschoteld dit jaar! 

Ofwel loop je (net als vorig jaar) de heuvel op langs Route la Merveilleuse en daal je af langs een bospad, herhaal dit drie keer en je gaat naar huis met de titel ‘Cinglé du Citadel’!!

Op je horloge staan dan zo’n slordige 17.5km met 340hm! 

Heb je zin in de titel van ‘Forestier du Citadel’?  Dan staat er na de drie beklimmingen nog een extra beklimming op het programma!  Niet langs Route la Merveilleuse deze keer, maar langs een bospad dat steil(!) de lucht in gaat (sjtijl om te doen zur!! Inside joke… begrijpen wie begrijpen kan ;-) )  Je steekt bij deze 22.5km met 460hm in je benen!

Voor wie dan nog niet voldaan is, kan beroep doen op de titel van ‘Galérien du Citadel’ maar moet daarvoor nog een keertje extra naar boven.  Langs een pad van kasseien, grind, tunnels, trappen en modder!  Zottekes, maar je kan nadien wel 27km met 740hm aan je palmares toevoegen!  Staat mooi op je CV, niet? ;-)

Om 07.45u in alle vroegte en donkerte staan we mekaar op te wachten op de Motten, om met een militaire stiptheid om 07.55u te vertrekken!  We verdelen ons in de auto’s en de fun kan al onmiddellijk beginnen!  Plezierig is het altijd als we er allemaal samen op uit trekken!  Na het nodig gegiechel en gegibber komen we om 09.00u (net zoals gepland) aan in de kazerne en de sporttassen krijgen een plaatske! 

Tijd voor een ‘stresskaksken’ krijgen we niet!!  Want al onmiddellijk staat de iets oudere tweelingbroer van Cas ons op te wachten! 

Kolonel Castaarmans geeft ons kordaat (en met de pollepel in de hand)  de nodige instructies over het verloop van de training en de rest van de dag!  We krijgen een plan van het parcours voorgeschoteld en onze opdracht wordt al snel een stuk duidelijker!

Het doel is zo klaar als een klontje:  de vijand, alias de vele hoogtemeters, verslaan!  We krijgen de opdracht dat in twee teams te doen, zodat ieder team het gevecht op zijn eigen tempo kan strijden!!  Binnen elk team neemt elk individu dan nog eens zelf de beslissing tegen hoeveel hoogtemeters hij of zij vandaag wil opboksen!!  Maar gevochten zal er worden!!  Voor zover is duidelijk!! 

Na de briefing krijgen we nog exact 5 minuutjes de tijd om trainingen uit te doen, de juiste schoenen aan te doen en nog eventuele overtollige kilootjes te gaan lozen!!  Ja, stresskakskes zijn nu wel toegestaan!  Snel dan wel, want in ‘den oorlog’ is er geen tijd te verliezen!!  ;-) 

Nog even een groepsfoto nu er nog geen gesneuvelden zijn!! Straks is het misschien te laat…

En dan vertrekken we van op het paradeplein (de speelplaats volgens sommigen;-) ) richting strijdtoneel! 

We weten waar we aan toe zijn, aangezien we vorig jaar deze strijd ook gestreden hebben, maar toch vertrekken we weer met de nodige kriebels… 

Aan de voet van route la merveilleuse wensen we mekaar nog even veel succes en begint ieder aan z’n gevecht tegen de vijand, die moet en zal neergehaald worden!!  Ieder op zijn eigen kracht, maar toch samen, dat is nu eenmaal de sterkte van ons team!! 

Zoals afgesproken komen we in twee groepen aan boven aan het theatergebouw!  De vijand heeft bij deze met een eerste aanval te maken gekregen en beseft dat team Paluko een stevige strijd aan het leveren is!  Beide teams wachten mekaar hier op om nog even een plaatje te schieten, een eerste overwinning is binnen!!  Daarna dalen we voor het eerst af door de bossen richting tweede aanval!! 

Vanaf nu doet elk team het op eigen tempo en bestijgen we de vijand een tweede keer!  En de feniksvleugels liegen er niet om, we vliegen naar boven!   De ene al sneller dan de andere, maar toch samen!  Dit doet niemand ons na!

Na de tweede aanval profiteren we even van het uitzicht dat onze vijand te bieden heeft, en dat maakt zelfs de luidruchtigsten onder ons een beetje stiller… 

De derde keer omhoog en het blijft waanzinnig om te doen met onze bende!  We geven mekaar vleugels en blijven mekaar aanmoedigen!  We hebben op die manier ontzettend veel aan elkaar! 

En wat een steun ook van Raph, die ons met de fiets begeleidt en voor bevoorrading zorgt op de momenten dat we daar nood aan hebben!   Merci daarvoor, makker!! 

Nu en dan eens lachen naar de camera van Marc, die voor de meest prachtige foto’s zorgt!  Dank je wel, Marc, ze zijn prachtig!

Wat moet het een ‘impressionant’ zicht zijn om ons hier in groep te zien lopen in onze outfits!!  (ofwel denken we dat alleen maar zelf en denken anderen eerder iets als:  ‘wat een gek idee van die kanarietjes om deze berg op te willen lopen…’ J  In dat geval misschien maar heel goed dat ze niet wisten dat we dat vijf keer van plan zijn vandaag! ;-) )

De derde aanval en iedereen heeft het met het grootste succes overleefd, de Citadel heeft het geweten, oh ja!! 

Proficiat allemaal, we mogen vanaf dit punt onszelf de titel ‘Cinglé du Citadel’ toekennen! 

Team A en team B wachten mekaar ook hier weer gedeeltelijk op!!  Gedeeltelijk, want vanaf hier scheiden de wegen zich een beetje!  De meesten hebben op dit punt hun vooropgestelde strijd gestreden en trekken terug naar beneden voor een welverdiende rust en douche…  Maar er zijn nog zes vrienden die verder willen strijden  en nog meer hoogtemeters te lijf willen gaan!  Zij trekken terug naar beneden vol goede moed!! 

Eens daar wordt het dubbel zo spannend.   Tot dit punt kenden we de route nog van vorig jaar, maar vanaf nu staat er vernieuwing op het oorlogsplan!  Niet enkel Route la Merveilleuse moet eraan geloven… 

Wil je de titel van ‘Forestier du Citadel’ in je rugzakje mee naar  huis nemen, dan is het nu tijd om het bos in te trekken en dit terrein kennis te laten maken met onze loopschoenen!  Vanaf nu wordt het ook wel heel duidelijk waarom er ons aangeraden werd om onze trailschoenen vanonder het stof te halen!  

Een ‘pad’ kan je dit niet meer echt noemen!  We klimmen via Tienne Des Biches…  Dit is pure survival!  De vijand geeft zich niet zomaar gewonnen, zo blijkt, hier moet hard gewerkt worden om de hoogtemeters in de benen te krijgen!!  Hartslag omhoog, ademhaling omhoog, pijngrens omhoog, tempo omlaag…  Lopen lukt hier op stukken echt niet meer, klimmen en klauteren is een betere benaming.  Maar ook in deze omstandigheden laten we ons als team niet kennen. We sleuren mekaar erdoor, en in deze omgeving mag je dat gerust letterlijk nemen!!!  ;-) 

Maar wat een prachtige omgeving…  Bossen, rozentuinen, kasteeltjes, theatergebouwen…  noem maar op, we komen het op ons oorlogspad allemaal tegen, en het is magnifiek!!  Terwijl we aan het afzien zijn (voor sommigen toch) kunnen we toch blijven genieten van al het moois dat deze streek ons te bieden heeft!  We komen op deze manier van strijd voeren op plaatsen waar je nooit zomaar zou komen en dat beseffen we wel!!  We glunderen, stralen, lachen en blijven plezier maken!  Een zalige voormiddag…  Nog een paar afdalingen en beklimmingen en die brengen ons voor de vierde keer op rij boven in de hemel!! 

De voorlaatste afdaling nu, en net als de beklimmingen verschilt ook deze van de vorige drie keer!  Eens beneden maken we ons klaar voor de vijfde en laatste beklimming, als ‘Forestier’ gaan we nu op pad voor de titel van ‘Galérien’! 

Alle zes, geen enkele van de zes geeft zich hier gewonnen!  (Zou het karakter zijn?  Of zou het komen door het feit dat we ‘de-dood-met-de-sabel ‘ voorgeschoteld krijgen als we nu nog deserteren? Wie weet!)

Dit keer staat er een pad van vooral kasseien en trappen op het planning!   Makkelijker wordt het er niet op, laat dat duidelijk zijn, elke beklimming wordt in kilometers wel korter, maar dat wil in evenredige zin dan ook weer zeggen dat de wegen steiler en steiler worden!!  Met al ongeveer 20 km in de benen dus geen lachertje!  Maar moedig beginnen we eraan en we houden de meute samen!   Tunnels…  trappen…  kasseien…  een halloweentocht…  mensen met gekke blikken…  we passeren het allemaal!  Met de nodige omwegen, door een halloweentocht die dag, bereiken we de top voor de laatste keer!  Maar dit is nog niet hét einde…  Daar moeten we nog even verder voor!!! 

We trekken richting beneden en na de laatste kleine ‘hellingskes’ (die op dat moment ook wel een Mount Everest op zich lijken) komen we aan bij de bekroning op onze arbeid!!  DE SCHILDPAD! 

Al uren horen we er verhalen over en weten we waar hij ongeveer moet staan!!  Nu zijn we er!!  Dit is de plaats waar er geen enkele hoogtemeter nog in onze weg ligt!!

We hebben ze één voor één klein gekregen, vertrappeld, crushed like a worm (om het op z’n ‘Bravehearts’ te zeggen!)! 

WE HEBBEN GEWONNEN!! 

De Citadel zal geweten hebben dat team Paluko er vandaag aanwezig was!!!  Oh ja!!! 

Na een overwinningsfoto samen met de schildpad en zes ‘Galériens’ op een rij voelen we ons een beetje de Goden van de Citadel!  En met dat goed-gevoel dalen we voor de laatste keer af om dit keer vol trots terug richting kazerne te lopen!   Het moet ook even gezegd dat deze laatste afdaling ook wel echt de mooiste was!! 

Onze oorlogsvoering zit erop, na iets meer dan 2u30’ is het tijd…  de thuisbasis wacht! 

En ze wachten met de meest heerlijke warme chocomelk ooit!  Een beter recupedrankje hadden we ons niet kunnen wensen!  Ware het niet dat Vicky en Marijke ook nog voor ‘gesmeerde pistolekes’, bananen, chocolade, wafeltjes...  gezorgd hebben!  Een heerlijk buffetje hebben ze voor ons klaargezet en dat smaakt enorm nu!  Na de strijdlust was er nu de eetlust!! 

Dank je wel, dames, om zo goed voor ons te zorgen!!! 

Een welverdiend doucheke en we kunnen terug huiswaarts keren om onze overwinningsroes uit te slapen!!  Dat hebben we wel verdiend na deze strijd tegen de vijand!!  De mensheid mag op zijn beide oren slapen: team PALUKO stond er!!

Rest er ons nog één ding!!

De man bedanken die deze prachtige training en dag voor ons uitstippelde!  Merci Cas!  We zijn er stuk voor stuk sterker uit gekomen, je hebt dat super gedaan! Uren werk aan het uitstippelen van de route en het idee, maar het was dan ook dik de moeite waard!  Het was AF! 

Greetz! Team PALUKO!!

Read more...
Subscribe to this RSS feed