Larissa Vanherle

Larissa Vanherle

Vijf keer naar de hemel en terug!

Published in BLOG

28 oktober, een datum waar we al even naar uitkijken met het team.  Jaja, lopers kijken uit naar een dagje van afzien!  ;-)

We trekken naar Namen vandaag voor de Citadelrun, een hoogtetraining die we ook vorig jaar al voor onze rekening ‘namen’!  Cas zet zijn tanden in deze organisatie, we kunnen terecht in de kazerne waar hij werkt en het parcours is hem dus niet onbekend.  Hij traint er geregeld en neemt ons graag een keer per jaar mee op sleeptouw om onze spieren en vooral ons karakter een uitdaging aan te bieden. 

We krijgen een divers spectrum van opties voorgeschoteld dit jaar! 

Ofwel loop je (net als vorig jaar) de heuvel op langs Route la Merveilleuse en daal je af langs een bospad, herhaal dit drie keer en je gaat naar huis met de titel ‘Cinglé du Citadel’!!

Op je horloge staan dan zo’n slordige 17.5km met 340hm! 

Heb je zin in de titel van ‘Forestier du Citadel’?  Dan staat er na de drie beklimmingen nog een extra beklimming op het programma!  Niet langs Route la Merveilleuse deze keer, maar langs een bospad dat steil(!) de lucht in gaat (sjtijl om te doen zur!! Inside joke… begrijpen wie begrijpen kan ;-) )  Je steekt bij deze 22.5km met 460hm in je benen!

Voor wie dan nog niet voldaan is, kan beroep doen op de titel van ‘Galérien du Citadel’ maar moet daarvoor nog een keertje extra naar boven.  Langs een pad van kasseien, grind, tunnels, trappen en modder!  Zottekes, maar je kan nadien wel 27km met 740hm aan je palmares toevoegen!  Staat mooi op je CV, niet? ;-)

Om 07.45u in alle vroegte en donkerte staan we mekaar op te wachten op de Motten, om met een militaire stiptheid om 07.55u te vertrekken!  We verdelen ons in de auto’s en de fun kan al onmiddellijk beginnen!  Plezierig is het altijd als we er allemaal samen op uit trekken!  Na het nodig gegiechel en gegibber komen we om 09.00u (net zoals gepland) aan in de kazerne en de sporttassen krijgen een plaatske! 

Tijd voor een ‘stresskaksken’ krijgen we niet!!  Want al onmiddellijk staat de iets oudere tweelingbroer van Cas ons op te wachten! 

Kolonel Castaarmans geeft ons kordaat (en met de pollepel in de hand)  de nodige instructies over het verloop van de training en de rest van de dag!  We krijgen een plan van het parcours voorgeschoteld en onze opdracht wordt al snel een stuk duidelijker!

Het doel is zo klaar als een klontje:  de vijand, alias de vele hoogtemeters, verslaan!  We krijgen de opdracht dat in twee teams te doen, zodat ieder team het gevecht op zijn eigen tempo kan strijden!!  Binnen elk team neemt elk individu dan nog eens zelf de beslissing tegen hoeveel hoogtemeters hij of zij vandaag wil opboksen!!  Maar gevochten zal er worden!!  Voor zover is duidelijk!! 

Na de briefing krijgen we nog exact 5 minuutjes de tijd om trainingen uit te doen, de juiste schoenen aan te doen en nog eventuele overtollige kilootjes te gaan lozen!!  Ja, stresskakskes zijn nu wel toegestaan!  Snel dan wel, want in ‘den oorlog’ is er geen tijd te verliezen!!  ;-) 

Nog even een groepsfoto nu er nog geen gesneuvelden zijn!! Straks is het misschien te laat…

En dan vertrekken we van op het paradeplein (de speelplaats volgens sommigen;-) ) richting strijdtoneel! 

We weten waar we aan toe zijn, aangezien we vorig jaar deze strijd ook gestreden hebben, maar toch vertrekken we weer met de nodige kriebels… 

Aan de voet van route la merveilleuse wensen we mekaar nog even veel succes en begint ieder aan z’n gevecht tegen de vijand, die moet en zal neergehaald worden!!  Ieder op zijn eigen kracht, maar toch samen, dat is nu eenmaal de sterkte van ons team!! 

Zoals afgesproken komen we in twee groepen aan boven aan het theatergebouw!  De vijand heeft bij deze met een eerste aanval te maken gekregen en beseft dat team Paluko een stevige strijd aan het leveren is!  Beide teams wachten mekaar hier op om nog even een plaatje te schieten, een eerste overwinning is binnen!!  Daarna dalen we voor het eerst af door de bossen richting tweede aanval!! 

Vanaf nu doet elk team het op eigen tempo en bestijgen we de vijand een tweede keer!  En de feniksvleugels liegen er niet om, we vliegen naar boven!   De ene al sneller dan de andere, maar toch samen!  Dit doet niemand ons na!

Na de tweede aanval profiteren we even van het uitzicht dat onze vijand te bieden heeft, en dat maakt zelfs de luidruchtigsten onder ons een beetje stiller… 

De derde keer omhoog en het blijft waanzinnig om te doen met onze bende!  We geven mekaar vleugels en blijven mekaar aanmoedigen!  We hebben op die manier ontzettend veel aan elkaar! 

En wat een steun ook van Raph, die ons met de fiets begeleidt en voor bevoorrading zorgt op de momenten dat we daar nood aan hebben!   Merci daarvoor, makker!! 

Nu en dan eens lachen naar de camera van Marc, die voor de meest prachtige foto’s zorgt!  Dank je wel, Marc, ze zijn prachtig!

Wat moet het een ‘impressionant’ zicht zijn om ons hier in groep te zien lopen in onze outfits!!  (ofwel denken we dat alleen maar zelf en denken anderen eerder iets als:  ‘wat een gek idee van die kanarietjes om deze berg op te willen lopen…’ J  In dat geval misschien maar heel goed dat ze niet wisten dat we dat vijf keer van plan zijn vandaag! ;-) )

De derde aanval en iedereen heeft het met het grootste succes overleefd, de Citadel heeft het geweten, oh ja!! 

Proficiat allemaal, we mogen vanaf dit punt onszelf de titel ‘Cinglé du Citadel’ toekennen! 

Team A en team B wachten mekaar ook hier weer gedeeltelijk op!!  Gedeeltelijk, want vanaf hier scheiden de wegen zich een beetje!  De meesten hebben op dit punt hun vooropgestelde strijd gestreden en trekken terug naar beneden voor een welverdiende rust en douche…  Maar er zijn nog zes vrienden die verder willen strijden  en nog meer hoogtemeters te lijf willen gaan!  Zij trekken terug naar beneden vol goede moed!! 

Eens daar wordt het dubbel zo spannend.   Tot dit punt kenden we de route nog van vorig jaar, maar vanaf nu staat er vernieuwing op het oorlogsplan!  Niet enkel Route la Merveilleuse moet eraan geloven… 

Wil je de titel van ‘Forestier du Citadel’ in je rugzakje mee naar  huis nemen, dan is het nu tijd om het bos in te trekken en dit terrein kennis te laten maken met onze loopschoenen!  Vanaf nu wordt het ook wel heel duidelijk waarom er ons aangeraden werd om onze trailschoenen vanonder het stof te halen!  

Een ‘pad’ kan je dit niet meer echt noemen!  We klimmen via Tienne Des Biches…  Dit is pure survival!  De vijand geeft zich niet zomaar gewonnen, zo blijkt, hier moet hard gewerkt worden om de hoogtemeters in de benen te krijgen!!  Hartslag omhoog, ademhaling omhoog, pijngrens omhoog, tempo omlaag…  Lopen lukt hier op stukken echt niet meer, klimmen en klauteren is een betere benaming.  Maar ook in deze omstandigheden laten we ons als team niet kennen. We sleuren mekaar erdoor, en in deze omgeving mag je dat gerust letterlijk nemen!!!  ;-) 

Maar wat een prachtige omgeving…  Bossen, rozentuinen, kasteeltjes, theatergebouwen…  noem maar op, we komen het op ons oorlogspad allemaal tegen, en het is magnifiek!!  Terwijl we aan het afzien zijn (voor sommigen toch) kunnen we toch blijven genieten van al het moois dat deze streek ons te bieden heeft!  We komen op deze manier van strijd voeren op plaatsen waar je nooit zomaar zou komen en dat beseffen we wel!!  We glunderen, stralen, lachen en blijven plezier maken!  Een zalige voormiddag…  Nog een paar afdalingen en beklimmingen en die brengen ons voor de vierde keer op rij boven in de hemel!! 

De voorlaatste afdaling nu, en net als de beklimmingen verschilt ook deze van de vorige drie keer!  Eens beneden maken we ons klaar voor de vijfde en laatste beklimming, als ‘Forestier’ gaan we nu op pad voor de titel van ‘Galérien’! 

Alle zes, geen enkele van de zes geeft zich hier gewonnen!  (Zou het karakter zijn?  Of zou het komen door het feit dat we ‘de-dood-met-de-sabel ‘ voorgeschoteld krijgen als we nu nog deserteren? Wie weet!)

Dit keer staat er een pad van vooral kasseien en trappen op het planning!   Makkelijker wordt het er niet op, laat dat duidelijk zijn, elke beklimming wordt in kilometers wel korter, maar dat wil in evenredige zin dan ook weer zeggen dat de wegen steiler en steiler worden!!  Met al ongeveer 20 km in de benen dus geen lachertje!  Maar moedig beginnen we eraan en we houden de meute samen!   Tunnels…  trappen…  kasseien…  een halloweentocht…  mensen met gekke blikken…  we passeren het allemaal!  Met de nodige omwegen, door een halloweentocht die dag, bereiken we de top voor de laatste keer!  Maar dit is nog niet hét einde…  Daar moeten we nog even verder voor!!! 

We trekken richting beneden en na de laatste kleine ‘hellingskes’ (die op dat moment ook wel een Mount Everest op zich lijken) komen we aan bij de bekroning op onze arbeid!!  DE SCHILDPAD! 

Al uren horen we er verhalen over en weten we waar hij ongeveer moet staan!!  Nu zijn we er!!  Dit is de plaats waar er geen enkele hoogtemeter nog in onze weg ligt!!

We hebben ze één voor één klein gekregen, vertrappeld, crushed like a worm (om het op z’n ‘Bravehearts’ te zeggen!)! 

WE HEBBEN GEWONNEN!! 

De Citadel zal geweten hebben dat team Paluko er vandaag aanwezig was!!!  Oh ja!!! 

Na een overwinningsfoto samen met de schildpad en zes ‘Galériens’ op een rij voelen we ons een beetje de Goden van de Citadel!  En met dat goed-gevoel dalen we voor de laatste keer af om dit keer vol trots terug richting kazerne te lopen!   Het moet ook even gezegd dat deze laatste afdaling ook wel echt de mooiste was!! 

Onze oorlogsvoering zit erop, na iets meer dan 2u30’ is het tijd…  de thuisbasis wacht! 

En ze wachten met de meest heerlijke warme chocomelk ooit!  Een beter recupedrankje hadden we ons niet kunnen wensen!  Ware het niet dat Vicky en Marijke ook nog voor ‘gesmeerde pistolekes’, bananen, chocolade, wafeltjes...  gezorgd hebben!  Een heerlijk buffetje hebben ze voor ons klaargezet en dat smaakt enorm nu!  Na de strijdlust was er nu de eetlust!! 

Dank je wel, dames, om zo goed voor ons te zorgen!!! 

Een welverdiend doucheke en we kunnen terug huiswaarts keren om onze overwinningsroes uit te slapen!!  Dat hebben we wel verdiend na deze strijd tegen de vijand!!  De mensheid mag op zijn beide oren slapen: team PALUKO stond er!!

Rest er ons nog één ding!!

De man bedanken die deze prachtige training en dag voor ons uitstippelde!  Merci Cas!  We zijn er stuk voor stuk sterker uit gekomen, je hebt dat super gedaan! Uren werk aan het uitstippelen van de route en het idee, maar het was dan ook dik de moeite waard!  Het was AF! 

Greetz! Team PALUKO!!

Read more...

‘Den halve’ van Eindhoven!

Published in BLOG

Of ik een ticket wil overkopen voor ‘nen halve’?  Tja… dat moet je mij maar vragen he!  NATUURLIJK zie ik dat zitten!  J 

Voila dan, zo ineens staat er ‘nen halve’ op de planning.  Eindhoven nog wel!  Een specifieke voorbereiding zit er niet echt in met de Victors Cup wedstrijden op de planning, maar ca va…  Hem uitlopen zal wel lukken zeker…  Welke tijd ik voor ogen heb?

Tja…  mijn pr op de halve marathon is nog niet gezet, heb nog nooit een halve marathon als wedstrijd gelopen…  Tijdens de marathon in Maastricht zat ik op om en bij de 1u35’ op die afstand.  Dus iets sneller finishen, tussen de 1u30’ en 1u32’, is een mooi doel! Dan zou ik een gemiddelde van 4’20”/km moeten aanhouden en dat vind ik netjes.  Sneller willen gaan is te hoog gegrepen!

 ’s Morgens opgepikt door Cas en dan richting Maasmechelen om Lindsay op te halen, ze loopt ook mee, dat maakt dat we met drietjes aan de startlijn gaan staan. 

Onderweg nog even stoppen aan een ‘random’ tankstation om nog wat grammetjes te verspelen (om het mooi te zeggen… J ).  En we schieten met vier in de lach!!!  (Bart, één van de broers van Lindsay is er ook bij…) 

Dit station heet toch wel ‘On the run’ zeker!!!  Dit kan alleen maar een positief voorteken zijn!  Fotootje kan hier niet ontbreken… 

 Nummers ophalen in het beursgebouw, aankleden (lange of korte mouw?  Twijfel, twijfel…  de lange dan maar…), alles op z’n plaats zetten, borstnummers recht hangen, opnieuw, opnieuw en opnieuw…  Die dingen hangen nu eens noooooit helemaal goed hé seg…  Storend…  Net als mn veters…  Nog zo iets waar ik me op fixeer voor een wedstrijd.  Ik fiks het altijd om één veter vaster te doen dan de andere…  Eens ik daarop begin te letten maak ik mezelf zot door ze tig keer opnieuw los te doen en te strikken….  Ook hier dus: opnieuw, opnieuw en opnieuw…  tot vervelends toe!!  Erger me er kapot aan, maar kan het dan toch ook weer niet laten… 

 Ok, tijd om de tassen af te geven en richting start te gaan!  Het volk volgen is de boodschap!!  Want het zijn er veel…  ongelooflijk, Mekka in Eindhoven!

Cas besluit nog even op te warmen, Lindsay en ik beslissen dat niet te doen…  het is bijna tijd en ik zou te nerveus worden moest ik pas op het laatste momentje het startvak induiken…  ik beslis dan van de eerste kilometers mijn opwarming te maken!  Ik start in startvak A, om 13.30u.  Nog rap de laatste kledingstukken uitspelen en in Barts rugzak proppen en hopla, startvak in en wat naar voor…  whoop whoop, nog tien minuutjes voor de start.  Lindsay trekt naar haar startvak, ze vertrekt om 14.00u!

Cas niet meer gezien, dus we vertrekken alle drie in ons uppie voor het 21.1 km lange avontuur!

 En hupla…  heb je m weer…  de veter…  eentje zit te vast…  voet op het dranghek en losmaken, opnieuw te vast!  Niet goed… Opnieuw…  opnieuw… en opnieuw…  ik vraag me af hoe ‘autie’ mn medelopers me vinden als ze dit aan t volgen zijn…  Maar hey…  als ik daar, op drie meter van me, ineens een vrouw (oh nee, twee) naast een boom met haar broek op haar enkels zie zitten…  dan besluit ik dat ik toch maar liever bekeken word omdat ik mijn veters 100 keer los maak, hoor! J

De speaker maakt ons klaar, hij spreekt ons toe, hij maakt ons warm, hij zegt dat het nog 3 minuten zijn…

En idd, iets later weerklinkt er een schot en vertrekt de meute voor een tocht van 21.1km, mijn eerste halve marathon is van start! 

 Het volk verdeelt zich en ik loop aan een tempo van 4’20” zoals gepland…  al snel wordt dat 4’15” maar het voelt dik ok… 

Veel volk voor me, nog meer achter me…  en nóg meer naast me…  ongelooflijk hoeveel supporters er hier afgezakt zijn!  Leuk wel!! 

Het rolt…  het rolt netjes aan een constante van 4’10” à 4’15”, nu en dan even 4’20”, dus helemaal volgens schema!  Iets sneller om eerlijk te zijn…  Als ik dit maar ga volhouden…  Maar het voelt leuk, het voelt soepel en het bolt… 

Glad wegdek wel…  ik bedenk me de eerste kilometers dat het hier wel erg gevaarlijk is voor valpartijen…  (Een mens moet zich ergens mee bezighouden anderhalf uur lang natuurlijk!)

Er speelt ook een beetje een kat-en-muisspel met een vrouw voor me…  oh nee, achter me…  och…  terug voor me…  Maar ik beslis me daar in deze wedstrijd niet mee bezig te houden! 

Ik ben hier namelijk louter naartoe gekomen om te testen wat ik persoonlijk waard ben op een halve marathon, en niet in wedstrijd te gaan met anderen!  Just me, myself and I dus.

Dus of ze nu voor me, achter me, of naast me loopt, het kan me eerlijk gezegd dit keer geen barst schelen!! 

Km 10 en een kletske en we zijn in de helft!  Het rolt…  het rolt ok!  Gemiddeld tempo: 4’13”!  Dik ok!!

Km 12 en uit het niets komt er een man rechts naast me lopen en zegt:  ‘Juffrouwke, versnellen kan nog altijd, hé!’

Met verbazing kijk ik hem aan en vraag me af waar hij het over heeft.  ‘Welke tijd wil je lopen?’

Ik vertel hem mijn doel en hij begint me daar zowaar een beetje onder mijn voeten te geven… 

‘Tja… dan loop je veel te snel!  Ik ga voor een tijd tussen 1’27” en 1’29”, jij loopt je kapot hier!’

Ik kijk hem aan en beslis hier verder geen energie aan te verspillen…  het enige wat ik nog doe is ogen trekken naar de man links van me…  die heeft het ‘gesprek’ namelijk mee gevolgd en kijkt me aan met ogen die boekdelen spreken, het moet iets in de aard van ‘waar-moeit-die-zich-mee’ geweest zijn dat we in 1 blik uitwisselden!

Ach ja…  verder maar weer!  Waar waren we…  Ah ja…  ‘nen halve’

En we zitten op km 16 zoiets…  en vanaf hier begin ik me bezig te houden met tellen…  je moet iets doen hé…  Mijn gemiddelde tempo ligt nog steeds op 4’13” en dat voelt goed…  Volgens mijn berekeningen zou ik met een tempo van 4’15” op exact 1u30’ binnenkomen?  En vanaf hier begint dus het rekenwerk naar de mogelijkheden?  Kan ik dit nog volhouden en finishen onder die grens?  En zo ja, tot welk tempo mag ik dan maximaal afzakken?

Och daar se…  mevrouw van het kat-en-muisspel komt weer voorbij!  En het valt me nu op dat ze een coach op de fiets mee heeft.  Coach?  Haas?  Wie zal het zeggen?  Mag dat wel?  Maar het maakt me echt geen fluit uit!!  Als ze t zo wil spelen, doet ze maar!  Ze neemt een voorsprongetje van een 50tal meter, dus het is bij deze echt wel duidelijk dat het haar doel is om voor me te eindigen!  Ach…  ik gun het haar!  Wat doet het er toe op zo’n grote wedstrijd, we moeten hier nu eenmaal niet denken dat we hier wonderen kunnen verrichten!

Elke komende km doe ik de berekening nog eens opnieuw!  Het maakt het wat aangenamer om de tijd om te krijgen zo alleen, want ik zit niet in een groepje dat zich spontaan soms vormt!

Waar ik me ook wel mee bezig houd is de marathonners een hart onder de riem proberen te steken!

We lopen namelijk op hetzelfde parcours…  het tweede deel van hun parcours is het deel dat ook wij afhaspelen vandaag!  Dat maakt dat er nog marathonners op het parcours bezig zijn!!  Zij zitten hier ver in de 30 km en dat is er bij de meesten nu duidelijk aan te zien…  Ze lopen, manken, wandelen, strompelen…  en ik zie mezelf weer bezig…  die laatste kilometers zijn afzien!  Ik heb dan ook ontzettend veel ontzag voor ze, en probeer dat te tonen door een duimpje, een schouderklopje of een kleine aanmoediging!  Hoop dat het ze deugd gedaan heeft! 

We rollen verder… tempo blijft mooi!  4’10” – 4’15”…  Netjes dacht ik zo…

Km 19 en we zitten terug dicht bij het centrum!  En daar is madam met de fietser weer…  Ze heeft het zitten precies…  totaal ‘naar de haaien’ en ik loop haar vlotjes voorbij aan mijn tempo van 4’05” dat ik even geleden aan kon nemen!  (Hey seg, had nog wat over en dacht… zet het maar in… speel je troeven uit… tja…)

Ik hoor haar coach/haas nog een beetje grommelen en hij vertelt haar dat ze me terug moet inhalen!  Het was dus echt wel het doel om me voor te blijven…  Helaas…  k had het haar wel gegund, maar hey, sneller is sneller…  En ik heb nu eenmaal nog wat over om de laatste kilometer sneller af te leggen dan de vorigen…

Doordat ik mijn tempo een tijdje geleden heb kunnen versnellen zie ik nu op een paar 100 m voor me meneer met het blauwe T-shirt ook weer!  Die betweter daar, je weet wel, die wat denkt te weten hoe snel ik moet en kan lopen…  Hij die mijn lichaam beter kent dan ikzelf…  Hij die mijn tempo eens even zal bepalen…  Die daar!! 

(En ja…  je voelt hier enige frustratie, je beeldt het je niet in!  ;-) lol)

En eerlijk!!  Ik vind het zalig dat hij niet zo heel erg veel voor me ligt hier!!  Neh!!! 

Km 20 en we lopen midden in het centrum nu!  Riiiijjjjeeeeenn dik staan de mensen hier de roepen en te tieren, op elke hoek hoor je je naam en daar heb je die feniksvleugels weer!  Het is op deze manier echt niet moeilijk om mn tempo van 4’05” vast te houden!  Het is ook hier dat ik een man met een ballon passeer. Hij is de pacer voor 5u op de marathon!!  Nu groeit mijn respect voor de mensen die ik passeerde nog meer!!!  5u en meer lopen aan 1 stuk!!  Ik doe het ze alvast niet na!!!  Super mannekes!!  Chapeau voor elk van jullie!!

Km 20,5 nog even gek doen voor de foto! 

Km 21 en de finish ligt vlak voor me!  Ze komt dichter en dichter…  en ik ben er wel blij mee!! 

Yes!!  Over de lijn!!!  Ik finish hier mijn eerste halve marathon en klok af op 1u28’37” goed voor een gemiddeld tempo van 4’11”!  Zooooooo tevreden mee!!!  (Achteraf gezien goed voor een bronzen plaats in de catergorie 35+!  #beetjetrotstochwelhierineindhovendatteverwezenlijken)

Maar voor ik tijd heb om dit even te laten bezinken krijg ik een microfoon onder mijn neus geduwd en een camera vlak ervoor!!!  Zonder nadenken begin ik aan mijn allereerste interview!!  De vrouw aan de andere kant van de microfoon vraagt me wat ik er van vond!  En zoals de meesten van jullie wel weten heb ik het nu eenmaal niet zo heeeel erg moeilijk om uit mijn woorden te komen!! ;-)   Al moet ik na dat interview wel heel hard lachen om deze situatie!  Ik…  een interview en straks misschien op de Nederlandse tv…  onwaarschijnlijk…

Ik loop verder de uitloopzone in, want het is hier dat ik met Cas heb afgesproken.  Ik zou namelijk behoorlijk verloren lopen moesten ze me daar alleen laten.  Ik sliep nog toen ze het oriëntatievermogen uitdeelden, voor zover is duidelijk!!

Daar staat hij, naast Bart, die zich aan de andere kant van de herasrekken bevindt!  Ze willen me feliciteren, maar daar heb ik nu even geeeeeeen tijd voor!  Ik heb namelijk nog een missie, ik heb nog een appeltje te pellen met iemand!!  Woman with a mission!  Aan de kant allemaal!!! 

Het is van hier af dat ik op zoek ga naar meneer met het blauwe T-shirt!!!  Oh hell yeah!!! 

Ja doe maar op, Vanherle, maar doe eerst iets aan, veel te koud om zo te blijven rondlopen…  alé dan, trui even over mn rug gegooid en ju…  zoeken nu!

Daar heb je ‘m…  Of niet!  Verdorie, ik ga nu toch nog wel weten wie dat was zeker?  Ik stap op een man met een(!) blauw shirt af en vraag hem of hij het was die me aansprak tijdens de wedstrijd!

Awel…  ‘diene mens’ is diep gegaan precies, hij bekijkt me met ogen van een half dode en ik besef dat deze man niet meer weet aan de voorkant dat hij zijn achterkant ook mee heeft vandaag… Hij is het dus duidelijk niet!! 

Daar!!!  Ik weet het zeker, daar heb je hem!!  Dé(!) man in het blauwe shirt!!  Ik kan het écht niet laten en stap stevig op hem af!!  Al de trots in mijn lijf neemt de bovenhand nu!

‘Dag meneer, ik wil je even laten weten dat ook meisjes kunnen finishen in een tijd tussen 1u27’ en 1u29’, net als jou! Ik dacht dat u dat misschien wel even wou weten!’

Ik moet zeggen dat hij vrij verbaasd op keek toen ik hem zo direct aansprak, maar hey… dit moest even gebeuren!!  Don’t mess with a girl who runs 13.1M just for fun!

Nu zijn ego eventjes gedeukt is, en zijn verbazing half verteerd, wenst hij me dan toch proficiat!!

‘Merci daarvoor, meneer!’  ;-)

Ok…  dat is gebeurd en ik moet zeggen dat het eventjes deugd deed!

En dan nu tijd om zelf even te beseffen dat ik een goede wedstrijd liep en dat ik nog niet aan mijn plafond zit!!  Voel aan alles dat er nog meer in zit dat eruit wil, en dat gevoel is zalig!!! 

Al rillend stappen we naar de geïmproviseerde douches, want koud is het wel na de wedstrijd, zo nat van het zweet!  Die douche is dus welgekomen!!  Niet alleen voor mezelf maar ook voor Cas en Lindsay die allebei ook een schitterende wedstrijd liepen!!  Proficiat vriendjes!!  Top gedaan!!

Het volgende op de planning?  Blijven trainen!  Ik zie jullie dus: on track!! 

And for us ladies:

‘Look like a girl…  Run like a beast!!’

Dikke kus x

Larissa

Read more...

About an Iron Marathon…

Published in BLOG

Trainen, trainen en trainen…  heerlijk om zoveel kilometers te mogen maken en gewoon 5 à 6 dagen op 7 mijn loopschoenen aan te mogen trekken om te doen wat ik graag doe…  deur uit en lopen…  Heerlijk toch!  De vlot goed en het lukt vrij wel om de geplande trainingen op de juiste momenten uit te voeren! Nice…

Even ter verduidelijking… op dit moment ben ik geen marathonloopster…  op 7 mei liep ik voor het eerst een marathon op de Wings for Life World Run…  ok…  geslaagd, dubbel en dik geslaagd…  maar o zo per ongeluk!!! 

Ik blijf er bij, wil niet dat iemand me een marathonster noemt daarna…  Dat zal ik pas zijn als ik op 6 augustus erin slaag om die magische afstand voor de tweede keer af te leggen! 

Maandag, 31 juli, en de laatste trainingsweek gaat van start, de moeilijkste waarschijnlijk…  Nog zes keer slapen en taperweek is begonnen bij deze…  Bijna geen loopjes op de planning, maar rust, rust en nog eens rust ter afwisseling…

Geen loopje deze maandag dus… Wel even start2run mee gaan begeleiden om niet zo helemaal het gevoel te hebben dat ik niks gedaan heb vandaag… 

Dinsdag, nope, geen loopje…  tanden bijten…

Woensdag…  jaaaa, ik mag nog even…  training, de laatste, met Piet, met een versnelling van 5000m en nu mogen de schoenen weer aan de haak…  Nog even in de kantine de laatste tips and tricks van mn teammaatjes op gaan slaan en dan… ja, je raadt het nooit: rust!

Maar, ik voel me klaar…  benen voelen goed, ben uitgerust, voel me klaar…  voel me gewoon echt klaar om eraan te beginnen en vanaf deze laatste training kijk ik er echt naar uit om te mogen starten! 

Donderdag…  rust…  aaargghh… 

‘Vanherle, je moet staan springen om te mogen lopen zondag!! Dat is het doel van taperen!’

Ok, dat zal wel gaan lukken, mijn schoenen vragen zich nu al af of ik kwaad op ze ben…  staan daar te bestoffen ocharme…  tssss…

Vrijdag, nog twee keer slapen! 

Helaas, geen loopje…  Maaaaaaarrrrrrr…  het avontuur begint nu wel écht echt!!  Vandaag naar Maastricht, en daar kijk ik wel naar uit! Cas en ik trekken samen naar de Iron Man hoofdstad van het moment om ons voor te bereiden op het avontuur, elk ons eigen doel zondag!!  Het ene al heel wat grootser dan het andere. 

Starterspakket halen samen met Elke Muermans (zwemster van ons team), expo eens bezoeken en naar de briefing terwijl we ons volproppen met koolhydraten (lees: aangeboden pastabuffet was heerlijk!)… 

t Is leuk om hier tussen ‘de echten’ te mogen ronddartelen.  Nieuwe schoenen gekocht zelfs!!  Fluoroze… omdat dat nu eenmaal ‘the new black’ is gewoon!!  ;-) Voila… 

De kriebeltjes beginnen nu toch wel echt te komen, maar het zou abnormaal zijn, moest dat nu niet het geval zijn he!! 

Zaterdag en vandaag mogen de loopschoenen aan!!!  Heeeeel eventjes toch!!  Benen prikkelen heet dat dan! (Heb ik me ook maar laten vertellen hoor, ben geen pro ;-) )

Er staat een 3km loopje op de planning met hier en daar een kort sprintje… 

Namiddag toch nog maar eens even met team Riemst afgesproken in Maastricht.  Vandaag mogen we namelijk ook in de wisselzone!  En ik wil alles toch wel eens van dichtbij gezien hebben vooraleer ik hier morgen vol spanning op onze fietser (William Huls) sta te wachten! 

Ok…  de checklist met voorbereidingen is volledig afgevinkt en we zouden er klaar voor moeten zijn!!  Op tijd het bed in vandaag om de nodig uren slaap goed mee te kunnen pikken.  Ah ja…

Zondagmorgen en de ogen gaan al vroeg open natuurlijk…  spanning, kriebels, spanning, kriebels…  ze wisselen mekaar in een speedtempo af!!  Rolluiken omhoog en de zon straalt heerlijk… en hupla de eerste emoties schieten al door mijn lichaam bij het zien van de straat…  Zijn hier toch wel een paar Paluko-hooligans langs geweest deze nacht die de straat prachtig beschilderd hebben!!  Wat een super verrassing!!  Bedankt, jullie zijn schatten!!  Dit is zo leuk om te zien en het geeft al onmiddellijk een enorme boost om er tegenaan te gaan vandaag!!

En ja…  ik ben hyper!!  Ik hol van de ene naar de andere kant van het huis en weet eigenlijk feitelijk niet echt wat ik aan het doen ben!!  Besef dan dat ik nu best energie kan sparen in plaats van er onnodig op te maken en besluit degelijke koolhydraten op te nemen en me in de zetel te planten…  Alé… eventjes toch want ik ontdek net de ‘IronMan Track app’…  Cas kan elk moment voorbij komen in Vlijtingen en omdat m’n gat nu eenmaal niet gemaakt is om lang te zitten besluit ik dan maar even met de rest van het gezin te gaan supporteren!!

De app geeft aan dat onze zwemster, Elke Muermans, uit het water is gekomen na een tijd van 1u09’29”!  Wauw, wat een knappe tijd!!  Meer dan vijf minuten sneller dan ze verwacht had!!  Topprestatie Elke, je hebt dat super gedaan!!!  Proficiat!!

Ondertussen blijven de berichten binnenstromen…  En binnenstromen is dan nog maar een understatement!!  Niet te geloven hoeveel mensen er aan me denken en hoeveel steun er komt van elke mogelijk hoek!  Zalig gewoon!!  Rond 11u besluit ik de gsm zelfs uit te zetten en achteraf de berichten verder wel te checken…  Concentraré nu Vanherle!! 

12u en we zijn er!  Tom, de kinderen en ik zitten in het event area in het Griendpark waar ik me probeer te focussen op wat er gaat komen…  en ja… ik ben zenuwachtig…  enorm nog wel…  het kriebelt langs alle kanten.  En wie me een beetje kent weet er wat er voor elke, maar dan ook echt voor élke, wedstrijd door mijn hoofd spookt: ‘Verdorie, dit gaat me vandaag niet lukken…  kan ik dit wel??’

Tussen die hersenspinsels door volgt Tom William op de voet!  De app geeft toch wel een betrouwbaar beeld over waar onze fietser zich op het parcours bevindt.  De richttijd voor binnenkomst in de wisselzone staat nu al een tijdje op 14.22u dus beslis ik rond 13.50u toch stilaan richting daar te gaan! 

Volgens diezelfde app zou ook Cas moeten aankomen zo meteen…  ergens rond 14.05u.  Terwijl ik op William sta te wachten zie ik hem inderdaad af komen snellen!  Omkleden van fietsen naar lopen en daar gaat ie!  Leuk dat we mekaar op die manier toch nog even kunnen aanmoedigen op het parcours zelf!  Hij roept nog even dat hij een hongerklopje heeft gekregen op de fiets!  Niet praten, lopen nu, Castermans!!  Komaan hé!!  Gaan!!  Ah ja… aan is gaan hé!  ;-)

En de spanning stijgt!!!  Elke komt net aan om me aan te moedigen en William te zien finishen!  Leuk al die steun!! 

Tom roept van achter de rekken dat William over de finishlijn is!!  Dat wil zeggen dat hij nog met zijn fiets naar de ‘parkeerplaats’ moet lopen en dan richting mij moet lopen!!  En ik zie hem komen… Man…  De zenuwen gieren door mijn lijf…  Binnen luttele seconden start ik aan wat mijn tweede marathon hoort te worden!!  Ik staar…  ik blijf staren en William komt dichterbij, dichterbij… dichterbij…  Alles staat gegrift ergens in wat mijn geheugen moet voorstellen…  Hij is vlakbij, ik zeg dat hij het geweldig gedaan heeft en ik buk me, neem de chip rond zijn enkel en bevestig hem aan de mijne!!  Links, dat hoort zo om een of andere reden! 

William roept me toe: ‘Sub 10 hé Larissa, komaan!!’  Zou ons dit echt gaan lukken onder de 10u?  Dat is nog even toekomstmuziek! 

En daar ga ik… onder de ‘IronMan run’ boog door! En daar staan de eerste supporters al… Vlak aan de start!  Hoe geweldig!!  Super om te zien!  Het geeft al onmiddellijk de juiste vibes mee en zoals het gewoonlijk gaat: de eerste passen zijn gezet en de zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon!  Zo gaat dat nu eenmaal… Ik ben aan het doen waarvoor ik hier ben en wat ik graag doe…  Zalig!

De brug in Wijck over en het parcours op…  het parcours dat we hier vier keer gaan doen vandaag!  En waar ik me mee bezig gehouden heb de eerste kilometers?  Tempo!  Had me op voorhand voorgenomen niet sneller dan 4’30”/km te lopen en awel, ik ga me er echt aan houden se!!  Wil liever dat tempo grotendeels kunnen vasthouden dan de eerste helft als een speer vertrekken om dan de tweede helft te moeten verderstrompelen…  Dus…  4’35” it is!! 

Na een paar km en een aantal supporters verder lukt het me vrij goed het beoogde tempo vast te houden, dus dat zit goed!  Klokkijken is nu niet meer elke 100m nodig, dus genieten we van de eerste ronde.  Aangezien ik deze week nog maar weinig kilometers gemaakt heb en niet vaak ben gaan lopen, is de honger groot genoeg om dubbel en dik te genieten, de eerste ronde is in elk geval fantastisch!! 

En de verrassing is des te groter als je ontdekt wie waar allemaal post gevat heeft om me een hart onder de riem te steken! 

En jullie waren met veel… jullie waren met ONTZETTEND veel!!  Wat doet het deugd om zoveel familie, vrienden, kennissen, bekenden en zelfs onbekenden te horen roepen!!  Jullie zijn echt massaal naar Maastricht gekomen om naast het parcours te staan en me te komen helpen om die 42.195km te overbruggen!! 

Wat doet dat zo ontzettend goed, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik nog water-oogjes van zoveel emotie die daarmee gepaard gaat… 

Wat doe ik dit graag… Wat doe ik ontzettend graag mijn loopschoenen aan en gewoon een blokje om…  Vier keer dan vandaag, maar enfin!! 

Waar ze hier in Nederland niet op bespaard hebben is bevoorrading!  Verdorie…  zonder energie val je op het loopparcours alleszins niet… Het is hier zelfs oppassen geblazen dat je je niet overeet, met zo’n uitgebreid buffet naast de weg…  LOL!! 

Op km 9 beslis ik dan ook al maar meteen een gelleke aan te nemen en op te slurpen…  Beter al maar wat energie erin steken vóór er een klopje aankomt!!  Voorbereiden is al een half werk he…  ah ja…

En daar kom ik voor t eerst bijna aan het Vrijthof…  Hier is het al even opletten, want hier kom je aan een ‘sluizensysteempje’.  Strak en duidelijk eigenlijk, handig ook voor de supporters, weten ze een beetje hoeveel rondes al die lopers al afgelegd hebben!  Heb je je eerste ronde beëindigd, ga je door sluis 1 en krijg je een gekleurd bandje aan je arm.  Elke volgende ronde ga je door de volgende sluis en krijg je een andere kleur!  Vier bandjes geeft je het recht om te finishen!  Maar dat is iets waar ik nog niet mee bezig ben!!  Heb er nu 10 km opzitten, dus dat is voor later…  Nog 32 te gaan!  Aftellen is dus nog geen optie!!  ;-) 

Voorbij de eerste sluis en richting Markt nu…  Hey…  een bende hardroepende Palukezen hier!!!  Leuk!!  Al die gele shirts vallen goed op!  Ze roepen en tieren dat het een lieve lust is!  Zalig gewoon!  En dan de markt op…

Tja…  en daar wordt ne mens wel even stil van…  Jaaaaaaa, zelfs IK(!) word daar even stil van…  Ongelooflijk wat een ervaring die eerste passage op de markt was…  Je loopt tussen twee nadars op een rode loper getatoeëerd met het IronMan teken.  Achter de nadars bevinden zich mensen, rijen dik, met honderDEN moeten ze geweest zijn…  joelende mensen, ze schreeuwen zich de ziel uit het lijf.  Of ze je nu kennen of niet…  Ze roepen, ze tieren, ze brullen…  ze supporteren voor je met heel hun hart en ziel!!  En dat gevoel dat daar bij komt kijken is gewoon onbeschrijflijk!  Het raakt je tot in het diepste van je ziel en je weet even gewoon niet meer waar je het hebt. 

Ik kreeg er steken van in mijn rug…  vermoedelijk kwam dat doordat mijn vleugels hierdoor fameus begonnen te groeien…  Ze braken door mijn loopshirt en ik vloog… ik vloog over de rode loper…  Ik voel aan mijn ogen dat ze glunderen, ze stralen, mijn kaken geven een stralende glimlach aan het publiek en met dat gevoel start ik mijn tweede ronde op het parcours!

Nu dat ik zo ongeveer weet wie waar staat op het parcours krijg ik mijn kilometers om door van persoon tot persoon of van groep tot groep te lopen!!  Jef blijft me bij elke ronde zijn tips geven en ik neem ze aan in dank en handel er naar!  Ik blijf ook gretig gebruik maken van de bevoorradingsposten.  Vooral voor het water en de sponsen ben ik heel dankbaar!!  De temperatuur valt dan met 22 graden goed mee (stel je voor, 6 augustus; het had evengoed 35 graden kunnen zijn!!!)  maar het zonnetje zorgt toch wel voor de nodige warmte!  Dus een beker water waar ik elke keer toch wel een paar slokjes van kan nemen (goede tip trouwens, mannen, om dat bekertje op mekaar te pitsen!!) en elke keer een spons om mezelf wat af te koelen!  Vooral mijn hoofd heeft hier het meeste baat bij!! 

De tweede keer de berg bij André Rieu op (korte maar pittige helling) en alles zit nog fris… Ronde twee gaat vlot voorbij!  Tweede bandje op het Vrijthof, Paluko met groot lawaai, en de tweede passage op de markt!

Ronde drie vangt aan!!  In het begin van elke ronde kom ik de bende van ZLTC tegen en Jimmy heeft zelfs een ganse installatie rond z’n nek met n micro.  Daarmee moedigt hij Cas en mij aan en dat is wel leuk!  Hij roept dat ik in de helft zit en dat het spelen voorbij is… ‘Nu begint het pas hé, Larissa’ hoor ik hem nog roepen in mijn voorbij gaan.  En gelijk heeft hij natuurlijk!  De derde ronde verloopt natuurlijk niet meer zo soepel als de vorige twee.  Ik kan mijn tempo van 4’30” à 4’35” nog wel vast houden maar het kost me nu wel een pak meer moeite!! 

Km 29 en ja hoor, daar is ie…  Net zoals op training begint de ITB zich te laten voelen.  ITB is de Illiotibiale band die aan de buitenkant van de knie zit.  En ook op training begon hij zich te laten voelen op 29 km.  Nu dus ook… dat is minder…  Maar de wedstrijdadrenaline zorgt er wel voor dat het allemaal iets minder pijnlijk is dan op een training!  Dus ca va…  we kunnen er nog even mee door! 

Al beslis ik vanaf km 30 toch even meer tijd te nemen om mijn water degelijk op te drinken en vermindert mijn tempo bij een aantal (niet bij alle) bevoorradingsposten toch wel aanzienlijk.  Niet zo bevorderlijk naar mijn eindtijd toe maar wel positief voor de knie die toch wel even kan bekomen van het groot aantal schokken die ze per minuut te verduren krijgt! 

Derde keer op het pleintje aan ‘Sterre der zee’ en ik besef dat ik mijn gezin hier voor de laatste keer ga zien staan en beloon ze met een klaphandje in mijn passage.  De volgende ronde gaan ze hier niet meer staan maar gaan ze richting finish vertrokken zijn.  Bijna op het Vrijthof en ik zie dat er hier wel een heel aantal supporters bij gekomen zijn…  hoe hartverwarmend allemaal!!

Derde bandje…  Welke kleur het net was weet ik niet meer, maar dat het NIET geel was weet ik wel…  De reden daarvoor is dat het gele bandje het laatste was…  En eerlijk gezegd: ik keek er in deze fase van de wedstrijd wel heel hard naar uit om dat gele bandje rond mijn arm te krijgen!  ;-) 

Nog een loopje over de markt en ronde vier, en dus de finale ronde, kan van start! 

En ik ben heel blij dat ik mama en papa aan het begin van de vierde ronde zie staan.  Want het wordt natuurlijk zwaarder en zwaarder!  Maar het gaat nog…  Onder de Kennedybrug, langs de Maas, en we trippelen verder…  tot aan het kasteeltje van André Rieu… en hey… wat is hier gebeurd???  Wat hebben ze in Godsnaam met die helling gedaan…  Shit man…  Eén of andere onmens heeft die berg ineens dubbel zo hoog en drie keer zo stijl gemaakt!!  Maar ik loop!!!  Ik LOOP ‘m op!!  Ik – zal – niet – wandelen – bij – die – helling!!  Ik loop de wandelende marathoners voorbij!  Mijn tempo van 4’30” is ondertussen wel wat afgezakt hoor!!  ;-)  Amai…

Maar er is nog niks verloren… Als ik mijn klok bestudeer en tel hoeveel km ik nog moet en hoelang ik erover doe… Dan kan ik mijn vorige record van 3u19’58” (Tjaaa, ik weiger het 3u20’ te noemen…) nog verbeteren!  Mijn tempo zit in elke geval nog mooi onder de 5’00”, dus ca va! Tevreden mee hoor!

Km 35 en het wordt echt met elke stap zwaarder nu…  Die alombekende km 35 toch…  Elke pas wordt nu voelbaar en ik loop nu echt van supporter naar supporter!  Elke helling naar beneden is mooi meegenomen en de sponsen blijven hun werk mooi doen!! 

Het leuke aan ronde vier is dat mensen je beginnen herkennen en nu steeds harder en harder supporteren als je passeert!!  Wat een deugd doet dat toch…  met geen pen te beschrijven!!!  Laat dat duidelijk zijn!!

Bijna aan het Vrijthof… Bijna… BIJNA…  nog even… nog heeeeel even en ik krijg dat begeerde gele armbandje!!  Ik loop de vierde en laatste sluis in en grijp toch wel bijna naast het bandje zeker…  tsss…  Maar ik heb ze…  Ik heb vier gekleurde bandjes rond mijn pols en loop (Alé, daar moet het toch voor doorgaan… ;-) ) richting markt!  Op een 200-300tal meters voor de finish lopen mijn teammaten achter me aan!  We mogen hier met ons drie over de finish lopen!  Geweldig…  We lopen de laatste paar 100 meter samen maar eigenlijk weet ik zo heel goed niet meer dat ik op dat moment nog leef…

De markt op nu…  de rode loper onder onze voeten…  en daar is ze…  de splitsing…  de fameuze splitsing:  links voor de lopers die nog rondes te gaan hebben, rechts voor de finishers…  en ja ik ben blij… blij dat ik ga stoppen met lopen nu en over die finish mag gaan…  William en Elke komen nu vanachter me vandaan en lopen naast me! 

Merci aan William trouwens om mijn arm in de lucht te steken, want zelf was ik daar niet meer toe in staat! ;-) J

Net voor we de finishlijn oversteken zie ik onze burgemeester nog staan!!  Hoe leuk dat hij net daar ons staat op te wachten!  Dat geeft wel de nodige voldoening voor onze inzet!! 

Wat een gevoel…  pauzeknop op garmin indrukken en het zit erop…  Geweldig!!!  Wat een gevoel…  Ik zie de palukezen door de mazen van het net… letterlijk, want ze staan handjes te geven tussen twee herasrekken die ons scheiden van elkaar en die bedekt zijn met doeken en reclameborden!  Heerlijk dat jullie er waren!  Jullie waren zo’n grote steun!!  Onbetaalbaar!

Als ik me omdraai zie ik Cas!  En je gelooft het nooit!  Hij finishte 2 minuten(!) voor ons!!  Moesten we het gepland hebben… het zou nooit lukken!!  2 luttele minuten verschil! Hoe cool is dat!!!  We lopen dus met ons vieren verder in de uitwandel strook en komen in de ‘kiss en hug area’!  We staan als atleten wel in onze eigen zone tussen de nadars maar links en rechts krijgen familie en vrienden de kans om ons te komen feliciteren!  En we horen onze naam langs alle kanten!  Ook Christian Bamps en Guy Kersten staan ons zo trots als een pauw op te wachten!!  Iedereen is apetrots gewoon!  Apetrots…  Wat een grote voldoening van die weken vol trainingen… 

Foto hier, foto daar… nog eentje… nog eentje met die… nog eentje met hun…  nog eentje met die anderen… oh, wacht… ik wil er ook nog eentje… we lijken wel bekende atleten…  hihi… stiekem wel leuk hoor!  (eerlijk is eerlijk he… ;-) )

Beetje bijpraten met alle supporters (terwijl we zo nu en dan duizelig zijn van alle aandacht… en ja… misschien ook omdat ik net een marathon liep of zo.. ;-) ) en dan komt het besef: ik deed het… ik liep zonet mijn tweede marathon!!  En jaaaaaaaaa…. Nu mag het!!  Nu mag het gezegd!! 

 

IK BEN EEN MARATHONER!!!

Ik laat zo even mijn adrenaline de bovenhand te geven en ik roep en tier zo een beetje de ganse markt bij elkaar!  (Mijn excuses aan de omroeper die even op de achtergrond verdween daardoor…)  Ik ben blij… ik ben enorm blij… want ik kan het… ik kan aan een degelijke tijd een marathon afstand afwerken en dat gevoel is gewoon abnormaal… Mijn marathontijd van vandaag is 3u16’18” en bij deze ben ik wat ik al heel lang WIL zijn… ik ben een marathoner… en daar komen de watervallen over de wangen…  ik ben zo gelukkig…  Ik kan dit zelfs niet neerpennen zonder tranen te laten vloeien… 

Wacht even… mijn verslag gaat dadelijk verder… even een zakdoekje halen voor de traantjes…

Ja…  daar zijn we weer!! 

Fotoreportage gedaan en ik had daarstraks al gezien dat ik net 42km op de teller bij het pauze duwen van mijn horloge! 

42…  Geen marathon dus…  Ze verklaren me hier allemaal voor gek maar op mijn klok zal 42.2 te zien zijn!!!  (Typisch ‘ikke’…) De draaiende ogen die ik rond me heen kreeg gezwierd zijn ook niet te tellen!!  Hahaha…  Ik glip dus nog even naast de security door de hekken uit en beslis nog even een stukje door de winkelstraat te gaan vlammen!  En ja…  ik kreeg daar heeeeel erg veel verbaasde blikken!  Medaille rond je nek en door de straten van Maastricht lopen!!!  Ik heb zelfs iemand horen zeggen: ‘Heeft die er nu na 42 km nog geen genoeg van?’  Lol…  only runners know…  ;-) 

100 m op en 100 m af en de vrouw aan de hekken laat me terug binnen met nu wél de juiste afstand op mijn klok!!  Oef…  dat maakt me nu gelukkig se…  J

En nu toch wel even nood aan wat rust en kalmte en ik verdwijn in de athlete’s garden!  Even weg van alle drukte en enkel mensen rond me die even hard nood hebben aan die rust als ik… Al besef ik heel goed dat ik hier tussen al die ‘beesten’ MAAR een marathoner ben…  90% van de mensen die hier rondloopt heeft gewoon een ganse IronMan afgerond en mijn diep respect daarvoor!!!  Pet af en diepe buiging voor elk van jullie!! Ik kijk enorm naar jullie op!!   Ik vind hier ook Cas terug en ontdek nu dat hij z’n avontuur aan een strakke tijd van 10u05’ heeft afgerond!! Awel…  ik heb ontzettend veel ontzag voor wat je hier vandaag gepresteerd hebt en wens je bij deze nog eens een dubbel en dikke proficiat met je enorme prestatie!!  Dit is om enorm trots op te zijn!!   Chapeau!! 

Samen schuiven we nog aan voor een welverdiende massage door de specialisten ter plekke en dat het pijn doet, daar hoef ik geen tekeningske bij te maken zeker??  Hahaha…  maar het doet even hard deugd als pijn, dus het is genieten!  Pijn laat je voelen dat je leeft, dus IK LEEF…  meer dan ooit zelfs!!

Ik werd net een marathoner…  dus hey…  ik kan de wereld aan op t moment hoor!!  ;-) J  lol

Een verfrissend doucheke later zijn we klaar om wat te eten van het buffet hier en wat na te praten met andere atleten.  Geweldig om hier nog wat na te genieten na al die trainingen die we samen afgerond hebben, en na al die dagen die we hier in Maastricht samen nerveus uitkeken naar dit moment!!  We zijn geslaagd…  Elk met zijn eigen doel zijn we geslaagd in onze persoonlijke missie!!  En dat is leuk om samen af te ronden!! 

En dan…  naar huis… moe maar meer voldaan dan ooit naar huis…  Waar de familie op me wacht!  En zoooooo blij dat Christophe (Stevens nvdr) geluisterd heeft en ook nog even thuis komt vieren!!!  Heel blij dat je erbij was, maatje!! 

Zalige dagen heb ik achter de rug met een geweldig hoogtepunt aan de finish!! 

En dan krijgen we het nieuws dat we de volgende dag nog het podium op mogen omdat we met onze tijd van 09u44’51” gewoonweg tweede gemixt relay team geworden zijn!!!  Wij mogen voor de gemeente Riemst dus gewoon nog het podium op!!!  Hoe VET is dat????   Super toch!!!

Die dag was dus ook weer super he…  amusement tot en met en weer vele nieuwe, interessante mensen leren kennen, maar die verhalen zijn ook al weer goed voor weer een verslag van 42.195km lang, dus ik spaar jullie hier wel van!!  ;-) 

Enfin…  genieten…  het was genieten vanaf de vraag ‘doe je mee?’ tot…  tja tot nog verder dan nu…

Want zaterdag worden we als team uitgenodigd als vip op de Binckbank tour als appreciatie voor wat we deden.  Want dat de gemeente trots is, dat is wel heel duidelijk!!  En dat geeft een enorme voldoening!! 

En nu… nu staat er terug rust op het programma… dinsdag wat gaan zwemmen en woensdag terug wat loslopen, want kriebelen doet het ondertussen al wel weer hoor… pijnekes of niet…  Want trappen naar beneden is wel een klein beetje pijnlijk natuurlijk en ik loop een beetje gekjes op t moment, maar elk ‘pijneke’ is meer dan de moeite waard…  ik doe dit zooo graag dat ik al deze pijnekes gewoon als een trofee bekijk en er trots op ben!  Ik heb immers pijn omdat ik net en marathon liep en hey…  proud of that!!!  ;-)

En het eerste wat je dan doet is een volgende plannen ;-)  dus hey…  ik ga ns wat googlen nu en zoeken waar en wanneer er nog eens een marathon is.  ;-)

 

Maar niet voor dit: 

Ik ben nog heeeeeel veel mensen dankbaar!! 

Allereerst:  Dank je wel Mark Vos voor de vraag of ik voor onze gemeente Riemst de marathon wou volbrengen op IronMan Maastricht!!  Het was een geweldige uitdaging die ik met open armen en heel veel trots aanvaard heb!! 

Dank je wel aan het voltallig bestuur van Riemst voor de kans die ik hierbij kreeg!  Ik heb dat enorm graag gedaan!  Dikke merci!! 

Dank je wel, team Riemst, voor de geweldige tijd en de super samenwerking!!  Het was een enorm leuke tijd en fijn dat we dit avontuur samen konden delen!!  Op naar meer van dat… ;-)

Merci Jef, het schema heeft gewerkt! ;-)  Ik heb toch maar mooi 3’40” van mn vorige tijd kunnen afknabbelen…  Als dat elke keer lukt, dan staan er nog mooie tijden op het programma ;-) 

De tips en tricks voor en tijdens de wedstrijd kwamen goed van pas en ik heb ze in dank aangenomen en zo goed mogelijk proberen in te passen!!

Merci aan mijn gezin!!  Ze hebben me alle drie de vrijheid gegeven om me al die trainingen te laten doen en me te laten lopen…  letterlijk en figuurlijk… J  De laatste 9 weken waren weken van 70 à 80 km en ze hebben me alle drie gesteund om ze er elke week opnieuw in te krijgen en me m’n schema te laten af ronden!!  De kindjes soms naast me op met hun fiets! Merci schatten!!  Love you!! 

Merci mama en papa om trots op me te zijn en me te steunen tijdens de ganse periode!  Ik weet dat jullie me niet graag zien afzien maar ik doe dit graag…  Dit is waar ik van hou en elke pijn heb ik er graag voor over!!  Jullie zijn er ondertussen wel al mee verzoend dat dit nu eenmaal een passie in m’n leven is waar ik gewoonweg niet meer zonder kan!!! Jullie hebben me gemaakt tot wie ik ben…  jullie hebben al die tijd geleden een marathoner gemaakt en ik kon me geen betere ouders inbeelden! Dank je wel!!!  X

Merci aan team Paluko voor de steun tijdens en voor de wedstrijd… alle tips heb ik netjes opgeslagen en meegenomen naar de marathon!  Ieder van jullie heeft me iets bij gebracht naar deze wedstrijd en naar al mijn komende loopwedstrijden toe!!  De duurlopen niet alleen moeten doen was een hele grote steun! 

De support tijdens de wedstrijd was onbetaalbaar!!!  De markeringen op de weg, de vele supporters langs de kant, netjes verdeeld over het ganse parcours, met elk z’n eigen manier van aanmoedigen…  Jullie waren met zóveel en jullie hebben me gedragen over het 42.195 km lange parcours!!  Merci…  ik wil jullie nooit meer missen!!

Merci Christophe (Stevens), om mijn maatje te zijn!  En me af en toe m’n waarheden mee te geven en me met je eerlijkheid telkens weer op de grond te houden!!  Of ik dat op dat moment graag hoor of niet doet er niet toe…  je weet dat ik het altijd meeneem en het niet zomaar in de wind sla!!  Je bent geweldig!!  Best Friends Forever!!!  Beloofd!

Christophe (Roosen), bedankt!  Om samen met me mijn inspanningstest door te nemen en met je raad en daad me bij te staan in het aannemen en behouden van mijn tempo!! 

Dank je wel, Cas!!!  Dikke, dikke dank je wel om dit samen met me te ondergaan!!  Heb enorm veel aan je gehad tijdens de weg naar hier!!  De duurlopen samen en de tonnen goede raad die je voor me klaar had liggen hebben ervoor gezorgd dat ik ben waar ik ben!!  Je kent er wat van, man!  Chapeau!  Je weet waar je mee bezig bent!!  Ben trots dat ik jou avontuur een beetje samen met je kon beleven!!  Mercikes!

En dan jullie allemaal…  alle familie, vrienden en kennissen…  De ontelbare berichten op voorhand om me succes te wensen, de nog ‘ontelbaarderdere’ berichten om me te feliciteren…  Onwaarschijnlijk gewoon!  Niet bij te houden en onmogelijk om iedereen persoonlijk terug te sturen!! Maar weet dat het me enorm veel deugd deed om elk woord toe gestuurd te krijgen!  Facebook, messenger, sms, telefoontjes, WhatsApp…  elke mogelijke mediasoort moet zowat ontploft zijn de laatste week… 

En het aantal mensen dat in Maastricht was om voor me te supporteren naast het parcours was onbetaalbaar!  Jullie stonden er!!  Dank je wel!!  Besef dat het me onbeschrijflijk veel deugd deed dat jullie dat gedaan hebben!!  Ben jullie stuk voor stuk levenslang dankbaar!!  Jullie waren geweldig!!  Dikke kus voor elk van jullie!!! X

 

Dit avontuur is dan wel op z’n einde aan het lopen, maar ik hoop dat er nog heel wat marathonavonturen mogen volgen!  Eens gebeten door de microbe… 

MARATHON

Pain is temporary

Pride is forever…

Dikke kus, Larissa

Read more...

3 down, 6 to go!

Published in BLOG

Vrijdag 2 juni…
Ping… facebookmelding! ‘U bent getagd door Kirsten Dreesen in een bericht.’

De gemeente Riemst neemt een team van drie mee naar Iron Man Maastricht 2017. Een zwemmer en een fietser hebben ze al. Wat ze nog zoeken is een loper die de marathon daar wil gaan lopen.
Hmmm… Kirsten, ik moet zeggen dat dat inderdaad heel aanlokkelijk klinkt!! Maar hey, ik heb er net eentje afgerond! Beter maar geen kandidaat stellen dus! Maar… het zou toch wel erg leuk zijn om je gemeente te mogen vertegenwoordigen!
Nee, Vanherle, mag niet Vanherle!!!

Tien minuten later…
Ping… bericht!! Mark Vos, onze burgemeester, vraagt me of ik het niet zie zitten om de marathon voor onze gemeente te lopen op 6 augustus in Maastricht! En ik moet zeggen dat ik niet heel erg lang getwijfeld heb op dat moment (lees: in mijn hoofd was het geklonken in welgeteld 1 microseconde ;-) )!!

JA!! IK WIL!!!
Ik wil heel graag de marathon lopen in Maastricht tijdens Iron Man 2017 op 6 augustus! Dit keer niet per ongeluk, maar heel bewust. Niet zoals de vorige keer zonder voorbereiding, maar een beetje(!) degelijker.
Bij deze nog eens even mijn excuses aan de collega’s die op dat moment mijn hypere gedrag even hebben moeten tolereren ;-)

Ik tel de weken… 9… 9 weken nog en dan is het al zover… Ok, een degelijke voorbereiding zoals het hoort zit er waarschijnlijk niet meer in, maar hey, het is toch dat, dat zijn alvast 9 trainingsweken meer dan voor 7 mei!
Mijn doel is in elk geval niet daar te gaan knallen en een tijd neer te zetten om ‘U’ tegen te zeggen… Mijn doel? Doen wat ik graag doe: lopen!! Dus een beetje zoals vorige keer, maar wel een beetje voorbereiding erbij!

Dit weekend wel nog even de Willerrun afwerken met een mooie tweede plaats, dankzij mijn maatje!! Nog eens merci he Christophe (Stevens nvdr)!!

Week 9 (nog 9 te gaan dus) is er en vraagt 75 km van mijn benen, intervallen op woensdag en een lange duurloop van 20 km in het weekend als afsluiter.
De rest van de kilometers verdeel ik netjes over de rest van de week. En ik begin maandag met een dubbele training!

Pinkstermaandag, dag 1 van het avontuur, en ik loop ‘s ochtends een mooie 10 km samen met Jante! Zo leuk nu die twee kapoenen met de fiets naast me op kunnen rijden! We trekken richting brug in Vroenhoven!! Mijn favoriete stekje om naartoe te lopen in het weekend als ik alleen train!
Samen met de kindjes ga ik dan steevast over de offroad-paadjes, vinden ze geweldig om met hun mountainbike te doen!! Kindjes gelukkig, mama gelukkig!! ’s Avonds nog een duurloopje met de mannen en het voelt goed om die eerste 23 km in de benen te hebben op 1 dag tijd!

Het vlot goed deze eerste week! Alles voelt zoals het moet voelen, de intervallen gingen ok, ondanks de enorm stevige wind die er was. En de duurloop van 20 km bewust op het midden van de dag gedaan met 25° op een zonnige zaterdag. Kwestie van getraind te hebben in de warmte, want hey… 6 augustus kan het alle kanten uit met de temperatuur!

Zondag rustdag! Beentjes even laten recupereren en alles voelt dik ok!!

Vind het allemaal wel heel erg spannend moet ik zeggen!! Vorig jaar gaan kijken naar de fietsers en de lopers, en dit jaar stond met stip in de agenda als supportersdag voor Cas! Ik had nooit durven denken er zelf ook een klein deeltje van uit te mogen maken!! Want dat is het uiteindelijk wel, een klein deeltje, 1/3 om precies te zijn!!
Als dit slaagt, waan ik me vast en zeker geen Iron Lady, die eer is voor degenen die de drie disciplines kunnen volbrengen, dát zullen de helden zijn!!! Diep respect daarvoor, k ga al heel blij zijn als ik ‘enkel’ de marathon kan!!
En hey… Cas… ik ga dan wel niet aan de kant van de weg staan brullen, roepen en tieren zoals beloofd, maar hoop wel dat we ongeveer gelijktijdig het parcours aan het afwerken zijn en dat je me ergens inhaalt daar, om me dan weer voorbij te razen, maar hey, supporteren doen we dan gewoon voor mekaar! Deal?

Week 8 vraagt met z’n 60 iets minder kilometers, maar in het weekend staat er wel nog de Aterstoase Jogging gepland! De enige wedstrijd op mijn kalender tot 6 augustus en die wil ik toch nog wel afronden. In de hoop nog wat puntjes te kunnen sprokkelen in het klassement voor de Victors Cup!

Pittige intervallen deze week. 6 x 1000 en 200 rustmeters. Maar de training voelt super!! Heb ze mooi constant kunnen afronden aan 3’50” en deze training voelt als vooruitgang!! Enorm goed gevoel aan de training in de hitte overgehouden!!
Nog wat rustige uitloopkilometertjes en dan een rustdagje voor Aterstoase.

Op zaterdag is het zover en staat de enige wedstrijd tot 6 augustus op de planning! En het wordt zwaar… de benen wegen een paar kilo meer dan normaal maar dat is normaal na die trainingen. Het is zwaar om mijn derde plaats te houden, want de vierde vrouw loopt me letterlijk tot km 4 op de hielen. Vanaf dan weet ik een kloofje van ongeveer 50m te slaan, maar meer zit er niet in! Ik weet gelukkig, door de hulp van Gert en Piet, de derde plaats te behouden en mag als bronzen loopster over de finishlijn lopen!

Ik maak samen met Piet dankbaar gebruik van de 5km om lekker gezellig uit te lopen en nog wat extra kilometertjes in de benen te pompen!
Rap douchen nu, podium op en nog wat nakeuvelen met de mannen en vrouwen van het beste team ter wereld! Wat amuseer ik me toch met elk van jullie!! Geniet er elke keer opnieuw van! Lach me krom, en heb zoveel plezier… Zalig!!
En wat hebben we vooral geleerd vandaag? Nooit je benen epileren op wedstrijddag… dat is om commentaar vragen!!! Nietwaar? (Inside Joke… ;-) )

Week 7 staat na een rustdagje voor de deur en wordt vooral heel erg pittig!! Vraagt 80 km van mijn spieren en het is megadruk op school op de koop toe!! Proclamatie, infoavonden, vergaderingen, dingen die nog af moeten voor het einde van het schooljaar, enzovoort…

Maandag trainen met de mannen en dat zal de enige training samen zijn voor deze week! De rest wordt een beetje op eigen tempo en ritme!
En het is heet… het is verschrikkelijk heet deze week!! Maar ik profiteer ervan… Ik kies er bewust voor om niet op de koelste momenten van de dag te trainen, maar net de hitte een klein beetje op te zoeken!!

Donderdag ga ik samen met Cas en Jimmy het parcours een keertje verkennen in Maastricht en daar kijk ik wel heel hard naar uit!! Ik heb een duurloop van 23km opstaan deze week, dus als ik het parcours van 10.5 twee keer doe en er nog ‘een kletske’ aan vast brei, dan komt dat helemaal goed! Jimmy gaat ook mee voor twee rondes. Ik neem ook heel bewust mijn bestelde gellekes mee! Heb vorig week de gel en drank van high 5 besteld! Dat is hetgeen we aangeboden krijgen op 6 augustus, en ik wil alles toch wel eens een keertje uitgetest hebben vooraleer ik dat zomaar naar binnenspeel op de grote dag!!

We spreken af aan de brug van Vroenhoven en ik ga ernaartoe met de fiets… Cas is van plan het parcours drie keer te doen, dus mijn fiets verdwijnt in zijn camionette, zodat ik die derde ronde samen met Jimmy op de fiets kan volbrengen! Ik ben namelijk niet zooooo’n groot duracell-konijn dan sommigen… ;-p (Sollie, die kon k niet laten liggen ;-) )

De eerste ronde vat aan en we komen al snel aan een plaats waar we wat drank kunnen leggen! Op dit punt komen we namelijk een paar keer voorbij en wat extra vocht is bij deze temperaturen wel aan te raden! Het is heet geweest vandaag, verschroeiend heet, maar toch moet ik zeggen dat het windje dat er staat tijdens ons loopje, ons voldoende verkoeling biedt! De gevoelstemperatuur valt veel beter mee dan verwacht!
Kasteeltje van André Rieu voorbij en hier is de enige (echte) berg in het parcours. Kort maar stijl, het valt wel mee, al denk ik dat ik hem nog ga vervloeken als ik hem hier 6 augustus voor de vierde keer omhoog ga! ;-)
Het volledige parcours van 42.2 km bevat ongeveer 210 hoogtemeters in totaal. (Jaja, ik heb mijn huiswerk gemaakt! ;-) )
Cas merkt op dat dit parcours van 10.5km wel verschrikkelijk lang lijkt, en ik kan niet anders dan dat beamen… Het lijkt idd erg lang… oh jee…

Jimmy deelt ondertussen al z’n mogelijk kennis met ons. Hij deed namelijk Iron Man al twee keer, dus weet ons heel veel te vertellen! Waar zijn de drankposten, waar staan de supporters rijen dik, waar is het even stil en staat en geen kat ons aan te moedigen… We weten het ondertussen allemaal! Het einde van de ronde ligt midden in het centrum en op de markt passeren we dus ook! Hier ligt de finishlijn voor wie de ronde voor de vierde keer volbracht heeft!

Ronde twee lijkt gelukkig al wat vlotter te gaan en het lijkt nu niet meer zo erg lang. Blijkbaar helpt het wel als je het parcours zo’n klein beetje kent! Alles voor de tweede keer gezien, en ik moet eerlijk toegeven, dat als je me hier volgende week afzet ik er terug helemaal verlopen zou lopen hoor… (hopeloos-oriëntatie-geval… ;-) )
Maar we amuseren ons, t is leuk. Het gespreksonderwerp blijft natuurlijk vooral hangen op lopen, lopen en lopen! Maar dat hoort zo natuurlijk!! Zet lopers bij mekaar en ze babbelen er uuuuuren over vol zonder zich te vervelen! ;-)

Einde ronde twee en Jimmy en ik slaan af om de derde ronde met de fiets Cas van het nodige water te voorzien!!
Jimmy en ik hebben bij deze een slordige 23 km in de benen en Cas 32 km! Toptrainingsavond dus!!

Nog een ijsje aan de brug in Vroenhoven en juuu… naar huis, voor een rustdagje morgen!

Zaterdag nog even mijn intervallen afwerken. Helemaal alleen, voor het eerst! Spannend wel, maar het viel wel mee! Elke 400 netjes kunnen afwerken aan om en bij de 1’28”. Tevreden want het leek meer op een bokswedstrijd tegen de wind!
Het uitloopje wordt er eentje door het centrum en ik beslis hier even mijn inkopen te doen ondertussen… Lopen met een winkelzakje in je handen, dat doet nu natuurlijk enkel een vrouw… tssss….

Zondagochtend de laatste hele rustige kilometertjes in de benen steken en het voelt goed! Geen last van vermoeidheid, geen pijntjes hier en daar… Het voelt zoals het moet voelen! Week 7 met volle tevredenheid kunnen afsluiten!

Op naar week 6!! We komen dichter en dichter en de komende week wordt een mega drukke! Nog veel te doen buiten de trainingen om! Het gaat moeilijk zijn de trainingen in te plannen, maar t zal wel lukken zeker? Waar een wil is…
Deze week waarschijnlijk ook een eerste samenkomst met team Riemst en dan weten we natuurlijk ook weer heel wat meer! Het blijft enorm spannend allemaal!

Maar met elke dag die passeert kijk ik er in ieder geval nog harder en harder naar uit! Toen in de week iemand me vroeg of ik nooit eens tegen een training opzag? Euh… Nee!! Natuurlijk niet! ;-)
Doe dit ontzettend graag gewoon!

Op naar week 6 nu!!

Groetjes Larissa!
x

Read more...
Subscribe to this RSS feed