Raph Zomers

Raph Zomers

Hoe een wedstrijd de wedstrijd van je leven wordt

Published in BLOG

Begin september, tijdens een bezoekje bij Christophe Roosen, vertelde ik hem voor het eerst over mijn toekomstplannen op loopgebied.

 

Jarenlang blessureleed en een heel ontnuchterende diagnose begin dit jaar (heup naar de vaantjes) dwongen me al tot een drastische vermindering van mijn loopactiviteiten.
De seizoen-inschrijving voor de VictorsCup, de korte afstand, kon ik echt niet opgeven. Na overleg met de Dr. en aanpassing van de trainingsgewoonten, zal ik die aan een iets rustiger tempo moeten afwerken.
Ik heb mezelf nooit als meer dan een gemiddelde loper beschouwd en wil dan ook niet van een loopcarrière spreken, maar bij een team als Paluko voel je je zo gesteund dat je dat soms vergeet. In een team dat de spetterende resultaten aaneenrijgt heb ik me geen moment minderwaardig gevoeld, ook al was ik dan de traagste van de hoop.

 

Maar nu naar de toekomst dus.
Tijdens dat gesprek vertelde ik Christophe dat ik na het seizoen van de VictorsCup zou stoppen als wedstrijdloper. Ik voelde dat ik stillaan kon aanvaarden dat mezelf pijn doen geen zin meer had. Start2Run en FitHappens begeleiden past nog perfect in wat mag qua belasting en dat zou ik dan ook blijven doen. Ik ging er nog even niets over zeggen naar de rest van het  team toe, want iemand zou dit nog eerder moeten te horen krijgen. Mijn echtgenote moest eerst weten wat ik van plan was.

 

Een weekje later heb ik haar dan gevraagd om zeker mee te komen naar de wedstrijd van de VictorsCup in Montenaken op 23 oktober. De laatste van het seizoen en het zal mijn allerlaatste wedstrijd worden waarin ik ga starten om het maximum eruit te halen. Ik denk dat ze zelfs een beetje opgelucht was toen ik het haar vertelde. Steeds maar blessures is ook voor de partner niet leuk.

 

En toen begon mijn plannetje ineens vorm te krijgen. Om team Paluko in te lichten zou er binnenkort een mooie gelegenheid zijn. Op 28 september vierden we nl. onze huwelijksverjaardag en elke reden is goed in een sociaal team als Paluko om samen een hapje en een drankje te verorberen. Dus 28 september traktatie in de kantine (samen met Chantal -van Norbert- voor haar verjaardag) en dan zou ik ook het nieuws bekend maken aan de rest van het team.

 

Er zijn er toen een paar wel even verschoten geloof ik. Plots vertel je daar hoe het zit en wat je van plan bent. Sommigen keken me aan met redelijk grote ogen en toch wel een beetje ongeloof. Maar het is echt: de Turbinekesrun wordt mijn laatste wedstrijd.

 

Op 23 oktober was het dan zover.

 

Met mijn echtgenote Marijke, mijn onafscheidelijke loopmakker en beste vriend Pascal (Bob) en zijn partner Caroline, vertrokken we rond 12u15 naar het 25 minuten verder gelegen Montenaken.

 

De Turbinekesrun is met zijn 7 km voor de korte afstand, de langste van de VictorsCup. Natuurlijk is team Paluko voor deze laatste  wedstrijd van de VictorsCup bijna “au grand complet”.

 

Het feit dat ik op 24 september in Gent tijdens de Night Run mijn enkel zwaar verzwikte bracht voor mezelf wel wat twijfel over de haalbaarheid van mijn doelstelling: nog één keer alles geven. De goede zorgen van Dr L’hoëst met een RX, 3 tapes en veel goede raad, brachten me uiteindelijk toch met een enigszins stabiele enkel aan de start.

 

13u25: iedereen staat in het startvak te wachten op het startschot en alle teamleden komen nog even langs om me succes te wensen voor de laatste wedstrijd. Er zijn er zelfs bij die komen uitlopen na een voormiddagwedstrijd. Ik dacht toen nog even ”Zot. Dat kunt ge toch ook op uw gemak alleen doen!”. Wist ik veel wat er allemaal aan de hand was.

 

Die “zot” bleek daar te zijn met een opdracht: team Paluko wilde blijkbaar niet, zo vernam ik na binnenkomst, mijn afscheid zomaar laten gebeuren. Die smeerlapkes hadden plannen gesmeed! “Zelfs terwijl je erbij stond”, vertelden ze me later. En wat voor plannen!

 

 

13u30: de start. Het gaat onmiddellijk vrij snel. Het deelnemersveld blijkt niet van de minste. Na km 1 staat 4’06” op de Garmin. Ergens in mijn ooghoek zie ik een geel T-shirt van ons team. “Ge moet echt heel zot zijn om tegen dit tempo te willen uitlopen na een voormiddagwedstrijd” dacht ik nog.
Die uitloper bleek, na bijna 2 km, dus een cameraman te zijn. Stijn moest me blijven volgen. Dat het met mijn laatste wedstrijd te maken heeft is nu wel duidelijk. En dan zie je ineens voor je op de eerste hellende strook een hoop wit.  Ze hebben dus de verfpotten bovengehaald. En die camera, die nu ineens langs me loopt, staat pal op mijn gezicht. Ze wilden mijn reacties dus niet missen. De ganse helling is volgeschreven met aanmoedigingen, bedankjes en cryptische verwijzingen.

 

 

En dan is er kippenvel! Dan zijn er emoties, dan is er euforie, dan loop je op wolkjes.

 

En het gaat steeds verder. Elke helling is vol geschilderd!!  Is hier ergens een topper aan het lopen? Het lijkt wel de Tour De France! Kikken, dat is het enige woord dat ik ervoor vind.

 

Natuurlijk vliegen de kilometers voorbij als je van de ene verrassing naar de andere loopt. De camerastalker krijg het stilaan moeilijker en ik, ik voel mijn benen niet. Das toch niet de normale loopvolgorde hé Stijn. J

 

Op iets meer dan een km voor het einde komt Jean in tegenrichting. Met een smile tot achter zijn oren. Ik ook trouwens. Alleen weet hij wat er nog komt en ik niet.

 

De laatste km is best nog een pittige. Jean heeft de camera overgenomen en zet me lekker niet uit de wind! Nog een laatste inspanning heuvelop en dan komt de bocht voor het plein waar de meet ligt. En dan hoor je het!  De speaker kent mijn naam en roept dat ik eraan kom “Voor zijn laatste wedstrijd”. En dan de voorlaatste bocht: voor mij een gele muur van schitterende nieuwe paluko-uitrustingen. Allemaal staan ze daar met een glas cava in hun hand. Ik krijg verdorie een applaus dat normaal voor olympische atleten is weggelegd. In de allerlaatste bocht voor de meet schieten ze zelfs een confetti-knaller af. Ze hebben me dus flink te pakken, die mannen en vrouwen van Paluko.

 

14u03 loop ik over de meet. Mijn echtgenote staat me op te wachten met een kus en een glas cava. En de burgemeester van Montenaken komt op mijn gezondheid klinken. Ik voel me veel beter dan de gemiddelde loper die ik eigenlijk altijd al ben geweest.

 

 

14u05. Ik loop, eigenlijk zweef ik, naar de mannen en vrouwen van team Paluko. Met plezier klink ik met hun op mijn laatste wedstrijd. Ze hebben me op de meest onverwachte en grootse manier de wedstrijd van mijn leven bezorgd!

 

Dit is er eentje om nooit te vergeten. Dit is er eentje die ook alleen bij team Paluko kan. Sorry voor de andere teams, maar wij zijn beter!!!!

 

En ja, mijn ogen zijn meermaals, ook nu nog, nat geworden van emotie.

Bedankt Marijke, bedankt  team Paluko. Bedankt om mij deze wedstrijd van mijn leven te bezorgen.

 

Toch even meegeven. 7.3km in 33’04” op plaats 30 geëindigd. Ook dat is jullie verdienste.

Raph

Read more...

Raph zijn odyssee

Published in BLOG

Er was eens, een hele tijd geleden….

14 februari, 9u30 afspraak voor een loopje rond Rutten met Team Paluko. Het liep een beetje mis qua afspraak en ik liep dus 3 minuten voor de groep bij mij thuis aankwam al richting Rutten om 25 minuten later terug thuis te zijn met een heel goed gevoel. Het “liep” weer!! Goede start van het karnaval-weekend want zondag is het stoet in Tongeren.

 

15 februari rond 1530 op het kleine fietsje lol maken in Tongeren. Tot op de Albertwal! En dan een kleine val.

16 februari: spoedgevallen Tongeren. “Mr u heeft uw gewrichtsbanden stevig gekneusd!”

 

Rest van de kalender: proberen, mislukken, vloeken, wenen, verzorgen, hervallen, kine, scanner, spuiten, rust,… en gelukkig ook Team Paluko: de reddende woensdagen! Telkens weer een beetje de moraal opkrikken. Topteam!!!

 

Augustus 2015: ik ben al sinds de start van de S2R 3 keer per week aan het lopen. Ik heb opeens weer een week van +30 loopkilometers. De enkel voelt redelijk goed.

21 augustus: een loopje van 5 km voor het begeleiden van de S2R. Nog 3 km op de teller erbij.

22 augustus: Champignonloop Val-Meer. Ik sta aan de start van de 5.5 km. Ik loop verdorie naar plaats 18! Yes!!

22 augustus: met een goed gevoel na Val-meer even de website van de Stratenloop Gotem checken. Een collega richt die in en vroeg reeds meermaals om deel te nemen. Ik doe het gewoon. Morgen 3km in Gotem.

23 augustus.: Pascal wakker gemaakt om te zeggen dat ik rond 15u naar Gotem ga en mijn loopschoenen meeneem. “Zot” is het antwoord van Pascal. “Het is maar 3km” zeg ik. “Dat kan ik ook nog wel aan” zegt Pascal.

Deelnemerslijst 3 km: 8 jongeheren en -dames tussen 12 en 20. Waaronder ene Dieter Kersten; 2 dapperen van 39 en 40 jaar en 2 oude knarren van Team Paluko geboortejaar 1962. Pascal loopt naar plaats 5 in 12’59” en ik naar plaats 6 in 13’14”.

24 augustus: recuperatieloop!!!!!!!! Team Paluko. Maar dat was buiten de jeugd gerekend! 15-jarig veulen op kop en dus afzien in de Kevie. En dan nog S2R begeleiden!

 

HEERLIJK OM 4 DAGEN NA MEKAAR TE LOPEN!!!!!!

Note to self: Niet overdrijven!!!!!

Read more...

team paluko Paasjogt!

Published in BLOG

Team Paluko gaat nog eens österlaufen!

Het was al enkele jaren gezegd: we moeten toch nog eens naar Eupen op paaszaterdag!

 

We hebben daar meermaals deelgenomen en veelal met mooie resultaten naar Tongeren teruggekomen. Om nog maar te zwijgen van de organisatoren die ons graag zagen komen want we gingen telkens met een groot aantal lopers van start.

Ploegenklassementen winnen en podiumplaatsen vergaren was daar veelal ons deel. Dus voor 2016: OP NAAR EUPEN.

 

Ik had tijdens de eerste zeestervergadering gezegd dat ik alles wel wou regelen en iedereen zou contacteren.

Blijkbaar hadden veel mensen er weer zin in. In totaal zou Paluko toch met een 4-tal ploegen op de 6km starten (telkens 3 lopers) en een grote ploeg op de lange afstand van 15.7km. (8 lopers).

Onnodig te zeggen dat de organisatie heel tevreden was met onze talrijke aanmeldingen.

 

Maar maart is natuurlijk ook de maand van veel zieken en er zijn dus redelijk wat veranderingen in de ploegen geweest door ziektes en kwetsuren. Gelukkig is de organisatie van Eupen (Mr Romain Visé) iemand die snel en welwillend reageerde op mijn kwakkelduitse mails en met plezier alles voor ons klaarmaakte.

 

Klaar voor vertrek dus op 26 maart en toch nog enkele afwezigen. Elke Huybrechts lag doodziek in bed en Paul Souverijns was er uiteindelijk toch niet bij. Zelf had ik daags voordien ook nog beslist niet te starten om hopelijk toch van die vervelende verkoudheid af te geraken. (Er is ook nog Blankenberge volgend weekend en dat wil je toch niet in bed doorbrengen.)

Verkeersproblemen in Eupen zorgde voor een aankomst in verspreidde slagorde, maar uiteindelijk kon iedereen op tijd aan de start staan dankzij de perfecte voorbereidingen van de inschrijvingen door de organisatie. Al onze nummers samen in een enveloppe, dus gewoon uitdelen en klaar. Snel nog even betalen en starten maar. Perfect geregeld.

Het viel ons wel op dat er veeeeel volk was. Vorige jaren waren er ongeveer 350-400 deelnemers op de 6 + 15.7 km samen. Vandaag waren dat er 1100. Serieuze boost in de aantallen.

 

Podiums werden duurder bij het zien hoeveel lopers er aan de start stonden.

15u00: startschot en weg was de meute. Gezamenlijk vertrek van beide afstanden met de opsplitsing na ongeveer 3km.

Om 15u20 liep de winnaar van de 6km al over de aankomstlijn. Snel dus!

 

Dus nu wachten met het fototoestel(letje) in de aanslag en goed uitkijken. Na 22’ komt onze eerste palukees aangelopen over de weg naar het aankomststadion. Christophe Stevens heeft er alles uitgehaald en finishte in een prachtige 23’18”. 14de plaats algemeen. Sterk. Minder dan 1 min later loopt Gert binnen op plaats 24 en 15” later Kevin op plaats 29. Piet volgt 4” later op plaats 31. Norbert loopt wat later op plaats 70 binnen. (480 starters) Zeker geen verloren dag voor de heren van Team Paluko. Proficiat!

 

Nu is het even wachten op onze dames. Die hangen op enkele meters van mekaar en laten mekaar niet los. Spannend. Nog 400m voor Myriam, Nora en Larissa. Ze lopen respectievelijk als 281ste , 288ste en 290ste over de streep in 34’59”, 35’14” en 35’24”. Linda Smets had het moeilijk vandaag en loopt als 346ste in 37’24” over de meet. Knap gedaan dames!

 

Tijd nu om de aankomst van de 15.7km te gaan volgen. Als ik naar de laatste hindernis vertrek (helling van 250m aan naar schatting 20% stijgingsgraad tot op 500m van de meet) loopt de winnaar al binnen. 49’58”.

 

Luc is zoals steeds als hij vooraf zegt dat het niet zo goed gaat, onze eerste paluko-loper. 11de plaats na 57’48”. Maar afzien op die bult is het wel. Jean komt enkele minuten later ook op de laatste helling en het loopt stroef. Het is echt wel een rotding! Ronny en Patrick komen een goede minuut later aan de voet van de slotklim. We hebben tijd om hen aan te moedigen. Er is niemand die hier naar boven spurt. Jo heeft de vorige 15km ook achter de kiezen en komt getekend de berg op en finisht na 1u10’43”. Tony volgt een minuutje later en geeft duidelijk te kennen blij te zijn dat het nog maar 500m is. Niet dat die 500 vlak zijn! Fabien had vooraf al gezorgd voor wat brandstof onderweg (gelletje meegesmokkeld) want in opbouw is het nog niet helemaal top. 1u11’52” na de start ziet hij wat graag de aankomstlijn onder de voeten doorschuiven.

 

Ellen was de enige dame die de 15.7 aandurfde. Als voorbereiding op de halve van Visé wou ze graag een langere loop doen. En deze is zeker een ½ marathon waard. Ze komt aan na 1u27’27” en geeft aan tevreden te zijn. Knap gedaan Ellen.

 

En nu dus wachten op de resultaten. Gezien er ploegenklassementen opgemaakt worden hoopt iedereen toch dat we het podium halen.

Christophe, Geert en Kevin halen dat inderdaad. Plaats 3 in het ploegenklassement op de 6 km.

Luc, Jean, Ronny, Patrick en Jo knokten zich naar plaats 2 op de 15.7km. Alle resultaten op een rijtje:

 

6KM (480 starters)

 

14de Christophe Stevens 2de Heren 35 23’18’

24ste Gert Moermans 3de Heren 35 24’15”

29ste Kevin Beusen 3de Heren 30 24’24”

31ste Piet Neven 1ste Heren 60 24’29”

70ste Norbert Collas 2de Heren 60 26’41’

 

281ste Myriam Vermeulen 6de Dames 50 34’54”

289ste Nora Houben 3de Dames 55 35’16”

290ste Larissa Stas 7de Dames 40 35’16”

346ste Linda Smets 11de Dames 45 37’24”

 

15,7KM (640 starters)

 

11de Luc Nassen 1ste Heren 50 57’48”

34ste Jean Tempels 6de Heren 45 1u02’58”

46ste Ronny Neven 3de Heren 50 1u04’25”

48ste Patrick Nijs 2de Heren 55 1u04’36”

118de Jo Frisson 11de Heren 50 1u10’43”

134ste Tony Deneuker 13de Heren 50 1u11’52”

137ste Fabien Bertrand 16de Heren 40 1u11’52”

 

429ste Ellen Jacobs 13de Dames 30 1u27’27”

 

Resultaat: 9 individuele top 3 plaatsen en een 2de en een 3de plaats voor de ploegenklassementen.

Paluko mag weer met opgeheven hoofd richting Tongeren.

Read more...

'T is mooi geweest, het wordt nu anders!

Published in BLOG

'T is gebeurd! Het verdict is gevallen. De kogel is door de kerk! Een punt zetten!

 

Allemaal dingen die nu door mijn hoofd spoken.

Na enkele jaren van aanhoudende blessures, waarvan jullie regelmatig getuigen van waren, is er een serieuse diagnose gevallen. Het kwam hard aan toen ik het te horen kreeg. Mijn heupen zijn naar de Kl...., veel ouder dan mijn 53.5 jaar. Het kraakbeen tussen bol en kom van de heup is bijna volledig weggesleten. Een inspuiting in de heup is mijn enige redmiddel om het comfort enigermate terug proberen te krijgen, maar repareren is er niet meer bij. Zolang dat werkt kan dat herhaald worden, maar op lange termijn zal er zelfs meer dan dat nodig zijn. Ik kijk er niet naar uit. Jarenlang heb ik teruggevochten om toch maar weer terug op een (bescheiden) niveau van loopprestaties te geraken. Nu mag ik niet meer vechten.

 

Lange en/of zware trainingen zijn ten stelligste afgeraden. Max 30km per week in een 4-tal sessies aan een gezapig tempo is het enige dat nog overblijft. Gelukkig mag ik mijn andere hobby wel zonder beperking blijven uitvoeren, fietsen zal dus meer naar het voorplan komen.

Maar daar heb je niet heel veel aan binnen een loopteam! Dus heroriënteren en proberen er het beste van te maken.

 

Team Paluko trouw blijven staat bovenaan mijn lijstje (ik zal me nog wel ergens nuttig kunnen maken! ) en gelukkig ziet Team Paluko het ook zo. Ik zou jullie te erg missen!!! Team Paluko is niet alleen een groep gemotiveerde sportmannen, veel meer nog zijn jullie een hechte bende super-mensen.

 

Vorig jaar zijn er daar nog een pak toffe mensen bijgekomen. Team FitHappens (S2R van 2015). Met jullie heb ik ontdekt dat de begeleiding van een groep beginnende lopers erg veel voldoening brengt. Ik had me al geëngageerd om voor 2016 opnieuw een groep S2R te begeleiden en dat ga ik ook doen. Misschien iets minder snel dan vorig jaar maar met veel goesting (en af en toe een Dafalganneke).

Als alles geregeld is zullen jullie hier nog over horen.

 

Ik kan alleen maar zeggen "Bedankt dat jullie er zijn"!

Raph

Read more...
Subscribe to this RSS feed