Kevin Beusen

Kevin Beusen

Een bittere pil!!!

Published in BLOG

Voor zij die zich mijn verslag(je) van vorig jaar over deze wedstrijd nog herinneren, weten dat ik toen de strijd met 'het uur' aanging en verloren heb! Dit jaar zou en moest het anders zijn! 10 Miles onder het uur, dat was het eerste doel van het nieuwe loopjaar!

Al van voor de winter zit deze wedstrijd bij iedere training ergens in mijn achterhoofd. In vergelijking met de winter van 2015 voelen de trainingen veel zwaarder en minder efficiënt aan. Zowel de rustige duurlopen als de zwaardere intervaltrainingen kostten me veel moeite. Het ‘zware benen’ gevoel speelde me dikwijls parten. Maar ik heb toevallig het geluk dat ik kan en mag trainen met het fantastische team Paluko, die zowel in plezante tijden als in tijden van afzien voor je klaar staan!!! Merci mannen en vrouwen voor de steun zowel tijdens als na de training.

Twee weken voor D-day, eerst op pittige stage in Fuerteventura. Hiervoor train ik samen met menne maat, die geen enkele training van mij overslaat. Altijd staat hij aan mijn zij en steunt mij door dik en dun. Op zowel iedere zondagochtend als eender welke koude miezerige donkere avond in de week komt hij opdagen om het beste en het sterkste in mezelf naar boven te halen en dit op een verstandige en opbouwende manier. Merci Luc! Zonder u had ik de stage niet overleefd zoals ik dat nu deed.

De stage verloopt vlekkeloos voor mij. Naar mijn gevoel goed getraind, tijdig trainingen overgeslagen, op de juiste momenten gepiekt en voluit gegaan, zonder blessures op te lopen. Uiteraard maakten we ook het nodige plezier, werd er veel gelachen en de teamgeest serieus bijgewerkt. Merci team Paluko! Het was voor mij een hele eer om als nieuwkomer hiervan deel uit te maken.

Eens terug in het land (één week voor de wedstrijd) slechts één opdracht: de kilometers serieus terugschroeven en voldoende rust inbouwen. Zo gezegd zo gedaan.

De wedstrijd vindt plaats op zondagvoormiddag en we hebben dan ook al van bij de inschrijving besloten om er een weekendje van te maken met gans de familie. Zowel Gijs als Elke lopen ook mee. Vrijdagavond vertrekken we richting Oostende. We verblijven in een hotel op slechts tien minuten rijden van de start. Een superweekendje met veel rust, waterpret met de jongste en een partijtje ping pong met den ouwe. Jaja schoonpa en dikke ma reisden ook mee om het de atleten alwéér zo aangenaam mogelijk te maken. Merci voor de inspanningen die jullie dit weekend alweer voor ons leverden!

Zondagochtend 10u, we begeven ons richting start, deze is voorzien omstreeks 11u. Het is nog droog en zelfs de zon komt heel even piepen. Voorlopig dus beter weer dan vorig jaar voor de start. 10u30! We beginnen aan onze opwarming. Gijs loopt er heel relax bij, voor hem is deze wedstrijd dan ook niet meer dan een stevige training. Bij mij zijn de zenuwen wel nadrukkelijker aanwezig, ik zit dan ook nog met dat beestje van vorig jaar in mijn hoofd. Elke heeft voor zich voorgenomen om er gewoon een goeie wedstrijd van te maken, op een tempo waar ze een goed gevoel aan overhoudt.

Rond 10u45 krijgen we de melding dat de start met een kwartier wordt uitgesteld. Een probleem met de bussen die de lopers vanuit Brugge bij de inschrijving naar de start in Oostende moeten brengen. Achteraf horen we dat er zelfs geen bussen meer waren voor zo’n 80-tal lopers. Zij verschenen dus nooit aan de start en konden hun wedstrijd dus niet lopen. Een beetje schandalig voor zo’n grote wedstrijd. Ze hebben duidelijk niks opgestoken uit de steken die ze vorig jaar al lieten vallen.

Uiteindelijk de wedstrijd! Ik mag in het tweede startvak plaatsnemen, het eerste vak is voorbehouden voor de eerste 100 borstnummers. De mijne, 101 valt daar dus net buiten. Het startschot klinkt en we zijn vertrokken.

De eerste meters is het zoeken naar ruimte. Ik wil zo snel mogelijk uit het pak en het goede tempo vinden, anders wordt het al van in het begin achter de klok na lopen. Wat mis ik onze Jean op dit moment enorm hard. Vorig jaar had hij meteen het goede tempo te pakken en ik moest maar gewoon volgen. De eerste km vliegt voorbij. Garmin toont mij 3’28”, te snel! Maar de adem zit nog goed. Ik ga verstandig naar een tempo van 3’45”. De weg is nog heeeeeel lang! Halverwege km 2 loop ik even alleen, al snel hoor ik een groepje lopers tot bij mij komen. Ik schat een 5-tal lopers. Op km 2 loop ik nog steeds op kop van dit groepje. Intussen is het serieus beginnen regenen en de wind die uit het zuiden waait, is ook sterker komen opzetten. Achter mij hoor ik één van de lopers zeggen: “komaan mannen, samenwerken en beurt om beurt kop trekken!” Deze zet dan ook onmiddellijk zijn woorden om in daden en hij neemt de kop van mij over. Het is volgens mij de jongste van het groepje. Hij loopt nog heel soepel, armen langs het lichaam, rustige ademhaling, regelmatig omkijkend naar de rest en het tempo constant houdend. De Luc Nassen van de groep! Dit is de man waar ik bij moet proberen te blijven.

De eerste 6 km verteer ik goed. Het tempo ligt constant rond de 3’43”. Het groepje breidt zich uit met nog een loper of vier, waaronder eentje met een shirt van ‘Jogging Plus’. “Nog ene van bij ons”, denk ik zo. Het treintje blijft goed draaien, ik kan me regelmatig wat uit de wind zetten en af en toe wat kopwerk doen. Ik merk dat ik qua ademhaling op dit moment nog bij de betere van de groep zit. We passeren de klok die halverwege staat, 29’50”. Had iets sneller gemogen maar oké, so far so good! Het zit er zeker nog in!

Km 9, de vermoeidheid begint stilaan de kop op te steken. Ik begin aan mijn linkervoet een blaar te krijgen. Het zal toch niet waar zijn hé, miljaar, tis nog ver. Het groepje is intussen uit elkaar gevallen. Gelukkig zit ik nog mee vooraan, samen met onze vriend van Jogging Plus. Hij houd het tempo strak en ik probeer hem op de voet te volgen. Km 10 bied zich aan, 3’46” laat Garmin mij weten. Nog steeds op schema! Ik voel wel dat ik meer en meer last begin te krijgen aan mijn linkervoet maar ik bijt erdoor heen en probeer tempo te houden.

Op km 11 krijg ik een klein klopje. Het spreekwoordelijke hamertje is daar en ik moet het groepje met de Jogging Plus-man laten gaan. Ze slaan een klein kloofje en ik raak er niet meer bij. Het achtergebleven deel van de groep raapt me op. Ik probeer aan te pikken en bij te blijven. Ook de ‘Luc Nassen’ van in het begin zit in deze groep, “hij is dus toch niet zo goed dan de echte”, bedenk ik mij. Was ‘den echte’ nu maar hier dan zat ik dadelijk terug in het groepje voor mij met het goede tempo. Zijn peptalk zou nu wonderen doen. Ik krijg het moeilijk en den ‘Faro de La Entallada’ komt mij voor de geest. In het zog van de speer van Paluko, Christophe S. Komaan daar was het serieus bergop en ge zijt boven geraakt, hier is het nondeju platter dan plat! Go go go godverdoeme!

Ik hou stand in de groep en zet me op kop. Vanaf nu zal het ‘bijten’ worden. 3’50” en 3’49” zijn de volgende tijden per km die ik te zien krijg. De wind laat nu echt wel zien wie de baas is. Ook de regenval is heviger geworden. Naar mijn gevoel zit er zelfs wat hagel tussen. Mijn gezicht voelt ijskoud en de regen doet pijn op de wangen. Ik ben blijkbaar ook op een andere manier gaan lopen om de pijn van de blaar te minimaliseren waardoor ik last begin te krijgen van mijn rechterenkel, iets wat ik nog nooit had. Of is het toch gewoon de vermoeidheid van de stage die begint door te wegen.

Nog 2 km en we zijn er, maar het is werken. Het gat met de Jogging Plus-man blijft al een tijdje hetzelfde. Ik schat 40-50 meter. Er lopen nog twee lopers bij mij maar ik blijf op kop. Uit één van de ademhalingen denk ik af te kunnen leiden dat het een vrouw is. Ik kijk niet om en probeer tempo te houden. Ik probeer hen eraf te krijgen maar ze blijven plakken waardoor ik effe de moed verlies om door te gaan. Het jaagpad voor me verandert in een GR-route waar we 2000’en moeten doen. Onverharde kiezelpaden, bergop en terug af, daar waar de wind misschien nog wel net iets strakker stond dan vandaag. Daar waar ik Christophe R. en Ronny Neven mee op sleeptouw nam en nog een strakke 3’40” uit de laatste km wist te slepen. Daar ging het dus nu ook!!! Komaan op karakter!

Eindelijk is het bordje met de 15 in zicht. Met een bang hartje kijk ik naar de tijd van de vorige km. 3’46” het zal héél moeilijk worden. Maar we gaan er voor!! Ik probeer het tempo strak te houden maar ook mijn 2 medelopers denken daar zo over. Ze komen langs mij lopen en proberen mij dadelijk achter te laten. Ze passeren en mijn vermoeden wordt bevestigd. Één van de twee is inderdaad een dame. Zou dit de eerste dame zijn? Ik heb er geen flauw idee van maar stel dat het zo is dan zou ik er toch liever net voor eindigen. Mijn motor sputtert maar er zal diep gegaan worden, ik ga er voor. Alles of niks! Tis nog 7 a 800 meter en ik ga terug over hen. Blijven gaan is de boodschap en hopen dat het na de streep pas begint te roken. De dame en de heer komen niet meer over mij. Plots zie ik dat ik met rasseschreden nader op onze Jogging Plus-man. Hij ziet mij komen en kan mij nog net achter zich houden. Op zich wel nog een sterke laatste km gelopen maaaaaaaarrrrrr ik heb ook de klok gezien toen ik over de streep liep. Een bruto tijd van, jawel je gelooft het of niet, 1 uur en 16 seconden! Daar gaat nog wat vanaf maar ik denk niet dat het 17 seconden gaan zijn.

Ik ben kapot en voel de bui hangen. Ik kijk op mijn klok die mij mijn netto tijd gaat geven. 1 uur en 08 f..king kl.te seconden! Neeeee, dit kan niet waar zijn! De teleurstelling is enorm en ik ben zo kwaad dat ik mijn gekregen flesje water weggooi op de grond. Dit is BALEN!!!

Gijs is uiteraard al lang voor mij binnen en staat me op te wachten. Hij heeft de klus geklaard op een rustig trainingstempo van 57 minuten en één seconde, sterk! Ik kan het niet geloven dat het me niet gelukt is. Uit frustratie zet ik mij op een bankje wat verderop in de gietende regen.

Wat een boost moest worden voor het komende seizoen, wordt onverwacht een BITTERE PIL!!!

Brent komt mij proficiat wensen, maar het dringt niet tot mij door. Ik denk wel dat hij aan mij zag dat het niet helemaal liep zoals ik wou. Ik druip letterlijk en figuurlijk af richting auto. Ik krijg het niet gevat dat het niet gelukt is. Ik krijg er zelfs tranen van in mijn ogen, zo kwaad en teleurgesteld in mezelf. Hoe is dit kunnen gebeuren?

Tis nog een kleine 20 min wandelen tot aan de auto en ik probeer toch iets positief uit deze wedstrijd te halen. Dat lukt niet meteen maar het zal wel komen zeker. Eenmaal aan de auto ben ik bevroren en doet alles pijn. Ik rij met auto terug naar de finish, Elke is nog bezig met haar wedstrijd. Zij finisht in een tijd van 1 uur en 35 min. en is hiermee heel tevreden. Ze liep maar één minuut trager dan op de 15km van de Havenrun van vorig jaar. Proficiat, goed gelopen! Zeker in deze weersomstandigheden.

Misschien nog even wat cijfers meegeven voor de geïnteresseerde. Vorig jaar waren er 592 finishers en 4 opgaves. De eerste kwam binnen in 49'40", ik in 1u01'20" en werd 63ste algemeen. Dit jaar waren er 622 finishers en 21 opgaves. De eerste liep 50'36, ik dus 1u00'08" en werd 70ste algemeen. En mijn gemiddelde snelheid lag toch net boven de 16km/u. Met dit in het achterhoofd is het dan misschien toch zo geen hele slechte wedstrijd geweest, maar toch ...

Toch wil ik nog even merci aan Francis zeggen die toch telkens weer voor de nodige schema's zorgt. En overal waar het mogelijk is mee gaat supporteren, ik denk maar even aan Hannut enkele weken geleden met temperaturen van -6, merci voor de steun! Ook mijne topsoigneur als het aankomt op de verkrampingen in mijn kuiten waar ik toch dikwijls mee te kampen krijg. Merci Ken Naudts en team voor de goede zorgen en de last minute afspraken zelfs in uwe overdrukke agenda, bedankt. Ook zonder jullie was me dit niet gelukt.

Maar ook de mensen die me zowel de uren en dag voor de wedstrijd als na de wedstrijd vele bemoedigende berichten gestuurd hebben, bedankt! Ook jullie hebben tijdens de wedstrijd tussen mijn oren gezeten, wilde jullie niet teleurstellen want ook jullie geloofden er allemaal rotsvast in. Uiteraard ook team Paluko en trainer Jef, bedankt! Want jawel Jef er werden wel degelijk trainingen uit jouw schema mee opgenomen. De ideale match zou ik zeggen. En uiteraard ook Luc Nassen die zijn ervaring mij ter beschikking stelt om die match zo efficiënt mogelijk te maken. Maar ook zeker voor het labeur dat je verricht om elke training weer het onderste uit de kan te halen, merci makker!

Zo, hopend dat ik jullie niet verveeld heb met mijn alweer misschien een beetje uit de hand gelopen verslag(je) kijk ik alweer uit naar het volgend weerzien met jullie allen.

Grtz Kevin

Read more...

Kevin (en Dirk en Jean) ergens tussen Oostende en Brugge

Published in BLOG

Flashback: 26 april 2015 Antwerp 10-miles.

Op dat moment was het net 1 jaar en 7 maanden geleden dat ik voor het eerst mijn loopschoenen aantrok om deel te nemen aan Start2Run in Tongeren.

Ik had mezelf een doel opgelegd waarvan ik dacht dat haalbaar was na dik anderhalf jaar trainen nl. 1u10min lopen op mijn eerste 10-miles. Ik haalde de meet in 1u05min32sec. Ik was heel tevreden en had mijn doel meer dan bereikt.

 

In december laat Gijs weten dat hij in maart de 10-miles Oostende-Brugge gaat lopen en vraagt of hij mij ook moest inschrijven. Ik zie dat wel zitten maar Elke laat vallen dat ze ook wel eens een 10-miles wil lopen. Omwille van praktische redenen loopt zij Oostende-Brugge mee en ik Antwerpen, waar ik ondertussen al voor ben ingeschreven. In de voorbereidingsperiode van haar eerste 10-miles slaat bij Elke het noodlot toe, ze raakt gekwetst aan haar enkel. Vanaf dan veel rusten, geen intervaltrainingen meer en geen grote afstanden in één keer voor haar (zonder dit goed op te bouwen). Onze Hubrechts doet dit zoals verwacht NIET en loopt nog teveel dan goed is voor haar. Met als gevolg dat ze twee weken voor de wedstrijd moet afhaken. Een kleine domper voor haar. Aangezien het inschrijvingsgeld betaald is, neem ik haar plaats in en komt het uur van 'HET UUR' plots wel heel dicht bij!! Het kruipt mij in het hoofd en het laat mij de komende twee weken niet meer los.

 

Binnen Paluko kwam de vraag wie er interesse had om deze wedstrijd te lopen. Op de eerstvolgende training meld ik bij mijn loopmakkers dat ik ga deelnemen ipv Elke. Jean Tempels, die deze wedstrijd al meerdere keren liep, biedt zichzelf aan om mij te hazen eens hij wist welk doel ik voor ogen had! Whhhooooooowwww euforie alom! 'DE' Jean!!! Het marathonbeest van Paluko wil zijn wedstrijd opofferen voor mij?!? Een kleine vergelijking tussen ons twee: Jean loop marathontijden rond de 2u55!! (een beest dus), loopt ongeveer 4500 km per jaar en doet dit al eeuwen!!! Ikzelf euh even denken… ik smodder af en toe wat op 5 km wedstrijdjes en ik heb in heel mijn leven nog nooit 4500 km gelopen! Wat een eer!!! Alvast ne dikke merci Jean!!!

 

Vrijdagavond 4 maart, twee dagen voor de wedstrijd. Jean was de ganse week ziek en heeft bijna niet getraind. Het is dus serieus! Tijd om hem even te bellen en te horen of zijn gezondheid al gebeterd is. Het ergste is voorbij maar ondanks dat hij zich niet 100% voelt, loopt hij toch mee. Toch ook minder goed nieuws. Ellen deed ook mee maar ligt nu, net als Jean 3 dagen geleden, ziek op de zetel. Helaas ook voor haar geen wedstrijd. Veel beterschap Ellen!

 

We bespreken ook wat praktische dingen, om zonder al te veel problemen, samen tijdig aan de start te staan. Omdat we ons verblijf niet samen boekten, overnachten we niet samen. Jean brengt Dirk C. (die ook meeloopt) op de hoogte. We zullen dus met 4 aan de start staan, net ééntje te weinig om opgenomen te worden in het ploegenklassement. Jammer, maar de gezondheid van onze zieke en geblesseerde dames gaat voor!!

 

Zaterdagavond, na een gezellige en geslaagde dag met Brent, Elke en de schoonfamilie, plof ik neer in de zetel van onze kamer. In tegenstelling tot vorig jaar bij de Antwerp 10-miles, ben ik als bij wonder vrij rustig. Ik heb voorlopig weinig last van stress en het piekeren over 'het uur' valt voorlopig ook nog mee. Het heeft dus geholpen! Mijn ervaren loopmakkers van Paluko spraken mij de afgelopen twee weken enorm veel moed in waardoor ik mezelf deze keer meer onder controle heb. Merci mannen, oprechte dank! Nog een bericht uit Brugge, Dirk en Jean laten weten dat ook zij goed zijn aangekomen. Alles verliep volgens plan en ze wensen ons allen een goede nachtrust! Top!! Dit is toch waarvoor een mens het allemaal doet. Een fantastische sfeer! Wij wensen hen hetzelfde en kunnen met een goed gemoed ons bedje inkruipen!

 

RACEDAY!!!

Eindelijk zeg… Sorry dames en heren die al volgehouden hebben met lezen tot hier?!? Het schrijven werd wat langer dan verwacht.

 

Het startschot klinkt om 11 uur. Dus ten laatste om 7u30 uit mijn bed, om rond 8u00 te ontbijten en dan rond 10u00 richting start. (ter info: ons hotel ligt op 10 min rijden van het vertrek). Mijn ochtendritueel, waar ik op normale dagen nogal eens een probleem mee heb, verloopt vandaag vrij vlot! De zenuwen zijn vandaag feller aanwezig maar ik kan ze goed de baas. Gijs heeft er vandaag precies wat meer last van. Maar ook hij raakte niet helemaal fit voor deze wedstrijd. Het griepvirus had ook hem de afgelopen week serieus te pakken waardoor hij de laatste dagen niet voluit kon trainen.

 

Kwart over 10, we komen aan bij de start. De deelnemers die per bus vanuit Brugge komen, arriveren met mondjesmaat. Jean en Dirk lopen daar ergens tussen. Maar waar?

Het regent, hagelt en waait vrij heftig. Er is geen afdak of tent voorzien dus sommige atleten moeten in deze omstandigheden nog 45 minuten wachten op het startschot, geen pretje in dit weer!!

Gelukkig worden Gijs en ik met de auto afgezet, hierdoor kunnen we tot net voor onze opwarming lekker droog en warm blijven zitten. Wat een geluksvogels zijn we op dit moment!!!

Ik probeer Jean en Dirk te bereiken zodat ze bij ons in de auto kunnen komen zitten (wij zijn daar met twee auto's, ook dat nog) om van dit privilege kunnen genieten. Helaas geen gehoor. De mannen hun gsm's zitten al ergens diep weg in hun tas en ze zijn al volledig gefocust op de wedstrijd. Door weer en wind, echte atleten uit het goede hout gesneden!!

 

Twintig voor 11, Gijs en ik beginnen op te warmen. Het duurt dan ook niet lang voor we onze compagnons tegen het lijf lopen. Pfffiieeuuwww yes elkaar gevonden, weer iets wat niet meer fout kan lopen. We lopen naar de start. Dankzij Jeans connectie met de organisatie mogen we allemaal in het eerste startvak vertrekken. Geen oponthoud in de eerste km, de wind zit goed, het parcours is platter dan plat… wat moet een mens nog meer hebben voor een goede tijd?!?

Op het juiste moment bevoorrading misschien?!? Geen probleem, zelfs dat is op deskundige wijze voorbereid en wordt op het goed moment voorzien!! De organisatie voorziet op km 8 bevoorrading. Omdat ik in Antwerpen op km 11 dorst had, heeft Elke het internet doorpluist om zo snel mogelijk km 11 te bereiken en ons daar opnieuw van het nodige water te voorzien. En geloof me met de auto was dit niet zo evident om te doen. Achteraf vertelde Elke dat ze km 11 pas had bereikt 5 min voor de eerste atleet in wedstrijd daar passeerde.

 

Het startschot is niet ver meer af, Gijs op de eerste rij met hoop op een top 10 plaats en een goede tijd. Dirk, Jean en ik 3 meter daarachter met het oog op een goede tijd! Ik zeg nog even tegen Jean: ‘als ge wilt voluit gaan, ga dan maar ik hou het misschien toch niet vol’. Omdat hij nog niet voldoende hersteld is om voluit te gaan, heeft Jean er geen probleem mee om aan het tempo van 3'45" per km te lopen (hij kan makkelijk sneller). Terwijl we ongeduldig het startschot afwachten, stopt het eindelijk met regenen. PANG en we zijn vertrokken!!

 

Km 1 vliegt voorbij! Jean op kop, ik pal langs(achter) hem en Dirk achter mij. Garmin piept de eerste keer 3'46" PERFECT, die seconde sprint ik er in de laatste km wel vanaf denk ik. (Als het daar bij blijft) Gijs is dan al uit ons zicht verdwenen en zoals verwacht blijft dat zo tot na de aankomst, sterk bezig Gijs!!!

Km 2 verloopt goed. Normaal heb ik altijd even problemen met de adem maar vandaag niet. GELUKKIG maar want het is net iets meer dan de 5 km die ik gewoon ben te doen. Ik merk bij het oversteken van het kanaal dat het bij Jean precies niet goed draait vandaag, dan al?!? Ik zal mij wel vergissen ... Maar ik neem toch even de kop over tot we over de brug zijn en terug rechtdoor langs het water lopen. Garmin piept voor de tweede keer 3'53" ... ‘t is nog haalbaar. Plots komt de conversatie eerder deze week met Christophe Roosen en een paar mannen in de kantine terug voor de geest. 'Niet opblazen in ’t begin, das goed! Maar te langzaam ook weer niet want dat moet allemaal ingehaald worden de volgende km ’s!' Dju en dat is net iets wat ik niet goed kan: naar het einde toe versnellen. We moeten dus nu versnellen. Ook Jean zag dat en we steken een tandje bij.

 

Ik voel me nog steeds goed, nergens last van en zelfs niet buiten adem. Jean en ik lopen nog steeds zij aan zij. Van Dirk weet ik het niet. Ik probeer het omkijken zoveel mogelijk te vermijden, maar hij zal wel vlakbij zijn. Er passeren enkele lopers die net iets sneller zijn. Ik probeer aan te pikken om zo alsnog de verloren seconden nu al te recupereren. Jean roept me toe 'ga maar als ge u sterkt voelt, mij gaat het vandaag niet…maar blaas u niet op’! Ik twijfel even bij die laatste woorden van Jean om te gaan maar ik moet als ik 'het uur' wil halen. Garmin piept: 3'45" yess terug ne goede!! Ik voel mij nog steeds goed! Mijn mikpunt is wel weggevallen en de angst om mezelf vroegtijdig op te blazen sluipt in het hoofd. Ik moet nu dit tempo aanhouden. Als Jean binnen een paar km zijn ritme terug vindt dan versnelt hij wel en loopt hij het gat wel dicht op mij. Hij kan datgene wel wat ik niet kan! Dit is het scenario waar ik op hoop om mij er in de laatste kms door te trekken eens ik er helemaal doorheen zou zitten.

 

Km 4 zit erop 3'45". Yes, goede tijd. Alles gaat nog beter dan verwacht. Ik heb blijkbaar een superdag…maar het is nog ver. Ik passeer km 5, 3'52". Dju deze is iets langzamer, weer een paar seconden aan m'n broek. Maar ik voel mij wel nog steeds goed! Ook de volgende km ’s blijft het goed gaan en ik verlies maar één keer tijd. Ik nader km 8, halfweg de wedstrijd. Even de geleden schade opmeten. Om op schema te zijn, moet ik rond de 30 minuten zitten. Garmin piept, even spannend! Verdorie 30'28", dat is teveel. Om dat goed te maken moet ik al richting de 3'40 gaan. 1 km zou lukken en twee misschien ook maar geen 8 meer.

 

Ik nader de eerste bevoorrading. In tussentijd passeer ik iemand die vervolgens bij mij aanpikt. Ook twee achterliggers komen tot bij mij gelopen en houden ook mijn tempo aan. Met z'n vieren haspelen we de volgende km ‘s af. Ik heb een goed gevoel in dit groepje en kan het tempo makkelijk aan. Ik heb zelfs de indruk dat iets sneller zou lukken. De tijden van de volgende km ‘s schommelen tussen de 3'50" en de 3'54". Ik probeer af en toe te versnellen maar de mannen volgen. Ik heb bang dat ik erover zal gaan en durf niet meer naar die 3'45" te gaan. Km 11 komt eraan!! Aha extra bevoorrading!! Maar alleen voor de mannen van Tongeren hé!!! Een dikke merci aan privébevoorradingsdienst Brent en Elke!!! Plots hoor ik vanuit de verte een atleet naar ons toelopen aan een tempo dat duidelijk een heel stuk hoger ligt dan het onze. Mijn eerste gedacht was 'daar is den Jean, die komt mij terug op sleeptouw nemen!' Helaas het was ene met een oranje bloesje met opschrift ' av molenwieken'. Hij passeert ons aan een tempo dat ik zeker geen 4,5 km zou volhouden.

 

Wat moet ik doen? Het uur is sowieso voor een volgende keer. Van dit groepje wegraken en het risico nemen om mezelf 1km voor de meet kapot te lopen (waardoor ze me toch inhalen… terwijl het nu nog steeds goed met me gaat aan een tempo van 3'51") of afwachten en niemand laten ontsnappen?? Ik ga voor het laatste en besluit om op km 15 eens met de boom te rammelen (en dan die mannen achter mij te laten). We passeren km 14 en ik begin wat zenuwachtig te worden. Het gaat bijna gebeuren. Niet te vroeg vertrekken. Ik weet niet wat ze nog in hun mars hebben. Ik heb al opgemerkt dat mijn ademhaling nog het beste van allemaal is. De anderen zitten al dichter op hun begrenzer. Maar toch, you never know!?! Het bordje met '15' op is in zicht. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor we er zijn. Mijn ademhaling wordt zwaarder en ik heb nog niet versneld, als dit maar goed komt.

 

Hoppa '15' gepasseerd! Niet meer denken nu, lopen nondeju!!! Ik versnel naar een tempo waarvan ik hoop het nog 1 km vol te houden. De mannen reageren maar ik merk al snel dat ze me niet op de voet volgen. Het voelt goed, doorgaan en volhouden tot aan de meet! Yessss gekozen voor de juiste strategie!!! Achteraf gezien maken die paar plaatsen misschien niet zo heel veel uit. Op dat moment voelde het als een kleine overwinning. Ik finish als 63ste in een tijd van 1u01'20" op een afstand van 16,15 km (volgens de Garmin). Ik vind vrijwel onmiddellijk Gijs en mijn schoonouders terug. Zij staan klaar met mijn vest zodat ik niet koud kan krijgen, wat een luxe alweer! Merci!

 

Ik zie aan Gijs dat hij niet echt tevreden is met zijn prestatie. Hij finishte als 17de in een tijd van 55'54". Een tijd waar ik alleen maar van kan dromen. (Voor een man met zijn capaciteiten is hij misschien terecht ontevreden.) Maar gezien de omstandigheden, heel goed gelopen Gijs! Proficiat! Doe het hem maar eens na! Ook Dirk loopt even later over de streep in een nettotijd van 1u04'40" goed voor plaats 105. Proficiat Dirk, goed gelopen kerel!!! Ook hij liet onze Jean achter zich. Maar laten we eerlijk zijn onder normaal omstandigheden zou dit niet kunnen. Zowel Dirk als ik zijn beide niet sterk genoeg om ons marathonbeest bij te houden, zeker niet op deze afstand!! Het zit dus echt niet goed met Jean!

Het duurt uiteraard niet zo heel lang meer voor hij er is. Jean finisht in een tijd van 1u06'46", goed voor plaats nummer 126. Hij is hier niet zo tevreden mee (vorig jaar liep hij 58'17" en eindigde op plaats 36). Het ziek zijn, de zware inspanning van vorige wedstrijd (een trail die Jean in zijn categorie won!!!) en de 202 trainingskilometers de week ervoor op Fuertaventura eisten een serieuze tol van Jeans lichaam! Was ik in zijn plaats, ik denk niet dat ik vandaag aan de start zou staan!! Gezien de zware omstandigheden, petje af voor Jean, proficiat makker! En bedankt voor de extra inspanning in de eerste km ‘s!!

 

Nu douchen!!! Of dat dacht ik toch. Op weg naar de douches worden uiteraard de eerste wedstijdanalyses gemaakt. We bereiken de school waar we eerder onze borstnummers afhaalden en waar we ons nu konden 'opfrissen'. Ik neem afscheid van Jean en Dirk. Zij besluiten om te douchen in de jeugdherberg wat verder op waar ze ook gelogeerd hebben. En ze hebben groot gelijk gehad achteraf gezien! Hier zie ik ook Elke en mijne grote kampioen Brent terug. Brent had vandaag ook graag een wedstrijd gelopen maar 16 km was echt veel te ver voor hem, dat begreep hij wel. Maar hij was er toch weer bij, zonder mopperen en zeuren in dit weer langs de kant om te supporteren voor 'den ouwe' (vroeg of laat krijgen we allemaal die roepnaam wel van onze kids). Merci vriend dat deed deugd!!! Elke deed het nodige om het mij zo aangenaam mogelijk te maken. De sporttas met douchegerief en broodjes om de eerste honger te stillen, stonden weer netjes klaar! Alweer een dikke merci!!!

 

Eindelijk douchen! Ik volg de bordjes 'kleedkamer'. Ik kom terecht in een grote turnzaal met allemaal stoeltjes netjes op een rij. Hier moet ik zijn. Er is al veel volk en ik vraag me af waar de 'douches' zich bevinden?!? Ik zie ze niet dadelijk. Rechts van mij staan een aantal nadars (van die grote om een werf mee afzetten om ongewenst bezoek te vermijden) die dichthangen met plastic. Ik ga erachter eens een kijkje nemen. Tot mijn grote verbazing waren hier de 'douches', wat zeg ik… er stonden een 15- tal emmers met lauw water in (die op regelmatige tijdstippen ververst werden door een man met een geel regenfrakske, hij moest blijkbaar naar buiten om die emmers te vullen). Wat is dat hier?!? Ik dacht terug aan Jean en Dirk, had ik maar gevraagd of ik met hun meekon. Ik wist dat 95% van Brugge geklasseerd staat als beschermd erfgoed maar dat ze nog geen stromend water hadden, daar zakte wel mijn broek van af!!! Dit dan maar snel afhandelen en vergeten zodat we snel terug huiswaarts kunnen keren.

 

Een meer dan geslaagd weekend zit er op. Ik mag best tevreden zijn met mijn wedstrijd. Het beestje van ‘het uur’ in mijn koppeke heb ik wel niet kunnen kloppen maar het heeft nondeju toch niet veel gescheeld!!! Ik wil iedereen bedanken die mij op eender welke manier geholpen en gesteund heeft om te staan waar ik nu sta en dit kon bereiken!!! Zowel voor, tijdens als na de trainingen.

 

Un grand merci aan Francis! Wekelijks doet hij moeite om schema's te maken, staat hij minstens twee keer per week op training en gaat regelmatig mee naar wedstrijden! Merci! Uiteraard ook alle leden van Paluko!!! Allemaal dikke merci dat ik met jullie mag meetrainen, het is echt veel plezanter om in groep te trainen dan alleen. Zeker in een groep als Paluko, met stuk voor stuk topatleten!!! Ook de drie mannen van de wedstrijd Gijs, Jean en Dirk, dankjewel mannen!!! En dan de man die vooral mijn intervaltrainingen naar een hoger niveau brengt. De man die op zondagochtend me door de zware heuveltrainingen sleurt terwijl hij telefonisch antiek verkoopt!!! De man die binnen Paluko, naar mijn bescheiden mening, toch altijd net iets meer kan dan al de rest. Dat hij bovenop zijn trainingen nog dat tikkeltje meer tijd en energie in mij wil steken, respect!!! Daar doe ik mijne hoed voor af, dankjewel daarvoor!!! Merci maat, merci Luc Nassen!!! Hopelijk mag ik nog veel kilometers met jullie mee trainen!

 

Maar ook merci aan alle mede-atleten en supporters die we allemaal tegen het lijf lopen op wedstrijd wanneer we elkaar enkele woorden van moed inspreken voor de start. Maar ook merci aan Elke, dat mijn trainingen bijna altijd voorrang krijgen op haar trainingen,... En nog 101 dingen. Merci daarvoor!!!

 

En tot slot misschien wel de belangrijkste van allemaal. Eigenlijk is het door hem en voor hem dat dit allemaal begon. Ik vond dat ik niet iemand kon verplichten om aan sport te doen terwijl ikzelf lui in de zetel zou liggen. En omdat 'den ouwe' niet snel 'den versleten ouwe’ wil worden die zoonlief niet meer kan volgen!!! Zijn enthousiasme langs de zijlijn als ik hem passeer tijdens een wedstrijd, 'komaaaaaaan papaaaa komaaaaaan papaaaaaaa'. Al ben ik op dat moment aan het sterven, doodgaan doe je op zo'n moment niet!!! En dat is waar het allemaal om draait!!! Dankjewel Brent dat je er altijd voor me staat, merci jongen!!!

Read more...
Subscribe to this RSS feed