Jean Tempels

Jean Tempels

DLL marathon Eindhoven: door de ogen van Jean

Published in BLOG

De marathon voorbereiding van Eindhoven verliep dit jaar vlekkeloos zodat er een verbetering van mijn PR (2u47'17") er misschien wel inzat. Tot begin deze week... De duivelse darmproblemen speelden weer op zodat er heel wat van mijn koolhydraatopstapeling in het toilet verdween. Ellen kwam ter hulp met thees en infusies. De dag voor de start merkte ik weer beterschap, maar was onzeker over de wedstrijd. Zou ik langs de kant moeten voor een sanitaire stop? Zou ik het aandurven om een gelleke te pakken? Moet ik niet voorzichtiger starten, enkele vragen die door mijn hoofd spoken.

 

Zondagochtend 6u, enkele sneden grijs brood en voor een keertje geen koffie. Het is koud, heel koud. Aangekomen doe ik warme kleren over mijn ADD wedstrijd uitrusting aan. Het is vandaag ook Belgisch kampioenschap en dus mag ik niet in mijn paluko truitje lopen. Podium halen zal moeilijk zijn, maar niet onmogelijk.

Op papier zijn er slechts 3 lopers sneller bij de categorie 45+. Christian Plume 2u37', Christophe Moreau 2u40' en Erik Lynen 2u43', een Nederlander die voor het Belgische AVT uitkomt. Ik loop Marc Corstjens tegen het lijf, Belgisch recordhouder op de 1500m (3'37") en nu manager van enkele Afrikanen. Hij zal de wedstrijd op de motor volgen en klaagt ook over de koude. Ik stel hem voor mijn warme blouse te geven net voor de start en hij neemt me prompt mee naar de atletenruimte. Daar zit ik dan langst Steven Chebogut uit Kenia die de marathon zal winnen in 2u05'51". Ik maak er een praatje met Steven Heemskerk die een Noorse en Finse vrouw naar 2u36' zal proberen te hazen. Bijkomend voordeel is dat ik nu 5' voor de start mee de elitebox in mag en de spieren zo niet afkoelen. In de box ga ik op zoek naar Christophe Castermans die ik graag bij zijn debuut wil bijstaan. Ik kan hem echter niet vinden.

 

Het startshot klinkt en al snel wordt duidelijk dat 4'/km misschien wel wat snel is. Ik wil vooral een "vlakke" wedstrijd lopen. Na 5km staat de klok op 20'12" en op 10km 40'23". Christophe zal nu wel dadelijk komen denk ik. Het valt me tegen dat er zo weinig lopers aan dit tempo lopen en vaak is het alleen duwen tegen de Noordoosten wind die de gevoelstemperatuur gevoelig omlaag duwt. 15km in 56'24" en net voor de 20km (1u20'53") neem ik een eerste gelleke. Hopelijk slaat het niet op mijn darmen, maar zonder riskeer ik ook niet. Ik neem wat water en het is zo koud dat ik het wel 15" laat rondwalsen in mijn mond alvorens het door te slikken. Halfweg 1u25'23", sub 2u50' zal moeilijk worden.

Ik ben nu alleen op weg en in gedachten verzonken tot ik een bekende stem mijn naam hoor roepen. Christophe Moreau is uit de wedstrijd gestapt met een hamstringblessure en wenst me succes. Zit er een podiumplaats nu toch in? Het geeft alleszins een boost waardoor ik aansluit bij een klein groepje net voor een lange strook wind tegen. 30km, 2u01'40", ik voel me nog steeds goed.

Nu en dan raap ik een te snel gestarte atleet op. In de bochten kijk ik soms om of ik Cas niet zie komen. 35km 2u22'29", het tempo is een beetje gezakt en An-Sofie Claeys komt me voorbij, ze zal 3de senior vrouw worden. Ik panikeer niet. Het tempo is nog redelijk goed.

 

Op km 40 komt een atleet van Vabco Mol me voorbij. Is Benny Vangenechten ook 45+? Ik moet nu vol aan de bak om zijn tempo te volgen. De aanmoedigingen in de "Cafeestraat" zijn oorverdovend. Ik ken de aankomststrook goed en versnel geleidelijk tot hij kraakt. 2u52'06 en een derde plaats op het BK marathon 45+. Ik ben tevreden.

 

Even verder zie ik een glunderende Christophe Castermans. Hij is altijd voor me geweest. Wat een marathondebuut! Een dikke proficiat aan hem en onze good old Tony. Nu hebben we weer een reden om woensdag ene te drinken!

Read more...

Jean = bergop, modder, taktiek!

Published in BLOG

Vrijdagavond na werk. Ik rij alleen naar Terwagne.

Ik voel me goed en heb zin in een goede wedstrijd na enkele mindere. De prestatie tijdens de estafette run in Tongeren samen met Gert was al hoopgevend, maar vandaag moet ik het alleen doen.

 

Het weer is prachtig tot het moment van aankomst. Donkere wolken met veel regen trekken over en maken zo het bovenste laagje van de onverharde stroken spekglad. Ideaal! Toch staan er nog veel lopers klaar met wedstrijdschoentjes. In Tihange had ik een serieuze mentale tik gekregen omdat 1 van mijn concurrenten veteraan 1, maar liefst 2 minuten voor mij was. Vandaag sta ik echter vol vertrouwen op de eerste rij en loop mijn eigen race. Na 500m beslis ik de ruime kopgroep van 16 man te laten gaan en laat een klein groepje aansluiten waarin zelfs een 58 jarige zit. Respect! Na 1km duiken we het veld in en Jean kan zich nu helemaal uitleven. De kopgroep valt uit elkaar en ik kan zelfs wat terug komen op enkele minder begaafde crossers of slecht geschoeide atleten.

 

Ik pas vandaag weer mijn lievelingstactiek toe, namelijk vol gas te gaan op de stroken die me liggen om vervolgens rustiger de hellingen te nemen en niet het tempo van mijn concurrent proberen te volgen. De zon staat zo laag dat het moeilijk is het terrein te 'lezen', maar ze tovert wel een glimlach op mijn gezicht. Na 4km zijn we op een hoog plateau en is er een haakse bocht naar links. Hier kan ik even kijken waar de andere V1's zich bevinden. Dochain, de betere klimmer ligt zo'n 100m achter. De anderen zie ik niet. We lopen door het gehucht les Avins waar we tot 2 maal toe een sterke afdaling te verwerken krijgen. Ik permiteer me om niet vol te gaan om de benen enigszins te sparen. Om de volgende dagen weer wat intensiever te kunnen trainen. Na 7km is het weer klimmen geblazen. Maar geleidelijker en over een onverharde weg die overgaat in bos met glibberige stukken en plassen water. De lopers van de korte afstand zijn hier samen met ons op het parcours, wat wil zeggen dat ik nu steeds het slechte spoor in moet om voorbij te raken. Het geeft me echter een goed gevoel trail schoenen aan te hebben en ik weet dat er nu niemand uit de achtergrond zal terug komen.

 

Het gevoel is nog steeds goed en ik moet vandaag nooit forceren. We komen weer in Terwagne voor de laatste 1500m. Ik kan nu aan 90% lopen en geniet van het ommetje door het erf van de mooie hoeve, een paadje tussen 2 muren en het kleine rondje door het centrum.

 

Achteraf blijkt dat er nog 2 veteranen 1 voor me geëindigd zijn, respectievelijk 1 min en 30 sec voor me. Een spijtige zaak, want dat was de kans om mijn tegenstanders in de challenge op grotere achterstand te zetten. Nu blijft het heel spannend tussen 4 atleten.

Read more...

Ergens op de kaart!

Published in BLOG

Pailhe, 22april, ik moet goed zoeken op de kaart om het te vinden, maar Ellen en ik zijn ruim op tijd om deze verborgen parel te ontdekken.

 

We warmen op in de kleine steile straatjes en genieten van de mooie huizen in typisch Ardens grijsblauwe steen.

Voor Ellen is het de eerste keer sinds ze 30 is dat ze loopt en dus een vraagteken of het nog zal gaan. Voor mij is het ook een vraagteken nadat ik vorige zaterdag een rib kneusde, en maandag de training diende te staken met rugproblemen. Nele, de kiné op Ter Heide gaf me een goede oefening en een dag later kon ik al mee trainen met Paluko. Dat deed ik blijkbaar een tikkeltje te enthousiast, want de benen blijken vandaag niet hersteld. Ik kom nog wel samen met mijn 2 concurrenten Pierre Dochain en Eric Vanderblinck, boven op de eerste helling, maar moet hen even later laten gaan. Ik zoek een comfortabeler tempo en zorg dat enkel seniors van me weglopen. Halfweg komt Pierre terug bij me; hij liep even verkeerd, maar haalt me makkelijk bij. Ik krijg nu echter wat moed omdat ik weet dat hij krachten verspeeld heeft en klamp aan tot we terug bij het groepje seniors komen dat me eerder voorbij stak. Hier wordt voor de 6de plaats algemeen gestreden. Op het moment dat ik uit het spoor ga om naar de kop te gaan struikel ik echter en kom net niet ten val. Maar een pijnscheut ter hoogte van de ribben is mijn deel.

Na de mooie doortocht van de rivier in het gehuchtje Cent Fontaine volgt een steile helling waar ik moet lossen en beslis om mijn 11de plaats veilig te stellen (en derde V1). Eric Vanderblinck wordt alsmaar sterker en zet me vandaag op 1´30" achterstand, hij wordt meteen de nieuwe favoriet bij de veteranen.

 

Ik jog nu terug om Ellen aan te moedigen en moet niet lang wachten, ze doet een goede zaak met haar beste resultaat tot nog toe, een 10de plaats.

 

Read more...

Afscheid Hilde

Published in BLOG

Het stond in de kranten enkele weken geleden: Hilde Kippers is zwanger! Hilde, een geval apart, ook voor team paluko. Dwong enkele jaren geleden, tijdens de Midwinterjogging, oeverloos respect af bij elke 'geoefende' Duveldrinker in het team. Hielp ons aan verschillende overwinningen in de Estafettechallenge én werd 1e en 2e bij de VC. Jean, als ex-punk runner de link tussen team paluko en Hilde, kroop in zijn pen.

 

Weet je nog Rik, het was een mooie zomerdag, we liepen samen over de Teut, plannen makend voor een loopteam. Met jou uitgebreide vriendenkring kon je al een topteam samenstellen met enkel Limburgse atleten. Tim Stessens, Koen Neven zouden speerpunten worden op de lange afstand, aangevuld met Ruben Kenis op de 1500m. Belofte Jeroen Hendrickx kwam bij je aankloppen om zijn tijden te verbeteren. Ik prijsde Jelle Bertels aan, een selfmade man die op zaterdag trainde bij de Bokrijklopers. Het was niet moeilijk om te zien dat hij heel wat in zijn mars had.

 

Plots liepen we Hilde Kippers tegen het lijf. We kenden haar enkel van het wekelijkse frituurbezoek en wisten dat ze een Belgische jeugdbelofte geweest was (2'11" op de 800m als 13-jarige). Intussen waren er al meer dan 10 jaren verstreken en was ze na haar studies in Gent samen met haar vriend aan de Leie blijven wonen.

Sinds kort keerde ze terug naar haar geboortedorp Zonhoven en had besloten om het lopen weer op te pikken. De goedlachse blondine was nog niets veranderd en bezig met een voorzichtige comeback. Ze paste perfect in ons team en werd al gauw mijn trainingsmaatje.

 

Punk Running deed het goed, er kwamen goede atleten als Geert en Dave Maes bij, maar Hilde steelde vaak de show! Waar ze kwam haalde ze vaak de overwinning, maar eigenlijk maakte haar dat niets uit. De vriendschap en plezier stonden altijd op de eerste plaats. Als het haar beurt was om de maandagtraining te organiseren was er altijd meer volk omdat Brecht steeds lekker kookte en de sfeer altijd ontspannend was.

Iedereen hield van Hilde en Hilde van iedereen.

 

Punk Running en de Limburgse hardloopwereld zal haar in 2016 missen, want nu wordt ze mama en dat zal ze goed doen. We zullen haar zeker terug zien op de wedstrijden, maar dan zonder stress of doel, gewoon lopen en content zijn zoals we haar kennen.

 

Hilde, we zien je graag en veel succes!

Read more...
Subscribe to this RSS feed