Jean Tempels

Jean Tempels

Marathon West-Vlaanderen

Published in BLOG

Vrijdagavond,19u55, aan de start van de marathon van West-Vlaanderen. Mijn gevoel twijfelt of het nog zal lukken na mijn uitgerekte voorbereiding.

Tegen trainingsmakker Nico had ik al gezegd: "ik loop op basis van mijn pr, namelijk 2u47'17" en als dit niet lukt is uitlopen aan een trager tempo geen optie.

 

Mijn nieuwe speeltje, een hartslagmeter die me het gewenste tempo aangeeft (met de seconden voor of achter mijn gewenst tempo) zal me daarbij helpen.

Het startschot klinkt! Het tempo voelt goed aan en ik merk dat het zelfs wat trager mag. Een grote groep met de eerste dame op de halve marathon haalt me in zodat ik me fijn uit de wind kan zetten. Een nadeel is dat ik hierdoor een drankpost mis. Niet goed met deze valse warmte maar ik los het op door bij voormalig ultraloopkampioen Mark Vanderlinden om een flesje water te gaan. Hij volgt op zijn fiets 2 van zijn atleten en zegt: "dat gaat u wel ene kosten straks".

 

Het tempo na 10 km is net iets te snel maar alleen in de wind lopen kost evenveel moeite. We draaien rond Ruddervoorde en volgen dezelfde weg terug. Zo kan ik zien dat de marathonlopers in onze groep voor een plaats in de top 10 strijden. Stijn Fincioen loopt dan met een Noord-Afrikaan al ruim aan de leiding.

Met de wind nu in de rug en de afstand naar de finish op de "halve" in zicht laat ik het versnellend groepje gaan. Na 15km (59´28") lig ik nog enkele seconden voor op schema, maar ik heb geen goed gevoel. Een sportdrank zou nu goed doen, maar de organisatie heeft voor cola, water en icetea gekozen, aangevuld met rozijnen en bananen. Dom van mij om niet zelf voor sportdrank te zorgen. Dan maar verder op water. In mijn hoofd is er een tweestrijd aan de gang. Halfweg stoppen of toch doorgaan. Ik schakel terug op een comfortabele 4'10" per km en vind de loopvreugde terug. In het centrum van Torhout krijg ik wat afleiding door de vele mensen en live muziek. De meeste lopers komen nu aan, maar enkele honderden moeten nu verder. Het wordt weer stil en de donkere stem in me krijgt de bovenhand: Jean nog zo'n lange ronde, dat heeft toch geen zin. Ok! Je hebt gelijk, ik stop ermee.

 

Nog even aan een seingever vragen waar de sporthal is, maar de brave man moet me het antwoord schuldig blijven. Net dan komt Marc Hiemeleers voorbij en roept: Kom Jean, mij gaat het ook niet vandaag. Hij reikt me zijn flesje water aan en samen lopen we verder. Het is nu wat koeler en dat bevalt me. Marc loopt een fijn tempo en we zitten nog steeds vooraan in de wedstrijd. Ik probeer mijn doelen bij te werken en enkel om een goeie plaats te strijden. Maar dan na zo'n 24km stop ik en draai ik me om richting douches. De geest wil, meer nog dan het lichaam, rust. Ik ben dan na een uurtje over mijn ontgoocheling heen nadat ik beslist heb het lopen enkele weken naar de achtergrond te dringen.

Read more...
Subscribe to this RSS feed