Jean Tempels

Jean Tempels

Albacete 10km en halve marathon

Published in BLOG

Albacete zaterdag 9juni ,

 

Een dag voor de wedstrijd in deze op 600m hoogte gelegen stad beslis ik nog eens een verslag te schrijven. Het is bijna een jaar geleden. De redenen hiervoor zijn de mindere prestaties van mezelf maar ook de sfeer bij Paluko die niet meer is zoals enkele jaren geleden. Een tijd lang dacht ik zelfs weg te gaan, maar we hebben al zoveel mooie momenten meegemaakt en er is bij sommigen nog zoveel goodwill dat ik besliste te blijven.  Om één of andere reden besloot ik na de trainerswissel het schema ook beter te volgen (in mijn geval minder extra km's te doen). Zo kom ik nu frisser aan de start voor de wedstrijden. Een eerste lichtpunt was de halve marathon van Namen waar ik tot op de meet nog mee deed voor de eerste plaats, maar tevreden moest zijn met nummer 2 bij de 50+. Vervolgens besliste ik na een ontgoochelende tungrirun vaker 'nee' te zeggen op het werk en vrijwillige inzet op alle vlak. Ik kreeg weer meer zin in avontuur en lopen. In Vyle et Tharoul (17km)en Hermalle sous Huy (15km) genoot ik van parcours en winst bij V2. Ik was terug op goede weg. Er moest echter nog veel bijgeschaafd worden aan gewicht (te veel duvelkes!) en aan een zwakker wordende rug. Serge Mas mijn osteopaat maakt deze op enkele dagen voor de wedstrijd los.

 

Samen met Ellen, Norbert en Tony doe ik hier voor de 2de keer mee. Toen Laura en Yoerie ons aan deze warme mensen uit de hoogvlakte voorstelden waren we dadelijk verkocht. Het grote voordeel was en is, is dat we dankzij hen en hen vrienden niet als toerist, maar eerder als gast bekeken worden. We komen dan ook iedere keer op authentieke plaatsen waar we op z'n Spaans eten en drinken. 

 

Ik voel vandaag echter nog wat pijn, maar vertrouw erop dat dit voor morgen nog wel goed komt. Gisteren liep ik de eerste stijfheid er nog wat uit en deze voormiddag doen we met ons vieren de wedstrijdvoorbereiding. 8,5 km met enkele versnellingen op het einde. Namiddag na de gebruikelijke tapas gaan Ellen en ik wat rusten. Norbert en Tony verkiezen koolhydraten te stapelen! 

 

10 juni, D-day, 6u30 op om wat te eten en om 8u30 samen komen. Op de trappen naar onder voel ik een hevige steek in de kuit. Even ben ik ongerust, maar ik masseer de spieren wat en loop enkele km's in alvorens me in het eerste startvak te nestelen. Voor een wedstrijd word je steeds gevraagd naar de tijd die je wil lopen en in het verleden vertelde ik altijd wat ik hoopte te lopen. Nu zeg ik 1u22, maar in mijn hoofd zit sub 20. Dit betekent 3'48" per km. Dit tempo ligt me en op km5 besluit ik de groep te verlaten omdat het me te langzaam gaat. Even later word ik enthousiast aangemoedigd door Laura, Pina en Yoerie die zijn lies test door foto's uit kikkerperspectief te nemen. Voor me loopt een dame met een fiets erbij. Het vlagje zegt 3de regionale dame. Ze kan niet aanpikken en als ik mijn km tijd van 3'40" zie begrijp ik waarom. Even later komen er echter weer groepjes lopers over me. Hoe kan dit nu! Ik neem alvast een gelleke terwijl ik dat normaal 2km later zou doen. Het duurt enkele km's voor ik me weer wat beter voel, maar tussen km 14 en 15 ben ik alweer 'plat'. Nu 4'09, 4'12, 4'12, ik zie Yoerie die me mijn 2de gel aanreikt samen met een flesje koel water. Op km 17 ben ik weer vertrokken en het is meteen duidelijk dat ik te weinig koolhydraten in het bloed had, want de volgende km is in 3'52. Ik maak weer enkele verloren plaatsen goed en het tempo blijft rond de 15km per uur, helling inbegrepen. Uiteindelijk finish ik net onder de 1u26. Was ik ooit al zo traag? 3 min later maakt ontgoocheling plaats voor verwondering. Tony komt al binnen. Wat een prestatie Hij blijft er rustig onder, maar alle anderen overrompelen hem met felicitaties. Als hij de laatste 3km niet stil gevallen was had hij op mijn hielen gezeten. Fantastisch! Ik weet op wie ik moet stemmen deze maand! 

 

Ellen en haar haas blijven dit jaar langer samen en dit resulteert in een betere tijd voor haar. 48' op de 10km. Norbert is nauwelijks 150 meter achter haar.

 

ps: voor de Spanjaarden is dit een speciale dag, president Rajoul wordt afgezet en de socialisten nemen over, laten we hopen dat deze lieve mensen wat meer gaan verdienen.

ps2: Als goede Belgen hebben we weer een reden om te vieren , en beleven we weer avonturen maar sinds vorig jaar hanteren we de leuze …. Que pasa en Albacete estara en Albasete … 

Read more...

Trilhos dos Abutres

Published in BLOG

Vrijdagmiddag 27 januari laten Ellen en ik onze auto achter in Zaventem om met Ryanair naar Porto te vliegen. We hebben in Porto een kleine Fiat gehuurd om in Coïmbra te komen. Het regent en de strakke wind speelt met ons bakske terwijl we door de eucalyptisch bossen rijden. Grote groepen ganzen vliegen weer in V-vorm richting noorden. Bij Coïmbra zijn het tientallen ooievaars die onze aandacht trekken. We laten even onze gegevens achter in het luggage hotel dat met haar parket vloer en 70's meubeltjes ons dadelijk een huiselijk gevoel geeft. We leggen uit dat we morgen vroeg zullen weg gaan en of er mogelijkheid tot ontbijten is. Geen probleem, we mogen de keuken vrij gebruiken!

Het is nog een half uurtje rijden tot Miranda do Corvo om er onze startnummers af te halen. De trap naar de boven verdieping is met lint afgesloten en we zien enkel mensen naar beneden komen. Ik vrees te laat te zijn en kruip onder het lint door om nog bij de inschrijving te komen. De lichten gaan echter al uit, maar iemand van de organisatie zorgt vriendelijk dat we alles krijgen. Portugezen zijn zo behulpzaam en bescheiden! Wel vragen ze vaak wat je van hun stad, organisatie, natuur,... vindt. Even later als we naar beneden gaan blijkt de inschrijving nu pas geopend! We kuieren door het atletendorp en schaffen bij compress sport nog wat technische kledij aan.

We zullen weinig slapen en veel te vroeg terug in Miranda zijn. Gelukkig is er al een bakker open waar we lekker warm kunnen wachten en een theetje drinken. Deelnemers komen in grote groepen binnen en drinken allen sterke koffie. De meesten hebben voor een korte stretch broek gekozen en lange kompressiekousen. Voor ik het startvak in mag wordt gecontroleerd of ik genoeg water bij heb, energierepen, gellekes, een gps, gsm, fluitje, hoofdlamp, reddingsdeken en windbraker. Ellen wacht aan de kant om 5 min voor de start mijn warme jas aan te nemen. Het startschot klinkt en zo'n 600 mannen en vrouwen zijn weg voor de start van trilhos dos abutros (de gierentrail). Ik heb mijn fenix bij om ze te bestrijden. Het hoogteprofiel zit in mijn hoofd, maar die kleine piekjes die ik verwaarloosbaar achtte blijken nu stevige kuitenbijters te zijn. Ze dwingen me een rustig jogtempo aan te nemen. 2 bulten verder komen we bij het park biologico dat we via een lang plankenpad binnen lopen. De grote linxen slaan ons rustig gade, maar even verder bij de wolven is er meer ongemak. De eerste langere helling dient zich aan en al snel is iedereen aan het wandelen. Het is zo'n genre terril zonder technische moeilijkheid maar wel op en af. Na een korte plaspauze haal ik er mijn snelste km. Het dalen doet echter pijn aan de benen.

Bij het dorpje Vila Nova is de eerste controlepost en bevoorrading. Ik passeer er na 13km als 123ste en 13de 45+. Alles goed! Wat water bijvullen, enkele zoetigheden en wat fruit. Het parcours verandert nu in een stenige single track. Nog voor km 16 voel ik al krampen. We zijn nu 2u bezig en Ellen vertrekt voor de 30km. Zal dit niet te zwaar voor haar zijn bedenk ik? Even later moeten we door een 100m lange rioolbuis waar het koude water tot boven onze enkels doorstroomt. Het is geen fijn gevoel nu al natte voeten te hebben. Het zorgt er ook voor dat ik vaker krampscheuten krijg. Intussen zijn me al heel wat groepjes voorbij gestoken en heb ik me als doel gesteld aan te komen binnen tijd.

Ik bereik het observatorium op 931m hoogte en tank nu meer zoutere dingen. Een technische lange afdaling dient zich aan. Het zal een gesel voor mijn benen worden en als we bijna onder zijn is er nog een korte beklimming met hogere rotsblokken. Ik kom er niet meer op en ben verplicht te stretchen. Uiteindelijk lukt het me, maar ik neem me voor bij de volgende bevoorrading uit te stappen. Het kan toch niet dat ik nog eens boven raak met deze benen? De laatste 100m zijn erg stijl naar onder. Gelukkig zijn er touwen voorzien, maar enkele onvoorzichtigen boven me zorgen dat er rotsblokken aan het rollen gaan. Ik kan ze gelukkig ontwijken.

Even later bij de bevoorrading, net voor het santuario de piedade schijnt de zon. Ik ga op een muurtje zitten en eet er soep. Een portugees naast me beurt me op met de boodschap dat de volgende afdaling niet meer zo technisch is en dat de klim die zich aandient enkel in het begin stijl is maar daarna wel meevalt. 'You go step by step', zegt hij. Het is fijn dat het nu wat warmer is en ook het feit dat er veel 30km trailers zijn geeft me het gevoel dat ik niet meer constant ingehaald word. We passeren watervalletjes en slingeren via kleine bruggetjes over bergriviertjes tot de begroeiing minder wordt en de windmolens weer te zien zijn op de top. Het is nu tijd om mijn windbraker aan te doen. We overschrijden weer de 900m bij de hoogste bevoorradingspost. Er is hier lekkere thee en deelnemers schuiven aan om een soort hotdog te eten. Een grote lap varkensvlees tussen een zachte piccolo. Ze krijgen er zelfs een flesje bier bij. Hiervoor pas ik en ik begin aan de afdaling samen met 2 ploegmaats van het plaatselijke trailteam.

Enkele km's gaat het goed tussen de dennenbossen over zacht lopende ondergrond, maar dan wordt het weer stenig en de slagen in mijn benen (mede door wedstrijdschoenen zonder demping) zorgen voor krampen. Ook de laatste echte helling blijkt zwaarder dan gedacht. We komen nu in het dorpje Gondramaz van waar het dalen is naar de finish. Ik neem de tijd om me te bevoorraden en een vriendelijke deelnemer vraagt me of ik geen magnesium tabletten bij heb. Hij zag me voordien al stretchen en wist dat ik krampen heb. Ik antwoord negatief en even later na wat rondgevraagd te hebben brengt hij me er eentje. Ook doe ik zout in mijn waterzak en eet noten en chips. Er staat hier zelfs een expresso machine en ik spoel die vieze smaken door met een lekker koffietje. Mijn andere waterfles vul ik met warme thee en weg zijn we. Mijn tijdelijke kameraad geeft me mee dat er nog 5 moeilijke afdaal km's zijn alvorens 4 makkelijkere aan te snijden. Hij zal niet gelogen hebben, want het duurt ruim een uur eer ik 600m lager in het dorpje Espinho kom, nauwelijks 5km verder. Alweer rust ik op een muurtje, maar ditmaal bij de ondergaande zon. Ik stoot per ongeluk een flesje bier om van iemand van de vrijwilligers, maar die geeft daar niet om. Integendeel, ze spreekt me moed in voor het laatste stuk. De 2 puddingbollen smaken me. Ik verwacht nu 4 makkelijke laatste km's , maar het wordt een modderbad en stukken door de rivier. Ik begin weer mensen in te halen, nu is het mijn beurt om anderen moed in te spreken. In de verte horen we de speaker roepen bij de finish. Ik passeer een cafeetje waar iemand accordeon speelt en verheug me al op de warme douche en gezellige avond. Ik zet me echter nog even in om onder de 9u te finishen. Dit lukt en ik ben verbaasd dat de hal nog vol mensen staat. Na 8u59'57" is er nog steeds applaus! 4uur na de winnaar! Ellen is al een uur aangekomen en dacht dat ik al binnen was. Ze is dan ook erg opgelucht dat er niks met me gebeurt is. Ze heeft de 30 heel goed verteerd na 6u20 en 1700 hoogtemeters. Je kan dat het best 's avonds aan tafel zien waar zij gezonde eetlust zal hebben en ik nauwelijks iets binnen krijg.

's ochtends aan het ontbijt met zicht over het mooie Coïmbra en sinaasappels aan de bomen is mijn eetlust weer ok en genieten we na van onze avonturen. Dit smaakt naar meer! Maar voorlopig willen enkel de hersenen dat!

Ellen: https://stopandgo.com.pt/timing/atleta.php?id=1&dorsal=1509  

Jean: https://stopandgo.com.pt/timing/atleta.php?id=1&dorsal=616

Read more...

Spannende ontknoping in Marchin

Published in BLOG

Als je in Huy de vallei van de Méhaigne omhoog volgt richting Ardennen kan je na enkele km´s via een klein steil, kronkelend weggetje het gezellige en hooggelegen Marchin bereiken.

Na de laatste wedstrijd weten we pas wie op plaats 2 en 3 zal staan bij de veteranen 1. De charmante Pierre Dochain is de onbetwiste en oververdiende winnaar in deze categorie. Ik kon hem dit jaar maar 2 keer achter me houden.

 

Frédéric Robinet komt me voor de start al plagen: "Heb je de laatste weken veel aan mij gedacht op training?" De zaken zijn duidelijk, als hij eerste of 2de wordt vandaag en ik kom niet net na hem binnen zal hij over mij springen in het klassement. Een andere Frédéric, namelijk Frédéric Delchambre staat ook aan de start en hij kan het me makkelijk maken en samen met Pierre Dochain de twee eerste plaatsen wegkapen. Na 2 km ziet het ernaar uit dat de zaken ook zo zullen verlopen en ik nestel me in het spoor van mijn concurrent.

Ik wil echter in schoonheid eindigen en tracht het gat naar Delchambre en zijn haas toe te lopen. Ik kom er net voor een lange helling bij waar de wind op kop blaast. Een ongelukkig moment, want die 2 dwingen mij de kop op. Ik heb geen keuze en neem 1/3de van de helling voor mij rekening en vraag dan over te nemen. Ze willen niet en ik laat het tempo zakken. Er volgt net geen 'Sur Place', maar dat zorgt er net voor dat Robinet weer komt aansluiten. Nu demarreert Delchambre en zijn haas loopt het gat vlot dicht. Hij is dus de sterkste in het gezelschap! Robinet probeert tevergeefs aan te pikken, maar laat mij wel enkele meters achter. Deze situatie is kritisch, want als Delchambre straks een dipje krijgt en Robinet gaat er nog voorbij is mijn 2de plaats in het eindklassement weg. Ik doe dus opnieuw een inspanning om in het spoor van Robinet te komen en laat steeds het tempo wat zakken als ik overneem om zo Delchambre en haas meer voorsprong te laten nemen. Zo komen we op km9, een plaats die ik tijdens de opwarming verkend heb. Een smalle, schuine kant, dan een beekje over naar rechts waar een korte steile helling is gevolgd door een goed beloopbaar stuk licht dalened alvorens de laatste zware km aan te vangen. Ik neem die schuine kant voor Robinet en begin geleidelijk door te trekken tot de top van de helling. Ik hoor hem hijgen op een 5tal meter, maar dan pas trek ik echt door. Even later ga ik op en over de verzwakkende Delchambre, maar zijn haas zal zich ongegeneerd in mijn spoor zetten om me op het eind te kloppen. Hij is gelukkig nog senior zodat ik als tweede V1 op een minuut van Pierre Dochain kapot binnen kom. Opdracht geslaagd en eindelijk de riem eraf.

 

Trappistje met Ellen en menu Infirmerie met Lies en Gert en Dirk en Katrien. Of was het omgekeerd?

 

 

 

 

Read more...

Trail Esneux

Published in BLOG

Lopen door de natuur, liefst over onverharde paden heb ik altijd al graag gedaan. Mijn voorkeur gaat naar plaatsen waar ik nog niet geweest ben of plaatsen waaraan herinneringen verbonden zijn. Het grote route paden netwerk (GR) helpt me al jaren om op die mooie plaatsen te komen.

 

De opkomst van het trailrunnen en de filmpjes hierover op het web trokken mijn aandacht, maar het duurde tot nu vooraleer ik de stap naar de competitie zette. Zondag 17 mei sta ik dan aan de inschrijftafel van de 'trail van Esneux', een heuvelachtig parcours van ongeveer 1000 hoogtemeters over 29 km.

Ellen zal een kwartier later starten op de 15km.

 

Het valt op dat er meer alternatieve mensen op zo'n wedstrijd afkomen. De sfeer is allesinds gemoedelijk. Het competitiebeest in mij wil het toch graag goed doen, maar ik besluit in tegenstelling tot 'de favorieten' niet op te warmen en rustig van start te gaan. Na het eind van de eerste lange helling bevind ik me zowat in 25ste positie; er volgen nu singeltracks en passages door poortjes en een oversteek van een riviertje.

Ik leer snel dat parcourskennis onontbeerlijk is wil je niet opgehouden worden op stroken die je goed liggen. Voor mij zijn dat afdalingen, technische passages en vooral de goed beloopbare tussenstroken. In het klimwerk heb ik nog veel te leren en enkele kilo's kwijt te spelen. Ik weet dat er na een paar km de beklimming van Roche aux Faucons aan te komen zit en neem wat voorsprong.

De bedoeling is om op de top nog mee te zijn met 'mijn groepje van zo'n man of 10'. Deze tactiek loont en ik heb zelfs nog de tijd gehad een plasje te maken, enkele bekers water te drinken en wat te eten aan de eerste van de 2 bevoorradingen.

 

De trail is van het type semi-autonomie, maar ik heb gegokt van geen rugzakje mee te nemen. Ik sluit terug achter aan. We zullen in de lange afdaling en tot de splitsing van de 15 en 29 km enkele kwijtspelen en dichter komen op een 3-tal sneller gestarte deelnemers. De groep blijft dus 10 man sterk en we lopen voor plaats 12 tot 22. Het zwaarste gedeelte komt er nu aan. 2 lange hellingen gescheiden door een steile stenige afdaling en een technisch stukje door een bos. Ik heb de gaskraan opengedraaid en kan verbazend genoeg met de 2 betere klimmers een gat slaan.

Net voor de 2de bevoorrading maken we aansluiting bij een enkeling. Er zijn nu 18km achter de rug. Mijn concurrenten hebben allen eigen bevoorrading, en het zal dus 2km duren vooraleer ik terug kan aansluiten. De laatste 9kms zijn overwegend in dalende lijn richting Ourthe bij Esneux en ik profiteer van mijn marathontrainingen. Ik laat de anderen achter en ben nu alleen op pad, verwonderd dat die tempowisselingen en kms geen negatief gevolg hebben op het tempo. Ik haal de 9de in en kom even later de lopers van de 15km tegen. Op de smalle stroken maken ze hoffelijk plaats zodat ik mijn 9de plaats algemeen en 4de plaats veteraan kan vasthouden.

Ellen is ook aangekomen en beiden genieten we van elkaars nieuwe ervaringen.

Read more...
Subscribe to this RSS feed