Dimitri Vanderhaeghe

Dimitri Vanderhaeghe

Venlo: de magische grens doorbroken (en hoe)!

Published in BLOG

Zondag 27 maart was de grote dag: deelname aan de 10 km van Venlo, waar een vlak parcours en een uitzinnige sfeer de weg moesten banen naar een nieuw PR, bij voorkeur onder de 40'.

Maar eerst spoelen we enkele maanden terug in de tijd. Team Paluko gaat sinds jaren naar de halve marathon in Venlo. Patrick stelt me voor om daar de 10 km te gaan lopen. Wel ja, waarom niet. Reeds lang probeer ik een tijd onder de 40' neer te zetten, maar dit was me tot nog toe niet gelukt. Beste poging was op de Willerrun vorig jaar waar ik aankwam na 40'23".

Met een gerichte voorbereiding zou het moeten lukken, zo zei hij. En hij stelde me voor om volgens het 'supercompensatie' principe te werken. Zo gezegd, zo gedaan en vanaf januari startte ik met mijn 10 weken voorbereiding. Het aantal trainingen werd serieus opgevoerd, waardoor ik vaak alleen ging lopen. 's Avonds na het avondeten de kinderen in bed stoppen, en daarna nog de loopschoenen aantrekken om bij nacht en ontij te gaan trainen: het was op een bepaald moment dagelijkse kost waar ik 7 dagen op 7 liep. Een aanpassing in ons gezin waar ik Marjoleine dankbaar voor ben dat ik ook die ruimte kreeg. De trainingen verliepen steeds beter en zowel tijdens duurloopjes van 17 km aan een gemiddelde van 4'45"/km, als tijdens tempolopen op Overhaem aan 3'45"/km voel ik dat dit veel vlotter en soepeler gaat dan vroeger. Maar bij het trainen van een middellange afstand (6km) aan 4'/km merk ik dat het toch een zware opdracht zal worden, daar in Venlo. Maar Jean zegt dat het wel in orde komt aangezien de dag van de wedstrijd toch anders is dan een trainingsdag. Patrick stelt me ook gerust dat ik nu vermoeid ben van de intensieve trainingsweken, en dat dit na de rustperiode wel beter zal gaan. Tony overtuigt me ervan dat de sfeer in Venlo zo speciaal is, dat je als loper gewoon meegezogen wordt, en voorspelt me zelfs een tijd van 38'30". Goed gek denk ik op dat moment.

En dan is de grote dag aangebroken. Kevin (die voorgesteld had om me te hazen) komt me ophalen en samen met Larissa rijden we naar Venlo. Bij het parkeren komt de muziek ons al tegemoet en na het afhalen van ons startnummer begeven we ons naar het startvak, waar opzwepende muziek ons klaar stoomt en de dansende schaars geklede dames ons opwarmen. De sfeer die er heerst is inderdaad de max. Nog even wat AA rood drinken en dan weerklinkt het startschot. We vertrekken en lopen door de straten van Venlo waar de gestapelde supporters ons toejuichen. Ik kijk op mijn klok en zie 3'15"/km staan. Wow, even bedaren en we schakelen wat terug richting 3'45"/km. De benen lopen soepel en voor ik het goed en wel besef passeer ik het bordje van 2 km. Hierbij moet ik spontaan aan Tony denken die me ook dit had voorspeld: voor je het weet heb je 2 km gelopen; zo word je meegesleurd in de ambiance van de wedstrijd. En gelijk had hij!

Het doeltempo was dus 4'/km maar bij km 3 bleek al dat we hier beduidend onder bleven: 3'50" is een houdbaar tempo en ik zeg Kevin ook om zeker niet sneller dan dit te gaan, uit angst om te diep in het rood te gaan zo vroeg in de wedstrijd en bijgevolg stil te vallen in de tweede helft. Eenmaal in het rood is het zeer moeilijk hier nog uit te geraken. We passeren het 5 km punt op 19'30", wat een boost geeft aan mijn zelfvertrouwen. De eenvoudige rekensom leert me dat ik op dit tempo ruim over heb. Opeens hoor ik een hollandse stem: "Mooi tempo jongens!". Kevin legt hem uit dat we voor een tijd onder de 40' gaan en hij beaamt dat dit ook zijn doelstelling is. Hoelang hij nog bij ons is gebleven weet ik niet, maar na enkele kilometers kijk ik achterom, en het groepje waarin wij vooraan liepen, is gewoon verdwenen.

Kilometer 7. Kevin toont me in elke bocht waar ik moet lopen om die zo efficiënt mogelijk af te snijden. Hij houdt het tempo ook mooi stabiel. We lopen al de hele tijd tussen de 3'50" en 3'55". Ik kan het niet geloven dat ik dit tempo volhoud. Ik durf niet naar mijn hartslagzone te kijken. Als ik zie dat ik in zone 3 ben, zal ik proberen te versnellen. Als ik zone 4 zie, zal ik proberen te vertragen. Beiden zijn nergens voor nodig, dus ik trippel gewoon verder. We zien achteraf wel. Ondertussen naderen we kilometer 8. Goed. Nog 2 km dus. Tijd over. Even wat rustiger aan doen en ik vertraag (!) zowat naar 4'/km. Even recupereren alvorens de slotkilometer aan te vangen. Ik neem me voor om de laatste kilometer terug te versnellen. Dat moet kunnen. Ik kijk op mijn klok en we starten de laatste kilometer net onder de 35'. Wtf? Dit betekent dat een tijd onder de 39' nog mogelijk is. We lopen terug het centrum van Venlo in en het geratel van de toeschouwers zwelt weer aan. Ik kan het in eerste instantie moeilijk opbrengen om nog veel te versnellen. Maar dan begint Kevin mij aan te moedigen. "Komaan Dimi, ge zijt er bijna. Nog efkes alles geven." Onder die motivatie en de magie die heerst in de straten van Venlo, verhoog ik toch het tempo, maar het is zwaar. Ik kan niet harder. Nog 500m. Iets langer dan een rondje op de piste. Nog 200 m. Voor mij loopt nog een loper. "Komaan, pak die nog!" schreeuwt Kevin mij toe. Ok, let's do this. Ik versnel naar mijn klassieke intervaltempo op de 400 m en pers er nog een laatste sprintje uit en vlam die kerel nog voorbij. Ik zie de klok aan de finish die start met 38:... Wow, werkelijk ongelooflijk. Met 38'42" kom ik over de finish en val Kevin in de armen. Ik dank hem duizend maal want zonder hem zou zo'n straffe tijd niet gelukt zijn. Kort daarna komt ook Patrick aan. Hij heeft de hele tijd enkele honderden meters achter ons aan gelopen zo bleek. Ook hij wenst me proficiat en ik bedank hem ook voor zijn tips tijdens de training. Nu nog wachten op Larissa. Ondertussen komen ook de andere paluko lopers glunderend op ons af en steken hun hand door de Heras om me te feliciteren. Ze hadden voor ons gesupporterd tijdens de laatste meters, maar ik heb er niets van gemerkt. Er was gewoon zo veel volk.

Maar Larissa blijft weg tot het nieuws bij ons aankomt dat ze derde vrouw is geworden. De nodige podium-plicht-plegingen zullen moeten voldaan worden en na enkele ogenblikken verschijnt ze daar dan toch, een boeket bloemen in de ene hand en een beker in de andere. Ze is er helemaal van onder de indruk en wij feliciteren haar uitbundig.

Zo werd deze 10 km wedstrijd een doorbraak. De magische grens is eindelijk doorbroken, en sommigen onder u kunnen nu met een gerust hart gaan slapen. Dit bevestigt de verdienste om bij Team Paluko te mogen lopen, het team dat mij twee jaar geleden verwelkomde en in mij geloofde dat ik deze mijlpaal kon halen. Het team dat mij onvoorwaardelijk steunde gedurende al die tijd en mij voorspelde dat het zou lukken. Daarom: bedankt allemaal! 

Read more...

Aflossingsloop de Motten

Published in BLOG

Vrijdagavond 20u. Na een drukke werkweek was het dan eindelijk tijd voor de aflossingsloop op de Motten. In de geur van glühwein, warme wafels en op het ritme van foute muziek stoomden zowat 23 ploegen van rond de 6 lopers zich klaar voor de wedstrijd die om 20u30 zou beginnen. De sfeer zat er dik in. Het doel was heel eenvoudig: per groep zoveel mogelijk rondjes lopen op de Finse piste, die voor de gelegenheid omgetoverd was tot een slijkpiste. Na de verkennnende opwarmingsronde wisselde Dirk zelfs zijn loopschoenen voor zijn trailschoenen. Ik heb er geen dus hield ik gewoon rekening dat ik af en toe diep kon wegzakken :-)

 

Ik loop in het groepje "Palukoki" met Kevin, Christophe Stevens, Dirk, Gert en Stijn. Om iets over half negen weerklinkt het startschot en Kevin bijt de spits af. Christophe lost hem af, en op zijn beurt lost Dirk hem af. Dan is het aan mij. Ik schiet als een pijl uit een boog en loop zo goed als het gaat op de moeilijke ondergrond. Hier en daar haal ik mensen in en word zelf niet ingehaald. Dat boost mijn zelfvertrouwen en hou het tempo er stevig in. Daar komen de tentjes terug in zicht en ik geef de stok door aan Gert, die ik met zijn oranje jas al van ver zie staan. Hij vertrekt en ondertussen blijf ik wat rondlopen om de verzuring tegen te gaan. Het zal immers nog een tijdje duren eer ik nog eens kan lopen. Een groot verschil met een gewone estaffete wedstrijd in groepjes van twee. Daar heb je net genoeg tijd om bij te komen alvorens je weer aan een ronde kunt beginnen.

 

De wedstrijd gaat snel vooruit, mensen worden aangemoedigd, de jenever vloeit rijkelijk bij de toeschouwers en al gauw nadert de klok 21u30. Het komt er nu op aan om voor het einde van de wedstrijd nog snel een nieuwe ronde te kunnen starten. Die kan dan nog gewoon uitgelopen worden. Nog één minuut. Het wordt nagelbijten. Zou Kevin op tijd binnen zijn? Nog 30 seconden. Daar komt Kevin aangevlogen. Christophe, die al staat te dromen van de overwinning, ziet hem niet eens aankomen en bijna gaat het mis. Iedereen roept op hem zodat hij het zou zien. "Oh sh*t" klinkt het. Nog snel pakt hij de stok over, scheert weg richting de klok, en ja hoor, op het nippertje kan hij zijn laatste ronde aanvatten. We klokken dus af op 21 ronden.

 

Eventjes uitlopen op de piste, snel douchen en dan onze welverdiende warme wafel gaan ophalen. Daarna gaat het richting kantine voor de prijsuitreiking. Op de eerste plaats staat de ploeg van Jean, Brecht, Luc, Gijs en Wouter. Uiteraard, zij zijn de snelste en als ze kunnen kiezen tussen een bon voor de Sane of een bon voor pizza's is de keuze snel gemaakt. Spijtig voor de saunabezoekende partners van die mannen. :-) Op de tweede plaats ADD Kortessem. Vanzelfsprekend. Ik heb die mannen zien vliegen over het parcours. Maar wie zou dan op de derde plaats staan? "Op de derde plaats, het team met nummer 211, Team Palukoki!"... Ik kan mijn oren niet geloven en Christophe balt zijn overwinningsvuist. Podium gewoonweg! Nog nooit meegemaakt. Dat kan alleen met Team Paluko natuurlijk! Met enige trots treden we naar voren voor de groepsfoto en om onze prijs in ontvangst te nemen, een handdoek voor elk. Omdat er niet genoeg handdoeken zijn, krijgen we ook nog een looplampje. Aangezien ik als enige van de ploeg nog zo geen lampje heb (yeah, shame on me) sta ik mijn handdoek af. Er wordt daarna nog wat nagepraat bij de nodige Duvels.

 

Ja het was een hele prestatie, maar die heb ik evenzeer te danken aan de loopmaatjes van deze avond: Kevin, Christophe S, Dirk, Gert en Stijn. Ook een welgemeende proficiat aan de winnaars en aan de andere deelnemers. Het was een zeer geslaagde avond. Laat die estafette challenge maar komen. Ik ben er in elk geval klaar voor!

Read more...

Estafetteloop Zoutleeuw

Published in BLOG

Afgelopen vrijdag was het tijd voor de vijfde wedstrijd van de estafettechallenge in Zoutleeuw.

 

Zoals gewoonlijk loop ik met Christophe S. in de categorie H-70, maar bij het afhalen van onze startnummers had de computer besloten dat wij vanaf nu H+70 zouden moeten lopen. Nochtans is volgens ons 35+34 nog altijd kleiner dan 70. Ook computers kunnen fouten maken, maar de man achter de computer zegt op een niet al te vriendelijke manier dat de computer toch gelijk heeft, en lopen we dus in een nieuwe categorie. Een half uur voor de wedstrijd op gang wordt geschoten, verkennen we samen met het team het relatief zware parcours met de onstabiele weide, de haakse bochten en de met zand belegen klinkers.

 

De klok nadert 19u30 en Christophe gaat bij de andere lopers aan de start klaar staan. Er staan veel jonge jongens langs startlopers Patrick, Jean en Christophe. We krijgen via het oproepsysteem de info mee dat de snelste man en de snelste dame van de eerste ronde een fles cava binnenrijven.

Bij het startschot schieten ze als een pijl uit een boog en Christophe spurt de jeugd uit en neemt onverwacht de leiding. Als hij na enkele lussen in de weide als eerste uit het zicht verdwijnt, hoor ik stemmen rondom mij die benieuwd zijn of hij dit kan volhouden. Vol spanning kijk ik wie als eerste de weide terugkomt op lopen.

Rond 2’45” verschijnt de eerste loper en wie is het? De Stevens! Hij laat een ruime marge achter zich en komt als eerste over de streep. De fles cava is binnen en ik start mijn eerste ronde helemaal alleen. Wow, wat een gevoel! Maar ik maak mezelf geen illusies en verwacht dat de concurrentie mij al gauw komt inhalen. Maar bij de eerste lus na de trappen om de weide te verlaten, heb ik overzicht over mijn volgers, en zelfs een van de broers Mertens houdt afstand.

Bij de boog vlak voor de weide kijk ik achter me en heb nog steeds ruimte. Als eerste loop ik weer de weide op en kan het tempo stevig vasthouden door de lichte bergaf. Op die manier kan Christophe weer als eerste vertrekken! Achteraf zal blijken dat ik deze ronde nog een halve seconde sneller dan hem gelopen zal hebben (3’17”). Wat is me dat!

Maar we moeten onze plaats erkennen, en in de derde ronde haalt Mertens Christophe in. Hij zal dit moordende tempo een uur volhouden. Ronde na ronde lopen we op de tweede plaats, maar in mijn zesde ronde moet ik twee plaatsen prijsgeven. Dit motiveert me echter om me te herpakken en ook dankzij de aanmoedigingen van medelopers en ons eigen team, haal ik het onderste uit de kan. We eindigen uiteindelijk vierde algemeen en tweede in ons klassement!

 

Na de koude douche (letterlijk) begeven we ons naar de kantine en storten ons op de Loterbol en St. Jan. Vol trots mag Christophe zijn fles cava gaan afhalen. Ook Ronny en Patrick hebben knap gelopen en waren in de wedstrijd het gat op ons aan het dichtlopen. Zij eindigen eerste in hun categorie. Twee sterke en ervaren beren van mannen! Jean loopt voor het eerst terug met een stralende, pas bevallen Hilde Kippers en ook zij eindigen eerste in hun categorie. De rest van het team, dus Nora en Ellen, Dirk en Hanne en Tony en Norbert halen net als ons een tweede plaats in hun categorie, dus het was weer een succesvolle wedstrijd voor Team Paluko, en ook bij de tombola slepen we nog enkele prijzen in de wacht.

 

We realiseren ons op dat moment dat Koen Vangrieken en Wouter Wils vandaag niet zijn komen opdagen, waardoor wij zullen stijgen naar de tweede plaats in het eindklassement bij de heren. Bij een frietje en een biertje genieten we nog na van dit gegeven, van deze wedstrijd en de locale producten.

Read more...
Subscribe to this RSS feed