Christophe Roosen

Christophe Roosen

Een bijna perfecte voorbereiding op DDH

Published in BLOG

Bijna perfect, en hopelijk wel goed genoeg. In dit blogberichtje heb ik het dus even over mijn voorbereiding op de 5k in Hasselt.

 

Die begon vanaf augustus, met wat meer nadruk op korte intervals om de weerstand en snelheid te prikkelen. In Bilzen nam ik de 10k op de Terrasjogging nog mee, een voor mij ongewone afstand, maar dankzij haas Ronny was ik er toch enorm tevreden mee. Mijn intervaltrainingen liepen echter niet van een leien dakje en ook de Champignonloop (5,5k - 21 augustus) was alles behalve een succes.

We stuurden dus even bij in het schema: minder snelle duurlopen, nadruk vooral op recuperatie en snellere intervaltrainingen. Dat oude recept werkte wonderwel. Ondanks de tendinitis aan mijn linkerachillespees (en dus het niet lopen met spikes) draaide ik mijn 200'en en 400'en respectievelijk nog in 29" en 65". Beter dan verwacht. In Meerssen voelde ik me dan ook goed op de 5k, ondanks een zwaar parcours en de zware trainingen liep ik er 17'28 en dus mijn tweede snelste wedstrijd van het jaar. Op schema.

 

Meer wedstrijdtempo opdoen moest dan maar gebeuren via de loopmijlen, maar die begonnen op de avond van de Memorial... Alken miste ik dus al. Schitterend trouwens om een atletiekwedstrijd te organiseren op zo'n avond! Gelukkig was er dan nog de mijl in Kortessem en natuurlijk die in ons eigen Tongeren. Tot vorige week woensdag.

Ik was niet fris in de kop en mij rug zit weer volledig vast, maar ik begon toch aan mijn intervallen. En dat was fout. Al bij de eerste 100 liep ik een verrekking op in de rechterhamstring. K*t. Als je dan weet dat ik donderdag en vrijdag verlof had genomen voor respectievelijk de scholenveldloop en Kortessem, dan is dat extra balen. 4 dagen rusten, veel ijs leggen, dijbeenkous (compressie) gekocht en maandag weer geprobeerd. Ik liep 38 minuten en had enkel de laatste 5 min wat pijnscheuten. Vandaag ging het dan weer beter, al kon ik natuurlijk nog niet spurten. Zoals jullie in het weekoverzicht kunnen zien bouwde ik de snelheid richting het einde van de training, en een 600 in 1'50 is nog altijd acceptabel. Vrijdag dus toch maar proberen om de loopmijl in Tongeren mee te lopen.

 

Zonder die kleine blessure was het dus een perfecte voorbereiding geweest. Maar de loopmijl van Kortessem missen en die in Tongeren niet maximaal kunnen doen, dat gaat ontegensprekelijk gevolgen hebben voor Hasselt. Spijtig!

 

Zoals jullie op de foto's misschien al zagen, loop ik tegenwoordig ook met compressiekousen. Het ziet er niet uit, maar verdorie, ik voel wel een wezenlijk verschil. Stond er altijd sceptisch tegenover, maar wanneer ik ze draag heb ik 's andersdaags geen problemen met de achillespees, draag ik ze niet, dan heb ik het zitten...

Read more...

2'47"85

Published in BLOG

Vandaag liep ik voor het eerst in 4(!) jaar nog eens een indoorwedstrijd. En vorige week schreef ik over die vier jaar een blogberichtje. Alleen zette ik het niet online. Want het ging over wat er in die jaren allemaal misging en waarom het dus niet lukte (klierkoorts, werk, rug). En als het lot bestaat, dan wil ik het liefst niet tarten: eerst 'veilig' lopen op die 1000m, niet gaan klagen over wat achter de rug ligt.

 

Een duizend meter indoor is iets speciaals: 5 rondjes in héél droge luchtcondities. Vier jaar geleden liep ik 2'45"99, toen met competitieritme. Vandaag stond ik aan de start zonder competitieritme, zonder specifieke training en dus ook zonder druk. En liepen we in de voor mij ideale reeks constant aan 33" - 34" per rondje. Resultaat: 2'47"85 en een supertevreden Christophe. Constant positie kunnen houden en niet stilgevallen. Meer moet dat niet zijn, want meer dan wat ik er van had verwacht.

 

Een resultaat van goede trainingsarbeid, feit, maar ook van Ronny en Patrick. Met die koude heb ik weer amper getraind deze week en de motivatie was ver zoek, want 'het sloeg op mijne rug'. Gisteren spraken ze op mij in, daarnet waren ze de eersten om me te feliciteren, samen met onze technisch adviseur Jef.

 

Lopen is weer genieten geworden, merci.

Read more...

London 2012

Published in BLOG

Vier jaar geleden, op een niet zo nuchtere avond in de Gentse Yucca, maakten we met drieën een belofte: we zouden naar de Spelen van Londen trekken in 2012. Wij sportminded, Londen kortbij: een kans die we niet mochten missen.

 

Onze echte ‘Road to London’ begon vorig jaar in maart, toen de Belgische ticketverkoop zich wel héél moeizaam op gang trok. Wij, nog steeds met drie, maar wel in een totaal andere samenstelling dan toen in 2008, bleven die dinsdagnacht laat op, om vast te stellen dat suseia.be het niet kon bolwerken… Een kwaad mailtje later kregen we van hen dan toch de bevestiging dat ze drie tickets gereserveerd hadden voor 9 augustus, dé finaleavond van de 800m.

True, goedkoop was het niet (ticket & Eurostar). Maar wel uniek. En wat wél goedkoop was (het hostel), was ook écht goedkoop. Nietwaar Marisa? :)

 

Donderdag was het één van onze ‘longest days’. Opstaan om 4u en 23u later pas onder de wol kruipen. Met tranende en rooddoorlopen ogen, maar het helemaal waard.

 

Eerst en vooral: Londen als stad verbaasde me, hoe weinig we er ook van gezien hebben. Londen is proper, van St. Pancras tot Stratford. Londenaars zijn (super)vriendelijk, in tegenstelling tot het gereserveerde Engelse beeld dat ik voor ogen had. ‘The tube’ is superhandig en werkt écht.

 

Dan de Spelen zelf. We waren met velen daar in het Olympic park, en toch verloor je écht nergens het overzicht. Geen (lange) wachtrijen, elke vrijwilliger weer heel hulpvaardig en vriendelijk, ook wanneer ze moesten vertellen dat we toch geen vol waterflesje mee naar binnen mochten nemen. Indrukwekkend park trouwens, met water- en groenpartijen, voldoende plaats om rustig te chillen. Schitterende stadia ook, zeker de wielerpiste!

 

Maar ons hart klopt het meest voor dat rode ding van 400m, waar we als actieve atleten vaker op lopen te foeteren dan iets anders. Ondanks het feit dat we niet voor de (nog) duurdere plaatsen hadden gekozen, was ons zicht op de piste uitstekend. Dat hadden die Britten weer mooi ontworpen.

Hans Van Alphen mocht al meteen aan de bak in het speerwerpen, hij stond toen nog op plaats 5. We zagen Rudisha op z’n eentje en voor het eerst onder die magische grens van 1’41 lopen. Kregen kriebels bij het Amerikaanse volkslied. Werden bijna doof bij de voorstelling van Britse atleten. Zagen Bolt een fantastische bocht lopen (en dan wat verkrampen). Hadden plaatsvervangende pijn toen we Sands door zijn knie zagen gaan in het hinkstapspringen. Schreeuwden Hans vooruit bij zijn 1500m richting plaats 4. Wapperden met de vlag tijdens de ereronde van de tienkampers. En Hans wuifde :)

 

Iedereen zegt het, en wij wisten het: we hebben er de mooiste atletiekavond uitgekozen. De (lange) weg richting West Ham station was aangenaam met die ‘vibe’ in de lucht en alweer met dank aan de vrijwilligers en hun megafoons. Alles draait om de sport, maar ’t is zoveel aangenamer als zo’n gigantische organisatie ook dat vrijwilligersaspect op poten krijgt.

De avond duurde nog langer dan dat gezond was, maar het was de moeite.

 

Ook het Belgian House ’s anderdaags werd goedgekeurd. En afgaande op wat we in de Nike Town kochten, gaat Marisa vliegen op trainingen, ik heel goed in het donker kunnen lopen en Bram basketballen. En niet te vergeten: enkele foto's.

 

See you in Rio? :)

 

Ohja, Marisa & Bram, check this. Magnetische resonantie ftw!

Read more...

Champignonloop 2012

Published in BLOG

De champignonloop in Val-Meer is een speciale wedstrijd. Meestal extreme omstandigheden (understatement!) op een zwaar, maar mooi, parcours. 't is ook een wedstrijd die het niet makkelijk heeft de laatste jaren: dalende lopersaantallen, niet de meest ideale plaats op de kalender (Gotem).

De hitte zorgde dit jaar niet voor een ommekeer.

 

Ook mama verklaarde me voor gek. Ik kon maar beter mijn testament opmaken volgens haar. Niet echt de grootste steun dus. Maar Val-Meer is haar geboortedorp en dat van mijn oma, en dus nog een reden waarom ik er graag loop.

Daar aangekomen was het al meteen duidelijk: veel lopers hadden wel hun verstand gebruikt en pasten wijselijk. Bij de dommeriken, zoals ik, steeg de hoop om te winnen.

Aan de start één iemand die ik nog nooit kon kloppen (Marc Byloos) en één iemand die ik nog niet vaak klopte (Kevin Vanbrabant). Net na de start twee keuzes: op tempo vertrekken en de rest 'testen' of blijven hangen en gokken op de laatste kilometer. Ik voelde me een beetje de held, dus koos ik voor de deftige start. Een paar meters voorsprong na kilometer 1 werden een dikke 40 seconden aan de streep.

 

't Is een kleine wedstrijd om te winnen, maar eentje met betekenis. Mijn grootste 'supporters op papier' stierven op een jaar tijd. Opa's die prestaties volgden in de krant, maar niet echt naar een wedstrijd kwamen kijken. Eens zo fier wanneer ze de naam van hun kleinkind gedrukt zagen staan op dat flauwe, grijze krantenpapier.

Voor ik rechts de berg opdraaide, vroeg ik aan hen of ze er niet voor konden zorgen dat ik niet zou stilvallen in deel twee. Dat gebeurde dus niet.

 

De bloemen en de beker waren dan ook voor mijn oma's. Beetje emo, zo had ik het me vorige week zaterdag tijdens mijn duurloopje ook al voor de geest gehaald. De betekenis is van een groter belang dan de grootte van de wedstrijd. For sure.

Read more...
Subscribe to this RSS feed