Christophe Roosen

Christophe Roosen

Bijna in het gips!

Published in BLOG

Begin januari schreef ik dat er op 15 maart, en de maanden daarna, duidelijkheid zou komen over mijn linker achilles. 15 maart lijkt ondertussen al héél lang geleden en zoals de titel al doet vermoeden: ik ga de tafel op! Tijd voor een stavaza (stand van zaken).

 

Tot en met maart ging het uitstekend met de pees. Ik verteerde onze trainingsstage op Fuerteventura, met trails, bergloopjes én de 'lighthouse by night', zonder problemen. Geen 180km op die week voor mij zoals de rest, maar met 100 was ik ook meer dan tevreden. Dankzij de extra hielverhoging liep ik bijna letterlijk op wolkjes - geen definitieve oplossing, maar zo'n leuk gevoel!

En dus was het advies van dr. Moermans die 15e ook duidelijk: "als het geen pijn doet, profiteer er dan van". Zo gezegd, zo gedaan! Hoogtepunt: de 3'14 op de laatste kilometer Nerembaan. Verzuren én (redelijk) snel gaan, dat was weer lang geleden.

 

Vanaf april kwam de pijn dan stilaan terug - het woord mirakel mag dan wel in het woordenboek staan, het slaat niet terug op de realiteit.

Ik was niet ontgoocheld (dat ben ik nogal gemakkelijk) en toen eind april na MRI en RX bleek dat een operatie soelaas kon brengen, hakte ik de knoop door: 8 augustus lig ik in Sint-Truiden op de operatietafel voor een Speedbridge-operatie. Zelf heb ik nog niet gekeken naar het filmpje, maar met Marisa die naast mij zat toen ze keek (+ haar commentaar), weet ik ongeveer al wat er gaat gebeuren.

 

Voor mezelf heb ik al uitgemaakt dat die operatie gaat lukken, zo simpel is het. En ondanks dat de revalidatie 5 maanden duurt en er ook 6 tot 8 weken vaste gips volgen, hoop ik op 31 december een kilometer te kunnen lopen.

 

Over het belang van doelen.

31/12, da's doel 1. Maar wat met tussentijdse doelen? Had sporten nog zin? Met 6 tot 8 weken gips is elk greintje conditie/spier weg. So why bother?

Wél tussentijdse doelen, die keuze was snel gemaakt. 3x per week lopen lukt, maar geen volle trainingen en niet aan hoge intensiteit. Dus zocht ik het gezelschap op van andere geblesseerden binnen het team en zo liepen ook wij onze kilometers.

 

Op 7 mei passeerde dan volgende foto op Instagram.

 

Pop of color at #arles ❤???? #provence #roadtrip

Een foto die is geplaatst door M a r i s a (@marisavanheusden) op

 

Mijn reactie: ik kom af he. Voor de grap. Maar eigenlijk: waarom niet? Verlof genoeg (ik kan/mag maandenlang niet gaan werken), kans om nog eens bij te praten (over muizen en kuikentjes als proefdieren) en lag de Mont Ventoux daar niet in de buurt?

Ondertussen had ik voor mezelf al uitgemaakt dat ik zo fit als mogelijk op die tafel wil liggen - fit als in de verpleegsters die zeggen: amai, die heeft schoon benen. Ik kocht een fitnessbank en gewichten (die ik eerst amper op kon tillen...). Dagelijks nu een beetje stabi en kracht. Geen schema meer volgen, en toch: nooit voelde ik me fitter.

 

Die vakantie kreeg snel vorm. Weekje rust in Montpellier, weekje fietsen met de Ventoux, Gorges de la Nesque, Alpe d'Huez + Les Deux Alpes en de Col de la Forclaz op het programma (ogen > mond). Lausanne nog eens bezoeken - ik zeg nu wel dat ik vernieuwde Olympisch Museum nog niet zag (wat ook waar is), maar eigenlijk wil ik gewoon Cailler gaan kopen. Ssht! En afsluiten bij mijn ouders in Oostenrijk. 3 weken met een heel stuk road trippin'.

Soit, er moest dus getraind worden. En daar komt Raph dan op de proppen. Ik fietste niet graag, want dat was mijn 'blessuresport'. Raph orchestreerde en verlegde mijn focus naar cadans, houding, hartslag en hoogtemeters. Ik stond er niet meer bij stil dat ik eigenlijk niet graag fietste. Raph was mijn metronoom waar ik veilig achter kon kruipen. Raph was ook mijn wekker, want we moesten er soms vroeg uit. En één keer op die 6 weken trainen (eigenlijk maar goed bezig sinds 20 mei, nieuwe fiets!) heb ik hem - maak ik mezelf wijs - wat pijn kunnen doen. De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat hij een halve kater had, maar toch! De Helstraat in Diepenbeek gaan we nog eens opnieuw doen in ieder geval.

Het weer was de afgelopen weken in België niet echt goed te noemen, dus ook ene merci aan Jan om 70km in de gietende regen met mij mee te rijden op een blauwe zaterdag.

 

Vandaag reed ik de Mont Ventoux op. Mijn eerste col, en wat voor eentje. Al op 100km van Bédoin doemt ie op en hoe korter je komt, hoe indrukwekkender 'de Reus'. Raph had er vertrouwen in en ik eigenlijk ook.

Beetje opwarmen, rustig de 'makkelijke' kilometers bollen en dan het bos in. De steilste stukken dus, en welk nummer speelt er op mijn playlist? Ain't no mountain high enough. Nou moe, daar had ik beter iets beter over nagedacht.

"Gij zult wel in ene keer naar boven willen rijden, u kennende", zei Marisa. Jup. Op 1u44 was ik boven, 9 minuten sneller dan wat mijn beste mogelijk tijd was op basis van enkele conditionele parameters.

Sportman he, altijd op zoek naar dat tikkeltje extra :-)

Raph was de eerste die ik belde. Vaneigens.

 

Binnen 4 weken zit ik in een rolstoel en loop ik op krukken. Verhuis ik terug naar mijn ouders, want te steile trappen bij mij thuis. Kortom: staat het leven éven stil - om dan weer veel beter te worden. Maar eerst wachten er nog een paar honderd fiets- en loopkilometers, een paar duizend hoogtemeters en héél véél voldoening. Slow decay, I won't stop fighting, yeah!

 

(note to myself: lees dit opnieuw wanneer er een revalidatiedipje volgt!)

Read more...

Bijna uit het gips!

Published in BLOG

10 weken geleden stond ik op de Mont-Ventoux. 6 weken geleden ging ik onder het mes. Binnen 6 weken zou ik graag naar Benicassim gaan. En binnen 10 weken, zit er dan al een looppas in?

 

Na de Ventoux beklom ik nog Alpe d'Huez en de Col de Sarenne (en die afdaling is geen pretje in de regen en koude...). 15 juli stond ik op de Col de la Madeleine, de 16e op de Col de la Forclaz. De 18e liep ik rond in Lausanne en in Oostenrijk beklom ik de Bielerhöhe en de Arlbergpas. Fysiek verzadigd, mentaal op de top (hoe kan het ook anders met al die hoogtemeters?). Ik ga het geen 'trip of a lifetime' noemen, want dat lijkt alsof het iets éénmalig is. Hopelijk niet.

 

Maandag 8/8 was het dan zo ver. Ook zonder de voorgeschotelde Xanax was ik uiterst kalm: dit is wat ik wou. "Tot straks" kon ik nog net zeggen voor ik onder narcose ging. Toen ik mijn ogen open deed, was het eerste wat ik zag die ellendige linkervoet in het gips. Oef, zo ver zaten we al.

Ik heb eigenlijk geen pijn gehad en kon al vlug stoppen met de pijnstillers. De mens zit trouwens raar in mekaar. Nooit heb ik meer 'hebt ge pijn?' vragen moeten beantwoorden dan die eerste dagen/weken. Niemand die er blijkbaar stil bij staat dat, zelfs als ik pijn gehad zou hebben, die niets betekende in vergelijking met de jarenlange pijn in de pees (en het koppeke). De operatie was een opluchting, geen opgave.

 

Er was al onmiddellijk goed nieuws: niet alleen sprak de dokter over een geslaagde operatie, mijn voet kon ook al onmiddellijk in 90° gegipst worden - dus 2 weken minder in 't gips. Pluim ook aan het verplegend personeel in het Sint-Trudo ziekenhuis trouwens!

Na mijn 'ontslag' was het devies simpel: been omhoog en rusten. Ik lag tot 23u per dag in mijn bed of de zetel die eerste weken. Gelukkig waren er de Spelen. Na 2 dagen rolde ik al wat rond op De Motten op bezoek bij de mannen van het team - mentaal opkikkertje voor mezelf. Met de open gips en een absoluut steunverbod was alles een opgave: wassen, toiletbezoek, slapen, trappen. Na 2 weken kreeg ik een nieuwe gips en mocht ik beginnen steunen - eventueel zelfs fietsen. Rusten bleef echter het ordewoord. Ik heb redelijk goed geluisterd.

 

Truth be told: toen ik na bijna 4 weken ben beginnen fietsen (en vanaf dan om de 2 dagen), heb ik de grenzen afgetast. Van zonder weerstand (wat moest) naar een beetje weerstand. Van rustig naar iets sneller.

Van vlak naar wat heuveltjes. Zweten doet deugd, geen pijn voelen maakt blij.

Sinds 8/8 zitten er ook 3 VICTORS CUP wedstrijden op. 3 successen en die overdonderen/verbazen wat - eens kijken hoe dat nu verder moet in 2017. Sinds 8/8 ben ik ook aan het bakken geslagen - geen goeie zet precies.

Ik eet meer wanneer ik iets bij de bakker koop, want nu gaat iedereen er mee lopen. Sinds 8/8 ben ik ook 2,5kg kwijt (spieren weliswaar).

 

Dinsdag gaat de gips af en begint de revalidatie pas echt. Ik voel me nu waarschijnlijk veel te zelfzeker, dus hopelijk bezorgen ze me wat schrik dinsdag. Dankzij de steun van de gips lijkt alles momenteel pico bello te zijn. Alsof ik mijn loopschoenen kan aantrekken.

En dus zoek je al eens naar vliegtuigtickets richting Spanje - want revalideren onder de Spaanse zon zegt me wel wat. Ergens begin november zo. Wandelen op de dijk, met het fietsje langs de Middellandse Zee.

 

Eind december weer kunnen lopen, dan stond ik er héél goed voor volgens de kinesiste in het ziekenhuis. Binnen 10 weken zijn we begin december. Zou het al mogen? Zo effe?

 

En als het kan zonder pijn. Na jaren graag nog eens zonder hulpmiddelen en zonder pijn, ja, dat is wat ik wil.

Read more...

Het leven na 50.

Published in BLOG

De symptomen van een leven na de 50? Meer last van stramme spieren. Knieën die ook al beter hun job gedaan hebben. Vaker voorbijgestoken worden omdat het tempo niet te hoog mag liggen. Constant kijken op de hartslagmeter of hartslag en tempo wel laag genoeg zijn. Kortom: liggen foeteren op het feit dat het onder die 50 toch allemaal nét wat gemakkelijker ging.

 

Meestal beperk ik me dan ook tot een kilometer of 45 per week, maar langer dan 50? No way. Geef nu trouwens ook maar toe dat jullie dachten dat het over de leeftijd ging na de intro en niet over het aantal gelopen kilometers!

Deze week klokte ik af op een totaal van 77,7k. Een beetje een magisch getal, want zo lang liep ik nog nooit. En dat toch maar met 5 trainingen! Maandag met Fabien en Tony vertrokken voor, wat ik dacht, mijn langste duurloop van de week (18,7k), woensdag bijna in trance geraakt door het rare gevoel in de benen en vandaag nog eens 300m verder gelopen dan maandag. Wow.

 

Dat het dan niet meer zo soepel zou gaan, ok, dat viel te verwachten. Wat ik belangrijker vond is dat het allemaal liep zonder al te veel tegengoesting (ik en duurlopen: no good friends) en aan een hartslag/tempo zoals de inspanningstest aangaf (basis moet breder!).

Illustratief: ik die de rest van de groep wat aanmaande om rustiger te lopen, dan is’t al ver gekomen.

In deze week van Allerheiligen en Allerzielen (maar voor mij vooral de week van de Allerlangste) werden enkele persoonlijke mythes ontkracht: een training stopt niet na 10km, mijn Polar kan wel verder tellen dan 59:59”9, 5 duurtrainingen op één week zijn niet onmenselijk en traag lopen (aan de P 1) kost ook moeite. Dat laatste ondervond trouwens ook Geert.

 

Ironisch toch dat het pad naar een snellere 800m ook leidt over trage en lange trainingen. Dat wisten we al langer, alleen paste ik het niet toe. Volgende week 80?

Read more...

Terrasjogging 2011

Published in BLOG

Na een kalme julimaand herlanceerden verschillende teamleden hun wedstrijdcampagne vandaag in Bilzen, tijdens de terras jogging. Ondanks het bijna vlakke parcours toch een harde wedstrijd. Veel draaien en keren, single tracks op losse ondergrond en dit jaar ook de wind. Maar we amuseerden ons wel. Vooral achteraf op ons terrasje.

 

De wedstrijd zelf was immers afzien, zeker voor mezelf. Om mijn tere achillespees na een intensieve woensdagtraining niet nog meer op de proef te stellen, koos ik ervoor om de 5,2km te laten vallen. Spijtig volgens sommigen, want 'ge had kunnen winnen'. De 10,5 dus want daar ligt de belasting, hoop(te) ik, net iets lager. Zo lang mogelijk Ronny volgen was de opdracht en Ronny interpreteerde dat als: Christophe der de hele laatste ronde doortrekken. Want toen zat ik wel op mijn tandvlees, ne dikke merci Ronny! Ronny finishte in 39'51, ik in 39'52. Daarmee was Ronny 27 seconden sneller dan vorig jaar (en hij had, hopelijk niet te veel, moeten wachten!). Gezien ik nog nooit een 10k echt als wedstrijd liep, was het ook een mooi PR. Dat we zelfs onder de 40' bleven na 10,5k maakt met supercontent!

 

4 minuten eerder had Luc de wedstrijd al op zijn naam geschreven (35'47) en dat na een prangende spurt die niet zonder slachtoffers was.

Read more...
Subscribe to this RSS feed