Christophe Roosen

Christophe Roosen

Dropping 2014

Published in BLOG

De 4e sportieve zaterdag op rij van de maand juni, was weggelegd voor een ‘eigen organisatie’ – enkel toegankelijk voor leden. Nu, eigen organisatie: het is eigenlijk de enige paluko-activiteit waar het kernbestuur (Patrick, Ronny en ikzelf) niet bij betrokken zijn. En dat vinden we goed zo.

Alles in handen van Jan, Pascal en Raph. Alle lof op het einde van die dag dus ook.

 

De dropping startte om 9u op voor ons bekend terrein: de Motten. 3 teams met telkens 1 begeleider begonnen er aan een tocht van 35km – en dat wisten we gelukkig niet op voorhand. Het werd ook een blij weerzien met Peter. Enkele opeenvolgende kuitblessures deden de mentale emmer overlopen, maar de laatste weken traint hij vaker dan hij wil toegeven. Aan het einde van de dag zou blijken dat hij dik in orde was – wij rekenen er op dat hij binnenkort terug zal aansluiten. Want team paluko zonder Peter, dat is ook niet dat.

 

Als ‘gehandicapte’ was ik begeleider van het groepje met Ronny, Tony en Joeri. Voormiddag leerden we kaartlezen (dat kwam namiddag van pas), reanimeren (ook dat kwam, bijna, namiddag van pas) en schieten (en ja, ook dat kwam namiddag van pas). Tussendoor kregen we telkens 2 minuutjes de tijd om een sudoku op te lossen: onze damesploeg kon er het best mee overweg.

Het middagmaal, een luxueus overlevingspakket van het Franse leger, bereiden we zelf voor. Alleen dat al maakt de dag tot wat het is: fantastisch. Het prutsen met de vuurtjes, mekaar plagen over de ‘chili con carne’, bedenkelijk kijken bij hoe het ‘eten’ eruitzag. En daarom smaakte het eens te meer.

 

Namiddag begon dan het competitieve gedeelte, over een kilometer of 20: de verbindingsstukken tussen de proeven werden gechronometreerd en ook per proef werd er een klassement gemaakt. De hemelsluizen waren ondertussen geopend: het gaf de dropping een nog heroïscher karakter.

 

We begonnen allemaal met boogschieten, waarna ieder op zijn ronde vertrok. Het boogschieten werd gewonnen door onze ploeg, met Tony die verschillende keren de roos trof. Na afloop kregen we de coördinaten van ons volgende punt – wijle weer weg. Alle respect voor de lopers trouwens: die ‘van mij’ liepen hun kilometers tussen de 4 en de 4’20.

 

De volgende proef was vogelenpik, waar we op 10 minuten tijd zo veel mogelijk moesten scoren: wij spurtten om de pijltjes terug te brengen en ook dat leverde ons de winst op. Joeri en Ronny lazen de kaart bijna blind, waardoor we ook daarmee weinig tijd verloren. Want tijd verliezen, dat was iets voor mij. Op de fantastische pirana mountainbike (dank u Jean) zag ook ik bij momenten af: de kortste weg tussen de activiteiten was soms over een modderweg (lees: hopen klei die zich vastklitten tussen de remmen). Ik reed mij compleet vast, moest de mtb schouderen, ‘schoonmaken’ en een alternatieve route volgen waar ik me het licht op uit reed. Alles voor het team – maar wel met 5 minuten verlies. Daar, bovenop den berg, mochten we pijltjes maken en  afvuren via een blaaspijpje. Wij hadden het duidelijk niet in de vingers en zoals Peter achteraf aangaf: pijpen is meer iets voor vrouwen. Zij wonnen de proef.

 

Daarna gebeurde er iets dat in het jaarboek van team paluko zal komen, met mezelf (ongewild) in een hoofdrol. Tijdens het verbindingsstuk naar de volgende proef lag er ineens een diepe ‘plas’ (of vijver?) over de ganse weg. Ronny en Joeri gingen er dwars door. Tony en ik konden niet achterblijven en kozen hetzelfde traject van onze roergangers. En daar ging ik dus: van de weg af en bijna verdronken (met wat zin voor overdrijving).

De proef die volgde was er eentje waar de ploeg van Norbert, Patrick, Ronny, Peter en begeleider Jef duidelijk heerste. Met verschillende voorwerpen moesten we een doel raken, een badmintonpluimpje leverde het meeste op. Peter, die een verleden heeft in het badminton, zorgde voor een onoverbrugbaar verschil met de andere groepen.

Joeri en ik sleurden Tony er door op weg naar onze finish, waar we als eerste aankwamen. Ook die overwinning hadden we dus op zak.

 

De afsluitende proef was er echter eentje om duimen en vingers van af te likken: onze militairen hadden een heuse biatlonwedstrijd uitgedokterd: 3 schietrondes  over 3km.  Ik kon niet anders dan juichen en meedoen (al past dat nog niet in het schema…).  Schietfouten resulteerden in tijdsverlies en we hadden 6 kogels voor 4 doelen per schietronde. Ik amuseerde me rot, en voelde me een beetje als Ole Einar Bjorndalen. Deze proef, en toegegeven, de mooiste, werd gewonnen door het team van Patrick.

 

Om 18u15 zat onze dag er op en konden we ons douchen. En geloof me vrij: dat deed deugd! Ondertussen had masterchef Jean verschillende soorten pasta en sauzen geprepareerd – alweer dik in orde! Goeie bal Jean! De avond was, net als de dag, geweldig: de prijsuitreiking ludiek, het eten smakelijk en het cadeau geweldig. We mogen allemaal de lucht in met een paramotor. Ik doe nu al een beetje in mijn broek, maar ook dat gaat fantastisch zijn. Tussen het gegeeuw door hebben we vooral ook weer veel gelach. 'There is no I in team' is een dooddoener, maar wel treffend.

 

Dikke merci aan Jan, Pascal en Raph. Dikke merci aan iedereen. Foto's hier.

Read more...

Een relaas over de week van de '100'

Published in BLOG

Sportief beleefden we de afgelopen weken/maanden geen hoogdagen.

- Peter en ikzelf lagen enkele maanden in de lappenmand met chronische blessures aan respectievelijk kuit en achillespees – maar zonder aanwijsbare oorzaak.

- Tony trainde hard deze winter, maar plukte de vruchten nog niet wegens een drukke professionele agenda en dus een gebrek aan recuperatie.

- Zachte winter, en dus ging Fabien goed mee – iedereen content na zijn wederopstanding in augustus vorig jaar. Tot ook februari en ziekte roet in het eten wierpen.

- Jean zag te elfder ure zijn marathondroom uiteenspatten ondanks een geweldige trainingsarbeid deze winter en dit voorjaar.

- In april verloren we topgangmaker en topmotivator Hugo o.w.v. heupslijtage – een heel groot verlies, zeker op onze woensdagtrainingen.

- Patrick kampte sinds mei met een gebrek aan scherpte wegens (over-)vermoeidheid – met een dieptepunt tijdens de Terrasjogging.

- Ook voor Ronny werd de Terrasjogging een calvarietocht met een ontsteking onder de voet – rust drong zich op.

 

Sportieve lichtpunten waren er nochtans ook in de eerste semester!

- Nico is de gedrevenheid zelve en laat niets aan het toeval over. Hij zette mooie trainings- en wedstrijdtijden neer en liet de groep zien: there’s more to come.

- Met Brecht kregen we een 2e sterke Nassen in de groep. Wanneer Brecht straks vriend en vijand in de vernieling loopt, dan blijft de anekdote toch dat hij afgelopen winter nog ‘een maatje groter’ nodig had in onze teamkledij.

- Na zijn val vorig jaar moest Raph nog de helft van zijn gezicht van de grond schrapen, maar nu mag de kin weer fier de lucht in: elke week ging het weer beter.

 

Mixed feelings dus voor mij als ‘voorzitter’. Eigenlijk had ik geen zin om ‘de week van de 100’ (een begrip voor een intensieve duurtrainingsweek) op te stellen. Maar dan is er natuurlijk die fantastische groep: of we toch geen ‘De Tommen’-training konden doen en of we toch niks speciaals gingen doen op ‘de 15e’? Woensdag dus een 18k-trail (wat de TNT wordt) met alweer een geweldige ‘nabespreking’ (waar Nico door de mand viel). Op zo’n training vallen in principe maskers af en dat waren er dus een stuk of 12. Bleek dat we (eindelijk weer) uit het goede hout gesneden zijn. Beeldspraak die kan tellen: Raph liep zijn Garmin naar de kl***. Peter die liet zien dat hij meer dan terug is en Tony voelt zich weer beter - en dat zie je. Norbert liep er donderdag zelfs nog eens 25 na woensdag. Helemaal klaar voor de Ventoux.

 

Gisteren liepen we traditioneel verloren in Zutendaal (ondanks Jef zijn afwezigheid) en tikte de kilometerteller dus verder aan. Ik denk dat ik voor het eerst 18km liep samen met Raph. Elk content dat we dat weer konden, Raph nog iets meer dan ik denk ik. Pascal haakte trouwens zogezegd af iets na halfweg, om dan met evenveel kilometers en gelijktijdig met ons te arriveren aan de finish. Wij noemen dat ‘trainen in het zwart’, Pascal. Als beloning kwam de zon uit toen we genoten op het terrasje.

 

Toegegeven: voor terugkerende stervelingen (pik maar een paar namen uit het lijstje hierboven, en vergeet zeker mij niet) is het dan vandaag (zaterdag 16/08) een rustdag. Niet voor Fabien, Nico en Jan die vanmorgen nog een kleine halve marathon verteerden. De week van de 100 weet je wel.

En het ergste van al is: morgenvroeg willen die kerels weer gaan lopen he. Als een fiere voorzitter draai ik me dan nog eens om in bed.

 

Nota bene: Ronny Hertogen heeft spijtig genoeg de week van de 100 verkeerd geïnterpreteerd en liep er 100 op één dag. Tegen 9,5 kmh tijdens de Dodentocht. Sterke beer!

Read more...
Subscribe to this RSS feed