Christophe Roosen

Christophe Roosen

Droombelijdenis

Published in BLOG

Gisteren was het één jaar geleden dat ik ‘Nog niet oud en toch versleten, voorlopig’ schreef over mijn probleemkindje, die linker achillespees. Toen was er vooral veel onzekerheid en maar één constante: pijn.
Eén jaar en een scalp, hamer en beiteltje later ben ik weer ‘op de loop’. Mijn pees werd overgesneden en ‘schoon’ gemaakt, de Haglund exostose verwijderd. Na 6 weken mocht de gips uit en sinds 21 september lig ik 3x/week op tafel bij kine’s Timen & Ken.

’t Is nog steeds te vroeg om de operatie een volledig succes te noemen. Ja, ik lig voor op schema. Ja, schoenen aantrekken en wandelen doen geen pijn meer. En ja, sinds 9 november hebben we rustig opgebouwd qua looppasjes (van 1x 7’ naar 2x 30’ en deze week hopelijk 3x 30’). Maar of méér mogelijk is, dat gaan de volgende weken/maanden moeten uitwijzen. En laat ons eerlijk zijn: meer is nodig om weer echt loper te zijn.
Maandag moet ik op controle bij dr. Moermans. Sinds dat eerste gesprek op 15 maart 2016 is zij iemand waar ik ten volste op vertrouw, ik zou mij zo opnieuw laten opereren – gewoon omdat ik haar gelóóf. Maar hopelijk zegt ze maandag dat een nieuwe operatie níet nodig is natuurlijk.

Vandaag droom ik. Maandag liep ik 30’ aan een iets hoger tempo (onder de 5’/km), gisteren opnieuw 30’. Behalve vermoeidheid voel ik nu amper iets aan de pees: geen stramheid, geen pijntjes. Da’s de eerste keer en dus alweer een positieve evolutie. ’t Is vooral een gevoel van ‘het komt goed’ en dat doet ongelofelijk deugd. En als het goed komt, dan ligt het in mijn handen.
Binnen 5 weken trekken we richting Fuerteventura en binnen 10 weken is er de Venloop. Ik droom dat ik (wat) kan meelopen op Fuerte en starten in Venlo. Aan de andere kant geloof ik ook in de weg van de geleidelijkheid - de enige juiste weg - en die lijkt misschien wel iets trager te gaan dan die 5 en 10 weken. Wie schrijft er zich nu ook in voor een halve marathon, minder dan een week voor zo’n operatie? Ik dus.

5 maanden na de operatie blijkt alles waar te zijn wat ze zeiden: zware operatie, lange revalidatie, luisteren naar de kine i.p.v. naar mezelf maar vooral dat op het einde alles goed komt. En wanneer alle puzzelstukjes in mekaar vallen, dan sta ik tussen een paar Tongenaren aan de start van de marathon van Valencia. En 42,195km later hopelijk ook high fives uit te delen en misschien een traantje te laten.

Ik geloof in mezelf,
Het heilige team paluko,
De gemeenschap van TMC,
De vergiffenis van mijn vroegere loopzonden,
De verrijzenis van mijn achillespees,
En een lopend leven.
Amen.

Read more...

Willer Run en Bokkerijdersrun

Published in BLOG

Niet enkel in Bierbeek werd er afgelopen weekend gelopen, dat was ook het geval in Waltwilder (Willer Run) en Wellen (Bokkerijdersrun). Op beide plaatsen gingen we met eremetaal lopen, de gezichten van onze teamleden blonken dan ook.

 

De Willer Run maakt deel uit van de VICTORS CUP en staat dus sowieso op onze planning. Dit jaar moesten we ons echter splitsen: de Estafettechallenge in Bierbeek ging op hetzelfde moment door, en ook daar hebben we onze eer te verdedigen.

 

De 5km liep over een nieuw parcours, veel vlakker en dat apprecieerden de deelnemers duidelijk: 159 deelnemers vs. 68 vorig jaar. Een kleine overrompeling voor het landelijke Waltwilder! Met de stijging op de 10 en de kinderloop verdubbelde zelfs het totaal aantal deelnemers tot meer dan 250!

Onze primus was Paulien, die opnieuw het goede ritme te pakken heeft. Zij werd 4e vrouw in 19'58, een mooie start na een verloren voorjaar met heupproblemen. Hopelijk blijft alles nu onder controle!

Nico liep de 5km samen met zoon Sebastiaan naar 20'32. Nico, die initieel en na blessureleed zou deelnemen aan de 12km, sukkelt met een overbelaste schouder. We mogen er van hem pas mee lachen op het eindejaarsfeestje, dus geven we het nu gewoon even mee als feit: om zijn buikspierproblemen van de wereld te helpen, is Nico bezig met een zeer strikt programma aan stabilisatie-oefeningen. De befaamde 'planking' oefening zorgde echter voor een andere overbelastingsblessure... NIET LACHEN NONDEDJU!

 

Heroptreden nr 3 was er voor Raph, die ook al zijn voorjaar in de soep zag draaien. 21'58 was zijn tijd, en dat is een bemoedigend heroptreden. Belangrijkste echter: wat is de reactie achteraf? We duimen dat Raph nu eindelijk opnieuw vertrokken is, want het zal nodig zijn met het oog op Playitas 2016!

 

Tijd dan voor de 12,2km. Samen met de Champignonloop misschien wel de zwaarste stratenloop in onze gouw. Na één ronde zagen we Stijn als 3e passeren, op een paar meter gevolgd door een groepje met Dirk. Stijn had zich misschien toch wat verkeken op de ronde, terwijl Dirk al wat Willerervaring heeft. Aan de aankomst was het dan ook Dirk die als 3e finishte. 49'53 is een heel mooie tijd, maar de winst bij de M45 is misschien nog mooier! Stijn kwam als 9e over de finish in 51'48 en weet nu hoe hij het volgend jaar moet aanpakken.

Maar we geven graag ook wat (verdiende) aandacht aan de prestatie van Pascal. De laatste weken slooft hij zich uit, zijn trainingsdagboek zat het laatste jaar nog nooit zo vol. Het is dan ook schitterend om die vooruitgang kunnen uit te drukken in prestaties: vorig jaar liep Pascal 64'03, dit jaar 57'59. 21 plaatsen beter ook. Pascal: wij kijken uit naar volgende week :)

 

 

Gisteren was het dan de beurt aan de Bokkerijdersrun, wedstrijd uit de Haspengouw Challenge. Jean-Pierre Vossius (organiserend lid) is een graag gezien binnen het circuit, dus kon ik niet ontbreken. Spijtig genoeg nog altijd maar als supporter, die ellendige achillespees he...

Wat ik zag was echter mooi! Naamgenoot Christophe liep naar een 2e plaats M35 in een straffe 35'21. Ook Piet mocht het podium op als 3e M55. Met 38'47 hield hij in de slotmeters zijn naaste concurrent achter zich. Tony liep voor de 2e dag op rij, hij zette 40'24 neer. 44'44 was de tijd van Gavina en daarmee werd ze 3e V45.

 

Aan tafel was er goed en slecht nieuws achteraf.

Het goede nieuws:

1. Cas kon zich uitleven aan de koffie - toen ik vertrok stond de teller op 5 tassen. Patent aangevraagd om een tas te hernoemen naar een Cas.

2. Tony was enthousiast over Lanzarote 2017.

3. Marc hoorde dat Tony meeging naar Playitas.

 

Het slechte nieuws:

1. Tony hoorde dat Marc meeging naar Playitas.

Read more...

Nog niet oud en toch versleten, voorlopig.

Published in BLOG

Wanneer team paluko een groep is van wedstrijdlopers, dan ben ik al 2 jaar geen actief deel meer van het team. Mijn linker achillespees blijft nu al enkele jaren een zorgenkind en dat ondanks doktersbezoeken, MRI-scans, kinesessies, inspuitingen, stretchoefeningen en (minstens even veel) uitstelgedrag.

 

Mijn idee van team paluko als ‘het team van de feniks’ kwam afgelopen zomer dan ook niet zomaar. Dat perspectief om opnieuw te kunnen ‘herrijzen’, geeft moed. Het is iets waar élke loper/sporter zich in herkent, ook en vooral binnen onze groep. En iets waar ik keihard nood aan had.

 

In de acute fase van zo’n blessure doet élke (wandel-)pas pijn. Die fase duurde vorig jaar meer dan 6 maanden. Mijn lichaam was nooit zwakker, terwijl ik atletisch gezien op mijn best zou moeten zijn. Gelukkig zijn mijn nevenprojecten (bijberoep, VICTORS CUP) succesvol genoeg om daar niet te lang bij stil te staan. Of zoals ik tegen Femke zei: ’t is karma. Die blessure hoort er bij, omdat de rest te goed gaat.

 

Nog een voordeel: pas als je aan de kant staat, zie je hoe mooi lopen is.

Eind november, nadat ik iemand gracieus zag voorbijlopen op de veldloop in Genk, draaide ik weer de knop om. Nodig ook om niet als toerist mee te gaan naar Fuerteventura. En dus schoot ik in actie:

- afspraak maken met de specialiste: check

- meer oefeningen doen: check

- hieltjes ook in gewone schoenen als kortetermijnoplossing: check

- aanpassen loopstijl: moeilijk, maar check

 

Sinds 7/12 draai ik weer rondjes. Met een veel kortere pas en aan een veel rustiger tempo dan vroeger. Gelukkig ook zonder échte pijn. Na 5 weken loop ik 37km/week. Da’s niks, maar nu even gigantisch veel. Op dit moment krijg ik krampen van duurlopen aan 5’10, niet van 400’en in 67”. Dat pikt ergens wel. Niks liever dan 'kop in de kas' en alles geven.

Maar aan de andere kant: ik ben weer een meeloper. Letterlijk, want ik loop met de groep mee. Dat motiveert. Figuurlijk, want ik loop in wat Michel Wuyts de Bermudadriehoek van het peloton noemt. Ergens onopvallend.

 

15 maart en de maanden daarna weten we hopelijk meer over die pees. Komt er dan geen groen licht, dan verbeter ik misschien nooit nog een PR en dat voor iemand die vroeger hypercompetitief was. Tijden veranderen.

Komt dat groen licht er wel, dan ga ik trainen voor een marathon. Want ik besef ondertussen dat het mijn enige zou kunnen zijn. En dan kies ik misschien best voor die van Berlijn, want volgens Norbert is die toch korter…

Read more...

Geelse halve natuurmarathon

Published in BLOG

De zon scheen, de vogeltjes floten: ideaal om het op een lopen te zetten. Ronny en ik (Christophe) trokken gisteren richting Geel. Allebei om te kijken wat Spanje ons opleverde. Ronny richtte zich op een tijd van 4'/km, ik op een ronde hazen aan dat tempo. We keerden méér dan tevreden terug.

 

Vanaf het moment dat Ronny over Geel sprak, gaf ik me al op als haas. Spanje zorgde voor een conditie- en vertrouwensboost, op training draait het goed en de achillespees is voorlopig onder controle. Maar kan ik een strak tempo aan op de langere afstanden?

Ronny zette in Spanje 180km op zijn teller, iets waar hij na 3 dagen nog niet over durfde dromen. De recuperatie op Fuerteventura en vooral ook het herstel nà die week zaten uitstekend.

 

Om maar te zeggen dat Geel voor ons allebei een mooie test was.

Komt daarbij dat we ook een halve marathonverleden delen. Mijn eerste ooit liep ik aan de zijde van Ronny - ons 1e jaar Benicassim - hand in hand kwamen we over de streep. Onze PR's op een halve liepen we ook samen in Grivegnée.

Maar een halve natuurmarathon liepen we nog nooit. Na onze inloopronde van 5km wisten we eigenlijk al dat een goede tijd er niet mogelijk was: op nog geen kilometer na onverhard, soms los zand, vaak slingerende single tracks met uitstekende wortels (uitstekend dus niet in de zin van: goed, doe zo verder!) en niet zo plat als gehoopt. Iets voor Patrick en Jean - iets minder iets voor ons.

Komt daarbij dat Ronny zijn Garmin ineens 'batterijstatus laag' geeft. Dat wordt dus lang 'blind' lopen en dan vloek je al eens.

 

Waar mogelijk gingen we dus 4' lopen, in het dichte bos namen we het zoals het kwam.

Om 14u20 weerklonk het startschot - ik schuif in na +- 200m en zet mij voor Ronny. Nog geen 200m verder klink ik om en aan Ronny zijn reactie te horen, zag dat er niet goed uit. Gelukkig zonder erg - al was het wel mijn linkse poot.

Pas na 1,5km wordt de weg breder en kan ik mijn rol vervullen. We zitten in een groepje en Ronny volgt gezwind. Op die bredere aardeweg (+-2,5 km lang) krikken we het tempo op en komen we weer aan de 4' gemiddeld. So far so good!

Het groepje was intussen nog een 4-tal geworden - en ik tel eigenlijk niet mee.

Op de meer zanderige paden moet Ronny enkele meters laten. Ik zet mij op een meter of 2 achter onze 2 kompanen en een meter of 3 voor Ronny. Als ik hen laat gaan, dan loopt Ronny ronde 2 misschien wel alleen en dat is geen ideaal scenario. Ik reken er op dat wat ik ooit schreef over hem ("Ronny is een boomerang, komt altijd terug na pech") nu ook van toepassing is.

Ondertussen hadden we ook al een betonnen brugje zonder reling achter ons gelaten (handig als je je van de concurrentie wil ontdoen) en een modderige strook achter de rug (spikes zijn soms handig).

 

We zijn nu op kilometer 8 en tempoverlies hadden we eigenlijk nog niet geleden. Na de 2e bevoorrading volgen enkele plassen die ontweken moeten worden en de meeste bergjes. In de laatste kilometer richting finish volgt er een klein stukje weg en maken we weer wat tijd goed.

Ronde 1 lopen we in 39'15. Ronny vraagt zich af of dat wel klopt, maar mijn Garmin werkt wel nog en die geeft ook die tijd aan.

Mijn taak zit er dan op: het tempo klopt én Ronny heeft nog gezelschap. Zalig vermoeide benen waren mijn deel, ik genoot. En omdat hoogmoed toch voor de val komt, wandelde/liep in tegengestelde richting om de laatste 2,5km weer in te pikken. De jongste van het groepje had versneld en liep het gat toe op zijn voorganger, sterke prestatie. Hij zou ook 2e worden. Ronny en zijn andere compagnon liepen op plaatsen 4 en 5, super!

"Ik zal moeten pitsen, het beste is eraf" zegt Ronny. Hij voelde zelf echter dat zijn concurrent het nog moeilijker had en dus namen we beetje per beetje meter per meter afstand. In de laatste kilometer zit er nog een serieuze versnelling in zelfs - maar Ronny krijgt mij er niet af :-)

 

Finishen doet Ronny in 1u20'14 en op plaats 4. Wauw!

We genieten na in wat de mooiste sporthal van België moet zijn, met schitterende douches en zelfs 'pompbakken' van Villeroy & Boch. Klein verschil met De Motten.

Nog belangrijker: allebei een uitstekend gevoel overgehouden aan ons Geels avontuur - dat geeft weer extra motivatie richting wat komen gaat. Het zal jullie niet verbazen dat we in de auto al over Spanje 2017 spraken.

 

De aandachtige lezer heeft al door dat een gemiddelde van 4' niet overeenkomt met 1u20'14 op 21,1km. Klopt, en zeker wanneer 4' voor ons bijna niet haalbaar is op dit parcours. De halve marathon is maar 19,7km lang. Een beetje de halve marathon van Berlijn dus.

Gemiddeld loopt Ronny 4'04, even sterke prestatie echter. Want dat gemiddelde lopen op een zanderige ondergrond, geeft aan dat er serieus wat marge op zit eens de wegwedstrijden er aan komen.

Read more...
Subscribe to this RSS feed