Christophe Castermans

Christophe Castermans

DLL marathon Eindhoven: door de ogen van Cas

Published in BLOG

Het zal jullie waarschijnlijk niet ontgaan zijn dat er dit weekend veel gelopen werd door Team Paluko … ik zou wel eens willen weten hoeveel wedstrijd kilometers dat waren – voorzitter?

Sommigen gingen voor een wedstrijd in de Limburgse hoofdstad met een speculoos-geneverke na afloop, enkele anderen gingen voor een ietwat langere afstand in die andere grote stad met een AA-drinkske en een uitbundige mensenmassa als kers op de taart. Ik was dus bij die “enkele anderen” .. en alhier mijn verslag.

 

Het is de ochtend van 10 oktober en ik vraag me af wat een marathonloper moet eten de dag voor de wedstrijd. Tot vandaag heb ik daar niet echt van wakker gelegen omdat ik zo al een vrij uitgekiend voedingspatroon heb. Maar nu besef ik dat ik morgen moet presteren en dat daar brandstof voor nodig is. Koffie heb ik al een hele week niet meer gedronken – ja ja, Christophe : ge hoort het goed ! Ik maak mezelf een heerlijke banamelet (recept bij mij verkrijgbaar) met blauwe bessen en frambozen erbij. So far so good. De rest van de voormiddag steek ik regelmatig wat gummibeertjes in mijn mond, daar ik al die prijsbeesten uit de sportwereld daar zo over hoor “stoefen”. Dit valt me zwaar, heel zwaar .. reeds een jaar lang heb ik zo de gewoonte om alle geraffineerde suikers te mijden waar het kan. Om dan nu ineens die vuiligheid tussen mijn eetstenen te moeten steken .. enfin, carboloathing en alles voor de sport ! Die middag eet ik mijn gewoonlijke avocado met brood en daarbij wat extra zout – Vikingzout zelfs ! De rest van de dag blijf ik van die beertjes in 7 kleuren snoepen .. ge staat ervan versteld hoe snel dat went. ’s Avonds is het tijd voor een wel héél belangrijke maaltijd : dé extra koolhydraten die nog ergens in dat lichaam moeten worden weggemoffeld. Wederom met extra gerookt zout. Als dessert .. gummiberen, of wat had ge gedacht?

 

Maar dan .. de nacht ..

Na een dikke week van slecht slapen en stress, komt nu de cruciale nacht er aan. Met dit in gedachten heb ik al een voorzorgsmaatregel genomen : Valeriaanwortel. Maar helaas pindakaas .. zelfs een drietal van deze pillen krijgt me niet kalm en zo lig ik weer maar eens wakker in bed voor de zoveelste keer deze week. Zelfs een tweede portie van het spul krijgt me maar voor enkele uurtjes in dromenland en zo ben ik al klaarwakker vanaf 5 hr die bewuste 11de oktober. Dan maar opstaan en beginnen aan de marathondag !! Ontbijt : een groot bord droge pasta met kokosbloesemsuiker èn en en .. gummibeertjes ! Onderweg naar Eindhoven bijt ik er nog een paar de kop af en zo ben ik dan helemaal carboloathed voor mijn allereerste marathon. Met mijn trouwe supporters erbij voel ik de spanning stijgen als we richting Beursgebouw stappen en samen met die andere 25.000 deelnemers besef ik dat het vandaag maar “friskes” is – heel “friskes” ! Mijn ouders vergezellen me tot ik in wedstrijdtenue sta en als een over-energieke uitgelaten enthousiasteling richting start begin te lopen. Een korte opwarming van 15 minuutjes volstaat me dunkt en al snel sta ik te keuvelen met Tony in startbox B .. “Jean al gezien ?” .. “Neen ik ook nie !” .. “Allee nu, da’s raar” .. tot ik besef dat ik in startbox A moet zijn en me met mijn ellebogen een weg baan tussen andere over-energieke uitgelaten enthousiastelingen. Voor me ziet het zwart van het volk .. letterlijk dan. Dus ik besluit me op te stellen op enkele meters achter de Keniaanse toppers. Verdere speurtochten naar de kortgewiekte snelle man uit Sluizen leiden tot niets en daar sta ik dan .. zonder mijne copain. “Eén minuut voor de start , Eine Minute bis zum Start , Start in one minute”

 

Het stadium “zenuwachtig tot achter mijn oren” reeds lang voorbij besluit ik mijn handschoenen toch nog snel achter te laten bij mijn dierbare supporters. Hier ga ik nog spijt van krijgen ! “Paf” .. we zijn weg !! Het verbaast me hoe ver ik naar voor was opgeschoven met mijn elleboogwerk net voor de start want ik loop gewoon al van in de start bij de eerste 100. De eerste kilometers vliegen voorbij en nog steeds gene Jean te zien. Wanneer ik mijn horloge na 3 kilometer eens goed bestudeer besef ik dat Jean achter me moet zitten. 3’46”/km was nu niet direct het tempo dat we hadden afgesproken .. ik laat het tempo wijselijk wat zakken.

 

“Ik voel me sterk .. ik ben sterk .. dit lukt me wel, we gaan ervoor!” klinkt het meermaals in mijn hoofd. “Mer gaaas !!” En al snel is het tijd voor een eerste gelleke .. 38 minuten en kilometer 10. Het plan was om per 9 km en dus op km 19 pas het volgende gelleke te nemen maar ineens op km 16 gaat mijn ondertussen al bevroren polleke toch al naar mijn achterzak en voor ik het goed en wel besef heb ik mijn tweede gelleke véél te vroeg binnengespeeld. Na amper exact 1 uur. “Djuu toch, stoem kaaf!” Het tempo bevalt me wel en ik besef dat ik vandaag mijn doel van sub-3hr sowieso ga halen. Halfweg koers kijk ik ongeduldig uit naar mijn ouders die de kans hebben om een passage mee te pikken. Wanneer ik ze zie staan gaat de glimlach op “breed” en de duimen gaan omhoog. “Het gaat lekker” denk ik bij mezelf want iets zeggen lukt me momenteel even niet Maar het doet ongelooflijk veel deugd ze daar te zien en het tempo schiet voor de volgende 10 km terug de hoogte in. En dit is zonder overdrijven !! Op het halve marathon-punt zie ik mijn snelste tijd tot hiertoe verschijnen op het horloge : 1H19’36”. Langs het parcours wordt vaak mijn naam geroepen – niet verwonderlijk als ge weet dat er Christophe op het borstnummer staat. Maar zo nu en dan hoor ik zelfs “Allee Cas, komaan jong !! Goed bezig !” Op km 26 eet ik pas een 3de keer. Kilometer 30 vlieg ik voorbij en ik besef dat iets heeeel moois in de maak is wanneer er 1H53’38” af te lezen is op mijn scherm. De glimlach gaat nu op “stroef” maar ik blijf gaan. Mijn vierde gelleke gaat er vlotjes in op km 32. En dan op km 35 zeg ik dan eindelijk toch iets : “Nu gaan we door de muur”. De vliegende Hollander naast me kijkt even raar en voelt waarschijnlijk wat ik hiermee bedoel. Op slechts enkele kilometers tijd gaat het grimas van “stroef” naar “auw” en voor ik het goed en wel besef bevind ik me tussen duizende joelende supporters die me vooruit schreeuwen naar mijn doel : die dubbele rij matten waar iedereen voor me zijn tempo heeft gestaakt, het horloge heeft gestopt en de handen heeft geheven .. Ik kan net zoals op de Ventoux nog amper ademen en loop als een gek naar de streep om daar mijn eindtijd van 2H44’03” op het bord te zien verschijnen. Ein-de-lijk !!! Wat een race, wat een rush !!

Ik besluit even door te wandelen en hopelijk Jean alsnog te zien wanneer hij binnenloopt. Na enige tijd verschijnt daar dat vertrouwde lachende gezicht en al snel wisselen we onze straffe verhalen uit, gevolgd door een welgemeende “man-hug” – lees : rap effe vastpakken, driemaal kloppen en los. Jean staat zomaar even op het podium 45+ !! Wat later kom ik ook Tony weer tegen wanneer we naar de auto stappen. Dus ook hier worden weer wat straffe verhalen uit de mouw geschud .. geen man-hug, want het moment is nu voorbij.

 

Eens de medaille werd voorzien van de eindtijd in het Beursgebouw - en zodra de sandwichekes met confituur, kaas en veel liefde verorberd waren - keerden we terug naar huis. Daar stonden, na een periode van 6 weken zonder, frietjes op het menu. De Champagne was goed koud en de bieftsuk goed rood ! Een dag om nooit meer te vergeten. Dat mag je ook weer vrij letterlijk nemen want eens thuisgekomen heb ik tot in detail mijn doen en laten van de laatste 24 hr voor de race opgeschreven.

 

Op naar de volgende !!

 

Proficiat aan iedereen die ergens liep dit weekend ! Bedankt voor alle steun, felicitaties en training Team Paluko !! En last but not least : sorry om u zo op uw zenuwen te werken de afgelopen weken – you know who you are !!

Read more...

Cas in "beast modus" op BK TRI

Published in BLOG

Hallo Teamgenoten van Paluko,

 

Het is ondertussen enkele maanden geleden dat ik een verslagje schreef over het “Hasselts loopcriterium”- toen nog te Bédoin, aan de voet van de Mt Ventoux. Het was aan de vooravond van mijn loopavontuurtje op de Kale Berg. Ik bereikte (relatief makkelijk, maar wel zeer geëmotioneerd) de top na 23 km en in een tijd van 2HR07’ – de 18de tijd allertijden volgens strava.com. We zullen die tijd binnenkort dan maar eens gaan verbeteren naar een top 10-tijd, niet ? Kwestie van TEAM PALUKO te eren zoals het hoort ! “There is no mountain too high” staat geschreven op de befaamde gedenksteen van de gevallen kampioen, Tom Simpson. Wel, beste vrienden : dat is ook zo !! Niks is onmogelijk als je er alles voor doet ! Ik weet het als geen ander. Het volledige verslag van die dag moet ik jullie echter schuldig blijven. Daar ik week in - week uit de vele uren op de fiets, in het water en met jullie op de weg aan elkaar bleef rijgen. De meesten onder jullie heb ik waarschijnlijk al uitvoerig verteld over die kleine sportieve uitspatting.

 

Het is vandaag, drie dagen geleden dat ik deelnam aan het BK Triathlon Medium Distance te Deinze. Het was samen met het Ventoux-avontuur, de podia M35+ in de HC en het (nakende) BK Marathon Eindhoven een hoofddoel voor mij dit jaar. Ik had er een top 100-plaats voor ogen .. dat moest en zou zo zijn na mijn 120ste plaats op het BK te Eupen het jaar hiervoor. Eupen is zowat het zwaarste parcours (op de 111-race van La Roche na misschien) dat er in België wordt afgelegd in de TRI. Deinze en Eupen organiseren beurt om beurt het BK TRI. De ½ TRI van Eupen was dit jaar dan ook de test om te checken of het goed zat voor Deinze .. en het zat goed hoor ! Drie weken voor het BK liep ik een sterke wedstrijd in Eupen en werd het vertrouwen een beetje aangescherpt.

 

Een klein relaas van het Belgisch Kampioenschap TRI MD zoals ik het beleefd heb .. Het is klokslag 09HR45 wanneer het startschot klinkt aan de oever van de Leie te Deinze. We liggen met een eerste wave van vier in het water om er 1,9 km te vechten tegen elkaar, onszelf en de Leie. Dat vechten mag je heel letterlijk nemen : in het zwemnummer wordt er al eens aan je wetsuit getrokken, een brilletje afgemept of gewoonweg over je uit gezwommen. Iets waar ik het na de winter in Afrika vrij moeilijk mee had (geen zwembad gezien in Mali weet-je-wel). Adrenaline en gebrekkig zelfvertrouwen sneden me dit seizoen reeds enkele keren gewoon de adem af waar ik vorig seizoen eigenlijk geen last van had. Zo verloor ik in de eerste vijf wedstrijden belachelijk veel tijd tijdens het zwemmen omdat ik steeds naar adem moest snakken na amper 100 à 200 m .. als eens het strijdgewoel zich voor me uit bevond, sloeg bij mij de motor pas aan .. maar veel te laat natuurlijk ! Dit mocht op het BK zeker niet gebeuren dus heb ik me bewust achteraan aan de wave opgesteld. Dit bleek achteraf de goede tactiek.

 

Gate One : the gates are open !!

“Kus de geluksbrengers, vandaag geen horten en stoten !! Niet bij mij !! GAAAAN GEWOON EN BLIJVEN GAAN” klonk het in mijn hoofd. “Versnellen .. vertragen .. links is een gat, schuif op naar links.. ga terug naar het midden” Ik voelde dat ik mijn beste zwemnummer van het seizoen aflegde en ik liet me niet doen deze keer, niet tijdens het BK. Ik moet eerlijk bekennen dat er ook wat peptalk van An aan te pas is gekomen en ook dat speelde in mijn hoofd. En als je weet dat je supporters hebt die de wedstrijd volgen (via livestream zelfs) of komen kijken .. ja, dan kan je gewoon iets meer. Na 36’10” klauter ik het water uit en loop richting Markt waar de wisselzone is - met een brede smile op het gezicht omdat ik al lang gezien heb dat het goed zit.

 

Gate Two : time to bike !

Vier ronden van 22,5 km voor de boeg op een vlak parcours. 90 km. “Kus de geluksbrengers eens, rustig aan, niet te zot, eet terwijl iets vast en drink eens goed” Lesje geleerd in Lommel de week hiervoor – waar mijn bidons me al rond de oren vlogen na amper 5 minuten en op de eerste de beste verkeersdrempel. Lap, weg drinken gedurende de rest van het fietsnummer.

 

Gate Three : full throttle !

In de tweede fietsronde is het tijd om jezelf te beginnen pijn doen. “Pijn is tijdelijk, gas geven nu, pijn is fijn, eet nog eens iets, maak plaats voor nieuwe bidons, vergeet geen bidons aan te nemen op de markt dadelijk, komaan goed bezig”

 

Gate Four : pedal to the metal !!

“Laatste keer tegen de wind in, allee .. alles uit de kast nu, goed bezig, miljaar nu waait het toch hard zunne, laat die energiereep nu maar, pak een gelleke, drink nu nog eens goed anders gaat het klotsen in de maag straks bij het lopen, steek die nog voorbij, die ook, goed gedaan .. even de harstlag laten zakken” Na exact 2HR30’ rijd ik terug de markt op.

 

Gate Five : mijn nummer .. lopen .. lopen voor dood !!

Vier ronden van 5,25 km te gaan. Een halve marathon. Piece of cake ;-) “Komaan .. dit is mijn onderdeel, ik moet één van de betere tijden van de dag lopen vandaag, lijken oprapen onderweg, ai .. steken in de borst, oef .. het gaat over, ai .. steken in de maag, oef .. beter nu, nee .. nee .. toch niet, het doet nog altijd pijn, tempo zakt .. tempo zakt !! even recupereren, ok .. beter nu, nog een rondje en dan nog maar één te gaan, terug versnellen nu, volhouden, volhouden, kus de gelukbrengers nog eens”. De eerste twee ronden lag ik op schema om 1hr25’ te lopen .. toen zakte het tempo bij het ingaan van ronde drie. Door een tijdje lang in te houden kon ik dat tempo terug de hoogte in krijgen tot een aanvaardbare snelheid, gezien de omstandigheden. Alles deed pijn ondertussen maar de finish kwam in zicht ..

 

Gate Six : dance with the devil !!!

“Alle remmen los, geen drin,ken meer aannemen nu, snelheid maken, alles geven nu, verstand op nul, pijn ? .. welke pijn ?, bijna gedaan .. nog 4 te gaan .. nog 3 .. laatste 2 .. sprinten nu ! YESSSSSSSSSS !!!!!” 1,9 – 90 – 21,1 in 4 HR 37’ .. goed voor een 52ste plaats overall en een veel beter resultaat dan eerst gehoopt !! Veel beter dan top 100 ! Met 1HR27’ liep ik zelfs de 15de looptijd van de dag. Hier ga ik nog wel even van genieten.

 

Weken aan een stuk liet ik frieten, ijsjes, snoep en frisdrank aan me voorbij gaan. Vaak in de verleiding maar nooit toegegeven .. Ondertussen heb ik mijn portie friet, saus en ijs gehad en kan ik verder toeleven naar mijn volgende doel van het seizoen. Over 5 weken wil ik sub-3hr lopen op het BK Marathon en Eindhoven .. als ik Jean kan volgen tenminste ;-)

 

Bedankt TEAM PALUKO, de sfeer in het team en de trainingen met jullie maken dat ik steeds gemotiveerd en scherp aan de start sta van eender welke uitdaging of wedstrijd ! Vandaar het filmpje, die bewuste dag in Bédoin ;-)

Read more...

Cas schrijft een boek!

Published in BLOG

Marathon Rotterdam .. 500 meter te ver, een pleuris end.

 

Het is vandaag exact 2 weken geleden.. 10 april was voor alweer vele duizenden loopfanaten dé dag des oordeels.. ook voor Jan Neven en mezelf.

 

Samen met een clubje loopvrienden uit Tongeren zakken we af naar Rotterdam één dag voor D-day. Een gezellig clubje loopvrienden zal ginds blijken – hierover later meer.

 

Ik neem jullie eerst even terug mee in de tijd. Het is 17 januari en barkoud. Mijn weertje – denk ik dan. In Posterholt (Nederland) staan we met een paar honderd lopers klaar om de verschillende geijkte afstanden op een biljartlaken af te malen. De start wordt gegeven en al snel bevind ik me alleen op pad, in de achtervolging van enkele snelle Jelle’s .. verbazend makkelijk zet ik die dag een nieuw PR neer op de halve marathon : 1h13’56”. Een gemiddelde snelheid van 3’31” per kilometer over dergelijke afstand hield ik tot die dag nog nooit voor mogelijk. Vanaf dan begin ik te dromen .. laat die marathon maar komen. Een tiental dagen later begint de miserie. Een pijnlijke lies en een blokkage in de bovenrug maken me het onmogelijk nog intervals te trainen. Vanaf die week lukt het me niet meer om een normale training af te werken .. laat staan om met het team mee te kunnen. Vanaf de snelheid te hoog ligt bereik ik de pijngrens en moet ik inhouden. Mankend na zowat elke training probeer ik de pijn te verbijten. De tijden op de wedstrijden van de Course la Province beginnen steeds minder op iets te trekken en ondertussen beweegt mijn fovea capitis femoris in zijn kom als een pingpong-blokske in een eierdopje. En het ergste moet nog komen. Het begint me te dagen dat het vijf na twaalf is en dat de annulatieverzekering voor de deelname in Rotterdam waarschijnlijk gaat moeten worden gebruikt als er niet snel beterschap komt. Ik begin met een bezoekje aan een (liever anonieme) masseur en een niet nader genoemde osteopaat. Ondertussen lopen de trainingen niet van een leien dakje maar de kilometers lopen geleidelijk wel op. Verrassend genoeg loop ik best nog goeie tijden op de lange duurlopen en ook het resultaat op de 33K Vijverrun is nog van een aanvaardbaar niveau. Tijdens een tweede massage op de pijnbank van de sportmasseur met gouden handen wordt duidelijk dat de blessure een dergelijke omvang heeft bereikt dat er vanaf die dag dring-end een oplossing moet komen – we staan nu op drie weken voor de marathon en de paniek slaat toe. “Ik masseer al 50 jaar menneke, nog nooit zag ik iemand die zo in de knoop hangt als gij ..” zegt de bekwame man. Een bezoekje aan mijn podoloog doet wonderen want Tine Bielen stuurt me door naar Serge Mas, een man wiens kunnen zich recht evenredig verhoudt met zijn vriendelijkheid. Serge is onder andere osteopaat maar heeft ook NST (neurostructurele integratie technieken) en sportkinesitherapie gestudeerd. Ik zeg wel degelijk “onder andere” want wanneer ik het gamma aan specialisaties op zijn website lees gaan mijn wenkbrauwen nog steeds fronsen. Ik word er met verstomming geslagen want de technieken die Serge op me toe past komen eerst wat vreemd over maar missen hun effect niet ! Al snel voel ik terug kracht in de benen en het vierkant draaiende gevoel in de heupen en het bekken begint onmiddellijk te minderen. Na twee bezoekjes begin ik er weer vol in te geloven en een tijd onder de drie uur wordt weer realistisch. Later die week maak ik mezelf niet zo populair aan tafel in de Century. We zijn er samengekomen met de 7 Tongerse marathoners die de basis zullen vormen voor wat we later de TMC .. de Tongerse Marathon Club gaan noemen. Joris, Wim, Peter, An, Joren, Jan en ik zitten er onze trip naar Rotterdam te bespreken en ik laat me de volgende zin ontvallen : “Tot vorige week dacht ik nog te annuleren omdat het ernaar uitzag dat ik niet onder de drie uur kon finishen .. ik ga niet naar Rotterdam om er een zondagse wandeling te gaan doen.” Ik bedoelde hier uiteraard niet bij dat de andere leden van de TMC wandelaars zijn .. maar nadat de onvermijdelijke schaterbuien zijn uitgedoofd krijg ik de kans mezelf te verduidelijken. Ik ging er op 17 januari nog van uit dat ik ook 2h35’ kon lopen als alles liep zoals voorzien .. maar op een gegeven moment zag het ernaar uit dat ik de race misschien op een draagberrie ging verlaten laat staan onder de drie uur finishen. Verre van een investering van een dikke 300€ waard .. vandaar de ongelukkige uitspraak. Maar na regen komt zonneschijn .. en net op tijd krijg ik van de masseur te horen dat mijn benen tiptop zijn, dat de rug los zit en dat de spiermassa in de bovenbenen indrukwekkend is toegenomen - dankzij de vele uren op de fiets en in het water .. want het triathlonseizoen komt er aan! Ik kan mijn enthousiasme niet meer verbergen en krijg ook de dag erna te horen van Serge dat het goed zit. Het is zaterdag 9 april en we vertrekken over enkele uurtjes naar Rotterdam.

 

Om 11 uur pik ik een goedgeluimde Jan op en vlak daarna zijn vriend Filip Teuns. Met ons drieën zetten we onze reis naar Rotterdam in. Onderweg wordt er veel gelachen en vooral wanneer ik mijn gummi-muizen tevoorschijn haal is het hilariteit alom. Waar ik vorig jaar in de laatste dagen voor het BK in Eindhoven nog tevreden was met bescheiden gummi-beertjes, heb ik nu reusachtige gummi-muizen gekocht om de carbo-loathing tot een goed einde te brengen. Jan bemerkt onmiddellijk dat dit geen gummi-muisjes zijn .. “Christophe, dat zijn gummi-ratten!” Bijna aangekomen in Rotterdam dreigt Jan zelfs nog een woordje te gaan zeggen in zijn verslag over de muziekkeuze tijdens de rit. Maar mijn repliek heeft hem daar waarschijnlijk van weerhouden. Ik heb namelijk Elvis en Cash meegenomen omdat ik er van uit ging dat nu de gemiddelde leeftijd in de auto ineens de pan uit swingde, er geen behoefte was aan de Chemical Brothers of DJ Tiësto .. dat was buiten Jan gerekend. De aankomst in de marathonstad verloopt vlotter dan een bezoek aan de Colruyt op maandagvoormiddag en al snel vervoegen we de rest van de TMC en de supporterskliek in de lobby van het su-per-leuke CitizenM-hotel. Niet veel later staan we al met zijn allen in het beursgebouw om er onze borstnummers af te halen. Jan en ik staan er in onze looptenue want wij gaan nog wat loslopen .. omdat het kan. Het beursgebouw is gevuld met allerlei standjes met loopspullen en dergelijke .. hier en daar spot ik een t-shirt met daarop “#pleurisend”, “het is nog een pleuris end” of ook “loop even dat pleuris end”. Ik besef dan nog niet dat “pleuris end” hét gezegde van de dag gaat worden. We spreken terug af met de bende aan het Italiaanse restaurant even verderop en beginnen aan ons verkennend loopje. Op een bepaald moment mengen we ons in de massa van de 10km-wedstrijd die dan al plaats vindt. Na een kilometertje te hebben meegehuppeld vinden we het welletjes en begeven we ons terug naar het hotel. Fris gewassen en glad geschoren schuiven we onze lopersbenen onder de tafel van Restaurant Messina. Na de suggesties van de chèf te hebben afgewezen wegens room in de saus, bestellen alle marathoners maar een simpele Bolognese .. of twee. De porties die er worden voorgeschoteld kunnen zelfs een Ghanese woudloper met een maagring niet verzadigen en zodoende bestelt iedereen een tweede bord. Een derde bord lijkt ons eerder wat te duur en we besluiten de avond gezellig met zijn allen aan de haard van het CitizenM. De watertjes vloeien er rijkelijk in het blauw en in het rood. Verhalen worden uitgewisseld en de lobby vult zich met ons gelach. Zeker wanneer An, ons enige vrouwelijke lid van de TMC, het aan de stok krijgt met een alerte medewerkster van het hotel die voorzichtig komt opperen geen eigen voedsel meer te nuttigen in de livingroom en vooral om het niet meer klaar te maken in de decoratieve schaaltjes die per stom toeval ongelukkig werden tentoon gesteld in het schap net boven de microgolfoven. Na de vele grappen over hoe An uiteindelijk uit een vaas zat te eten, trekt ieder atleet naar zijn respectievelijke kamer – al dan niet met een gedeelte van zijn supporterskliek. De nacht valt.

 

Het is zover, D-day is aangebroken..

 

In de stijlvolle eetruimte komen we elkaar terug tegen en op enkelingen na heeft iedereen een rusteloze nacht achter de rug. Gelukkig maar want anders was ik alleen wakker geweest de hele nacht. Het is een beetje zoeken maar iedereen vindt wat te eten in de rekken van de refter. De één zweert bij wit brood met zoet beleg de ander houdt het op granola en yoghurt .. er is één uitschieter die iedereen wat verwonderd doet kijken. Maar .. need no say dat zijn tactiek heeft gewerkt .. Jan tafelt, schijnbaar met de innerlijke rust van de Maagd Maria, met spek en eieren! De criticasters onder ons kunnen het natuurlijk niet laten en moeten er toch iets van zeggen – lees : we vragen onbeschaamd “Allee Jan, spek en eieren jong .. zou ge da wel doen?” Maar Jan heeft de mythe doorbroken want hij loopt op spek en eieren een dijk van een wedstrijd later die dag! Respect Jan!!

 

Na nog een muskusrat of twee en een bidonneke isostar begeef ik me halfnaakt naar de plaats van afspraak net buiten het hotel. We nemen er de nodige memorabele foto’s en off we go richting startvakken. Hier maak ik een cruciale fout .. ik bevind me reeds in singlet en loopshort, heb geen warme kledij meer bij en vooral.. geen drinken mee! Het is nu ieder voor zich. Onderweg naar de start warm ik op en kom er mijn loopmaatje Jill Pauwels tegen. Ze heeft geen ideale voorbereiding achter de rug en is enkele weken zwaar ziek geweest. Zwaar ziek is een understatement want hetgeen ze heeft opgebouwd is ze op amper twee weken voor de race volledig kwijt gespeeld. Ze gaat het gevecht met Rotterdam aan met een karakterkop en een mooi aantal last minute kilometers in de benen. Ze zal finishen in een zeer mooie tijd van 3h44’ die gezien de omstandigheden ijzersterk is! Respect Jill!!

 

Genoeg verteld : time to run 42,195 K !!

 

Het startschot wordt gegeven na het fameuze “You never walk alone” .. de eerste kilometer is het hielen ontwijken en proberen openingen in te duiken. Het is een beetje zoeken naar een tempo want Rotterdam is niet Eindhoven waar ik met de Keniaanse toppers in het startvak kon staan. Hier zijn er nog wat gelicentieerden tussen ons in komen nestelen omdat ze vinden dat het kan. Ze hebben namelijk het recht om in het A-vak te gaan staan omdat ze meer betaald hebben aan één of andere instantie .. Na een tweetal kilometer kom ik onder stoom te staan en drijf het tempo op nu ik de plaats heb om in gestrekte draf over te gaan. Over het eerste deel van de race valt niet veel te vertellen. Het bolt als een trein en ik passeer het 15km-punt na 55 minuten. Halfweg loop ik nog steeds in die gestrekte draf waar een Lipizzaner jaloers op zou zijn. Ik heb ondertussen de halve marathon afgemaald in 1H19’ .. en voel de euforie reeds in me aanwakkeren als ik me bedenk dat de 2h40’ haalbaar is. Maar weer maak ik een cruciale fout .. ’s avonds besef ik pas wat ik verkeerd deed .. ik heb de geluksbrengers halfweg niet meer gekust !!! Damn !!! Kilometer 22 komt op de teller te staan en dan gebeurt het ondenkbare : “Ola pola, wat is me dat .. raar trekkend gevoel in mijn rechter quadriceps .. zal toch geen kramp zijn, kan geen kramp zijn ..” Op een afstand van 1 miezerige kilometer gaat het van kwaad naar erger en ondertussen heb ik krampen in beide bovenbenen! Ik probeer wanhopig vocht op te nemen door zoveel mogelijk te drinken onderweg maar het is te laat .. het tempo keldert genadeloos en de resterende 20 km worden een marteling.

 

Met benen die naar spierfalen neigen kom ik in de 30/40-zone. Hier kruisen de lopers elkaar die zich op km 30 en op km 40 bevinden. Ik kruis er zowaar de winnaar van de dag! Maar veel aandacht besteed ik er niet aan want ik weet dat ik nog een “pleuris end” te gaan heb. Ondertussen is het me duidelijk geworden dat “pleuris end” Rotterdams is voor “verdomd ver” en her en der zie ik borden en spandoeken met de spreuk van de dag langs de weg opdoemen. Ik besef ook dat dat opgeven geen optie is en dat ik nog steeds een mooie tijd kan neerzetten als ik maar dit tempo kan proberen vast te houden. Ik verbijt de pijn en ben onbeschrijflijk blij wanneer ik na een lus van 10 km terug in de 30/40-zone kom – nu lonkt de mentale overwinning. In de laatste kilometers van de race ontwaar ik supporters van onze TMC, ze geven me de boost die ik nodig heb om de laatste hindernis te overwinnen : de laatste kilometer. Na de laatste bocht zie ik in de verte de tribunes, daar ergens ligt ze .. de streep die een einde zal maken aan het afzien en een hele resem van andere ongemakken in gang zal steken. Op de grond zie ik in grote letters “500 meter” geverfd staan .. maar de finish laat nog hééééél lang op zich wachten. De verlossing komt pas een kilometertje later. Vrij snel bekijk ik het resultaat op mijn loophorloge want ik heb de tijd uit het oog verloren. Mijn vermoeden wordt bevestigd .. 500m te ver !! Ik ben in eerste instantie helemaal niet tevreden met mijn 2h47’48” .. Neen Patrick, niet voor die ene seconde .. wèl voor die 7 minuten! Ik weet niet goed of ik moet lachen of huilen op dat moment en wandel met de sierlijkheid van een net afgeschoten giraf op overlevingsinstinct richting van het standje om mijn medaille te laten graveren. Uiteindelijk liep ik wel 2h47’ op 42,695 K dus ben ik máár een minuutje trager dan in Eindhoven ;-) gezien de omstandigheden vooraf is dat even goed ! Ik ben me er niet van bewust dat Jan ergens loopt te koukleumen in de stad en dus ga ik me van geen kwaad bewust opstellen met de zeer gewaardeerde supporters op kilometer 41. In het brandend zonnetje zie ik nog An, Peter, Joren en Joris passeren. Ook maatje Jill passeert en geeft aan dat het vat af is.

 

Jan heeft een fantastisch debuut gemaakt in de marathon en liep er binnen in 3 uur en 32 seconden. In de wetenschap dat Strava, Suunto, Sigma, Garmin en Polar niet allemaal tegelijk gaan liegen is hij dus binnen onder de drie uur gezien de 500m die we er gratis bij kregen. Wim Meyers zette een zeer sterke 3h12’ neer. An Durlet liep een uitmuntende 3h32’ en behaalde daarbij ook haar doel van 3h30’ (ja weeral die 500m) dat haar ertoe dwong de beloofde champagne te laten knallen in het Solarium eens we terug thuis waren. Peter Vanhees haalde zijn doel en finishte in 3h35’. Joren Menten, de junior van de TMC eindigde in 3h38’. Joris was de pechvogel van de dag .. hij vertrok namelijk al verkouden naar Rotterdam en kreeg het al heel moeilijk vanaf kilometer 15. Hoe hij het einde haalde is me een raadsel maar Joris Vanderbeuken wist ondanks de vermoeidheid en de ellendige ademnood de race uit te lopen en behaalde de streep na 4h10’. De dag erna wist de dokter hem te zeggen dat ie zijn marathon liep met sinusitis. Van doorzettingsvermogen gesproken! Deze loopvrienden gaan vanaf 10 april 2016 door het leven als de Tongerse Marathon Club. Het zijn stuk voor stuk toffe mensen en ze gaan samen ongetwijfeld nog vele avonturen aangaan. Als je erbij wil komen, dan weet je wat je te doen staat .. STAY CALM AND RUN 42,195K !!

 

Ik zou graag nog een paar mensen bedanken.

In eerste instantie Team Paluko : jullie hebben me dan misschien de afgelopen 3 maand niet gezien, de basis voor deze tijd neer te kunnen zetten heb ik bij jullie gelegd. De TMC en iedereen die erbij was, voor de sfeer en gezelligheid, zonder deze toffe groep was het weekend en de beleving in Rotterdam nooit zo goed geweest als nu! En last but not least : mijn lieve ouders die ALTIJD voor me klaar staan en me steunen door dik en dun.

 

Op naar het BK in Eindhoven!!

Met sportieve groet,

Christophe C.

Read more...

"Cas" in Mali

Published in BLOG

Hallo luitjes,

 

Hier alles goed! Niet te warm - niet te koud - perfect: 18 à 19° 's nachts en max 32° overdag.. voorlopig. Vanaf nu zal het ongetwijfeld beginnen opwarmen hoor. Hoewel de Malinezen hier nog rondlopen met hun allerdikste winterjas, wollen muts en net geen dikke wanten, voelen we dat het dagelijks een graadje warmer wordt. Eind deze week halen we mogelijks al de 36°.

 

Het is hier enorm stoffig en de aankomst in Bamako Airport deed ons even vrezen dat we hier voor 4 maanden op de stoffigste plaats ter wereld waren terecht gekomen. Eens aangekomen in Koulikoro, begon de lucht al wat properder te lijken.. Gezien de "koudegolf" kon er al snel gesport worden - tot onze grote vreugde natuurlijk - en hoefde ik niet dat onhebbelijk, luie gevoel te ondergaan van het "niets doen". Ik heb sinds dinsdag toch al een 35-tal rustige kilometertjes in ons Kwartier - het Koulikoro Training Centre (KTC) - kunnen lopen en zelfs al enkele uren op de rollen gefietst .. wat wil een mens nu nog meer ?? Vandaag zelfs 2 uur aan een stuk gefietst. Weliswaar met de laptop voor de neus en een goed filmpje erop om de psychologische "drempel van de saaiheid" te kunnen overschrijden. Qua sport komt dat hier wel goed. Ik heb zelfs al een vetmeting kunnen doen, bij de lokale crossfittrainer, met de zogeheten "tang-methode" : 7, 2%.. niet slecht, zeg ik dan ! Hopelijk volgend seizoen een paar potten breken in Haspengouw!

 

Het eten is ronduit super. De Economat de France zorgt voor dagelijkse kwaliteit, versheid en gezonde voeding. Economat de France is een burgerfirma - onder contract met het Armee de Terre - je weet wel, van die wielerploeg ;-) Ik heb bijna dagelijks al een bordje groenten of een slaatje kunnen nemen als alternatief voor het menu met vlees. Vaak is er vis als tweede keuze. Zo heb ik zelfs nog geen vlees hoeven te eten! Precies zoals ik gepland had.

 

Over de Malinezen ga ik nog niet teveel vertellen, ik ben zelf nog elke dag aan 't ontdekken. Laat ons zeggen dat ze alles een beetje anders doen..

Tot dusver mijn eerste verslagje.

 

Met sportieve en vooral zonnige groetjes uit Afrika, Christophe C!  

 

P.S.: de foto's (zie facebook team paluko) zijn enkele sfeerbeelden om een kleine inkijk te geven in het KTC-kamp - die vogel is een Zwarte Wouw die helaas niet meer kan vliegen - en een uitzicht naar de Niger en de omgeving rond KTC.

Read more...
Subscribe to this RSS feed