Christophe Castermans

Christophe Castermans

Triathlon du Lac de l’Eau d’Heure OD 2017

Published in BLOG

Op zondag 3 juni vond één van ‘s lands oudste triathlon evenementen plaats in de prachtige omgeving van de meren van Les Lacs de l’Eau d’Heure. Een klein verslagje ..

Het warme weer van de laatste dagen is gelukkig voorbij wanneer ik die ochtend op sta en aan de voorbereiding begin om naar de toplocatie te rijden van deze klassieker onder de triathlon wedstrijden. Ik doe nog snel wat aanpassingen aan de TT fiets terwijl hij opdroogt van zijn wasbeurt. Ik maak genoeg pasta voor een klein leger en dan vertrek ik vol goede moed richting Cerfontaine. Ik ben vroeg op weg om zeker te zijn van goed plaatsje dichtbij de wisselzone .. en het loont want ik sta quasi in de wisselzone geparkeerd. Tussen de aanwezige mobilhomes doe ik de allerlaatste voorbereidingen om nog uitgebreid van een goeie kop koffie (of twee) te kunnen genieten in het Crocodile Café, met zicht op het meer. De weergoden hebben de thermostaat op 20° gezet en het water is maar net iets koeler.

Nadat ik een collega door zijn tweede triathlon ooit heb gecoacht trek ik mijn ZLTC-trisuit aan en begeef me met mijn strijdros naar de wisselzone – enkele tientallen meters verderop dus. Ik voel me goed en trek mijn reserve loopschoenen aan, gooi mijn wetsuit over de schouder en begin warm te lopen naar de zwemstart 1.500m verderop. Ik maak na de briefing nog even gebruik  van de resterende minuten om aan watergewenning te doen.

De start wordt gegeven, 20 minuten na de dames. “The battle of the sexes” weet-je-wel : het gemiddelde verschil tussen de eerste dame en de eerste heer de voorbije 5 jaar. Als de eerste man het gat met de eerste vrouw weet te dichten wacht hem een mooie premie. Meer dan 625 deelnemers zijn aan de Olympische afstand begonnen ! Het zwemmen verloopt i-de-aal !! Geen enkele slag gaat verloren en ik concentreer me vol op de stijltips die ik sinds januari van Tim, Morganne en Stéphanie heb gekregen. Ik zal waarschijnlijk nog wel wat van links naar rechts “gezwalpt” hebben maar zet alsnog mijn beste zwemprestatie ooit neer door 3.6km/uur te zwemmen en na 26’ uit het meer te komen – ik gebruik nu wel de tijden van mijn sporthorloge en niet die van chronorace daar zij niet altijd de exacte zwem-,fiets- of looptijd weergeven. Ik ben uiterst tevreden met deze tijd want dit is het tempo dat ik moet hebben in Maastricht ! De “sub10” is haalbaar met een degelijk zwemnummer .. al zal het de marathon zijn die de doorslag gaat geven.

De wisselzone is helaas niet ideaal qua opstelling voor diegenen die de Olympische afstand doen : we moeten namelijk de wisselzone van de promo-afstand volledig doorkruisen en dat is ontzettend jammer. Ook kunnen de favorieten er niet om lachen dat zij de meest nadelige kant van de wisselzone toegewezen kregen. Dit terzijde verloopt de organisatie verder vlekkeloos.

Het fietsnummer dan .. ik draai de gas onmiddellijk vol open – nu ik zelfvertrouwen heb gekweekt durf ik dat wèl. De eerste 500m meter, op de stuwdam, zijn ook meteen de enige vlakke meters op het overigens pittige parcours. De hellingen volgen elkaar snel op en elke ronde (3 ronden van 13km) telt vier hellingen. Helling nr 1 is het al onmiddellijk terug naar het kleine plateau schakelen. De afdalingen zijn za-alig breed en snelheden van 80km/hr worden met gemak overschreden. Helling 2 kan je in foulée nemen al moet je ergens halverwege wel beslissen of je al-dan-niet het risico neemt om de benen te laten vollopen – ik kies hier steevast voor de veilige oplossing en schakel ook hier naar de kleine molen eens de snelheid van de aanloop er volledig uit is. Daarna volgt “Le petit Poggio”, een gekende helling, die vol klinkende wielernamen staat geschilderd. Hier komen de klimkilometers tijdens de trainingen tot uiting : de “grimpeur” danst tot boven .. de “stoemper” stokt. Er rest nog de laatste helling van het rondje : de helling terug naar de bovenkant van de stuwdam. Ik had me voorgenomen mezelf hier sterk te tonen en telkens voor het grote blad te kiezen. Ik heb namelijk enkele verkenningsrondjes gereden op een mooie prille lentedag ergens in april. En dat heeft geloond ! Ik stuif er naar boven als “nen echten” en weet dat ook de volgende twee ronden te herhalen ! Na drie ronden en dus na twaalf hellingen buigen we af naar de wissel .. althans sommigen onder ons want de meesten moeten nog minstens een volledig ronde fietsen. Na 1hr14 en met net geen 40 km en 900 hm in de benen sta ik hijgend voor mijn wachtende Hoka’s.

Lopen : mijn ding ! Ik had gedacht hier vandaag thans niet zo snel als vorig jaar te zijn. Daar ik vorig jaar veel meer kilometers liep per week en veel meer wedstrijdritme had. Maar ik loop alsnog 2 volle minuten sneller dan tijdens de vorige editie. Tijdens het lopen, over het golvende parcours langs het stuwmeer, kan ik ook nog de ontwikkelingen in “the battle of the sexes” zien en merk op dat Alexis Krug voor het eerst in drie manches van de URBAN TRI SERIES 2017 het verschil met de vrouwen weet te overbruggen – kassa kassa. Ik spurt de laatste meters naar de finish om er als 66ste te finishen na 38’44”  .. 48ste SenH in 2h24’ .. ach, was ik maar een jaartje ouder. Dan was ik 4de H40 geweest met die tijd. Ik heb ineens al een doel voor 2018 !!

Na de race eet ik mijn gratis lasagne nog vlug op .. lekker is ie niet maar honger is de beste saus. Een kleine twee uur later kan ik weer relaxen thuis in de zetel, mijn gegevens “stravateren” en uitkijken naar de volgende : 1/3 Caveman Tri here we come !

IM Maastricht : 9 weeks and counting …

Cas

Read more...

Road to Ironman 140.6 Maastricht 2017 ...

Published in BLOG

Het is vandaag 22 mei, het nieuwe triathlonseizoen is in volle gang en het is tijd om eens een verslagje te schrijven. Een verslagje over het seizoen tot nu toe en de weg die ik nog moet afleggen naar de Ironman 140.6 te Maastricht. Een verslagje voor mijn nieuwe club ZLTC maar ook voor Team PALUKO uiteraard.

We maken eerst even een sprongetje in tijd : terug naar december 2016. De maand waarin ik mezelf 5 weken rust opleg. Rust .. iets waar ik het normaal oooh zo moeilijk mee heb –want rust roest weet-je-wel. Maar deze keer echter niet  .. de meesten kennen het verhaal wel al maar voor de ZLTC’ers in het kort : een 36-tal loopwedstrijden, 3 marathons, 7 kwarttri’s en 2 halve tri’s in een jaar tijd deden het energieniveau enigszins slinken. Ook de aanslepende, zeurende lies- en heupblessure en vooral de schandalig povere beloning voor mijn derde plaats in het eindklassement van de Course La Province hebben me totaal gedegouteerd. De enige mogelijkheid om terug honger te krijgen en te genezen van die vervelende blessure is in mijn ogen dan ook een totale winterstop. Zo gezegd zo gedaan en in die 5 weken loop ik geen meter. In die rustperiode behaal ik wel nog mijn brevet Hoger Redder en doe ik enkel wat yoga en algemene fitness oefeningen. De blessure blijft echter duidelijk voelbaar tijdens de vele uren in het water die maand. Ik ben ondertussen ingeschreven voor enkele triathlons en vooral voor de IRONMAN 140.6 Maastricht 2017. Om die droom te kunnen waarmaken klop ik aan bij ZLTC. De ervaring van enkele ijzeren mannen en de zwem- en fietstrainingen zullen me helpen om mijn doel te bereiken.

Het is begin januari en ik beslis er terug in te vliegen .. letterlijk natuurlijk –typisch ik. Iemand van Team Paluko zei ooit : <Cas, gij hebt maar twee knopkes : “AAN” en ”UIT”> waarop ik antwoorde : <En “AAN” is “GAAN” !!> .. dus al snel merk ik dat de blessure verre van voorbij is. Ik kan wel janken op dat moment ! Ik neem mezelf voor dat ik doorzet : blessure of niet, het kan me niet schelen verdomme, de oorzaak blijkt toch onvindbaar te zijn en regelmatig wringt Ken Naudts me dan ook weer terug in een normale houding. Het is met momenten “om mijn kas op te fretten” ..

Ik hou het in de wintermaanden op zwemmen, duurlopen en beperk bewust de intervaltrainingen. Ik wil een heeeeel brede basis uitbouwen om mijn Ironmanavontuur zo sterk mogelijk aan te vatten. Ook met de fiets pik ik geleidelijk aan de draad weer op – al wacht ik daar misschien wel iets te lang mee. Ik ga doelbewust ook zo goed als geen wedstrijden lopen om maximaal te kunnen herstellen van alle koppeltrainingen en duurlopen.

Rond 10 maart zit ik in Reek (Nederland) en bedenk hoe ik eigenlijk wekelijks wel ergens een straffe looptraining afwerk. Eens 30km lopen of een paar keer de Muur van Amay of de Côte de La Redoute oplopen zijn wekelijkse kost en dus …. Kan ik evengoed eens een “marathonneke” gaan lopen .. omdat het kan. Tot op die dag was ik altijd kwaad op Leen, een vriendin van me die 5de dame werd op de IM Maastricht in 2015, als ze sprak van een “marathonneke”. Ik vond het ongepast en respectloos om over die magische 42,195km te spreken met een verkleinwoord. Maar nu snap ik haar wel en nu spreek ik ook zo over die afstand. Simpelweg omdat ik binnenkort na 3.8km zwemmen en 180km fietsen niet voor een muur wil staan. Ik wil kunnen zeggen dat ik nog maar enkel dat marathonneke hoef te lopen en dan zit het erop ! En dus schrijf ik me in voor het Vlaams Kampioenschap Marathon te Lier op 26 maart. Op dat moment weet ik echter wel nog niet dat het om een kampioenschap gaat. Ik begin pas met taperen de week voor de marathon en zonder enige druk ga ik naar deze wedstrijd. Wanneer men me vraagt wat mijn gehoopte finishtijd is, antwoord ik steevast : “bwa, niks moet .. heb me niet specifiek voorbereid, 3 uur is goed .. 3 uur 10 eigenlijk ook nog .. maakt niet uit, ik zie wel.” Samen met mijn RUN TMC makker Joris Vanderbeuken – oh ja, ik zit eigenlijk in 3 clubs (RUN TMC = de Tongerse Marathon Club) – zak ik af naar Lier .. zonder stress, druk noch verwachtingen. Maar daar sta je dan : op de eerste rij, minuten voor de start, goeie benen, kilo’s motivatie en slechts enkelen die zich geroepen voelen om ook op de eerste rij post te vatten. De hazen zetten zich voor ons en het startschot klinkt. Al na 20m laat Stan De Vleminck (van een luxe-haas gesproken) ostentatief de ballon van 2h45’ vliegen. Het zou nogal een zicht geweest zijn .. 42km aan die snelheid, met die wapperende ballon aan zijn arm. Ik heb ondertussen ingezien dat het leven aan de durvers is en dus ik ga ik mee met de kopgroep van 10. Er staat wind op het overigens mooi maar best pittige parcours dat loopt over de Ruppeldijken rond de stad. Ik kan mezelf niet bedwingen en doe veel kopwerk naast de twee voorziene hazen. Rond km 5 zijn er al twee vogels gaan vliegen en niemand voelt zich geroepen er onmiddellijk achter te gaan. Het duurt even vooraleer er nog iemand vertrekt maar al vrij snel gaat de deur achteraan wel wijd openstaan. Ons groepje dunt zich geleidelijk uit. Op km 19 vertrekt Malle Eppie .. Malle Eppie is het rare menneke dat ik voor de wedstrijd aan Joris had aangewezen als zijnde een uiterste vreemd kereltje dat bij mij in de eenheid had gediend toen de kiekens nog tanden hadden. Ik zeg nog tegen Stan : “laat die maar doen, ik heb al vaak tegen hem gelopen en hoewel ik hem op korte afstanden niet kan volgen, op langere afstanden geeft ie 8 keer op de 10 gewoon op omdat ie zich opblaast.” Er lopen nu 4 man voor ons groepje uit en ondertussen zijn we nog met 5 overgebleven .. de twee hazen, Els Rens (straffe madam), de man die mij wat later in de koers het vuur aan de schenen zal leggen en ikzelf. Op km 30 stopt één van de hazen ermee en Els is ook weggevallen .. Stan neemt ons met twee verder op sleeptouw –hoewel ik me niet op sleeptouw laat nemen daar ik het niet kan laten langs de man te blijven lopen. Kilometer 35 zegt het bord naast de weg en Stan zegt : “jongens , kom op hè ! Samen blijven werken en gaan hè !! Ik stop ermee !” Zijn woorden zijn nog niet koud of mijn enige concurrent voor de titel bij de Master35+ steekt op korte tijd een cartoucheke of drie af. Ik moet alle zeilen bijzetten om telkens op twee meter te blijven hangen .. Op km 38 geef ik toe en laat de nummer 5 gaan .. Ik vecht verder alleen tegen de felle wind en mezelf. De kilometers zijn op en ik nader het atletiekstadion van Lier met een brede smile op het gezicht en benen vol “punaises” .. mijn kameraad Joris staat me op te wachten daar hij op km 28 uitstapte (hij loopt in Rotterdam over twee weken). Luidkeels roept hij me toe nog ene keer alles te geven en ik doe dat ook. Ik vlieg als 6de het stadion binnen en in de laatste 200m hoor ik straffe Els haar eindsprint achter me inzetten. Die is zomaar even terug gekomen, uit de dood verrezen en heeft mij als rode lap gezien ! Ik zet door tot aan de streep om seconden na mij Els te zien aankomen met haar handen in de lucht. Ik finish in 2HR45’ en word out of the blue Vice Vlaams Kampioen Marathon M35+ ! Totaal onverwacht maar een geweldige boost naar de Ironman toe !

En Malle Eppie ? Die werd derde algemeen !!!! Ongelooflijk dat dat klein trolleke met zijn penske en zijn gekrulde vacht op 2HR40’ wist te finishen !!

De week erna probeer ik maximaal te herstellen want Chris Bessemans, Jimmy Loix en Tim Jorissen rekenen op me om mee te gaan knallen in naam van ZLTC op de ploegenduathlon te Geel het weekend erna. En of het knallen wordt ! Ik loop al jaren wedstrijden maar zo’n raketstart als op die korte duathlon heb ik nog nooit gezien !! Die gasten sprinten 2.5km naar hun fiets, rijden tegen 40 gemiddeld rond op het 20km-lange parcours om dan opnieuw 5km de ziel uit hun lijf te lopen. Ik ben helaas nog niet voldoende hersteld om er een rol van betekenis te spelen. Ik kan mijn naam letterlijk niet meer uitspreken na het fietsonderdeel. En heb alle moeite van de wereld om zelfs mijn helm nog maar los te krijgen. Na drie keer dood te zijn gegaan eindig ik voor het eerst in mijn leven een wedstrijd in de ZLTC outfit. Ik besef dat ik vanaf die dag al mijn energie in de verdere voorbereidingen voor de Ironman moet gaan steken. Ik drijf de fietskilometers op en laat de looptrainingen wat links liggen. Ik neem opzettelijk 2 weken Paasverlof en start mijn fietscampagne met onmiddellijke ingang. En met resultaat ! Waar ik in die eerste weken het grote plateau amper rond krijg – met Tim al roepend achter me “Tandje groter Christophe!” – rijd ik enkele weken later heel wat sterker en vlam ik voor het eerst in mijn leven hellingen als de Slingerberg, Bemelerberg en de Hallembaye naar boven op mijne 53 ! Ik zuig alle tips van Tim, Piet (De Sportmasseur), Maarten en Jimmy gretig op als een spons en zet ze om in de praktijk. Ik rijd enkele cyclo’s van formaat en probeer er telkens ook een koppeltraining van te maken. De Hoka’s gaan overal mee naartoe ! Tot op de dag van ZLTC’s Wintersprint Time Trial weet ik echter niet wat ik moet verwachten op een tijdrit. Maar die dag blijkt dat het harde werk zijn vruchten heeft afgeworpen gezien ik voor het eerst in mijn leven kan concurreren met sterkere fietsers. Ik verbaas mezelf vooral en ben blij als een kind wanneer ik het resultaat van onze tijdrit met aankomst op de Slingerberg voor ogen krijg. Dit is de bevestiging die ik zocht – hoewel .. 20km snel rijden .. is dat wel een echte bevestiging als je binnenkort 180km sterk wil zijn ? Ik hoef echter niet lang te wachten om verder te testen .. de Bilzen111 staat voor de deur en ik ben gebrand om er een serieuze lap op te geven. Geen slap gedoe tijdens het zwemmen, vlammen voor dood op de fiets en lopen alsof mijn leven ervan afhangt ! Dat is althans het plan. Toegegeven : ik ken wel een zwak momentje of twee tijdens het zwemonderdeel en wanneer ik me tussen twee kolenschuppenzwaaiende molens bevind ga ik al eens over tot een slag of twee in schoolslag .. veel tijd zal het me wel niet gekost hebben zeker ? Wanneer ik Peter Vos zijn vrouwtje opmerk aan de kant meevolgend, in haar opvallend gestreept jurkje, besef ik dat hij niet zo heel ver voor me uit zwemt. Ik kom na 18’50” uit het water (wat teleurstellend achteraf gezien). Fris als een hoentje spring ik op mijne Museeuw MC-TT en neem onmiddellijk het risico vanaf de eerste kilometer : “vlammen Cas !!!!” Like a bat out of hell begin ik aan de tijdrit van 100km. Ik sta versteld van het gemiddelde dat ik aanhoud. Net zoals tijdens de marathon van Lier staan er allerlei tempo’s op mijn arm genoteerd waar ik me absoluut niet aan houd. In de eerste ronde passeer ik Peter die deze strijd op een gewone racefiets aangaat en zich ook ineens voor het eerst aan een lange afstand waagt. Ik stoemp als nooit tevoren en de enige afleiding die ik ken is wanneer ik Norbert Collas van PALUKO her en der op het parcours zie staan. In de derde ronde ligt het laatste deel van het rondje er wat nat bij en ook de wind is nog wat harder komen opzetten. Onvermijdelijk bot het mooie gemiddelde van 38km/hr  af naar 37.6 .. maar hey, who cares : ik heb al mijn PR’s vandaag aan diggelen gestoempt en kijk ernaar uit om mijn Hoka’s aan te trekken en mijn sterkste onderdeel te beginnen. Ik haal er uit wat er nog in zit en moet helaas wat aan snelheid inboeten na de TT van 2uur38’ .. ik finish de 10km in 38’41” en besluit dat dit nog acceptabel is op dit nieuwe, zwaardere parcours. Ik eindig als 51ste in mijn eerste triathlon in de ZLTC kleuren, in een tijd van3h40’, en ben uiterst tevreden wanneer ik besef dat ik een half uur sneller ben t.o.v. mijn eerste deelname 2 jaar geleden.

Bilzen111 was een goede niveautest en ik tankte er enorm veel vertrouwen om mijn weg naar mijn ijzeren droom verder te zetten ! Nog 11 weken te gaan ! De lange trainingen gaan ongetwijfeld op een moment beginnen door te wegen maar als ik één ding heb geleerd in 2016, is het wel op tijd en stond een rustdag nemen. Zo liet ik de Frans Schoubben Classic zaterdag nog links liggen om de dag erna met een frisser gevoel alleen 183km te gaan afmalen – moeilijk te vatten dat ik daar binnenkort nog een marathonneke moet aan vast breien. Maar dat komt wel goed : aan motivatie geen gebrek ! Ik doe nog enkele tri’s zoals de ¼ Tri du Lac de l’Eau d’Heure, de 1/3 Caveman Tri en de 1/3 Tri van Aarschot .. C u there ? Of in Maastricht op 6 augustus .. BE THERE !!

Merci aan iedereen die me steunde, op welke manier dan ook, in de voorbije maanden. Thanks ZLTC en TEAM PALUKO !!

CAS

Read more...

Cas is opnieuw ribbedebie!

Published in BLOG

Hij was pas terug, maar na enkele trainingen vond-ie het weer welletjes. Christophe bedwingt nu de Mont Ventoux! Afgelopen weekend presteerde hij uitermate sterk op 2 wedstrijden in onze hoofdstad. En daar hoort een verhaal bij, geschreven door the man, the legend zelve.

 

Beste vrienden van Team Paluko,

 

Hier zit ik aan de voet van Mont Ventoux met voor me een cappucino, een lavendelhoning-ijs, een Perrierke en een laptop staan - het moment dus om een klein verslagje te schrijven van het Hasselts loopcriterium.

Zaterdag 29 mei vond de eerste manche van twee Haspengouw Challenge-wedstrijden in één weekend plaats, de Banneuxrun. De eerste manche van twee - inderdaad - een beetje erover maar goed : what doesn't kill you .. De organisatie van de HC kwam dan maar met het ingenieuze "Hasselts loopcriterium" op de proppen. De Banneuxrun is een weekje later gevallen dan vorig jaar en de Hel van Herk viel dit jaar een week eerder .. vandaar dit dubbel-weekend.

De Banneuxrun moest en zou mijn eerste wedstrijd worden na mijn uitstapje naar Mali, onmiddelijk gevolgd door de Hel van Herk - een 10 mijl van formaat waar ge geen neen tegen zegt (ik toch niet). Zo gezegd, zo gedaan ! De 10k Banneuxrun werd dé grote vormpeiling voor mij, daar ik niet wist wat het gebrek aan wedstrijdritme t.o.v. de andere HC-lopers met zich mee bracht.

De start werd gegegeven en de snelheid zat er direct goed in. Zelfs de technische passage door het onooglijke Banneuxbos - lees het poeperkesbos van Hasselt - deed geen afbreuk aan de snelle start en zo kwamen we al snel met een paar man samen te zitten in een achtervolgend groepje. Voor ons uit, onder andere : de sterke Pascal Van Marcke, Ronny Fillee en de onklopbare Tim Stessens .. Voortdurend speelde de Hel van Herk een rol in mijn wedstrijdverloop. Constant dacht ik: "niet rap, morgen is er nog één", "laat die mannen maar 't gat dichtlopen", "laat die kerel maar gaan, morgen de Hel" .. Ergens halverwege de eerste ronde begon Peter Maris te zingen - zoals vaak .. dan weet men: "ok, we zijn goed bezig, die valt er dadelijk af" .. en dat gebeurde dus ook .. zoals steeds dus.

Op geen enkel moment heb ik naar mijn horloge gezien tijdens de Banneuxrun .. zeer vreemd. De uiteindelijke plaats interesseerde me zelfs niet ! (heb nog altijd de uitslag niet gezien!!) Ik liep louter om te lopen, en te testen waar we staan met de vorm. 35'01" werd de eindtijd en ik was su-per-content - wetende dat ik de laatste kilometer uitgelopen had, aan een veel trager tempo dan de bedoeling was, om niks te forceren. Achteraf bleken mijn hartslagen de goeie vorm te bevestigen : gemiddeld 156 .. laag, héél laag.

 

De dag erna was het de beurt aan de Hel van Herk. Mijn inziens de mooiste wedstrijd van de Haspengouw Challenge. Wegens het selectieve parcours maar ook wegens de afstand. Hier komen de sterkeren onder ons beter tot hun recht .. Ik voelde me al goed na de finish de dag ervoor, ik wist dat ik geen probleem ging hebben met de recuperatie .. ik voelde me super. En dat bleek ook tijdens de eerste klim die dag in Herk. Eén voor één vielen ze als vliegen op die eerste helling naar Wimmertingen en algauw bevond ik me alleen en in de 5de positie .. Een eerste doelstelling van 2015 - podium M35+ in de HC kwam ineens en vooral onverwacht vroeg binnen handbereik !! Ik heb ettelijke keren mijn geluksbrengers gekust - iets dat ik sowieso doe bij de start maar nu zelfs onderweg .. baat het niet, dan schaad het niet ! En of ze geluk hebben gebracht : niet alleen heb ik een zeer sterke 10 mijl-wedstrijd (58') gelopen, ook de 5de stek bleef de mijne èn de tweede plaats M35+ !! Ein-de-lijk !! Ik had vorig seizoen al eens een derde plaats beet in Gotem maar door een blunder van de organisatie was ik al naar huis vertrokken en stond Jan in mijn plaats op de prijsuitreiking voor mijne kilo appels ;-) Jan heeft er appelmoes van gemaakt ..

Veel tijd om te genieten van deze kleine overwinning was er echter niet bij want enkele uren later ben ik gepakt en gezakt naar de Mont Ventoux vertrokken om een volgend verslagje te kunnen schrijven :-) "een loopje naar de top van de Kale Berg". Bij wijze van opwarming ben ik vandaag al eens naar de top gefietst vanuit Sault .. morgen is D-day ! Dé fameuze beklimming vanuit Bédoin. Volgens Norbert is deze enkel weggelegd voor echte venten zoals hij .. en ik dus.

 

To be continued ..

 

Zonnige groetjes uit de Provence !!

Read more...

DLL marathon Eindhoven: door de ogen van Cas

Published in BLOG

Het zal jullie waarschijnlijk niet ontgaan zijn dat er dit weekend veel gelopen werd door Team Paluko … ik zou wel eens willen weten hoeveel wedstrijd kilometers dat waren – voorzitter?

Sommigen gingen voor een wedstrijd in de Limburgse hoofdstad met een speculoos-geneverke na afloop, enkele anderen gingen voor een ietwat langere afstand in die andere grote stad met een AA-drinkske en een uitbundige mensenmassa als kers op de taart. Ik was dus bij die “enkele anderen” .. en alhier mijn verslag.

 

Het is de ochtend van 10 oktober en ik vraag me af wat een marathonloper moet eten de dag voor de wedstrijd. Tot vandaag heb ik daar niet echt van wakker gelegen omdat ik zo al een vrij uitgekiend voedingspatroon heb. Maar nu besef ik dat ik morgen moet presteren en dat daar brandstof voor nodig is. Koffie heb ik al een hele week niet meer gedronken – ja ja, Christophe : ge hoort het goed ! Ik maak mezelf een heerlijke banamelet (recept bij mij verkrijgbaar) met blauwe bessen en frambozen erbij. So far so good. De rest van de voormiddag steek ik regelmatig wat gummibeertjes in mijn mond, daar ik al die prijsbeesten uit de sportwereld daar zo over hoor “stoefen”. Dit valt me zwaar, heel zwaar .. reeds een jaar lang heb ik zo de gewoonte om alle geraffineerde suikers te mijden waar het kan. Om dan nu ineens die vuiligheid tussen mijn eetstenen te moeten steken .. enfin, carboloathing en alles voor de sport ! Die middag eet ik mijn gewoonlijke avocado met brood en daarbij wat extra zout – Vikingzout zelfs ! De rest van de dag blijf ik van die beertjes in 7 kleuren snoepen .. ge staat ervan versteld hoe snel dat went. ’s Avonds is het tijd voor een wel héél belangrijke maaltijd : dé extra koolhydraten die nog ergens in dat lichaam moeten worden weggemoffeld. Wederom met extra gerookt zout. Als dessert .. gummiberen, of wat had ge gedacht?

 

Maar dan .. de nacht ..

Na een dikke week van slecht slapen en stress, komt nu de cruciale nacht er aan. Met dit in gedachten heb ik al een voorzorgsmaatregel genomen : Valeriaanwortel. Maar helaas pindakaas .. zelfs een drietal van deze pillen krijgt me niet kalm en zo lig ik weer maar eens wakker in bed voor de zoveelste keer deze week. Zelfs een tweede portie van het spul krijgt me maar voor enkele uurtjes in dromenland en zo ben ik al klaarwakker vanaf 5 hr die bewuste 11de oktober. Dan maar opstaan en beginnen aan de marathondag !! Ontbijt : een groot bord droge pasta met kokosbloesemsuiker èn en en .. gummibeertjes ! Onderweg naar Eindhoven bijt ik er nog een paar de kop af en zo ben ik dan helemaal carboloathed voor mijn allereerste marathon. Met mijn trouwe supporters erbij voel ik de spanning stijgen als we richting Beursgebouw stappen en samen met die andere 25.000 deelnemers besef ik dat het vandaag maar “friskes” is – heel “friskes” ! Mijn ouders vergezellen me tot ik in wedstrijdtenue sta en als een over-energieke uitgelaten enthousiasteling richting start begin te lopen. Een korte opwarming van 15 minuutjes volstaat me dunkt en al snel sta ik te keuvelen met Tony in startbox B .. “Jean al gezien ?” .. “Neen ik ook nie !” .. “Allee nu, da’s raar” .. tot ik besef dat ik in startbox A moet zijn en me met mijn ellebogen een weg baan tussen andere over-energieke uitgelaten enthousiastelingen. Voor me ziet het zwart van het volk .. letterlijk dan. Dus ik besluit me op te stellen op enkele meters achter de Keniaanse toppers. Verdere speurtochten naar de kortgewiekte snelle man uit Sluizen leiden tot niets en daar sta ik dan .. zonder mijne copain. “Eén minuut voor de start , Eine Minute bis zum Start , Start in one minute”

 

Het stadium “zenuwachtig tot achter mijn oren” reeds lang voorbij besluit ik mijn handschoenen toch nog snel achter te laten bij mijn dierbare supporters. Hier ga ik nog spijt van krijgen ! “Paf” .. we zijn weg !! Het verbaast me hoe ver ik naar voor was opgeschoven met mijn elleboogwerk net voor de start want ik loop gewoon al van in de start bij de eerste 100. De eerste kilometers vliegen voorbij en nog steeds gene Jean te zien. Wanneer ik mijn horloge na 3 kilometer eens goed bestudeer besef ik dat Jean achter me moet zitten. 3’46”/km was nu niet direct het tempo dat we hadden afgesproken .. ik laat het tempo wijselijk wat zakken.

 

“Ik voel me sterk .. ik ben sterk .. dit lukt me wel, we gaan ervoor!” klinkt het meermaals in mijn hoofd. “Mer gaaas !!” En al snel is het tijd voor een eerste gelleke .. 38 minuten en kilometer 10. Het plan was om per 9 km en dus op km 19 pas het volgende gelleke te nemen maar ineens op km 16 gaat mijn ondertussen al bevroren polleke toch al naar mijn achterzak en voor ik het goed en wel besef heb ik mijn tweede gelleke véél te vroeg binnengespeeld. Na amper exact 1 uur. “Djuu toch, stoem kaaf!” Het tempo bevalt me wel en ik besef dat ik vandaag mijn doel van sub-3hr sowieso ga halen. Halfweg koers kijk ik ongeduldig uit naar mijn ouders die de kans hebben om een passage mee te pikken. Wanneer ik ze zie staan gaat de glimlach op “breed” en de duimen gaan omhoog. “Het gaat lekker” denk ik bij mezelf want iets zeggen lukt me momenteel even niet Maar het doet ongelooflijk veel deugd ze daar te zien en het tempo schiet voor de volgende 10 km terug de hoogte in. En dit is zonder overdrijven !! Op het halve marathon-punt zie ik mijn snelste tijd tot hiertoe verschijnen op het horloge : 1H19’36”. Langs het parcours wordt vaak mijn naam geroepen – niet verwonderlijk als ge weet dat er Christophe op het borstnummer staat. Maar zo nu en dan hoor ik zelfs “Allee Cas, komaan jong !! Goed bezig !” Op km 26 eet ik pas een 3de keer. Kilometer 30 vlieg ik voorbij en ik besef dat iets heeeel moois in de maak is wanneer er 1H53’38” af te lezen is op mijn scherm. De glimlach gaat nu op “stroef” maar ik blijf gaan. Mijn vierde gelleke gaat er vlotjes in op km 32. En dan op km 35 zeg ik dan eindelijk toch iets : “Nu gaan we door de muur”. De vliegende Hollander naast me kijkt even raar en voelt waarschijnlijk wat ik hiermee bedoel. Op slechts enkele kilometers tijd gaat het grimas van “stroef” naar “auw” en voor ik het goed en wel besef bevind ik me tussen duizende joelende supporters die me vooruit schreeuwen naar mijn doel : die dubbele rij matten waar iedereen voor me zijn tempo heeft gestaakt, het horloge heeft gestopt en de handen heeft geheven .. Ik kan net zoals op de Ventoux nog amper ademen en loop als een gek naar de streep om daar mijn eindtijd van 2H44’03” op het bord te zien verschijnen. Ein-de-lijk !!! Wat een race, wat een rush !!

Ik besluit even door te wandelen en hopelijk Jean alsnog te zien wanneer hij binnenloopt. Na enige tijd verschijnt daar dat vertrouwde lachende gezicht en al snel wisselen we onze straffe verhalen uit, gevolgd door een welgemeende “man-hug” – lees : rap effe vastpakken, driemaal kloppen en los. Jean staat zomaar even op het podium 45+ !! Wat later kom ik ook Tony weer tegen wanneer we naar de auto stappen. Dus ook hier worden weer wat straffe verhalen uit de mouw geschud .. geen man-hug, want het moment is nu voorbij.

 

Eens de medaille werd voorzien van de eindtijd in het Beursgebouw - en zodra de sandwichekes met confituur, kaas en veel liefde verorberd waren - keerden we terug naar huis. Daar stonden, na een periode van 6 weken zonder, frietjes op het menu. De Champagne was goed koud en de bieftsuk goed rood ! Een dag om nooit meer te vergeten. Dat mag je ook weer vrij letterlijk nemen want eens thuisgekomen heb ik tot in detail mijn doen en laten van de laatste 24 hr voor de race opgeschreven.

 

Op naar de volgende !!

 

Proficiat aan iedereen die ergens liep dit weekend ! Bedankt voor alle steun, felicitaties en training Team Paluko !! En last but not least : sorry om u zo op uw zenuwen te werken de afgelopen weken – you know who you are !!

Read more...
Subscribe to this RSS feed