Christophe Castermans

Christophe Castermans

IRONMAN 140.6 MAASTRICHT

Published in BLOG

Het is vandaag exact 9 weken geleden ... en het lijkt alsof het gisteren was : de ultieme triathlon, de crême de la crême, het neusje van de zalm, de Ironman 140.6 ..

Ik moet eerst even iets bekennen. Voor sommigen is het allicht geen verrassing. Als ik over een wedstrijd niet helemaal tevreden ben kan ik er met de beste wil van de wereld geen verslag over schrijven. Het knaagt dan langs alle kanten omdat het om één of andere reden niet liep zoals ik dat wilde .. vooral wanneer het mijn eigen schuld is. In dit geval knaagde het twee maanden. Ik wilde dan ook zo snel mogelijk verder naar een ander doel. De Cinglé du Mont Ventoux was geen vakantie .. het was therapie – net als het schrijven van dit verslag. Het heeft dus twee maanden geduurd alvorens ik er ook maar aan dacht om dit verslag te beginnen schrijven. Ik kan nu wel zeggen dat ik er (bijna) over heen ben en dat ik kan terugblikken op een mooi seizoen.

Een relaas over de mooiste en zwaarste race waar ik tot nu toe aan deelnam .. in de tegenwoordige tijd alsof ik het opnieuw beleef.

Op donderdag 3 augustus moet ik mezelf serieus inhouden om niet onmiddellijk na het werk al naar Maastricht te rijden. Het Ironmancircus staat er namelijk al en de roep klinkt bijna onweerstaanbaar. Toch weet ik het volwassen kind in me te bedwingen en blijf ik wijselijk thuis in de zetel zitten om de benen wat rust te gunnen .. ik zal ze ongetwijfeld nog nodig hebben. Maar de dag erna ga ik des te enthousiaster richting Het Griend in Maastricht om er de sfeer te gaan opsnuiven en vooral om er mijn startnummer en startpakket te gaan ophalen. Loopmaatje Larissa is ook van de partij en deelt in mijn uitgelaten enthousiasme en ongeduld. In het pakket zitten : “de witte zak”, “de blauwe zak”, “de rode zak”, een badmuts en een über-coole rugzak van het evenement. De dame aan de registreerbalie wil me twee gekleurde polsbandjes aandoen : eentje dat iedereen zal dragen om overal toegang te krijgen en dat dient om het dagelijkse pastabuffet à volonté te mogen nuttigen .. het andere wijst er iedereen op dat dit mijn eerste deelname aan een IM140.6 zal zijn – “dat ziet ge van hier” klinkt in mijn hoofd. Het verbaast Larissa dan ook niks dat ik dat laatste bandje liever wegmoffel in mijn broekzak. Ik weet me ook nog vlug aan te melden bij het tri-team program standje waardoor ik met een zilveren badmuts, in naam van ZLTC, zal starten en niet met de standaard witte badmuts. Het registreren van ZLTC als tri-club maakt dat onze prestaties in het clubklassement van IM Maastricht en andere IM’s kunnen worden opgenomen. Even verifiëren of Davy Metten ook als ZLTC’er geregistreerd werd – neen ? “Zet het er maar bij dan juffrouw ! En geef zijn badmuts maar aan <<moi>> !” Een half uurtje later kom ik Davy dan ook tegen samen met Kevin Stazack. Na een bezoekje aan de merchandise tent en het marktje, keer ik huiswaarts met reeds enkele felgegeerde aankopen op zak. Nervositeitsmeter : nul.

Op zaterdag gaat het terug richting Maastricht om de fiets in te checken. Hij is er klaar voor en blinkt al even hard als ik. Last minute weet ik nog een uiterst handig tasje op de kop te tikken dat op mijn kader zal komen te hangen, gevuld met een paar stevige energierepen. (FOUT N°1) De fiets gaat binnen op Het Griend samen met de blauwe en de rode zak. In de blauwe zak zit namelijk mijn fietskledij en de rode bevat mijn loopgerief. Eens dat alles achter de rug is wordt het verder genieten in de aanloop naar D-day. De verplichte veiligheidsbriefing vertelt ons niks nieuws en dus is er rust in mijn hoofd : geen last minute verrassingen .. i-de-aal ! Het pastabuffet gaat vlotjes binnen. Fotootjes links .. selfies rechts .. Nog even via de merchandise tent want ja .. je ziet al-tijd wel iets dat je eerst toch maar niet koopt maar waar je ’s avonds dan spijt van krijgt. Enfin, opnieuw met enkele aankopen naar huis. Nervositeitsmeter : nul.

RACEDAY !!

Ik haal het “nieuwelingenbandje” uit mijn broekzak en doe het toch maar aan. Kwestie van nederig te blijven. Hoewel ik me had voorgenomen pasta te koken als ontbijt, heb ik daar plots geen zin meer in .. ik bedenk me en eet rijstpap in de plaats. (FOUT N°2) Met wat confituur en een banaan erbij speel ik het ontbijt binnen. Ik vertrek naar Maastricht met enkel nog de witte zak, een “koei van een” energiereep, een banaan, een talisman(neke) en een ton aan zelfvertrouwen. Nervositeitsmeter : nul.

Ik parkeer in de zowat de enige Maastrichtse ondergrondse waar mijn metershoge 2-tonner binnen geraakt en dat tot mijn groot genoegen op de meest perfecte plaats voorhanden, vlak aan de glazen schuifdeuren van het nieuwe shoppingcenter. Ideaal om straks met stramme stelten en al mijn materiaal terug naar huis te kunnen gaan. Met mijn witte zak en al dat zelfvertrouwen stap ik door de nachtelijke sfeer van de stad richting het bike park. Vanuit alle hoeken komen enkelingen met duidelijke ironmantrekken richting Het Griend gestapt : felgekleurde compressiekousen onder losse shorts, rugzak met één of ander triathlonlogo erop, mega-coole pet op, zonnebril op hoewel het nog donker is, gemarmerde armen en benen, een witte zak èn .. een ton aan zelfvertrouwen. Het voelt een beetje als thuiskomen, tussen al die gelijkgestemden.

De fiets staat me op te wachten en is blij me te zien. Ik zeg – echt waar – “Goeiemorgen!” Ik leg de ketting op het grote plateau en ergens midden op de cassette. De talisman hang ik aan het zadel, het reservemateriaal in een daarvoor ontworpen bidon op de kader en de met energiedrank gevulde bidons steek ik op hun plaats. Bijna klaar ! Naar de rode zak .. check .. dubbelcheck .. naar de blauwe zak .. check .. dubbelcheck .. kleren uit en in de witte zak, trisuit aan, wetsuit aan .. terug naar de fiets .. check .. dubbelcheck .. triplecheck .. ja, klaar !! – NEEN, niet klaar Cas :  je badmuts !! Nadat ik ook de witte zak op de voorziene plaats heb afgegeven kom ik tot bij Davy en Kevin en kunnen we onze beginnende nervositeit weglachen tussen de honderden andere atleten die er net zo over denken. Het startuur nadert plotseling heel snel en ik besluit te gaan aanschuiven in de lange trechter van nadars richting de Maas. Nervositeitsmeter : 25.

Ik herinner me de woorden van de speaker tijdens de briefing : “We ask you to be honest in your expected swim time or you’ll get pummeled by faster swimmers overtaking you and YOU WILL DROWN !” Tijdens de briefing kon ik er hard om lachen maar nu is het bittere ernst ! Dus wandel ik door de fuik richting Maas en passeer de bordjes, met de verwachte zwemtijden op, tot ik 1HR05’ zie staan – misschien best nog wat naar voor opschuiven denk ik. Ik ben onder de indruk van al die gouden badmutsen, met de letters AWA erop, die gedragen worden door de All World Athletes. Het zijn stuk voor stuk straffe kerels en madammen die hun AWA status verkregen door aan meerdere ironmanraces deel te nemen dit jaar en/of door verschrikkelijk sterk te presteren tijdens hun race. Ik zou ze bijna willen aanraken .. Tussen de joelende mensenmassa aan de kant hoor ik ineens de stem van Jimmy Loix door zijne Ghettoblaster. De fenomenale playlist die hij in de weken ervoor heeft samengesteld gaat echter verloren in het geroep van de honderden supporters. Ik word stilaan ongeduldig en het mag gaan beginnen .. Nervositeitsmeter : 26 of zo.

Het kanonschot luidt : de toppers gaan te water .. wat later is het aan ons. Geen weg terug nu , ik sla mezelf op de borst (letterlijk) en kus de geluksbrengers aan mijn kettinkje drie keer – komaan Cas, sub 10 uur, you can do it ! Het zwemmen verloopt vlot en helemaal zoals verwacht. Onderweg naar de Australian exit passeer ik redelijk wat zwemmers en dat geeft me een extra goed gevoel. In de passage om het eiland halfweg drijft er veel afval en is het minder aangenaam zwemmen maar voor ik het weet kom ik aan de trap voor de Australian exit : uit het water komen, stukje lopen en 50m verder terug te water gaan. Spektakel voor de toeschouwers natuurlijk. Net voor ik mezelf weer in het water smijt herken ik de uitgelaten bende van Jimmy en Tim !! Whoppaaa, nog maar 2 kilometer te gaan. Tegen het einde van het zwemnummer voel ik echter wel dat het een inspanning heeft gevergd. Ik kom uit de Maas geklauterd na 1HR05’ zoals gepland. Ik had liever nog ietwat sneller gezwommen maar het is OK. Het is helemaal op schema.

Ik kleed me om en besef onmiddellijk dat ik te veel tijd heb verspeeld met deze wissel (T1 meer dan 6’).  Mijn fiets is ongeduldig en klaar om te gaan. De wisselzone is gigantisch en het duurt minuten eer ik op de fiets zit. Soit, ik spring op mijn raket en zet de knop op “aan.” Ah ja, want “aan is gaan !” Ik voel me geweldig vanaf de start en merk dat ik vandaag goeie benen heb. Ik lig goed in de beugel en lijk te vliegen. Na enkele kilometers bereik ik de laatste huizen aan de rand van de stad en draai het gas verder open. Ik concentreer me op mijn houding en hou het hoofd goed laag met de ogen naar voor gericht zodat ik net genoeg kan zien wat er voor me ligt. Ik eet een reep nu het kan. Wanneer ik toch even naar beneden kijk : in gele letters op de weg “AAN IS GAAN !!” geschilderd – zag ik dat goed ??? De benen draaien het grote plateau goed rond en wanneer ik aan de voet van de Geulhemmerberg aan kom schakel ik terug naar de 39. Ik vlieg er vlotter omhoog dan Alberto Contador in een doorsnee Vueltarit ergens midden zijn glorietijd - tenminste dat denk ik toch - en rijd verder naar één van mijn favoriete hellingen van de buurt. De Bemelerberg baart me al lang geen zorgen meer en de ketting blijft er voortaan steeds op de 53 liggen. Hier ben ik Tony Martin die als enige renner het WK tijdrijden te Valkenburg met een 56 afwerkt – tenminste dat denk ik toch !

Wanneer ik wat later de grens over rijd zijn daar die gekke ZLTC’ers weer ; deze keer zijn ze mobiel en met hun vespa’s rijden ze enkele kilometers langs me op richting Hallembaye. Hier laat ik me helaas iets te hard opjutten door hun aanmoedigingen en in al mijn enthousiasme rijd ik plots een paar km/uur sneller dan ik eigenlijk zou mogen. Ik steek opeens verdacht veel atleten voorbij en besef dat ik op het kleinste kroontje lig achteraan, ik rij te hard – niet goed. (FOUT N°3) In de draai naar de in-mijn-ogen verschrikkelijke Hallembaye staan mijn ouders voor het eerst langs het parcours. Het geeft me extra moed in de laatste meters naar de gevreesde kuitenbijter. De eerste passage daar verloopt vlotjes maar toch klinkt er in mijn hoofd de vraag “wat doet dit onding in godsnaam op een tijdritparcours ???” Een tweede reep eten lukt me daarna wel niet, ik krijg de brok gewoon niet af geslikt. Hoewel ik wel degelijk getraind heb met deze stevige voeding lijkt het nu plots een vers gebakken baksteen te zijn die mijn strot weigerachtig terug naar boven werkt. Het gaat ondertussen razendsnel verder richting Riemst en in de bevoorrading tussen Zichen-Zussen-Bolder en Riemst loopt het mis. De eerste vijf vrijwilligers in de post houden enkel bidons met water omhoog. Daarna staan er twee jongedames met een gelletje in de hand. De renner voor me neemt ze allebei .. De volgende vrijwilligers houden bidons cola in de lucht. Die durf ik niet aannemen omdat ik daar niet op heb getraind en omdat Jimmy me had gezegd : “eens ge cola begint te drinken moet ge dat al bijna blijven drinken”. Dat valt te verklaren door de plotse piek in de bloedsuikerspiegel en de snelle daling achteraf. Ik rijd door – ach ja, ik probeer dadelijk nog wel een reep te eten. Nervositeitsmeter : 50 en stijgend.

Op de steenweg naar Riemst zie ik Joris Vanderbeuken die als vooruitgeschoven post fungeert voor de Tongerse Marathonclub. Ik vlieg over de gelegenheidsbrug te Riemst waar dan voor het eerst een hele delegatie van Run TMC me staat op te wachten en me luidkeels aanmoedigt om er een lap op te geven. Ik herken ook Ben Somers in zijn blauwe kogelvrije vest en hij houdt het verkeer voor me tegen om me verder te laten vliegen over het prachtige parcours. Die reep geraakt echt niet voorbij mijn eetstenen en ik moet zelfs alles gewoon weer uitspuwen. Op het rond punt in Riemst staat Piet .. ik moet op hem roepen want hij herkent me niet onmiddellijk. Weer wat verder staat Larissa met haar gezinnetje twee maal op korte tijd langs het parcours. Voor ik het goed en wel besef zit ik weer 20km verder en ligt er een volgende bevoorrading op me te wachten. Na de vele bidons water, een meid met twee gelletjes in de hand. Maar wanneer ik binnen bereik kom draait ze zich plots naar achter om iets te zeggen tegen een andere vrijwilliger en daardoor trekt ze de hand onbewust van me weg – lap, die MOEST ik hebben ! Ik heb namelijk geen vloeibare voeding in het kadertasje gestopt daar ik dacht dat de gelletjes me rond de oren gingen gegooid worden. (FOUT N°4) Nervositeitsmeter : 95 en stijgend.

Ik kan maar niet vatten waarom er zoveel bidons worden omhoog gehouden en zo weinig gelletjes ?! Ik kom terug in de buurt van de Nederlandse grens en voor het eerst begint het me te dagen : dit kan wel eens fout aflopen. Nog voor ik Maastricht binnenrijd merk ik krachtverlies en de bovenbenen doen zelfs een beetje pijn. Paniek slaat toe wanneer ik besef dat ik nog een volledige ronde van 90 Km moet afleggen. Het gaat van kwaad naar erger en het tempo gaat er volledig uit nu. Na de Gheulhemmerweg (die nu ineens niet meer lekker loopt) kom ik op een bepaald moment uit een schaduwrijke holle weg gereden terug de felle zon in en ineens zie ik zwarte vlekken – OH CRAP !! Daar heb je het: hongerklop !! Nervositeitsmeter : astronomische proporties. De Bemelerberg moet ik genoodzaakt aan een slakkentempo over en de weg naar de Hallembaye is een marteling. Ik zie enkel nog het gekende beeld voor me dat striptekenaars gebruiken om voor te stellen dat de stripheld door een verrekijker kijkt – tunnelzicht. De atleten die ik in de eerste ronde voorbijstak komen één voor één terug voorbij. Ik krijg wel terug een gelletje of twee te pakken onderweg maar het is te laat ik zit voor de komende twee en half uur in de twilightzone. Ik rijd rond met een grijsgrauw gezicht en bevind me ergens tussen schemer en donker. Ik rijd nog amper 28 Km/Hr. Op één of andere manier geraak ik over de Hallembaye (deze keer als Tom Simpson) .. is het door de steun van de supportersclub Stevens die er met spandoeken en al staan ? Is het de talisman die zijn werk doet ? Waarschijnlijk beiden.

Ik ben zelfs een paar stukken kwijt blijkt nu. Jean en Ellen stonden ergens op de steenweg naar Riemst bij de 2de passage en ik heb hun toegesproken – al weet ik daar niks meer van. Wat ik wel weet is dat ik daar besefte dat ik nu wel moest cola beginnen drinken. Ik weet twee bidons te bemachtigen in Zichen-Zussen-Bolder en drink ze achter elkaar uit. Het duurt even voor de suikers hun werk doen maar twintig kilometer verder voel ik dat er verandering komt in mijn situatie. Ik geraak terug in een aanvaardbaar ritme en na de lange strook langs het Albertkanaal lijkt het ergste gepasseerd. In Vroenhoven staat Raph te supporteren – vast en zeker het brein achter al de graffiti op het parcours. Ik roep hem toe dat ik een “serieuze patat” heb gehad maar dat ik terug tot leven kom. Vanaf dat moment geloof ik er ook weer in en begin terug kracht te voelen in het onderstel. Eens in Maastricht begin ik te rekenen en ik kom tot de conclusie dat ik 7 minuten over mijn gehoopte fietstijd ga gaan. Dat betekent dat er van de 10 minuten overschot niet veel meer overblijft. Ik had namelijk een rekensommetje gemaakt de week ervoor met de maximum tijden die ik over de drie onderdelen en de wissels mocht doen om sub 10 uur te blijven.

Vlak voor de tweede en laatste wissel zie ik mijn ouders opnieuw staan, op de Wilhelminabrug. Ik ben zo blij dat ik van de fiets af mag na 5Hr24’. Ik moet mijn oriëntatiezin even terug kalibreren wanneer ik op het bankje zit in de omkleedtent (T2 = 3’41”). Maar wederom : tijdsdruk ! Nadat ik weer in gang schiet richting loopparcours zie ik Larissa nerveus staan trippelen in de relay-wisselzone. Ze wenst me veel succes, ik haar ook – tenminste dat denk ik toch ??

De eerste loopmeters lopen echter verrassend vlot en ik zie het weer helemaal zitten. Eens over de brug zit ik op de eerste van 4 ronden. Het gaat goed vooruit en ik begin weer te rekenen – haal ik het nog of is het kalf verdronken ? Jimmy staat met de hele bende me weer op te wachten. Jef en Marina ook. Er staat werkelijk o-ve-ral wel iemand die ik ken : in elke straat, in elke bocht !! Het geeft een mens vleugels, zelfs na al die zware inspanningen ! Het bergje aan Andre Rieu’s huis doet pijn maar ik maak er een erezaak van om het steile bochtje op het eind toch aan de binnenkant te nemen – STEIL met korte “-ei” ;-) Een beetje verderop staat de familie Beusen. Van daar loop ik naar Norbert en Chantal .. door naar Marc Roosen. Verder naar Patrick en Nora … terug naar Norbert, naar Kevin, naar de geweldige RUN TMC-delegatie met hun spandoeken. Ik loop op het juiste ritme om de marathon in 3Hr10’ af te haspelen maar ik besef wel dat ik een marathon moet lopen na 3,8 Km in de Maas en 180 Km op een heel uitdagend parcours – en de man met de hamer naast me (die het vanaf nu op mij gemunt heeft). Heel wat anders dan de vier marathons die ik allen liep met deze IM140.6 in gedachten en allen rond de 2Hr45’ wist af te leggen.

Op het vrijthof is het zover : het rode bandje !! Ik krijg een rood haarbandje rond de arm wanneer mijn eerste ronde erop zit. Een straat verder staat de familie Stevens met Pascal en Raph. Ik stuif een minuut later over de markt waar de finish voor het eerst in zicht komt. Ik bots er op een muur van oorverdovend lawaai en de haren op mijn armen komen recht op te staan. Eens terug aan de Maas zie ik mijn ouders weer staan. Trouw op post. Mijn Pa registreert nauwkeurig de rondetijden en weet me na de race te zeggen dat er elke ronde telkens exact drie minuten verval bijkomen.

De tweede ronde verloopt ook nog goed maar ik merk dat ik snelheid verlies ook al doe ik zo hard mijn best. Ik loop opnieuw van supporterskliek naar supporterskliek tot ik op het Vrijthof ben : het blauwe bandje !! Het gejoel aan de kant wordt alsmaar luider bij elke kilometer en de sfeer op de markt is met geen azertytoetsenbord te beschrijven – wie gebruikt nog een pen ? Het bergje van André doet pijn maar Kevin staat boven op me te wachten. Hij loopt een stukje mee maar een plotseling-uit-de-grond-opgeschoten jurylid wijst me erop dat dat niet mag en hij dreigt me een gele kaart te geven. “Sorry Kevin, beter niet meer doen makker!” Ik kom er met een verwittiging vanaf en neem me voor niks te riskeren : niemand meer laten meelopen en zeker niks maar dan ook niks aannemen van supporters ! Onderweg probeer ik terug te rekenen of ik mijn doel ga halen maar het lijkt wel alsof ik de relativiteitstheorie opnieuw aan het staven ben en dus moet ik mijn denkwerk telkenmale stopzetten – niet denken Cas : lopen !!! Het groene bandje lonkt en ik ben dolblij wanneer ik het aan de arm heb. Met iets meer dan een ronde te gaan geef ik een paar high fives aan o.a. Pascal en Raph in de Brusselse straat. Ik loop over de markt en hoor de speaker thv de aankomst een finisher luidkeels bevestigen dat hij een Ironman is. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe ik daar over 10 Km ook over die mat ga lopen ..

Mijn ouders staan er weer. Opnieuw drie minuten aan de broek. Ik doe teken dat het goed is en dat ik nog maar één rondje moet lopen. Ze zijn nog veel blijer dan ikzelf want wie ziet zijn zoon nu graag zo afzien ?? Laatste keer die molshoop op .. laatste keer door die glooiende wijk .. terug over de kasseien van het centrum, die er ook maar los ingesmeten zijn. Op naar het Vrijthof !! Ik ben ondertussen wel al tot het besef gekomen dat ik net over de tien uur ga finishen maar het kan met geen r*#t schelen : ik word een Ironman !

Ik kom om de bocht en zie voor de laatste keer de vier trechters waar je na elke ronde een bandje krijgt. Ik loop tussen de linkse nadars en reik de hand hand gretig uit – “Geef hier dat gele bandje !!” Ik sla een indianenkreet uit en zet zowaar een kleine versnelling in. Tenminste dat denk ik toch ?! Ik groet voor het laatste de club Stevens en loop de laatste hectometers naar de triathlonhemel. Sint Pieter staat er te wachten met een micro in de hand .. na een marathon van 3Hr24’

Ik duik de arena in en het volk wordt gek .. ze roepen al-le-maal mijn naam. Tenminste dat denk ik toch ?!? Ik versnel een laatste keer (ook dat denk ik toch) en sla voor het eerst in vier ronden niet af naar links voor een lusje door Maastricht maar ik richt me op de rode loper die voor me uitgerold ligt. Het volk wordt uitzinnig nu en staan rijen dik tegen de nadars te schreeuwen. De rode mat schuift onder me door, ik bevind me nu in een aanhoudende zweeffase op een meter boven de grond.

De wereld gaat op pauze .. letterlijk ! En het geluid gaat plotseling af .. Sint Pieter roept :

“CHRISTOPHE CASTERMANS … YOU ... AAAARE ... AN IRONMAN !!!!!”

 

Ik finishte na 10Hr05’ .. niet slecht voor een eerste IM140.6 maar er zat ongetwijfeld meer in als ik mijn verstand had gebruikt.

Ik zou nog een bladzijde of twee kunnen schrijven over de geweldige eerste minuten en uren na de finish, de fantastische dag nadien maar ik ga u rust gunnen beste lezer. Uw ogen zullen moe zijn .. het belangrijkste is verteld. Misschien wel nog even dit. Door de fenomenale prestatie van Davy Metten, die finishte net onder de 09Hr30’, werd ZLTC winnaar in zijn categorie in het clubklassement !! Hoewel ik mezelf nog steeds voor de kop kan slaan dat ik weer persé iets anders ging eten dan gepland voor de race, dat ik energierepen meenam waar een volwassen eland twee strenge winters op kan overleven, dat ik me liet verleiden om sneller te gaan vliegen dan het vluchtplan voorschreef en dat ik geen vloeibare voeding als back-up had voorzien .. ben ik zeer fier dat ik deel mocht uitmaken van een teamprestatie van ZLTC. We zijn bij deze uitgenodigd voor de 70.3 te Barcelona in mei 2018 om er de strijd met andere clubs aan te gaan . Ik kan het niet genoeg benadrukken : dit komt door de buitenaardse prestatie van Davy ! Ik zal de volgende keer wel voor een sub 10 uur tijd gaan. En dat gaat me lukken ook !

Bedankt aan iedereen die er voor me was die dag !! Bedankt voor alle aanmoedigingen langs en/of op het parcours !! Bedankt voor alle felicitaties na de race !! Bedankt om me tot vervelens toe te laten “stoefen” dat ik een IM140.6 liep !! You guys are IRON !!

CAS

Read more...

Triathlon du Lac de l’Eau d’Heure OD 2017

Published in BLOG

Op zondag 3 juni vond één van ‘s lands oudste triathlon evenementen plaats in de prachtige omgeving van de meren van Les Lacs de l’Eau d’Heure. Een klein verslagje ..

Het warme weer van de laatste dagen is gelukkig voorbij wanneer ik die ochtend op sta en aan de voorbereiding begin om naar de toplocatie te rijden van deze klassieker onder de triathlon wedstrijden. Ik doe nog snel wat aanpassingen aan de TT fiets terwijl hij opdroogt van zijn wasbeurt. Ik maak genoeg pasta voor een klein leger en dan vertrek ik vol goede moed richting Cerfontaine. Ik ben vroeg op weg om zeker te zijn van goed plaatsje dichtbij de wisselzone .. en het loont want ik sta quasi in de wisselzone geparkeerd. Tussen de aanwezige mobilhomes doe ik de allerlaatste voorbereidingen om nog uitgebreid van een goeie kop koffie (of twee) te kunnen genieten in het Crocodile Café, met zicht op het meer. De weergoden hebben de thermostaat op 20° gezet en het water is maar net iets koeler.

Nadat ik een collega door zijn tweede triathlon ooit heb gecoacht trek ik mijn ZLTC-trisuit aan en begeef me met mijn strijdros naar de wisselzone – enkele tientallen meters verderop dus. Ik voel me goed en trek mijn reserve loopschoenen aan, gooi mijn wetsuit over de schouder en begin warm te lopen naar de zwemstart 1.500m verderop. Ik maak na de briefing nog even gebruik  van de resterende minuten om aan watergewenning te doen.

De start wordt gegeven, 20 minuten na de dames. “The battle of the sexes” weet-je-wel : het gemiddelde verschil tussen de eerste dame en de eerste heer de voorbije 5 jaar. Als de eerste man het gat met de eerste vrouw weet te dichten wacht hem een mooie premie. Meer dan 625 deelnemers zijn aan de Olympische afstand begonnen ! Het zwemmen verloopt i-de-aal !! Geen enkele slag gaat verloren en ik concentreer me vol op de stijltips die ik sinds januari van Tim, Morganne en Stéphanie heb gekregen. Ik zal waarschijnlijk nog wel wat van links naar rechts “gezwalpt” hebben maar zet alsnog mijn beste zwemprestatie ooit neer door 3.6km/uur te zwemmen en na 26’ uit het meer te komen – ik gebruik nu wel de tijden van mijn sporthorloge en niet die van chronorace daar zij niet altijd de exacte zwem-,fiets- of looptijd weergeven. Ik ben uiterst tevreden met deze tijd want dit is het tempo dat ik moet hebben in Maastricht ! De “sub10” is haalbaar met een degelijk zwemnummer .. al zal het de marathon zijn die de doorslag gaat geven.

De wisselzone is helaas niet ideaal qua opstelling voor diegenen die de Olympische afstand doen : we moeten namelijk de wisselzone van de promo-afstand volledig doorkruisen en dat is ontzettend jammer. Ook kunnen de favorieten er niet om lachen dat zij de meest nadelige kant van de wisselzone toegewezen kregen. Dit terzijde verloopt de organisatie verder vlekkeloos.

Het fietsnummer dan .. ik draai de gas onmiddellijk vol open – nu ik zelfvertrouwen heb gekweekt durf ik dat wèl. De eerste 500m meter, op de stuwdam, zijn ook meteen de enige vlakke meters op het overigens pittige parcours. De hellingen volgen elkaar snel op en elke ronde (3 ronden van 13km) telt vier hellingen. Helling nr 1 is het al onmiddellijk terug naar het kleine plateau schakelen. De afdalingen zijn za-alig breed en snelheden van 80km/hr worden met gemak overschreden. Helling 2 kan je in foulée nemen al moet je ergens halverwege wel beslissen of je al-dan-niet het risico neemt om de benen te laten vollopen – ik kies hier steevast voor de veilige oplossing en schakel ook hier naar de kleine molen eens de snelheid van de aanloop er volledig uit is. Daarna volgt “Le petit Poggio”, een gekende helling, die vol klinkende wielernamen staat geschilderd. Hier komen de klimkilometers tijdens de trainingen tot uiting : de “grimpeur” danst tot boven .. de “stoemper” stokt. Er rest nog de laatste helling van het rondje : de helling terug naar de bovenkant van de stuwdam. Ik had me voorgenomen mezelf hier sterk te tonen en telkens voor het grote blad te kiezen. Ik heb namelijk enkele verkenningsrondjes gereden op een mooie prille lentedag ergens in april. En dat heeft geloond ! Ik stuif er naar boven als “nen echten” en weet dat ook de volgende twee ronden te herhalen ! Na drie ronden en dus na twaalf hellingen buigen we af naar de wissel .. althans sommigen onder ons want de meesten moeten nog minstens een volledig ronde fietsen. Na 1hr14 en met net geen 40 km en 900 hm in de benen sta ik hijgend voor mijn wachtende Hoka’s.

Lopen : mijn ding ! Ik had gedacht hier vandaag thans niet zo snel als vorig jaar te zijn. Daar ik vorig jaar veel meer kilometers liep per week en veel meer wedstrijdritme had. Maar ik loop alsnog 2 volle minuten sneller dan tijdens de vorige editie. Tijdens het lopen, over het golvende parcours langs het stuwmeer, kan ik ook nog de ontwikkelingen in “the battle of the sexes” zien en merk op dat Alexis Krug voor het eerst in drie manches van de URBAN TRI SERIES 2017 het verschil met de vrouwen weet te overbruggen – kassa kassa. Ik spurt de laatste meters naar de finish om er als 66ste te finishen na 38’44”  .. 48ste SenH in 2h24’ .. ach, was ik maar een jaartje ouder. Dan was ik 4de H40 geweest met die tijd. Ik heb ineens al een doel voor 2018 !!

Na de race eet ik mijn gratis lasagne nog vlug op .. lekker is ie niet maar honger is de beste saus. Een kleine twee uur later kan ik weer relaxen thuis in de zetel, mijn gegevens “stravateren” en uitkijken naar de volgende : 1/3 Caveman Tri here we come !

IM Maastricht : 9 weeks and counting …

Cas

Read more...

Road to Ironman 140.6 Maastricht 2017 ...

Published in BLOG

Het is vandaag 22 mei, het nieuwe triathlonseizoen is in volle gang en het is tijd om eens een verslagje te schrijven. Een verslagje over het seizoen tot nu toe en de weg die ik nog moet afleggen naar de Ironman 140.6 te Maastricht. Een verslagje voor mijn nieuwe club ZLTC maar ook voor Team PALUKO uiteraard.

We maken eerst even een sprongetje in tijd : terug naar december 2016. De maand waarin ik mezelf 5 weken rust opleg. Rust .. iets waar ik het normaal oooh zo moeilijk mee heb –want rust roest weet-je-wel. Maar deze keer echter niet  .. de meesten kennen het verhaal wel al maar voor de ZLTC’ers in het kort : een 36-tal loopwedstrijden, 3 marathons, 7 kwarttri’s en 2 halve tri’s in een jaar tijd deden het energieniveau enigszins slinken. Ook de aanslepende, zeurende lies- en heupblessure en vooral de schandalig povere beloning voor mijn derde plaats in het eindklassement van de Course La Province hebben me totaal gedegouteerd. De enige mogelijkheid om terug honger te krijgen en te genezen van die vervelende blessure is in mijn ogen dan ook een totale winterstop. Zo gezegd zo gedaan en in die 5 weken loop ik geen meter. In die rustperiode behaal ik wel nog mijn brevet Hoger Redder en doe ik enkel wat yoga en algemene fitness oefeningen. De blessure blijft echter duidelijk voelbaar tijdens de vele uren in het water die maand. Ik ben ondertussen ingeschreven voor enkele triathlons en vooral voor de IRONMAN 140.6 Maastricht 2017. Om die droom te kunnen waarmaken klop ik aan bij ZLTC. De ervaring van enkele ijzeren mannen en de zwem- en fietstrainingen zullen me helpen om mijn doel te bereiken.

Het is begin januari en ik beslis er terug in te vliegen .. letterlijk natuurlijk –typisch ik. Iemand van Team Paluko zei ooit : <Cas, gij hebt maar twee knopkes : “AAN” en ”UIT”> waarop ik antwoorde : <En “AAN” is “GAAN” !!> .. dus al snel merk ik dat de blessure verre van voorbij is. Ik kan wel janken op dat moment ! Ik neem mezelf voor dat ik doorzet : blessure of niet, het kan me niet schelen verdomme, de oorzaak blijkt toch onvindbaar te zijn en regelmatig wringt Ken Naudts me dan ook weer terug in een normale houding. Het is met momenten “om mijn kas op te fretten” ..

Ik hou het in de wintermaanden op zwemmen, duurlopen en beperk bewust de intervaltrainingen. Ik wil een heeeeel brede basis uitbouwen om mijn Ironmanavontuur zo sterk mogelijk aan te vatten. Ook met de fiets pik ik geleidelijk aan de draad weer op – al wacht ik daar misschien wel iets te lang mee. Ik ga doelbewust ook zo goed als geen wedstrijden lopen om maximaal te kunnen herstellen van alle koppeltrainingen en duurlopen.

Rond 10 maart zit ik in Reek (Nederland) en bedenk hoe ik eigenlijk wekelijks wel ergens een straffe looptraining afwerk. Eens 30km lopen of een paar keer de Muur van Amay of de Côte de La Redoute oplopen zijn wekelijkse kost en dus …. Kan ik evengoed eens een “marathonneke” gaan lopen .. omdat het kan. Tot op die dag was ik altijd kwaad op Leen, een vriendin van me die 5de dame werd op de IM Maastricht in 2015, als ze sprak van een “marathonneke”. Ik vond het ongepast en respectloos om over die magische 42,195km te spreken met een verkleinwoord. Maar nu snap ik haar wel en nu spreek ik ook zo over die afstand. Simpelweg omdat ik binnenkort na 3.8km zwemmen en 180km fietsen niet voor een muur wil staan. Ik wil kunnen zeggen dat ik nog maar enkel dat marathonneke hoef te lopen en dan zit het erop ! En dus schrijf ik me in voor het Vlaams Kampioenschap Marathon te Lier op 26 maart. Op dat moment weet ik echter wel nog niet dat het om een kampioenschap gaat. Ik begin pas met taperen de week voor de marathon en zonder enige druk ga ik naar deze wedstrijd. Wanneer men me vraagt wat mijn gehoopte finishtijd is, antwoord ik steevast : “bwa, niks moet .. heb me niet specifiek voorbereid, 3 uur is goed .. 3 uur 10 eigenlijk ook nog .. maakt niet uit, ik zie wel.” Samen met mijn RUN TMC makker Joris Vanderbeuken – oh ja, ik zit eigenlijk in 3 clubs (RUN TMC = de Tongerse Marathon Club) – zak ik af naar Lier .. zonder stress, druk noch verwachtingen. Maar daar sta je dan : op de eerste rij, minuten voor de start, goeie benen, kilo’s motivatie en slechts enkelen die zich geroepen voelen om ook op de eerste rij post te vatten. De hazen zetten zich voor ons en het startschot klinkt. Al na 20m laat Stan De Vleminck (van een luxe-haas gesproken) ostentatief de ballon van 2h45’ vliegen. Het zou nogal een zicht geweest zijn .. 42km aan die snelheid, met die wapperende ballon aan zijn arm. Ik heb ondertussen ingezien dat het leven aan de durvers is en dus ik ga ik mee met de kopgroep van 10. Er staat wind op het overigens mooi maar best pittige parcours dat loopt over de Ruppeldijken rond de stad. Ik kan mezelf niet bedwingen en doe veel kopwerk naast de twee voorziene hazen. Rond km 5 zijn er al twee vogels gaan vliegen en niemand voelt zich geroepen er onmiddellijk achter te gaan. Het duurt even vooraleer er nog iemand vertrekt maar al vrij snel gaat de deur achteraan wel wijd openstaan. Ons groepje dunt zich geleidelijk uit. Op km 19 vertrekt Malle Eppie .. Malle Eppie is het rare menneke dat ik voor de wedstrijd aan Joris had aangewezen als zijnde een uiterste vreemd kereltje dat bij mij in de eenheid had gediend toen de kiekens nog tanden hadden. Ik zeg nog tegen Stan : “laat die maar doen, ik heb al vaak tegen hem gelopen en hoewel ik hem op korte afstanden niet kan volgen, op langere afstanden geeft ie 8 keer op de 10 gewoon op omdat ie zich opblaast.” Er lopen nu 4 man voor ons groepje uit en ondertussen zijn we nog met 5 overgebleven .. de twee hazen, Els Rens (straffe madam), de man die mij wat later in de koers het vuur aan de schenen zal leggen en ikzelf. Op km 30 stopt één van de hazen ermee en Els is ook weggevallen .. Stan neemt ons met twee verder op sleeptouw –hoewel ik me niet op sleeptouw laat nemen daar ik het niet kan laten langs de man te blijven lopen. Kilometer 35 zegt het bord naast de weg en Stan zegt : “jongens , kom op hè ! Samen blijven werken en gaan hè !! Ik stop ermee !” Zijn woorden zijn nog niet koud of mijn enige concurrent voor de titel bij de Master35+ steekt op korte tijd een cartoucheke of drie af. Ik moet alle zeilen bijzetten om telkens op twee meter te blijven hangen .. Op km 38 geef ik toe en laat de nummer 5 gaan .. Ik vecht verder alleen tegen de felle wind en mezelf. De kilometers zijn op en ik nader het atletiekstadion van Lier met een brede smile op het gezicht en benen vol “punaises” .. mijn kameraad Joris staat me op te wachten daar hij op km 28 uitstapte (hij loopt in Rotterdam over twee weken). Luidkeels roept hij me toe nog ene keer alles te geven en ik doe dat ook. Ik vlieg als 6de het stadion binnen en in de laatste 200m hoor ik straffe Els haar eindsprint achter me inzetten. Die is zomaar even terug gekomen, uit de dood verrezen en heeft mij als rode lap gezien ! Ik zet door tot aan de streep om seconden na mij Els te zien aankomen met haar handen in de lucht. Ik finish in 2HR45’ en word out of the blue Vice Vlaams Kampioen Marathon M35+ ! Totaal onverwacht maar een geweldige boost naar de Ironman toe !

En Malle Eppie ? Die werd derde algemeen !!!! Ongelooflijk dat dat klein trolleke met zijn penske en zijn gekrulde vacht op 2HR40’ wist te finishen !!

De week erna probeer ik maximaal te herstellen want Chris Bessemans, Jimmy Loix en Tim Jorissen rekenen op me om mee te gaan knallen in naam van ZLTC op de ploegenduathlon te Geel het weekend erna. En of het knallen wordt ! Ik loop al jaren wedstrijden maar zo’n raketstart als op die korte duathlon heb ik nog nooit gezien !! Die gasten sprinten 2.5km naar hun fiets, rijden tegen 40 gemiddeld rond op het 20km-lange parcours om dan opnieuw 5km de ziel uit hun lijf te lopen. Ik ben helaas nog niet voldoende hersteld om er een rol van betekenis te spelen. Ik kan mijn naam letterlijk niet meer uitspreken na het fietsonderdeel. En heb alle moeite van de wereld om zelfs mijn helm nog maar los te krijgen. Na drie keer dood te zijn gegaan eindig ik voor het eerst in mijn leven een wedstrijd in de ZLTC outfit. Ik besef dat ik vanaf die dag al mijn energie in de verdere voorbereidingen voor de Ironman moet gaan steken. Ik drijf de fietskilometers op en laat de looptrainingen wat links liggen. Ik neem opzettelijk 2 weken Paasverlof en start mijn fietscampagne met onmiddellijke ingang. En met resultaat ! Waar ik in die eerste weken het grote plateau amper rond krijg – met Tim al roepend achter me “Tandje groter Christophe!” – rijd ik enkele weken later heel wat sterker en vlam ik voor het eerst in mijn leven hellingen als de Slingerberg, Bemelerberg en de Hallembaye naar boven op mijne 53 ! Ik zuig alle tips van Tim, Piet (De Sportmasseur), Maarten en Jimmy gretig op als een spons en zet ze om in de praktijk. Ik rijd enkele cyclo’s van formaat en probeer er telkens ook een koppeltraining van te maken. De Hoka’s gaan overal mee naartoe ! Tot op de dag van ZLTC’s Wintersprint Time Trial weet ik echter niet wat ik moet verwachten op een tijdrit. Maar die dag blijkt dat het harde werk zijn vruchten heeft afgeworpen gezien ik voor het eerst in mijn leven kan concurreren met sterkere fietsers. Ik verbaas mezelf vooral en ben blij als een kind wanneer ik het resultaat van onze tijdrit met aankomst op de Slingerberg voor ogen krijg. Dit is de bevestiging die ik zocht – hoewel .. 20km snel rijden .. is dat wel een echte bevestiging als je binnenkort 180km sterk wil zijn ? Ik hoef echter niet lang te wachten om verder te testen .. de Bilzen111 staat voor de deur en ik ben gebrand om er een serieuze lap op te geven. Geen slap gedoe tijdens het zwemmen, vlammen voor dood op de fiets en lopen alsof mijn leven ervan afhangt ! Dat is althans het plan. Toegegeven : ik ken wel een zwak momentje of twee tijdens het zwemonderdeel en wanneer ik me tussen twee kolenschuppenzwaaiende molens bevind ga ik al eens over tot een slag of twee in schoolslag .. veel tijd zal het me wel niet gekost hebben zeker ? Wanneer ik Peter Vos zijn vrouwtje opmerk aan de kant meevolgend, in haar opvallend gestreept jurkje, besef ik dat hij niet zo heel ver voor me uit zwemt. Ik kom na 18’50” uit het water (wat teleurstellend achteraf gezien). Fris als een hoentje spring ik op mijne Museeuw MC-TT en neem onmiddellijk het risico vanaf de eerste kilometer : “vlammen Cas !!!!” Like a bat out of hell begin ik aan de tijdrit van 100km. Ik sta versteld van het gemiddelde dat ik aanhoud. Net zoals tijdens de marathon van Lier staan er allerlei tempo’s op mijn arm genoteerd waar ik me absoluut niet aan houd. In de eerste ronde passeer ik Peter die deze strijd op een gewone racefiets aangaat en zich ook ineens voor het eerst aan een lange afstand waagt. Ik stoemp als nooit tevoren en de enige afleiding die ik ken is wanneer ik Norbert Collas van PALUKO her en der op het parcours zie staan. In de derde ronde ligt het laatste deel van het rondje er wat nat bij en ook de wind is nog wat harder komen opzetten. Onvermijdelijk bot het mooie gemiddelde van 38km/hr  af naar 37.6 .. maar hey, who cares : ik heb al mijn PR’s vandaag aan diggelen gestoempt en kijk ernaar uit om mijn Hoka’s aan te trekken en mijn sterkste onderdeel te beginnen. Ik haal er uit wat er nog in zit en moet helaas wat aan snelheid inboeten na de TT van 2uur38’ .. ik finish de 10km in 38’41” en besluit dat dit nog acceptabel is op dit nieuwe, zwaardere parcours. Ik eindig als 51ste in mijn eerste triathlon in de ZLTC kleuren, in een tijd van3h40’, en ben uiterst tevreden wanneer ik besef dat ik een half uur sneller ben t.o.v. mijn eerste deelname 2 jaar geleden.

Bilzen111 was een goede niveautest en ik tankte er enorm veel vertrouwen om mijn weg naar mijn ijzeren droom verder te zetten ! Nog 11 weken te gaan ! De lange trainingen gaan ongetwijfeld op een moment beginnen door te wegen maar als ik één ding heb geleerd in 2016, is het wel op tijd en stond een rustdag nemen. Zo liet ik de Frans Schoubben Classic zaterdag nog links liggen om de dag erna met een frisser gevoel alleen 183km te gaan afmalen – moeilijk te vatten dat ik daar binnenkort nog een marathonneke moet aan vast breien. Maar dat komt wel goed : aan motivatie geen gebrek ! Ik doe nog enkele tri’s zoals de ¼ Tri du Lac de l’Eau d’Heure, de 1/3 Caveman Tri en de 1/3 Tri van Aarschot .. C u there ? Of in Maastricht op 6 augustus .. BE THERE !!

Merci aan iedereen die me steunde, op welke manier dan ook, in de voorbije maanden. Thanks ZLTC en TEAM PALUKO !!

CAS

Read more...

Cas is opnieuw ribbedebie!

Published in BLOG

Hij was pas terug, maar na enkele trainingen vond-ie het weer welletjes. Christophe bedwingt nu de Mont Ventoux! Afgelopen weekend presteerde hij uitermate sterk op 2 wedstrijden in onze hoofdstad. En daar hoort een verhaal bij, geschreven door the man, the legend zelve.

 

Beste vrienden van Team Paluko,

 

Hier zit ik aan de voet van Mont Ventoux met voor me een cappucino, een lavendelhoning-ijs, een Perrierke en een laptop staan - het moment dus om een klein verslagje te schrijven van het Hasselts loopcriterium.

Zaterdag 29 mei vond de eerste manche van twee Haspengouw Challenge-wedstrijden in één weekend plaats, de Banneuxrun. De eerste manche van twee - inderdaad - een beetje erover maar goed : what doesn't kill you .. De organisatie van de HC kwam dan maar met het ingenieuze "Hasselts loopcriterium" op de proppen. De Banneuxrun is een weekje later gevallen dan vorig jaar en de Hel van Herk viel dit jaar een week eerder .. vandaar dit dubbel-weekend.

De Banneuxrun moest en zou mijn eerste wedstrijd worden na mijn uitstapje naar Mali, onmiddelijk gevolgd door de Hel van Herk - een 10 mijl van formaat waar ge geen neen tegen zegt (ik toch niet). Zo gezegd, zo gedaan ! De 10k Banneuxrun werd dé grote vormpeiling voor mij, daar ik niet wist wat het gebrek aan wedstrijdritme t.o.v. de andere HC-lopers met zich mee bracht.

De start werd gegegeven en de snelheid zat er direct goed in. Zelfs de technische passage door het onooglijke Banneuxbos - lees het poeperkesbos van Hasselt - deed geen afbreuk aan de snelle start en zo kwamen we al snel met een paar man samen te zitten in een achtervolgend groepje. Voor ons uit, onder andere : de sterke Pascal Van Marcke, Ronny Fillee en de onklopbare Tim Stessens .. Voortdurend speelde de Hel van Herk een rol in mijn wedstrijdverloop. Constant dacht ik: "niet rap, morgen is er nog één", "laat die mannen maar 't gat dichtlopen", "laat die kerel maar gaan, morgen de Hel" .. Ergens halverwege de eerste ronde begon Peter Maris te zingen - zoals vaak .. dan weet men: "ok, we zijn goed bezig, die valt er dadelijk af" .. en dat gebeurde dus ook .. zoals steeds dus.

Op geen enkel moment heb ik naar mijn horloge gezien tijdens de Banneuxrun .. zeer vreemd. De uiteindelijke plaats interesseerde me zelfs niet ! (heb nog altijd de uitslag niet gezien!!) Ik liep louter om te lopen, en te testen waar we staan met de vorm. 35'01" werd de eindtijd en ik was su-per-content - wetende dat ik de laatste kilometer uitgelopen had, aan een veel trager tempo dan de bedoeling was, om niks te forceren. Achteraf bleken mijn hartslagen de goeie vorm te bevestigen : gemiddeld 156 .. laag, héél laag.

 

De dag erna was het de beurt aan de Hel van Herk. Mijn inziens de mooiste wedstrijd van de Haspengouw Challenge. Wegens het selectieve parcours maar ook wegens de afstand. Hier komen de sterkeren onder ons beter tot hun recht .. Ik voelde me al goed na de finish de dag ervoor, ik wist dat ik geen probleem ging hebben met de recuperatie .. ik voelde me super. En dat bleek ook tijdens de eerste klim die dag in Herk. Eén voor één vielen ze als vliegen op die eerste helling naar Wimmertingen en algauw bevond ik me alleen en in de 5de positie .. Een eerste doelstelling van 2015 - podium M35+ in de HC kwam ineens en vooral onverwacht vroeg binnen handbereik !! Ik heb ettelijke keren mijn geluksbrengers gekust - iets dat ik sowieso doe bij de start maar nu zelfs onderweg .. baat het niet, dan schaad het niet ! En of ze geluk hebben gebracht : niet alleen heb ik een zeer sterke 10 mijl-wedstrijd (58') gelopen, ook de 5de stek bleef de mijne èn de tweede plaats M35+ !! Ein-de-lijk !! Ik had vorig seizoen al eens een derde plaats beet in Gotem maar door een blunder van de organisatie was ik al naar huis vertrokken en stond Jan in mijn plaats op de prijsuitreiking voor mijne kilo appels ;-) Jan heeft er appelmoes van gemaakt ..

Veel tijd om te genieten van deze kleine overwinning was er echter niet bij want enkele uren later ben ik gepakt en gezakt naar de Mont Ventoux vertrokken om een volgend verslagje te kunnen schrijven :-) "een loopje naar de top van de Kale Berg". Bij wijze van opwarming ben ik vandaag al eens naar de top gefietst vanuit Sault .. morgen is D-day ! Dé fameuze beklimming vanuit Bédoin. Volgens Norbert is deze enkel weggelegd voor echte venten zoals hij .. en ik dus.

 

To be continued ..

 

Zonnige groetjes uit de Provence !!

Read more...
Subscribe to this RSS feed