BLOG

BLOG

Vijf keer naar de hemel en terug!

by

28 oktober, een datum waar we al even naar uitkijken met het team.  Jaja, lopers kijken uit naar een dagje van afzien!  ;-)

We trekken naar Namen vandaag voor de Citadelrun, een hoogtetraining die we ook vorig jaar al voor onze rekening ‘namen’!  Cas zet zijn tanden in deze organisatie, we kunnen terecht in de kazerne waar hij werkt en het parcours is hem dus niet onbekend.  Hij traint er geregeld en neemt ons graag een keer per jaar mee op sleeptouw om onze spieren en vooral ons karakter een uitdaging aan te bieden. 

We krijgen een divers spectrum van opties voorgeschoteld dit jaar! 

Ofwel loop je (net als vorig jaar) de heuvel op langs Route la Merveilleuse en daal je af langs een bospad, herhaal dit drie keer en je gaat naar huis met de titel ‘Cinglé du Citadel’!!

Op je horloge staan dan zo’n slordige 17.5km met 340hm! 

Heb je zin in de titel van ‘Forestier du Citadel’?  Dan staat er na de drie beklimmingen nog een extra beklimming op het programma!  Niet langs Route la Merveilleuse deze keer, maar langs een bospad dat steil(!) de lucht in gaat (sjtijl om te doen zur!! Inside joke… begrijpen wie begrijpen kan ;-) )  Je steekt bij deze 22.5km met 460hm in je benen!

Voor wie dan nog niet voldaan is, kan beroep doen op de titel van ‘Galérien du Citadel’ maar moet daarvoor nog een keertje extra naar boven.  Langs een pad van kasseien, grind, tunnels, trappen en modder!  Zottekes, maar je kan nadien wel 27km met 740hm aan je palmares toevoegen!  Staat mooi op je CV, niet? ;-)

Om 07.45u in alle vroegte en donkerte staan we mekaar op te wachten op de Motten, om met een militaire stiptheid om 07.55u te vertrekken!  We verdelen ons in de auto’s en de fun kan al onmiddellijk beginnen!  Plezierig is het altijd als we er allemaal samen op uit trekken!  Na het nodig gegiechel en gegibber komen we om 09.00u (net zoals gepland) aan in de kazerne en de sporttassen krijgen een plaatske! 

Tijd voor een ‘stresskaksken’ krijgen we niet!!  Want al onmiddellijk staat de iets oudere tweelingbroer van Cas ons op te wachten! 

Kolonel Castaarmans geeft ons kordaat (en met de pollepel in de hand)  de nodige instructies over het verloop van de training en de rest van de dag!  We krijgen een plan van het parcours voorgeschoteld en onze opdracht wordt al snel een stuk duidelijker!

Het doel is zo klaar als een klontje:  de vijand, alias de vele hoogtemeters, verslaan!  We krijgen de opdracht dat in twee teams te doen, zodat ieder team het gevecht op zijn eigen tempo kan strijden!!  Binnen elk team neemt elk individu dan nog eens zelf de beslissing tegen hoeveel hoogtemeters hij of zij vandaag wil opboksen!!  Maar gevochten zal er worden!!  Voor zover is duidelijk!! 

Na de briefing krijgen we nog exact 5 minuutjes de tijd om trainingen uit te doen, de juiste schoenen aan te doen en nog eventuele overtollige kilootjes te gaan lozen!!  Ja, stresskakskes zijn nu wel toegestaan!  Snel dan wel, want in ‘den oorlog’ is er geen tijd te verliezen!!  ;-) 

Nog even een groepsfoto nu er nog geen gesneuvelden zijn!! Straks is het misschien te laat…

En dan vertrekken we van op het paradeplein (de speelplaats volgens sommigen;-) ) richting strijdtoneel! 

We weten waar we aan toe zijn, aangezien we vorig jaar deze strijd ook gestreden hebben, maar toch vertrekken we weer met de nodige kriebels… 

Aan de voet van route la merveilleuse wensen we mekaar nog even veel succes en begint ieder aan z’n gevecht tegen de vijand, die moet en zal neergehaald worden!!  Ieder op zijn eigen kracht, maar toch samen, dat is nu eenmaal de sterkte van ons team!! 

Zoals afgesproken komen we in twee groepen aan boven aan het theatergebouw!  De vijand heeft bij deze met een eerste aanval te maken gekregen en beseft dat team Paluko een stevige strijd aan het leveren is!  Beide teams wachten mekaar hier op om nog even een plaatje te schieten, een eerste overwinning is binnen!!  Daarna dalen we voor het eerst af door de bossen richting tweede aanval!! 

Vanaf nu doet elk team het op eigen tempo en bestijgen we de vijand een tweede keer!  En de feniksvleugels liegen er niet om, we vliegen naar boven!   De ene al sneller dan de andere, maar toch samen!  Dit doet niemand ons na!

Na de tweede aanval profiteren we even van het uitzicht dat onze vijand te bieden heeft, en dat maakt zelfs de luidruchtigsten onder ons een beetje stiller… 

De derde keer omhoog en het blijft waanzinnig om te doen met onze bende!  We geven mekaar vleugels en blijven mekaar aanmoedigen!  We hebben op die manier ontzettend veel aan elkaar! 

En wat een steun ook van Raph, die ons met de fiets begeleidt en voor bevoorrading zorgt op de momenten dat we daar nood aan hebben!   Merci daarvoor, makker!! 

Nu en dan eens lachen naar de camera van Marc, die voor de meest prachtige foto’s zorgt!  Dank je wel, Marc, ze zijn prachtig!

Wat moet het een ‘impressionant’ zicht zijn om ons hier in groep te zien lopen in onze outfits!!  (ofwel denken we dat alleen maar zelf en denken anderen eerder iets als:  ‘wat een gek idee van die kanarietjes om deze berg op te willen lopen…’ J  In dat geval misschien maar heel goed dat ze niet wisten dat we dat vijf keer van plan zijn vandaag! ;-) )

De derde aanval en iedereen heeft het met het grootste succes overleefd, de Citadel heeft het geweten, oh ja!! 

Proficiat allemaal, we mogen vanaf dit punt onszelf de titel ‘Cinglé du Citadel’ toekennen! 

Team A en team B wachten mekaar ook hier weer gedeeltelijk op!!  Gedeeltelijk, want vanaf hier scheiden de wegen zich een beetje!  De meesten hebben op dit punt hun vooropgestelde strijd gestreden en trekken terug naar beneden voor een welverdiende rust en douche…  Maar er zijn nog zes vrienden die verder willen strijden  en nog meer hoogtemeters te lijf willen gaan!  Zij trekken terug naar beneden vol goede moed!! 

Eens daar wordt het dubbel zo spannend.   Tot dit punt kenden we de route nog van vorig jaar, maar vanaf nu staat er vernieuwing op het oorlogsplan!  Niet enkel Route la Merveilleuse moet eraan geloven… 

Wil je de titel van ‘Forestier du Citadel’ in je rugzakje mee naar  huis nemen, dan is het nu tijd om het bos in te trekken en dit terrein kennis te laten maken met onze loopschoenen!  Vanaf nu wordt het ook wel heel duidelijk waarom er ons aangeraden werd om onze trailschoenen vanonder het stof te halen!  

Een ‘pad’ kan je dit niet meer echt noemen!  We klimmen via Tienne Des Biches…  Dit is pure survival!  De vijand geeft zich niet zomaar gewonnen, zo blijkt, hier moet hard gewerkt worden om de hoogtemeters in de benen te krijgen!!  Hartslag omhoog, ademhaling omhoog, pijngrens omhoog, tempo omlaag…  Lopen lukt hier op stukken echt niet meer, klimmen en klauteren is een betere benaming.  Maar ook in deze omstandigheden laten we ons als team niet kennen. We sleuren mekaar erdoor, en in deze omgeving mag je dat gerust letterlijk nemen!!!  ;-) 

Maar wat een prachtige omgeving…  Bossen, rozentuinen, kasteeltjes, theatergebouwen…  noem maar op, we komen het op ons oorlogspad allemaal tegen, en het is magnifiek!!  Terwijl we aan het afzien zijn (voor sommigen toch) kunnen we toch blijven genieten van al het moois dat deze streek ons te bieden heeft!  We komen op deze manier van strijd voeren op plaatsen waar je nooit zomaar zou komen en dat beseffen we wel!!  We glunderen, stralen, lachen en blijven plezier maken!  Een zalige voormiddag…  Nog een paar afdalingen en beklimmingen en die brengen ons voor de vierde keer op rij boven in de hemel!! 

De voorlaatste afdaling nu, en net als de beklimmingen verschilt ook deze van de vorige drie keer!  Eens beneden maken we ons klaar voor de vijfde en laatste beklimming, als ‘Forestier’ gaan we nu op pad voor de titel van ‘Galérien’! 

Alle zes, geen enkele van de zes geeft zich hier gewonnen!  (Zou het karakter zijn?  Of zou het komen door het feit dat we ‘de-dood-met-de-sabel ‘ voorgeschoteld krijgen als we nu nog deserteren? Wie weet!)

Dit keer staat er een pad van vooral kasseien en trappen op het planning!   Makkelijker wordt het er niet op, laat dat duidelijk zijn, elke beklimming wordt in kilometers wel korter, maar dat wil in evenredige zin dan ook weer zeggen dat de wegen steiler en steiler worden!!  Met al ongeveer 20 km in de benen dus geen lachertje!  Maar moedig beginnen we eraan en we houden de meute samen!   Tunnels…  trappen…  kasseien…  een halloweentocht…  mensen met gekke blikken…  we passeren het allemaal!  Met de nodige omwegen, door een halloweentocht die dag, bereiken we de top voor de laatste keer!  Maar dit is nog niet hét einde…  Daar moeten we nog even verder voor!!! 

We trekken richting beneden en na de laatste kleine ‘hellingskes’ (die op dat moment ook wel een Mount Everest op zich lijken) komen we aan bij de bekroning op onze arbeid!!  DE SCHILDPAD! 

Al uren horen we er verhalen over en weten we waar hij ongeveer moet staan!!  Nu zijn we er!!  Dit is de plaats waar er geen enkele hoogtemeter nog in onze weg ligt!!

We hebben ze één voor één klein gekregen, vertrappeld, crushed like a worm (om het op z’n ‘Bravehearts’ te zeggen!)! 

WE HEBBEN GEWONNEN!! 

De Citadel zal geweten hebben dat team Paluko er vandaag aanwezig was!!!  Oh ja!!! 

Na een overwinningsfoto samen met de schildpad en zes ‘Galériens’ op een rij voelen we ons een beetje de Goden van de Citadel!  En met dat goed-gevoel dalen we voor de laatste keer af om dit keer vol trots terug richting kazerne te lopen!   Het moet ook even gezegd dat deze laatste afdaling ook wel echt de mooiste was!! 

Onze oorlogsvoering zit erop, na iets meer dan 2u30’ is het tijd…  de thuisbasis wacht! 

En ze wachten met de meest heerlijke warme chocomelk ooit!  Een beter recupedrankje hadden we ons niet kunnen wensen!  Ware het niet dat Vicky en Marijke ook nog voor ‘gesmeerde pistolekes’, bananen, chocolade, wafeltjes...  gezorgd hebben!  Een heerlijk buffetje hebben ze voor ons klaargezet en dat smaakt enorm nu!  Na de strijdlust was er nu de eetlust!! 

Dank je wel, dames, om zo goed voor ons te zorgen!!! 

Een welverdiend doucheke en we kunnen terug huiswaarts keren om onze overwinningsroes uit te slapen!!  Dat hebben we wel verdiend na deze strijd tegen de vijand!!  De mensheid mag op zijn beide oren slapen: team PALUKO stond er!!

Rest er ons nog één ding!!

De man bedanken die deze prachtige training en dag voor ons uitstippelde!  Merci Cas!  We zijn er stuk voor stuk sterker uit gekomen, je hebt dat super gedaan! Uren werk aan het uitstippelen van de route en het idee, maar het was dan ook dik de moeite waard!  Het was AF! 

Greetz! Team PALUKO!!

Read more...

‘Den halve’ van Eindhoven!

by

Of ik een ticket wil overkopen voor ‘nen halve’?  Tja… dat moet je mij maar vragen he!  NATUURLIJK zie ik dat zitten!  J 

Voila dan, zo ineens staat er ‘nen halve’ op de planning.  Eindhoven nog wel!  Een specifieke voorbereiding zit er niet echt in met de Victors Cup wedstrijden op de planning, maar ca va…  Hem uitlopen zal wel lukken zeker…  Welke tijd ik voor ogen heb?

Tja…  mijn pr op de halve marathon is nog niet gezet, heb nog nooit een halve marathon als wedstrijd gelopen…  Tijdens de marathon in Maastricht zat ik op om en bij de 1u35’ op die afstand.  Dus iets sneller finishen, tussen de 1u30’ en 1u32’, is een mooi doel! Dan zou ik een gemiddelde van 4’20”/km moeten aanhouden en dat vind ik netjes.  Sneller willen gaan is te hoog gegrepen!

 ’s Morgens opgepikt door Cas en dan richting Maasmechelen om Lindsay op te halen, ze loopt ook mee, dat maakt dat we met drietjes aan de startlijn gaan staan. 

Onderweg nog even stoppen aan een ‘random’ tankstation om nog wat grammetjes te verspelen (om het mooi te zeggen… J ).  En we schieten met vier in de lach!!!  (Bart, één van de broers van Lindsay is er ook bij…) 

Dit station heet toch wel ‘On the run’ zeker!!!  Dit kan alleen maar een positief voorteken zijn!  Fotootje kan hier niet ontbreken… 

 Nummers ophalen in het beursgebouw, aankleden (lange of korte mouw?  Twijfel, twijfel…  de lange dan maar…), alles op z’n plaats zetten, borstnummers recht hangen, opnieuw, opnieuw en opnieuw…  Die dingen hangen nu eens noooooit helemaal goed hé seg…  Storend…  Net als mn veters…  Nog zo iets waar ik me op fixeer voor een wedstrijd.  Ik fiks het altijd om één veter vaster te doen dan de andere…  Eens ik daarop begin te letten maak ik mezelf zot door ze tig keer opnieuw los te doen en te strikken….  Ook hier dus: opnieuw, opnieuw en opnieuw…  tot vervelends toe!!  Erger me er kapot aan, maar kan het dan toch ook weer niet laten… 

 Ok, tijd om de tassen af te geven en richting start te gaan!  Het volk volgen is de boodschap!!  Want het zijn er veel…  ongelooflijk, Mekka in Eindhoven!

Cas besluit nog even op te warmen, Lindsay en ik beslissen dat niet te doen…  het is bijna tijd en ik zou te nerveus worden moest ik pas op het laatste momentje het startvak induiken…  ik beslis dan van de eerste kilometers mijn opwarming te maken!  Ik start in startvak A, om 13.30u.  Nog rap de laatste kledingstukken uitspelen en in Barts rugzak proppen en hopla, startvak in en wat naar voor…  whoop whoop, nog tien minuutjes voor de start.  Lindsay trekt naar haar startvak, ze vertrekt om 14.00u!

Cas niet meer gezien, dus we vertrekken alle drie in ons uppie voor het 21.1 km lange avontuur!

 En hupla…  heb je m weer…  de veter…  eentje zit te vast…  voet op het dranghek en losmaken, opnieuw te vast!  Niet goed… Opnieuw…  opnieuw… en opnieuw…  ik vraag me af hoe ‘autie’ mn medelopers me vinden als ze dit aan t volgen zijn…  Maar hey…  als ik daar, op drie meter van me, ineens een vrouw (oh nee, twee) naast een boom met haar broek op haar enkels zie zitten…  dan besluit ik dat ik toch maar liever bekeken word omdat ik mijn veters 100 keer los maak, hoor! J

De speaker maakt ons klaar, hij spreekt ons toe, hij maakt ons warm, hij zegt dat het nog 3 minuten zijn…

En idd, iets later weerklinkt er een schot en vertrekt de meute voor een tocht van 21.1km, mijn eerste halve marathon is van start! 

 Het volk verdeelt zich en ik loop aan een tempo van 4’20” zoals gepland…  al snel wordt dat 4’15” maar het voelt dik ok… 

Veel volk voor me, nog meer achter me…  en nóg meer naast me…  ongelooflijk hoeveel supporters er hier afgezakt zijn!  Leuk wel!! 

Het rolt…  het rolt netjes aan een constante van 4’10” à 4’15”, nu en dan even 4’20”, dus helemaal volgens schema!  Iets sneller om eerlijk te zijn…  Als ik dit maar ga volhouden…  Maar het voelt leuk, het voelt soepel en het bolt… 

Glad wegdek wel…  ik bedenk me de eerste kilometers dat het hier wel erg gevaarlijk is voor valpartijen…  (Een mens moet zich ergens mee bezighouden anderhalf uur lang natuurlijk!)

Er speelt ook een beetje een kat-en-muisspel met een vrouw voor me…  oh nee, achter me…  och…  terug voor me…  Maar ik beslis me daar in deze wedstrijd niet mee bezig te houden! 

Ik ben hier namelijk louter naartoe gekomen om te testen wat ik persoonlijk waard ben op een halve marathon, en niet in wedstrijd te gaan met anderen!  Just me, myself and I dus.

Dus of ze nu voor me, achter me, of naast me loopt, het kan me eerlijk gezegd dit keer geen barst schelen!! 

Km 10 en een kletske en we zijn in de helft!  Het rolt…  het rolt ok!  Gemiddeld tempo: 4’13”!  Dik ok!!

Km 12 en uit het niets komt er een man rechts naast me lopen en zegt:  ‘Juffrouwke, versnellen kan nog altijd, hé!’

Met verbazing kijk ik hem aan en vraag me af waar hij het over heeft.  ‘Welke tijd wil je lopen?’

Ik vertel hem mijn doel en hij begint me daar zowaar een beetje onder mijn voeten te geven… 

‘Tja… dan loop je veel te snel!  Ik ga voor een tijd tussen 1’27” en 1’29”, jij loopt je kapot hier!’

Ik kijk hem aan en beslis hier verder geen energie aan te verspillen…  het enige wat ik nog doe is ogen trekken naar de man links van me…  die heeft het ‘gesprek’ namelijk mee gevolgd en kijkt me aan met ogen die boekdelen spreken, het moet iets in de aard van ‘waar-moeit-die-zich-mee’ geweest zijn dat we in 1 blik uitwisselden!

Ach ja…  verder maar weer!  Waar waren we…  Ah ja…  ‘nen halve’

En we zitten op km 16 zoiets…  en vanaf hier begin ik me bezig te houden met tellen…  je moet iets doen hé…  Mijn gemiddelde tempo ligt nog steeds op 4’13” en dat voelt goed…  Volgens mijn berekeningen zou ik met een tempo van 4’15” op exact 1u30’ binnenkomen?  En vanaf hier begint dus het rekenwerk naar de mogelijkheden?  Kan ik dit nog volhouden en finishen onder die grens?  En zo ja, tot welk tempo mag ik dan maximaal afzakken?

Och daar se…  mevrouw van het kat-en-muisspel komt weer voorbij!  En het valt me nu op dat ze een coach op de fiets mee heeft.  Coach?  Haas?  Wie zal het zeggen?  Mag dat wel?  Maar het maakt me echt geen fluit uit!!  Als ze t zo wil spelen, doet ze maar!  Ze neemt een voorsprongetje van een 50tal meter, dus het is bij deze echt wel duidelijk dat het haar doel is om voor me te eindigen!  Ach…  ik gun het haar!  Wat doet het er toe op zo’n grote wedstrijd, we moeten hier nu eenmaal niet denken dat we hier wonderen kunnen verrichten!

Elke komende km doe ik de berekening nog eens opnieuw!  Het maakt het wat aangenamer om de tijd om te krijgen zo alleen, want ik zit niet in een groepje dat zich spontaan soms vormt!

Waar ik me ook wel mee bezig houd is de marathonners een hart onder de riem proberen te steken!

We lopen namelijk op hetzelfde parcours…  het tweede deel van hun parcours is het deel dat ook wij afhaspelen vandaag!  Dat maakt dat er nog marathonners op het parcours bezig zijn!!  Zij zitten hier ver in de 30 km en dat is er bij de meesten nu duidelijk aan te zien…  Ze lopen, manken, wandelen, strompelen…  en ik zie mezelf weer bezig…  die laatste kilometers zijn afzien!  Ik heb dan ook ontzettend veel ontzag voor ze, en probeer dat te tonen door een duimpje, een schouderklopje of een kleine aanmoediging!  Hoop dat het ze deugd gedaan heeft! 

We rollen verder… tempo blijft mooi!  4’10” – 4’15”…  Netjes dacht ik zo…

Km 19 en we zitten terug dicht bij het centrum!  En daar is madam met de fietser weer…  Ze heeft het zitten precies…  totaal ‘naar de haaien’ en ik loop haar vlotjes voorbij aan mijn tempo van 4’05” dat ik even geleden aan kon nemen!  (Hey seg, had nog wat over en dacht… zet het maar in… speel je troeven uit… tja…)

Ik hoor haar coach/haas nog een beetje grommelen en hij vertelt haar dat ze me terug moet inhalen!  Het was dus echt wel het doel om me voor te blijven…  Helaas…  k had het haar wel gegund, maar hey, sneller is sneller…  En ik heb nu eenmaal nog wat over om de laatste kilometer sneller af te leggen dan de vorigen…

Doordat ik mijn tempo een tijdje geleden heb kunnen versnellen zie ik nu op een paar 100 m voor me meneer met het blauwe T-shirt ook weer!  Die betweter daar, je weet wel, die wat denkt te weten hoe snel ik moet en kan lopen…  Hij die mijn lichaam beter kent dan ikzelf…  Hij die mijn tempo eens even zal bepalen…  Die daar!! 

(En ja…  je voelt hier enige frustratie, je beeldt het je niet in!  ;-) lol)

En eerlijk!!  Ik vind het zalig dat hij niet zo heel erg veel voor me ligt hier!!  Neh!!! 

Km 20 en we lopen midden in het centrum nu!  Riiiijjjjeeeeenn dik staan de mensen hier de roepen en te tieren, op elke hoek hoor je je naam en daar heb je die feniksvleugels weer!  Het is op deze manier echt niet moeilijk om mn tempo van 4’05” vast te houden!  Het is ook hier dat ik een man met een ballon passeer. Hij is de pacer voor 5u op de marathon!!  Nu groeit mijn respect voor de mensen die ik passeerde nog meer!!!  5u en meer lopen aan 1 stuk!!  Ik doe het ze alvast niet na!!!  Super mannekes!!  Chapeau voor elk van jullie!!

Km 20,5 nog even gek doen voor de foto! 

Km 21 en de finish ligt vlak voor me!  Ze komt dichter en dichter…  en ik ben er wel blij mee!! 

Yes!!  Over de lijn!!!  Ik finish hier mijn eerste halve marathon en klok af op 1u28’37” goed voor een gemiddeld tempo van 4’11”!  Zooooooo tevreden mee!!!  (Achteraf gezien goed voor een bronzen plaats in de catergorie 35+!  #beetjetrotstochwelhierineindhovendatteverwezenlijken)

Maar voor ik tijd heb om dit even te laten bezinken krijg ik een microfoon onder mijn neus geduwd en een camera vlak ervoor!!!  Zonder nadenken begin ik aan mijn allereerste interview!!  De vrouw aan de andere kant van de microfoon vraagt me wat ik er van vond!  En zoals de meesten van jullie wel weten heb ik het nu eenmaal niet zo heeeel erg moeilijk om uit mijn woorden te komen!! ;-)   Al moet ik na dat interview wel heel hard lachen om deze situatie!  Ik…  een interview en straks misschien op de Nederlandse tv…  onwaarschijnlijk…

Ik loop verder de uitloopzone in, want het is hier dat ik met Cas heb afgesproken.  Ik zou namelijk behoorlijk verloren lopen moesten ze me daar alleen laten.  Ik sliep nog toen ze het oriëntatievermogen uitdeelden, voor zover is duidelijk!!

Daar staat hij, naast Bart, die zich aan de andere kant van de herasrekken bevindt!  Ze willen me feliciteren, maar daar heb ik nu even geeeeeeen tijd voor!  Ik heb namelijk nog een missie, ik heb nog een appeltje te pellen met iemand!!  Woman with a mission!  Aan de kant allemaal!!! 

Het is van hier af dat ik op zoek ga naar meneer met het blauwe T-shirt!!!  Oh hell yeah!!! 

Ja doe maar op, Vanherle, maar doe eerst iets aan, veel te koud om zo te blijven rondlopen…  alé dan, trui even over mn rug gegooid en ju…  zoeken nu!

Daar heb je ‘m…  Of niet!  Verdorie, ik ga nu toch nog wel weten wie dat was zeker?  Ik stap op een man met een(!) blauw shirt af en vraag hem of hij het was die me aansprak tijdens de wedstrijd!

Awel…  ‘diene mens’ is diep gegaan precies, hij bekijkt me met ogen van een half dode en ik besef dat deze man niet meer weet aan de voorkant dat hij zijn achterkant ook mee heeft vandaag… Hij is het dus duidelijk niet!! 

Daar!!!  Ik weet het zeker, daar heb je hem!!  Dé(!) man in het blauwe shirt!!  Ik kan het écht niet laten en stap stevig op hem af!!  Al de trots in mijn lijf neemt de bovenhand nu!

‘Dag meneer, ik wil je even laten weten dat ook meisjes kunnen finishen in een tijd tussen 1u27’ en 1u29’, net als jou! Ik dacht dat u dat misschien wel even wou weten!’

Ik moet zeggen dat hij vrij verbaasd op keek toen ik hem zo direct aansprak, maar hey… dit moest even gebeuren!!  Don’t mess with a girl who runs 13.1M just for fun!

Nu zijn ego eventjes gedeukt is, en zijn verbazing half verteerd, wenst hij me dan toch proficiat!!

‘Merci daarvoor, meneer!’  ;-)

Ok…  dat is gebeurd en ik moet zeggen dat het eventjes deugd deed!

En dan nu tijd om zelf even te beseffen dat ik een goede wedstrijd liep en dat ik nog niet aan mijn plafond zit!!  Voel aan alles dat er nog meer in zit dat eruit wil, en dat gevoel is zalig!!! 

Al rillend stappen we naar de geïmproviseerde douches, want koud is het wel na de wedstrijd, zo nat van het zweet!  Die douche is dus welgekomen!!  Niet alleen voor mezelf maar ook voor Cas en Lindsay die allebei ook een schitterende wedstrijd liepen!!  Proficiat vriendjes!!  Top gedaan!!

Het volgende op de planning?  Blijven trainen!  Ik zie jullie dus: on track!! 

And for us ladies:

‘Look like a girl…  Run like a beast!!’

Dikke kus x

Larissa

Read more...

IRONMAN 140.6 MAASTRICHT

Het is vandaag exact 9 weken geleden ... en het lijkt alsof het gisteren was : de ultieme triathlon, de crême de la crême, het neusje van de zalm, de Ironman 140.6 ..

Ik moet eerst even iets bekennen. Voor sommigen is het allicht geen verrassing. Als ik over een wedstrijd niet helemaal tevreden ben kan ik er met de beste wil van de wereld geen verslag over schrijven. Het knaagt dan langs alle kanten omdat het om één of andere reden niet liep zoals ik dat wilde .. vooral wanneer het mijn eigen schuld is. In dit geval knaagde het twee maanden. Ik wilde dan ook zo snel mogelijk verder naar een ander doel. De Cinglé du Mont Ventoux was geen vakantie .. het was therapie – net als het schrijven van dit verslag. Het heeft dus twee maanden geduurd alvorens ik er ook maar aan dacht om dit verslag te beginnen schrijven. Ik kan nu wel zeggen dat ik er (bijna) over heen ben en dat ik kan terugblikken op een mooi seizoen.

Een relaas over de mooiste en zwaarste race waar ik tot nu toe aan deelnam .. in de tegenwoordige tijd alsof ik het opnieuw beleef.

Op donderdag 3 augustus moet ik mezelf serieus inhouden om niet onmiddellijk na het werk al naar Maastricht te rijden. Het Ironmancircus staat er namelijk al en de roep klinkt bijna onweerstaanbaar. Toch weet ik het volwassen kind in me te bedwingen en blijf ik wijselijk thuis in de zetel zitten om de benen wat rust te gunnen .. ik zal ze ongetwijfeld nog nodig hebben. Maar de dag erna ga ik des te enthousiaster richting Het Griend in Maastricht om er de sfeer te gaan opsnuiven en vooral om er mijn startnummer en startpakket te gaan ophalen. Loopmaatje Larissa is ook van de partij en deelt in mijn uitgelaten enthousiasme en ongeduld. In het pakket zitten : “de witte zak”, “de blauwe zak”, “de rode zak”, een badmuts en een über-coole rugzak van het evenement. De dame aan de registreerbalie wil me twee gekleurde polsbandjes aandoen : eentje dat iedereen zal dragen om overal toegang te krijgen en dat dient om het dagelijkse pastabuffet à volonté te mogen nuttigen .. het andere wijst er iedereen op dat dit mijn eerste deelname aan een IM140.6 zal zijn – “dat ziet ge van hier” klinkt in mijn hoofd. Het verbaast Larissa dan ook niks dat ik dat laatste bandje liever wegmoffel in mijn broekzak. Ik weet me ook nog vlug aan te melden bij het tri-team program standje waardoor ik met een zilveren badmuts, in naam van ZLTC, zal starten en niet met de standaard witte badmuts. Het registreren van ZLTC als tri-club maakt dat onze prestaties in het clubklassement van IM Maastricht en andere IM’s kunnen worden opgenomen. Even verifiëren of Davy Metten ook als ZLTC’er geregistreerd werd – neen ? “Zet het er maar bij dan juffrouw ! En geef zijn badmuts maar aan <<moi>> !” Een half uurtje later kom ik Davy dan ook tegen samen met Kevin Stazack. Na een bezoekje aan de merchandise tent en het marktje, keer ik huiswaarts met reeds enkele felgegeerde aankopen op zak. Nervositeitsmeter : nul.

Op zaterdag gaat het terug richting Maastricht om de fiets in te checken. Hij is er klaar voor en blinkt al even hard als ik. Last minute weet ik nog een uiterst handig tasje op de kop te tikken dat op mijn kader zal komen te hangen, gevuld met een paar stevige energierepen. (FOUT N°1) De fiets gaat binnen op Het Griend samen met de blauwe en de rode zak. In de blauwe zak zit namelijk mijn fietskledij en de rode bevat mijn loopgerief. Eens dat alles achter de rug is wordt het verder genieten in de aanloop naar D-day. De verplichte veiligheidsbriefing vertelt ons niks nieuws en dus is er rust in mijn hoofd : geen last minute verrassingen .. i-de-aal ! Het pastabuffet gaat vlotjes binnen. Fotootjes links .. selfies rechts .. Nog even via de merchandise tent want ja .. je ziet al-tijd wel iets dat je eerst toch maar niet koopt maar waar je ’s avonds dan spijt van krijgt. Enfin, opnieuw met enkele aankopen naar huis. Nervositeitsmeter : nul.

RACEDAY !!

Ik haal het “nieuwelingenbandje” uit mijn broekzak en doe het toch maar aan. Kwestie van nederig te blijven. Hoewel ik me had voorgenomen pasta te koken als ontbijt, heb ik daar plots geen zin meer in .. ik bedenk me en eet rijstpap in de plaats. (FOUT N°2) Met wat confituur en een banaan erbij speel ik het ontbijt binnen. Ik vertrek naar Maastricht met enkel nog de witte zak, een “koei van een” energiereep, een banaan, een talisman(neke) en een ton aan zelfvertrouwen. Nervositeitsmeter : nul.

Ik parkeer in de zowat de enige Maastrichtse ondergrondse waar mijn metershoge 2-tonner binnen geraakt en dat tot mijn groot genoegen op de meest perfecte plaats voorhanden, vlak aan de glazen schuifdeuren van het nieuwe shoppingcenter. Ideaal om straks met stramme stelten en al mijn materiaal terug naar huis te kunnen gaan. Met mijn witte zak en al dat zelfvertrouwen stap ik door de nachtelijke sfeer van de stad richting het bike park. Vanuit alle hoeken komen enkelingen met duidelijke ironmantrekken richting Het Griend gestapt : felgekleurde compressiekousen onder losse shorts, rugzak met één of ander triathlonlogo erop, mega-coole pet op, zonnebril op hoewel het nog donker is, gemarmerde armen en benen, een witte zak èn .. een ton aan zelfvertrouwen. Het voelt een beetje als thuiskomen, tussen al die gelijkgestemden.

De fiets staat me op te wachten en is blij me te zien. Ik zeg – echt waar – “Goeiemorgen!” Ik leg de ketting op het grote plateau en ergens midden op de cassette. De talisman hang ik aan het zadel, het reservemateriaal in een daarvoor ontworpen bidon op de kader en de met energiedrank gevulde bidons steek ik op hun plaats. Bijna klaar ! Naar de rode zak .. check .. dubbelcheck .. naar de blauwe zak .. check .. dubbelcheck .. kleren uit en in de witte zak, trisuit aan, wetsuit aan .. terug naar de fiets .. check .. dubbelcheck .. triplecheck .. ja, klaar !! – NEEN, niet klaar Cas :  je badmuts !! Nadat ik ook de witte zak op de voorziene plaats heb afgegeven kom ik tot bij Davy en Kevin en kunnen we onze beginnende nervositeit weglachen tussen de honderden andere atleten die er net zo over denken. Het startuur nadert plotseling heel snel en ik besluit te gaan aanschuiven in de lange trechter van nadars richting de Maas. Nervositeitsmeter : 25.

Ik herinner me de woorden van de speaker tijdens de briefing : “We ask you to be honest in your expected swim time or you’ll get pummeled by faster swimmers overtaking you and YOU WILL DROWN !” Tijdens de briefing kon ik er hard om lachen maar nu is het bittere ernst ! Dus wandel ik door de fuik richting Maas en passeer de bordjes, met de verwachte zwemtijden op, tot ik 1HR05’ zie staan – misschien best nog wat naar voor opschuiven denk ik. Ik ben onder de indruk van al die gouden badmutsen, met de letters AWA erop, die gedragen worden door de All World Athletes. Het zijn stuk voor stuk straffe kerels en madammen die hun AWA status verkregen door aan meerdere ironmanraces deel te nemen dit jaar en/of door verschrikkelijk sterk te presteren tijdens hun race. Ik zou ze bijna willen aanraken .. Tussen de joelende mensenmassa aan de kant hoor ik ineens de stem van Jimmy Loix door zijne Ghettoblaster. De fenomenale playlist die hij in de weken ervoor heeft samengesteld gaat echter verloren in het geroep van de honderden supporters. Ik word stilaan ongeduldig en het mag gaan beginnen .. Nervositeitsmeter : 26 of zo.

Het kanonschot luidt : de toppers gaan te water .. wat later is het aan ons. Geen weg terug nu , ik sla mezelf op de borst (letterlijk) en kus de geluksbrengers aan mijn kettinkje drie keer – komaan Cas, sub 10 uur, you can do it ! Het zwemmen verloopt vlot en helemaal zoals verwacht. Onderweg naar de Australian exit passeer ik redelijk wat zwemmers en dat geeft me een extra goed gevoel. In de passage om het eiland halfweg drijft er veel afval en is het minder aangenaam zwemmen maar voor ik het weet kom ik aan de trap voor de Australian exit : uit het water komen, stukje lopen en 50m verder terug te water gaan. Spektakel voor de toeschouwers natuurlijk. Net voor ik mezelf weer in het water smijt herken ik de uitgelaten bende van Jimmy en Tim !! Whoppaaa, nog maar 2 kilometer te gaan. Tegen het einde van het zwemnummer voel ik echter wel dat het een inspanning heeft gevergd. Ik kom uit de Maas geklauterd na 1HR05’ zoals gepland. Ik had liever nog ietwat sneller gezwommen maar het is OK. Het is helemaal op schema.

Ik kleed me om en besef onmiddellijk dat ik te veel tijd heb verspeeld met deze wissel (T1 meer dan 6’).  Mijn fiets is ongeduldig en klaar om te gaan. De wisselzone is gigantisch en het duurt minuten eer ik op de fiets zit. Soit, ik spring op mijn raket en zet de knop op “aan.” Ah ja, want “aan is gaan !” Ik voel me geweldig vanaf de start en merk dat ik vandaag goeie benen heb. Ik lig goed in de beugel en lijk te vliegen. Na enkele kilometers bereik ik de laatste huizen aan de rand van de stad en draai het gas verder open. Ik concentreer me op mijn houding en hou het hoofd goed laag met de ogen naar voor gericht zodat ik net genoeg kan zien wat er voor me ligt. Ik eet een reep nu het kan. Wanneer ik toch even naar beneden kijk : in gele letters op de weg “AAN IS GAAN !!” geschilderd – zag ik dat goed ??? De benen draaien het grote plateau goed rond en wanneer ik aan de voet van de Geulhemmerberg aan kom schakel ik terug naar de 39. Ik vlieg er vlotter omhoog dan Alberto Contador in een doorsnee Vueltarit ergens midden zijn glorietijd - tenminste dat denk ik toch - en rijd verder naar één van mijn favoriete hellingen van de buurt. De Bemelerberg baart me al lang geen zorgen meer en de ketting blijft er voortaan steeds op de 53 liggen. Hier ben ik Tony Martin die als enige renner het WK tijdrijden te Valkenburg met een 56 afwerkt – tenminste dat denk ik toch !

Wanneer ik wat later de grens over rijd zijn daar die gekke ZLTC’ers weer ; deze keer zijn ze mobiel en met hun vespa’s rijden ze enkele kilometers langs me op richting Hallembaye. Hier laat ik me helaas iets te hard opjutten door hun aanmoedigingen en in al mijn enthousiasme rijd ik plots een paar km/uur sneller dan ik eigenlijk zou mogen. Ik steek opeens verdacht veel atleten voorbij en besef dat ik op het kleinste kroontje lig achteraan, ik rij te hard – niet goed. (FOUT N°3) In de draai naar de in-mijn-ogen verschrikkelijke Hallembaye staan mijn ouders voor het eerst langs het parcours. Het geeft me extra moed in de laatste meters naar de gevreesde kuitenbijter. De eerste passage daar verloopt vlotjes maar toch klinkt er in mijn hoofd de vraag “wat doet dit onding in godsnaam op een tijdritparcours ???” Een tweede reep eten lukt me daarna wel niet, ik krijg de brok gewoon niet af geslikt. Hoewel ik wel degelijk getraind heb met deze stevige voeding lijkt het nu plots een vers gebakken baksteen te zijn die mijn strot weigerachtig terug naar boven werkt. Het gaat ondertussen razendsnel verder richting Riemst en in de bevoorrading tussen Zichen-Zussen-Bolder en Riemst loopt het mis. De eerste vijf vrijwilligers in de post houden enkel bidons met water omhoog. Daarna staan er twee jongedames met een gelletje in de hand. De renner voor me neemt ze allebei .. De volgende vrijwilligers houden bidons cola in de lucht. Die durf ik niet aannemen omdat ik daar niet op heb getraind en omdat Jimmy me had gezegd : “eens ge cola begint te drinken moet ge dat al bijna blijven drinken”. Dat valt te verklaren door de plotse piek in de bloedsuikerspiegel en de snelle daling achteraf. Ik rijd door – ach ja, ik probeer dadelijk nog wel een reep te eten. Nervositeitsmeter : 50 en stijgend.

Op de steenweg naar Riemst zie ik Joris Vanderbeuken die als vooruitgeschoven post fungeert voor de Tongerse Marathonclub. Ik vlieg over de gelegenheidsbrug te Riemst waar dan voor het eerst een hele delegatie van Run TMC me staat op te wachten en me luidkeels aanmoedigt om er een lap op te geven. Ik herken ook Ben Somers in zijn blauwe kogelvrije vest en hij houdt het verkeer voor me tegen om me verder te laten vliegen over het prachtige parcours. Die reep geraakt echt niet voorbij mijn eetstenen en ik moet zelfs alles gewoon weer uitspuwen. Op het rond punt in Riemst staat Piet .. ik moet op hem roepen want hij herkent me niet onmiddellijk. Weer wat verder staat Larissa met haar gezinnetje twee maal op korte tijd langs het parcours. Voor ik het goed en wel besef zit ik weer 20km verder en ligt er een volgende bevoorrading op me te wachten. Na de vele bidons water, een meid met twee gelletjes in de hand. Maar wanneer ik binnen bereik kom draait ze zich plots naar achter om iets te zeggen tegen een andere vrijwilliger en daardoor trekt ze de hand onbewust van me weg – lap, die MOEST ik hebben ! Ik heb namelijk geen vloeibare voeding in het kadertasje gestopt daar ik dacht dat de gelletjes me rond de oren gingen gegooid worden. (FOUT N°4) Nervositeitsmeter : 95 en stijgend.

Ik kan maar niet vatten waarom er zoveel bidons worden omhoog gehouden en zo weinig gelletjes ?! Ik kom terug in de buurt van de Nederlandse grens en voor het eerst begint het me te dagen : dit kan wel eens fout aflopen. Nog voor ik Maastricht binnenrijd merk ik krachtverlies en de bovenbenen doen zelfs een beetje pijn. Paniek slaat toe wanneer ik besef dat ik nog een volledige ronde van 90 Km moet afleggen. Het gaat van kwaad naar erger en het tempo gaat er volledig uit nu. Na de Gheulhemmerweg (die nu ineens niet meer lekker loopt) kom ik op een bepaald moment uit een schaduwrijke holle weg gereden terug de felle zon in en ineens zie ik zwarte vlekken – OH CRAP !! Daar heb je het: hongerklop !! Nervositeitsmeter : astronomische proporties. De Bemelerberg moet ik genoodzaakt aan een slakkentempo over en de weg naar de Hallembaye is een marteling. Ik zie enkel nog het gekende beeld voor me dat striptekenaars gebruiken om voor te stellen dat de stripheld door een verrekijker kijkt – tunnelzicht. De atleten die ik in de eerste ronde voorbijstak komen één voor één terug voorbij. Ik krijg wel terug een gelletje of twee te pakken onderweg maar het is te laat ik zit voor de komende twee en half uur in de twilightzone. Ik rijd rond met een grijsgrauw gezicht en bevind me ergens tussen schemer en donker. Ik rijd nog amper 28 Km/Hr. Op één of andere manier geraak ik over de Hallembaye (deze keer als Tom Simpson) .. is het door de steun van de supportersclub Stevens die er met spandoeken en al staan ? Is het de talisman die zijn werk doet ? Waarschijnlijk beiden.

Ik ben zelfs een paar stukken kwijt blijkt nu. Jean en Ellen stonden ergens op de steenweg naar Riemst bij de 2de passage en ik heb hun toegesproken – al weet ik daar niks meer van. Wat ik wel weet is dat ik daar besefte dat ik nu wel moest cola beginnen drinken. Ik weet twee bidons te bemachtigen in Zichen-Zussen-Bolder en drink ze achter elkaar uit. Het duurt even voor de suikers hun werk doen maar twintig kilometer verder voel ik dat er verandering komt in mijn situatie. Ik geraak terug in een aanvaardbaar ritme en na de lange strook langs het Albertkanaal lijkt het ergste gepasseerd. In Vroenhoven staat Raph te supporteren – vast en zeker het brein achter al de graffiti op het parcours. Ik roep hem toe dat ik een “serieuze patat” heb gehad maar dat ik terug tot leven kom. Vanaf dat moment geloof ik er ook weer in en begin terug kracht te voelen in het onderstel. Eens in Maastricht begin ik te rekenen en ik kom tot de conclusie dat ik 7 minuten over mijn gehoopte fietstijd ga gaan. Dat betekent dat er van de 10 minuten overschot niet veel meer overblijft. Ik had namelijk een rekensommetje gemaakt de week ervoor met de maximum tijden die ik over de drie onderdelen en de wissels mocht doen om sub 10 uur te blijven.

Vlak voor de tweede en laatste wissel zie ik mijn ouders opnieuw staan, op de Wilhelminabrug. Ik ben zo blij dat ik van de fiets af mag na 5Hr24’. Ik moet mijn oriëntatiezin even terug kalibreren wanneer ik op het bankje zit in de omkleedtent (T2 = 3’41”). Maar wederom : tijdsdruk ! Nadat ik weer in gang schiet richting loopparcours zie ik Larissa nerveus staan trippelen in de relay-wisselzone. Ze wenst me veel succes, ik haar ook – tenminste dat denk ik toch ??

De eerste loopmeters lopen echter verrassend vlot en ik zie het weer helemaal zitten. Eens over de brug zit ik op de eerste van 4 ronden. Het gaat goed vooruit en ik begin weer te rekenen – haal ik het nog of is het kalf verdronken ? Jimmy staat met de hele bende me weer op te wachten. Jef en Marina ook. Er staat werkelijk o-ve-ral wel iemand die ik ken : in elke straat, in elke bocht !! Het geeft een mens vleugels, zelfs na al die zware inspanningen ! Het bergje aan Andre Rieu’s huis doet pijn maar ik maak er een erezaak van om het steile bochtje op het eind toch aan de binnenkant te nemen – STEIL met korte “-ei” ;-) Een beetje verderop staat de familie Beusen. Van daar loop ik naar Norbert en Chantal .. door naar Marc Roosen. Verder naar Patrick en Nora … terug naar Norbert, naar Kevin, naar de geweldige RUN TMC-delegatie met hun spandoeken. Ik loop op het juiste ritme om de marathon in 3Hr10’ af te haspelen maar ik besef wel dat ik een marathon moet lopen na 3,8 Km in de Maas en 180 Km op een heel uitdagend parcours – en de man met de hamer naast me (die het vanaf nu op mij gemunt heeft). Heel wat anders dan de vier marathons die ik allen liep met deze IM140.6 in gedachten en allen rond de 2Hr45’ wist af te leggen.

Op het vrijthof is het zover : het rode bandje !! Ik krijg een rood haarbandje rond de arm wanneer mijn eerste ronde erop zit. Een straat verder staat de familie Stevens met Pascal en Raph. Ik stuif een minuut later over de markt waar de finish voor het eerst in zicht komt. Ik bots er op een muur van oorverdovend lawaai en de haren op mijn armen komen recht op te staan. Eens terug aan de Maas zie ik mijn ouders weer staan. Trouw op post. Mijn Pa registreert nauwkeurig de rondetijden en weet me na de race te zeggen dat er elke ronde telkens exact drie minuten verval bijkomen.

De tweede ronde verloopt ook nog goed maar ik merk dat ik snelheid verlies ook al doe ik zo hard mijn best. Ik loop opnieuw van supporterskliek naar supporterskliek tot ik op het Vrijthof ben : het blauwe bandje !! Het gejoel aan de kant wordt alsmaar luider bij elke kilometer en de sfeer op de markt is met geen azertytoetsenbord te beschrijven – wie gebruikt nog een pen ? Het bergje van André doet pijn maar Kevin staat boven op me te wachten. Hij loopt een stukje mee maar een plotseling-uit-de-grond-opgeschoten jurylid wijst me erop dat dat niet mag en hij dreigt me een gele kaart te geven. “Sorry Kevin, beter niet meer doen makker!” Ik kom er met een verwittiging vanaf en neem me voor niks te riskeren : niemand meer laten meelopen en zeker niks maar dan ook niks aannemen van supporters ! Onderweg probeer ik terug te rekenen of ik mijn doel ga halen maar het lijkt wel alsof ik de relativiteitstheorie opnieuw aan het staven ben en dus moet ik mijn denkwerk telkenmale stopzetten – niet denken Cas : lopen !!! Het groene bandje lonkt en ik ben dolblij wanneer ik het aan de arm heb. Met iets meer dan een ronde te gaan geef ik een paar high fives aan o.a. Pascal en Raph in de Brusselse straat. Ik loop over de markt en hoor de speaker thv de aankomst een finisher luidkeels bevestigen dat hij een Ironman is. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe ik daar over 10 Km ook over die mat ga lopen ..

Mijn ouders staan er weer. Opnieuw drie minuten aan de broek. Ik doe teken dat het goed is en dat ik nog maar één rondje moet lopen. Ze zijn nog veel blijer dan ikzelf want wie ziet zijn zoon nu graag zo afzien ?? Laatste keer die molshoop op .. laatste keer door die glooiende wijk .. terug over de kasseien van het centrum, die er ook maar los ingesmeten zijn. Op naar het Vrijthof !! Ik ben ondertussen wel al tot het besef gekomen dat ik net over de tien uur ga finishen maar het kan met geen r*#t schelen : ik word een Ironman !

Ik kom om de bocht en zie voor de laatste keer de vier trechters waar je na elke ronde een bandje krijgt. Ik loop tussen de linkse nadars en reik de hand hand gretig uit – “Geef hier dat gele bandje !!” Ik sla een indianenkreet uit en zet zowaar een kleine versnelling in. Tenminste dat denk ik toch ?! Ik groet voor het laatste de club Stevens en loop de laatste hectometers naar de triathlonhemel. Sint Pieter staat er te wachten met een micro in de hand .. na een marathon van 3Hr24’

Ik duik de arena in en het volk wordt gek .. ze roepen al-le-maal mijn naam. Tenminste dat denk ik toch ?!? Ik versnel een laatste keer (ook dat denk ik toch) en sla voor het eerst in vier ronden niet af naar links voor een lusje door Maastricht maar ik richt me op de rode loper die voor me uitgerold ligt. Het volk wordt uitzinnig nu en staan rijen dik tegen de nadars te schreeuwen. De rode mat schuift onder me door, ik bevind me nu in een aanhoudende zweeffase op een meter boven de grond.

De wereld gaat op pauze .. letterlijk ! En het geluid gaat plotseling af .. Sint Pieter roept :

“CHRISTOPHE CASTERMANS … YOU ... AAAARE ... AN IRONMAN !!!!!”

 

Ik finishte na 10Hr05’ .. niet slecht voor een eerste IM140.6 maar er zat ongetwijfeld meer in als ik mijn verstand had gebruikt.

Ik zou nog een bladzijde of twee kunnen schrijven over de geweldige eerste minuten en uren na de finish, de fantastische dag nadien maar ik ga u rust gunnen beste lezer. Uw ogen zullen moe zijn .. het belangrijkste is verteld. Misschien wel nog even dit. Door de fenomenale prestatie van Davy Metten, die finishte net onder de 09Hr30’, werd ZLTC winnaar in zijn categorie in het clubklassement !! Hoewel ik mezelf nog steeds voor de kop kan slaan dat ik weer persé iets anders ging eten dan gepland voor de race, dat ik energierepen meenam waar een volwassen eland twee strenge winters op kan overleven, dat ik me liet verleiden om sneller te gaan vliegen dan het vluchtplan voorschreef en dat ik geen vloeibare voeding als back-up had voorzien .. ben ik zeer fier dat ik deel mocht uitmaken van een teamprestatie van ZLTC. We zijn bij deze uitgenodigd voor de 70.3 te Barcelona in mei 2018 om er de strijd met andere clubs aan te gaan . Ik kan het niet genoeg benadrukken : dit komt door de buitenaardse prestatie van Davy ! Ik zal de volgende keer wel voor een sub 10 uur tijd gaan. En dat gaat me lukken ook !

Bedankt aan iedereen die er voor me was die dag !! Bedankt voor alle aanmoedigingen langs en/of op het parcours !! Bedankt voor alle felicitaties na de race !! Bedankt om me tot vervelens toe te laten “stoefen” dat ik een IM140.6 liep !! You guys are IRON !!

CAS

Read more...

About an Iron Marathon…

by

Trainen, trainen en trainen…  heerlijk om zoveel kilometers te mogen maken en gewoon 5 à 6 dagen op 7 mijn loopschoenen aan te mogen trekken om te doen wat ik graag doe…  deur uit en lopen…  Heerlijk toch!  De vlot goed en het lukt vrij wel om de geplande trainingen op de juiste momenten uit te voeren! Nice…

Even ter verduidelijking… op dit moment ben ik geen marathonloopster…  op 7 mei liep ik voor het eerst een marathon op de Wings for Life World Run…  ok…  geslaagd, dubbel en dik geslaagd…  maar o zo per ongeluk!!! 

Ik blijf er bij, wil niet dat iemand me een marathonster noemt daarna…  Dat zal ik pas zijn als ik op 6 augustus erin slaag om die magische afstand voor de tweede keer af te leggen! 

Maandag, 31 juli, en de laatste trainingsweek gaat van start, de moeilijkste waarschijnlijk…  Nog zes keer slapen en taperweek is begonnen bij deze…  Bijna geen loopjes op de planning, maar rust, rust en nog eens rust ter afwisseling…

Geen loopje deze maandag dus… Wel even start2run mee gaan begeleiden om niet zo helemaal het gevoel te hebben dat ik niks gedaan heb vandaag… 

Dinsdag, nope, geen loopje…  tanden bijten…

Woensdag…  jaaaa, ik mag nog even…  training, de laatste, met Piet, met een versnelling van 5000m en nu mogen de schoenen weer aan de haak…  Nog even in de kantine de laatste tips and tricks van mn teammaatjes op gaan slaan en dan… ja, je raadt het nooit: rust!

Maar, ik voel me klaar…  benen voelen goed, ben uitgerust, voel me klaar…  voel me gewoon echt klaar om eraan te beginnen en vanaf deze laatste training kijk ik er echt naar uit om te mogen starten! 

Donderdag…  rust…  aaargghh… 

‘Vanherle, je moet staan springen om te mogen lopen zondag!! Dat is het doel van taperen!’

Ok, dat zal wel gaan lukken, mijn schoenen vragen zich nu al af of ik kwaad op ze ben…  staan daar te bestoffen ocharme…  tssss…

Vrijdag, nog twee keer slapen! 

Helaas, geen loopje…  Maaaaaaarrrrrrr…  het avontuur begint nu wel écht echt!!  Vandaag naar Maastricht, en daar kijk ik wel naar uit! Cas en ik trekken samen naar de Iron Man hoofdstad van het moment om ons voor te bereiden op het avontuur, elk ons eigen doel zondag!!  Het ene al heel wat grootser dan het andere. 

Starterspakket halen samen met Elke Muermans (zwemster van ons team), expo eens bezoeken en naar de briefing terwijl we ons volproppen met koolhydraten (lees: aangeboden pastabuffet was heerlijk!)… 

t Is leuk om hier tussen ‘de echten’ te mogen ronddartelen.  Nieuwe schoenen gekocht zelfs!!  Fluoroze… omdat dat nu eenmaal ‘the new black’ is gewoon!!  ;-) Voila… 

De kriebeltjes beginnen nu toch wel echt te komen, maar het zou abnormaal zijn, moest dat nu niet het geval zijn he!! 

Zaterdag en vandaag mogen de loopschoenen aan!!!  Heeeeel eventjes toch!!  Benen prikkelen heet dat dan! (Heb ik me ook maar laten vertellen hoor, ben geen pro ;-) )

Er staat een 3km loopje op de planning met hier en daar een kort sprintje… 

Namiddag toch nog maar eens even met team Riemst afgesproken in Maastricht.  Vandaag mogen we namelijk ook in de wisselzone!  En ik wil alles toch wel eens van dichtbij gezien hebben vooraleer ik hier morgen vol spanning op onze fietser (William Huls) sta te wachten! 

Ok…  de checklist met voorbereidingen is volledig afgevinkt en we zouden er klaar voor moeten zijn!!  Op tijd het bed in vandaag om de nodig uren slaap goed mee te kunnen pikken.  Ah ja…

Zondagmorgen en de ogen gaan al vroeg open natuurlijk…  spanning, kriebels, spanning, kriebels…  ze wisselen mekaar in een speedtempo af!!  Rolluiken omhoog en de zon straalt heerlijk… en hupla de eerste emoties schieten al door mijn lichaam bij het zien van de straat…  Zijn hier toch wel een paar Paluko-hooligans langs geweest deze nacht die de straat prachtig beschilderd hebben!!  Wat een super verrassing!!  Bedankt, jullie zijn schatten!!  Dit is zo leuk om te zien en het geeft al onmiddellijk een enorme boost om er tegenaan te gaan vandaag!!

En ja…  ik ben hyper!!  Ik hol van de ene naar de andere kant van het huis en weet eigenlijk feitelijk niet echt wat ik aan het doen ben!!  Besef dan dat ik nu best energie kan sparen in plaats van er onnodig op te maken en besluit degelijke koolhydraten op te nemen en me in de zetel te planten…  Alé… eventjes toch want ik ontdek net de ‘IronMan Track app’…  Cas kan elk moment voorbij komen in Vlijtingen en omdat m’n gat nu eenmaal niet gemaakt is om lang te zitten besluit ik dan maar even met de rest van het gezin te gaan supporteren!!

De app geeft aan dat onze zwemster, Elke Muermans, uit het water is gekomen na een tijd van 1u09’29”!  Wauw, wat een knappe tijd!!  Meer dan vijf minuten sneller dan ze verwacht had!!  Topprestatie Elke, je hebt dat super gedaan!!!  Proficiat!!

Ondertussen blijven de berichten binnenstromen…  En binnenstromen is dan nog maar een understatement!!  Niet te geloven hoeveel mensen er aan me denken en hoeveel steun er komt van elke mogelijk hoek!  Zalig gewoon!!  Rond 11u besluit ik de gsm zelfs uit te zetten en achteraf de berichten verder wel te checken…  Concentraré nu Vanherle!! 

12u en we zijn er!  Tom, de kinderen en ik zitten in het event area in het Griendpark waar ik me probeer te focussen op wat er gaat komen…  en ja… ik ben zenuwachtig…  enorm nog wel…  het kriebelt langs alle kanten.  En wie me een beetje kent weet er wat er voor elke, maar dan ook echt voor élke, wedstrijd door mijn hoofd spookt: ‘Verdorie, dit gaat me vandaag niet lukken…  kan ik dit wel??’

Tussen die hersenspinsels door volgt Tom William op de voet!  De app geeft toch wel een betrouwbaar beeld over waar onze fietser zich op het parcours bevindt.  De richttijd voor binnenkomst in de wisselzone staat nu al een tijdje op 14.22u dus beslis ik rond 13.50u toch stilaan richting daar te gaan! 

Volgens diezelfde app zou ook Cas moeten aankomen zo meteen…  ergens rond 14.05u.  Terwijl ik op William sta te wachten zie ik hem inderdaad af komen snellen!  Omkleden van fietsen naar lopen en daar gaat ie!  Leuk dat we mekaar op die manier toch nog even kunnen aanmoedigen op het parcours zelf!  Hij roept nog even dat hij een hongerklopje heeft gekregen op de fiets!  Niet praten, lopen nu, Castermans!!  Komaan hé!!  Gaan!!  Ah ja… aan is gaan hé!  ;-)

En de spanning stijgt!!!  Elke komt net aan om me aan te moedigen en William te zien finishen!  Leuk al die steun!! 

Tom roept van achter de rekken dat William over de finishlijn is!!  Dat wil zeggen dat hij nog met zijn fiets naar de ‘parkeerplaats’ moet lopen en dan richting mij moet lopen!!  En ik zie hem komen… Man…  De zenuwen gieren door mijn lijf…  Binnen luttele seconden start ik aan wat mijn tweede marathon hoort te worden!!  Ik staar…  ik blijf staren en William komt dichterbij, dichterbij… dichterbij…  Alles staat gegrift ergens in wat mijn geheugen moet voorstellen…  Hij is vlakbij, ik zeg dat hij het geweldig gedaan heeft en ik buk me, neem de chip rond zijn enkel en bevestig hem aan de mijne!!  Links, dat hoort zo om een of andere reden! 

William roept me toe: ‘Sub 10 hé Larissa, komaan!!’  Zou ons dit echt gaan lukken onder de 10u?  Dat is nog even toekomstmuziek! 

En daar ga ik… onder de ‘IronMan run’ boog door! En daar staan de eerste supporters al… Vlak aan de start!  Hoe geweldig!!  Super om te zien!  Het geeft al onmiddellijk de juiste vibes mee en zoals het gewoonlijk gaat: de eerste passen zijn gezet en de zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon!  Zo gaat dat nu eenmaal… Ik ben aan het doen waarvoor ik hier ben en wat ik graag doe…  Zalig!

De brug in Wijck over en het parcours op…  het parcours dat we hier vier keer gaan doen vandaag!  En waar ik me mee bezig gehouden heb de eerste kilometers?  Tempo!  Had me op voorhand voorgenomen niet sneller dan 4’30”/km te lopen en awel, ik ga me er echt aan houden se!!  Wil liever dat tempo grotendeels kunnen vasthouden dan de eerste helft als een speer vertrekken om dan de tweede helft te moeten verderstrompelen…  Dus…  4’35” it is!! 

Na een paar km en een aantal supporters verder lukt het me vrij goed het beoogde tempo vast te houden, dus dat zit goed!  Klokkijken is nu niet meer elke 100m nodig, dus genieten we van de eerste ronde.  Aangezien ik deze week nog maar weinig kilometers gemaakt heb en niet vaak ben gaan lopen, is de honger groot genoeg om dubbel en dik te genieten, de eerste ronde is in elk geval fantastisch!! 

En de verrassing is des te groter als je ontdekt wie waar allemaal post gevat heeft om me een hart onder de riem te steken! 

En jullie waren met veel… jullie waren met ONTZETTEND veel!!  Wat doet het deugd om zoveel familie, vrienden, kennissen, bekenden en zelfs onbekenden te horen roepen!!  Jullie zijn echt massaal naar Maastricht gekomen om naast het parcours te staan en me te komen helpen om die 42.195km te overbruggen!! 

Wat doet dat zo ontzettend goed, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik nog water-oogjes van zoveel emotie die daarmee gepaard gaat… 

Wat doe ik dit graag… Wat doe ik ontzettend graag mijn loopschoenen aan en gewoon een blokje om…  Vier keer dan vandaag, maar enfin!! 

Waar ze hier in Nederland niet op bespaard hebben is bevoorrading!  Verdorie…  zonder energie val je op het loopparcours alleszins niet… Het is hier zelfs oppassen geblazen dat je je niet overeet, met zo’n uitgebreid buffet naast de weg…  LOL!! 

Op km 9 beslis ik dan ook al maar meteen een gelleke aan te nemen en op te slurpen…  Beter al maar wat energie erin steken vóór er een klopje aankomt!!  Voorbereiden is al een half werk he…  ah ja…

En daar kom ik voor t eerst bijna aan het Vrijthof…  Hier is het al even opletten, want hier kom je aan een ‘sluizensysteempje’.  Strak en duidelijk eigenlijk, handig ook voor de supporters, weten ze een beetje hoeveel rondes al die lopers al afgelegd hebben!  Heb je je eerste ronde beëindigd, ga je door sluis 1 en krijg je een gekleurd bandje aan je arm.  Elke volgende ronde ga je door de volgende sluis en krijg je een andere kleur!  Vier bandjes geeft je het recht om te finishen!  Maar dat is iets waar ik nog niet mee bezig ben!!  Heb er nu 10 km opzitten, dus dat is voor later…  Nog 32 te gaan!  Aftellen is dus nog geen optie!!  ;-) 

Voorbij de eerste sluis en richting Markt nu…  Hey…  een bende hardroepende Palukezen hier!!!  Leuk!!  Al die gele shirts vallen goed op!  Ze roepen en tieren dat het een lieve lust is!  Zalig gewoon!  En dan de markt op…

Tja…  en daar wordt ne mens wel even stil van…  Jaaaaaaa, zelfs IK(!) word daar even stil van…  Ongelooflijk wat een ervaring die eerste passage op de markt was…  Je loopt tussen twee nadars op een rode loper getatoeëerd met het IronMan teken.  Achter de nadars bevinden zich mensen, rijen dik, met honderDEN moeten ze geweest zijn…  joelende mensen, ze schreeuwen zich de ziel uit het lijf.  Of ze je nu kennen of niet…  Ze roepen, ze tieren, ze brullen…  ze supporteren voor je met heel hun hart en ziel!!  En dat gevoel dat daar bij komt kijken is gewoon onbeschrijflijk!  Het raakt je tot in het diepste van je ziel en je weet even gewoon niet meer waar je het hebt. 

Ik kreeg er steken van in mijn rug…  vermoedelijk kwam dat doordat mijn vleugels hierdoor fameus begonnen te groeien…  Ze braken door mijn loopshirt en ik vloog… ik vloog over de rode loper…  Ik voel aan mijn ogen dat ze glunderen, ze stralen, mijn kaken geven een stralende glimlach aan het publiek en met dat gevoel start ik mijn tweede ronde op het parcours!

Nu dat ik zo ongeveer weet wie waar staat op het parcours krijg ik mijn kilometers om door van persoon tot persoon of van groep tot groep te lopen!!  Jef blijft me bij elke ronde zijn tips geven en ik neem ze aan in dank en handel er naar!  Ik blijf ook gretig gebruik maken van de bevoorradingsposten.  Vooral voor het water en de sponsen ben ik heel dankbaar!!  De temperatuur valt dan met 22 graden goed mee (stel je voor, 6 augustus; het had evengoed 35 graden kunnen zijn!!!)  maar het zonnetje zorgt toch wel voor de nodige warmte!  Dus een beker water waar ik elke keer toch wel een paar slokjes van kan nemen (goede tip trouwens, mannen, om dat bekertje op mekaar te pitsen!!) en elke keer een spons om mezelf wat af te koelen!  Vooral mijn hoofd heeft hier het meeste baat bij!! 

De tweede keer de berg bij André Rieu op (korte maar pittige helling) en alles zit nog fris… Ronde twee gaat vlot voorbij!  Tweede bandje op het Vrijthof, Paluko met groot lawaai, en de tweede passage op de markt!

Ronde drie vangt aan!!  In het begin van elke ronde kom ik de bende van ZLTC tegen en Jimmy heeft zelfs een ganse installatie rond z’n nek met n micro.  Daarmee moedigt hij Cas en mij aan en dat is wel leuk!  Hij roept dat ik in de helft zit en dat het spelen voorbij is… ‘Nu begint het pas hé, Larissa’ hoor ik hem nog roepen in mijn voorbij gaan.  En gelijk heeft hij natuurlijk!  De derde ronde verloopt natuurlijk niet meer zo soepel als de vorige twee.  Ik kan mijn tempo van 4’30” à 4’35” nog wel vast houden maar het kost me nu wel een pak meer moeite!! 

Km 29 en ja hoor, daar is ie…  Net zoals op training begint de ITB zich te laten voelen.  ITB is de Illiotibiale band die aan de buitenkant van de knie zit.  En ook op training begon hij zich te laten voelen op 29 km.  Nu dus ook… dat is minder…  Maar de wedstrijdadrenaline zorgt er wel voor dat het allemaal iets minder pijnlijk is dan op een training!  Dus ca va…  we kunnen er nog even mee door! 

Al beslis ik vanaf km 30 toch even meer tijd te nemen om mijn water degelijk op te drinken en vermindert mijn tempo bij een aantal (niet bij alle) bevoorradingsposten toch wel aanzienlijk.  Niet zo bevorderlijk naar mijn eindtijd toe maar wel positief voor de knie die toch wel even kan bekomen van het groot aantal schokken die ze per minuut te verduren krijgt! 

Derde keer op het pleintje aan ‘Sterre der zee’ en ik besef dat ik mijn gezin hier voor de laatste keer ga zien staan en beloon ze met een klaphandje in mijn passage.  De volgende ronde gaan ze hier niet meer staan maar gaan ze richting finish vertrokken zijn.  Bijna op het Vrijthof en ik zie dat er hier wel een heel aantal supporters bij gekomen zijn…  hoe hartverwarmend allemaal!!

Derde bandje…  Welke kleur het net was weet ik niet meer, maar dat het NIET geel was weet ik wel…  De reden daarvoor is dat het gele bandje het laatste was…  En eerlijk gezegd: ik keek er in deze fase van de wedstrijd wel heel hard naar uit om dat gele bandje rond mijn arm te krijgen!  ;-) 

Nog een loopje over de markt en ronde vier, en dus de finale ronde, kan van start! 

En ik ben heel blij dat ik mama en papa aan het begin van de vierde ronde zie staan.  Want het wordt natuurlijk zwaarder en zwaarder!  Maar het gaat nog…  Onder de Kennedybrug, langs de Maas, en we trippelen verder…  tot aan het kasteeltje van André Rieu… en hey… wat is hier gebeurd???  Wat hebben ze in Godsnaam met die helling gedaan…  Shit man…  Eén of andere onmens heeft die berg ineens dubbel zo hoog en drie keer zo stijl gemaakt!!  Maar ik loop!!!  Ik LOOP ‘m op!!  Ik – zal – niet – wandelen – bij – die – helling!!  Ik loop de wandelende marathoners voorbij!  Mijn tempo van 4’30” is ondertussen wel wat afgezakt hoor!!  ;-)  Amai…

Maar er is nog niks verloren… Als ik mijn klok bestudeer en tel hoeveel km ik nog moet en hoelang ik erover doe… Dan kan ik mijn vorige record van 3u19’58” (Tjaaa, ik weiger het 3u20’ te noemen…) nog verbeteren!  Mijn tempo zit in elke geval nog mooi onder de 5’00”, dus ca va! Tevreden mee hoor!

Km 35 en het wordt echt met elke stap zwaarder nu…  Die alombekende km 35 toch…  Elke pas wordt nu voelbaar en ik loop nu echt van supporter naar supporter!  Elke helling naar beneden is mooi meegenomen en de sponsen blijven hun werk mooi doen!! 

Het leuke aan ronde vier is dat mensen je beginnen herkennen en nu steeds harder en harder supporteren als je passeert!!  Wat een deugd doet dat toch…  met geen pen te beschrijven!!!  Laat dat duidelijk zijn!!

Bijna aan het Vrijthof… Bijna… BIJNA…  nog even… nog heeeeel even en ik krijg dat begeerde gele armbandje!!  Ik loop de vierde en laatste sluis in en grijp toch wel bijna naast het bandje zeker…  tsss…  Maar ik heb ze…  Ik heb vier gekleurde bandjes rond mijn pols en loop (Alé, daar moet het toch voor doorgaan… ;-) ) richting markt!  Op een 200-300tal meters voor de finish lopen mijn teammaten achter me aan!  We mogen hier met ons drie over de finish lopen!  Geweldig…  We lopen de laatste paar 100 meter samen maar eigenlijk weet ik zo heel goed niet meer dat ik op dat moment nog leef…

De markt op nu…  de rode loper onder onze voeten…  en daar is ze…  de splitsing…  de fameuze splitsing:  links voor de lopers die nog rondes te gaan hebben, rechts voor de finishers…  en ja ik ben blij… blij dat ik ga stoppen met lopen nu en over die finish mag gaan…  William en Elke komen nu vanachter me vandaan en lopen naast me! 

Merci aan William trouwens om mijn arm in de lucht te steken, want zelf was ik daar niet meer toe in staat! ;-) J

Net voor we de finishlijn oversteken zie ik onze burgemeester nog staan!!  Hoe leuk dat hij net daar ons staat op te wachten!  Dat geeft wel de nodige voldoening voor onze inzet!! 

Wat een gevoel…  pauzeknop op garmin indrukken en het zit erop…  Geweldig!!!  Wat een gevoel…  Ik zie de palukezen door de mazen van het net… letterlijk, want ze staan handjes te geven tussen twee herasrekken die ons scheiden van elkaar en die bedekt zijn met doeken en reclameborden!  Heerlijk dat jullie er waren!  Jullie waren zo’n grote steun!!  Onbetaalbaar!

Als ik me omdraai zie ik Cas!  En je gelooft het nooit!  Hij finishte 2 minuten(!) voor ons!!  Moesten we het gepland hebben… het zou nooit lukken!!  2 luttele minuten verschil! Hoe cool is dat!!!  We lopen dus met ons vieren verder in de uitwandel strook en komen in de ‘kiss en hug area’!  We staan als atleten wel in onze eigen zone tussen de nadars maar links en rechts krijgen familie en vrienden de kans om ons te komen feliciteren!  En we horen onze naam langs alle kanten!  Ook Christian Bamps en Guy Kersten staan ons zo trots als een pauw op te wachten!!  Iedereen is apetrots gewoon!  Apetrots…  Wat een grote voldoening van die weken vol trainingen… 

Foto hier, foto daar… nog eentje… nog eentje met die… nog eentje met hun…  nog eentje met die anderen… oh, wacht… ik wil er ook nog eentje… we lijken wel bekende atleten…  hihi… stiekem wel leuk hoor!  (eerlijk is eerlijk he… ;-) )

Beetje bijpraten met alle supporters (terwijl we zo nu en dan duizelig zijn van alle aandacht… en ja… misschien ook omdat ik net een marathon liep of zo.. ;-) ) en dan komt het besef: ik deed het… ik liep zonet mijn tweede marathon!!  En jaaaaaaaaa…. Nu mag het!!  Nu mag het gezegd!! 

 

IK BEN EEN MARATHONER!!!

Ik laat zo even mijn adrenaline de bovenhand te geven en ik roep en tier zo een beetje de ganse markt bij elkaar!  (Mijn excuses aan de omroeper die even op de achtergrond verdween daardoor…)  Ik ben blij… ik ben enorm blij… want ik kan het… ik kan aan een degelijke tijd een marathon afstand afwerken en dat gevoel is gewoon abnormaal… Mijn marathontijd van vandaag is 3u16’18” en bij deze ben ik wat ik al heel lang WIL zijn… ik ben een marathoner… en daar komen de watervallen over de wangen…  ik ben zo gelukkig…  Ik kan dit zelfs niet neerpennen zonder tranen te laten vloeien… 

Wacht even… mijn verslag gaat dadelijk verder… even een zakdoekje halen voor de traantjes…

Ja…  daar zijn we weer!! 

Fotoreportage gedaan en ik had daarstraks al gezien dat ik net 42km op de teller bij het pauze duwen van mijn horloge! 

42…  Geen marathon dus…  Ze verklaren me hier allemaal voor gek maar op mijn klok zal 42.2 te zien zijn!!!  (Typisch ‘ikke’…) De draaiende ogen die ik rond me heen kreeg gezwierd zijn ook niet te tellen!!  Hahaha…  Ik glip dus nog even naast de security door de hekken uit en beslis nog even een stukje door de winkelstraat te gaan vlammen!  En ja…  ik kreeg daar heeeeel erg veel verbaasde blikken!  Medaille rond je nek en door de straten van Maastricht lopen!!!  Ik heb zelfs iemand horen zeggen: ‘Heeft die er nu na 42 km nog geen genoeg van?’  Lol…  only runners know…  ;-) 

100 m op en 100 m af en de vrouw aan de hekken laat me terug binnen met nu wél de juiste afstand op mijn klok!!  Oef…  dat maakt me nu gelukkig se…  J

En nu toch wel even nood aan wat rust en kalmte en ik verdwijn in de athlete’s garden!  Even weg van alle drukte en enkel mensen rond me die even hard nood hebben aan die rust als ik… Al besef ik heel goed dat ik hier tussen al die ‘beesten’ MAAR een marathoner ben…  90% van de mensen die hier rondloopt heeft gewoon een ganse IronMan afgerond en mijn diep respect daarvoor!!!  Pet af en diepe buiging voor elk van jullie!! Ik kijk enorm naar jullie op!!   Ik vind hier ook Cas terug en ontdek nu dat hij z’n avontuur aan een strakke tijd van 10u05’ heeft afgerond!! Awel…  ik heb ontzettend veel ontzag voor wat je hier vandaag gepresteerd hebt en wens je bij deze nog eens een dubbel en dikke proficiat met je enorme prestatie!!  Dit is om enorm trots op te zijn!!   Chapeau!! 

Samen schuiven we nog aan voor een welverdiende massage door de specialisten ter plekke en dat het pijn doet, daar hoef ik geen tekeningske bij te maken zeker??  Hahaha…  maar het doet even hard deugd als pijn, dus het is genieten!  Pijn laat je voelen dat je leeft, dus IK LEEF…  meer dan ooit zelfs!!

Ik werd net een marathoner…  dus hey…  ik kan de wereld aan op t moment hoor!!  ;-) J  lol

Een verfrissend doucheke later zijn we klaar om wat te eten van het buffet hier en wat na te praten met andere atleten.  Geweldig om hier nog wat na te genieten na al die trainingen die we samen afgerond hebben, en na al die dagen die we hier in Maastricht samen nerveus uitkeken naar dit moment!!  We zijn geslaagd…  Elk met zijn eigen doel zijn we geslaagd in onze persoonlijke missie!!  En dat is leuk om samen af te ronden!! 

En dan…  naar huis… moe maar meer voldaan dan ooit naar huis…  Waar de familie op me wacht!  En zoooooo blij dat Christophe (Stevens nvdr) geluisterd heeft en ook nog even thuis komt vieren!!!  Heel blij dat je erbij was, maatje!! 

Zalige dagen heb ik achter de rug met een geweldig hoogtepunt aan de finish!! 

En dan krijgen we het nieuws dat we de volgende dag nog het podium op mogen omdat we met onze tijd van 09u44’51” gewoonweg tweede gemixt relay team geworden zijn!!!  Wij mogen voor de gemeente Riemst dus gewoon nog het podium op!!!  Hoe VET is dat????   Super toch!!!

Die dag was dus ook weer super he…  amusement tot en met en weer vele nieuwe, interessante mensen leren kennen, maar die verhalen zijn ook al weer goed voor weer een verslag van 42.195km lang, dus ik spaar jullie hier wel van!!  ;-) 

Enfin…  genieten…  het was genieten vanaf de vraag ‘doe je mee?’ tot…  tja tot nog verder dan nu…

Want zaterdag worden we als team uitgenodigd als vip op de Binckbank tour als appreciatie voor wat we deden.  Want dat de gemeente trots is, dat is wel heel duidelijk!!  En dat geeft een enorme voldoening!! 

En nu… nu staat er terug rust op het programma… dinsdag wat gaan zwemmen en woensdag terug wat loslopen, want kriebelen doet het ondertussen al wel weer hoor… pijnekes of niet…  Want trappen naar beneden is wel een klein beetje pijnlijk natuurlijk en ik loop een beetje gekjes op t moment, maar elk ‘pijneke’ is meer dan de moeite waard…  ik doe dit zooo graag dat ik al deze pijnekes gewoon als een trofee bekijk en er trots op ben!  Ik heb immers pijn omdat ik net en marathon liep en hey…  proud of that!!!  ;-)

En het eerste wat je dan doet is een volgende plannen ;-)  dus hey…  ik ga ns wat googlen nu en zoeken waar en wanneer er nog eens een marathon is.  ;-)

 

Maar niet voor dit: 

Ik ben nog heeeeeel veel mensen dankbaar!! 

Allereerst:  Dank je wel Mark Vos voor de vraag of ik voor onze gemeente Riemst de marathon wou volbrengen op IronMan Maastricht!!  Het was een geweldige uitdaging die ik met open armen en heel veel trots aanvaard heb!! 

Dank je wel aan het voltallig bestuur van Riemst voor de kans die ik hierbij kreeg!  Ik heb dat enorm graag gedaan!  Dikke merci!! 

Dank je wel, team Riemst, voor de geweldige tijd en de super samenwerking!!  Het was een enorm leuke tijd en fijn dat we dit avontuur samen konden delen!!  Op naar meer van dat… ;-)

Merci Jef, het schema heeft gewerkt! ;-)  Ik heb toch maar mooi 3’40” van mn vorige tijd kunnen afknabbelen…  Als dat elke keer lukt, dan staan er nog mooie tijden op het programma ;-) 

De tips en tricks voor en tijdens de wedstrijd kwamen goed van pas en ik heb ze in dank aangenomen en zo goed mogelijk proberen in te passen!!

Merci aan mijn gezin!!  Ze hebben me alle drie de vrijheid gegeven om me al die trainingen te laten doen en me te laten lopen…  letterlijk en figuurlijk… J  De laatste 9 weken waren weken van 70 à 80 km en ze hebben me alle drie gesteund om ze er elke week opnieuw in te krijgen en me m’n schema te laten af ronden!!  De kindjes soms naast me op met hun fiets! Merci schatten!!  Love you!! 

Merci mama en papa om trots op me te zijn en me te steunen tijdens de ganse periode!  Ik weet dat jullie me niet graag zien afzien maar ik doe dit graag…  Dit is waar ik van hou en elke pijn heb ik er graag voor over!!  Jullie zijn er ondertussen wel al mee verzoend dat dit nu eenmaal een passie in m’n leven is waar ik gewoonweg niet meer zonder kan!!! Jullie hebben me gemaakt tot wie ik ben…  jullie hebben al die tijd geleden een marathoner gemaakt en ik kon me geen betere ouders inbeelden! Dank je wel!!!  X

Merci aan team Paluko voor de steun tijdens en voor de wedstrijd… alle tips heb ik netjes opgeslagen en meegenomen naar de marathon!  Ieder van jullie heeft me iets bij gebracht naar deze wedstrijd en naar al mijn komende loopwedstrijden toe!!  De duurlopen niet alleen moeten doen was een hele grote steun! 

De support tijdens de wedstrijd was onbetaalbaar!!!  De markeringen op de weg, de vele supporters langs de kant, netjes verdeeld over het ganse parcours, met elk z’n eigen manier van aanmoedigen…  Jullie waren met zóveel en jullie hebben me gedragen over het 42.195 km lange parcours!!  Merci…  ik wil jullie nooit meer missen!!

Merci Christophe (Stevens), om mijn maatje te zijn!  En me af en toe m’n waarheden mee te geven en me met je eerlijkheid telkens weer op de grond te houden!!  Of ik dat op dat moment graag hoor of niet doet er niet toe…  je weet dat ik het altijd meeneem en het niet zomaar in de wind sla!!  Je bent geweldig!!  Best Friends Forever!!!  Beloofd!

Christophe (Roosen), bedankt!  Om samen met me mijn inspanningstest door te nemen en met je raad en daad me bij te staan in het aannemen en behouden van mijn tempo!! 

Dank je wel, Cas!!!  Dikke, dikke dank je wel om dit samen met me te ondergaan!!  Heb enorm veel aan je gehad tijdens de weg naar hier!!  De duurlopen samen en de tonnen goede raad die je voor me klaar had liggen hebben ervoor gezorgd dat ik ben waar ik ben!!  Je kent er wat van, man!  Chapeau!  Je weet waar je mee bezig bent!!  Ben trots dat ik jou avontuur een beetje samen met je kon beleven!!  Mercikes!

En dan jullie allemaal…  alle familie, vrienden en kennissen…  De ontelbare berichten op voorhand om me succes te wensen, de nog ‘ontelbaarderdere’ berichten om me te feliciteren…  Onwaarschijnlijk gewoon!  Niet bij te houden en onmogelijk om iedereen persoonlijk terug te sturen!! Maar weet dat het me enorm veel deugd deed om elk woord toe gestuurd te krijgen!  Facebook, messenger, sms, telefoontjes, WhatsApp…  elke mogelijke mediasoort moet zowat ontploft zijn de laatste week… 

En het aantal mensen dat in Maastricht was om voor me te supporteren naast het parcours was onbetaalbaar!  Jullie stonden er!!  Dank je wel!!  Besef dat het me onbeschrijflijk veel deugd deed dat jullie dat gedaan hebben!!  Ben jullie stuk voor stuk levenslang dankbaar!!  Jullie waren geweldig!!  Dikke kus voor elk van jullie!!! X

 

Dit avontuur is dan wel op z’n einde aan het lopen, maar ik hoop dat er nog heel wat marathonavonturen mogen volgen!  Eens gebeten door de microbe… 

MARATHON

Pain is temporary

Pride is forever…

Dikke kus, Larissa

Read more...

3 down, 6 to go!

by

Vrijdag 2 juni…
Ping… facebookmelding! ‘U bent getagd door Kirsten Dreesen in een bericht.’

De gemeente Riemst neemt een team van drie mee naar Iron Man Maastricht 2017. Een zwemmer en een fietser hebben ze al. Wat ze nog zoeken is een loper die de marathon daar wil gaan lopen.
Hmmm… Kirsten, ik moet zeggen dat dat inderdaad heel aanlokkelijk klinkt!! Maar hey, ik heb er net eentje afgerond! Beter maar geen kandidaat stellen dus! Maar… het zou toch wel erg leuk zijn om je gemeente te mogen vertegenwoordigen!
Nee, Vanherle, mag niet Vanherle!!!

Tien minuten later…
Ping… bericht!! Mark Vos, onze burgemeester, vraagt me of ik het niet zie zitten om de marathon voor onze gemeente te lopen op 6 augustus in Maastricht! En ik moet zeggen dat ik niet heel erg lang getwijfeld heb op dat moment (lees: in mijn hoofd was het geklonken in welgeteld 1 microseconde ;-) )!!

JA!! IK WIL!!!
Ik wil heel graag de marathon lopen in Maastricht tijdens Iron Man 2017 op 6 augustus! Dit keer niet per ongeluk, maar heel bewust. Niet zoals de vorige keer zonder voorbereiding, maar een beetje(!) degelijker.
Bij deze nog eens even mijn excuses aan de collega’s die op dat moment mijn hypere gedrag even hebben moeten tolereren ;-)

Ik tel de weken… 9… 9 weken nog en dan is het al zover… Ok, een degelijke voorbereiding zoals het hoort zit er waarschijnlijk niet meer in, maar hey, het is toch dat, dat zijn alvast 9 trainingsweken meer dan voor 7 mei!
Mijn doel is in elk geval niet daar te gaan knallen en een tijd neer te zetten om ‘U’ tegen te zeggen… Mijn doel? Doen wat ik graag doe: lopen!! Dus een beetje zoals vorige keer, maar wel een beetje voorbereiding erbij!

Dit weekend wel nog even de Willerrun afwerken met een mooie tweede plaats, dankzij mijn maatje!! Nog eens merci he Christophe (Stevens nvdr)!!

Week 9 (nog 9 te gaan dus) is er en vraagt 75 km van mijn benen, intervallen op woensdag en een lange duurloop van 20 km in het weekend als afsluiter.
De rest van de kilometers verdeel ik netjes over de rest van de week. En ik begin maandag met een dubbele training!

Pinkstermaandag, dag 1 van het avontuur, en ik loop ‘s ochtends een mooie 10 km samen met Jante! Zo leuk nu die twee kapoenen met de fiets naast me op kunnen rijden! We trekken richting brug in Vroenhoven!! Mijn favoriete stekje om naartoe te lopen in het weekend als ik alleen train!
Samen met de kindjes ga ik dan steevast over de offroad-paadjes, vinden ze geweldig om met hun mountainbike te doen!! Kindjes gelukkig, mama gelukkig!! ’s Avonds nog een duurloopje met de mannen en het voelt goed om die eerste 23 km in de benen te hebben op 1 dag tijd!

Het vlot goed deze eerste week! Alles voelt zoals het moet voelen, de intervallen gingen ok, ondanks de enorm stevige wind die er was. En de duurloop van 20 km bewust op het midden van de dag gedaan met 25° op een zonnige zaterdag. Kwestie van getraind te hebben in de warmte, want hey… 6 augustus kan het alle kanten uit met de temperatuur!

Zondag rustdag! Beentjes even laten recupereren en alles voelt dik ok!!

Vind het allemaal wel heel erg spannend moet ik zeggen!! Vorig jaar gaan kijken naar de fietsers en de lopers, en dit jaar stond met stip in de agenda als supportersdag voor Cas! Ik had nooit durven denken er zelf ook een klein deeltje van uit te mogen maken!! Want dat is het uiteindelijk wel, een klein deeltje, 1/3 om precies te zijn!!
Als dit slaagt, waan ik me vast en zeker geen Iron Lady, die eer is voor degenen die de drie disciplines kunnen volbrengen, dát zullen de helden zijn!!! Diep respect daarvoor, k ga al heel blij zijn als ik ‘enkel’ de marathon kan!!
En hey… Cas… ik ga dan wel niet aan de kant van de weg staan brullen, roepen en tieren zoals beloofd, maar hoop wel dat we ongeveer gelijktijdig het parcours aan het afwerken zijn en dat je me ergens inhaalt daar, om me dan weer voorbij te razen, maar hey, supporteren doen we dan gewoon voor mekaar! Deal?

Week 8 vraagt met z’n 60 iets minder kilometers, maar in het weekend staat er wel nog de Aterstoase Jogging gepland! De enige wedstrijd op mijn kalender tot 6 augustus en die wil ik toch nog wel afronden. In de hoop nog wat puntjes te kunnen sprokkelen in het klassement voor de Victors Cup!

Pittige intervallen deze week. 6 x 1000 en 200 rustmeters. Maar de training voelt super!! Heb ze mooi constant kunnen afronden aan 3’50” en deze training voelt als vooruitgang!! Enorm goed gevoel aan de training in de hitte overgehouden!!
Nog wat rustige uitloopkilometertjes en dan een rustdagje voor Aterstoase.

Op zaterdag is het zover en staat de enige wedstrijd tot 6 augustus op de planning! En het wordt zwaar… de benen wegen een paar kilo meer dan normaal maar dat is normaal na die trainingen. Het is zwaar om mijn derde plaats te houden, want de vierde vrouw loopt me letterlijk tot km 4 op de hielen. Vanaf dan weet ik een kloofje van ongeveer 50m te slaan, maar meer zit er niet in! Ik weet gelukkig, door de hulp van Gert en Piet, de derde plaats te behouden en mag als bronzen loopster over de finishlijn lopen!

Ik maak samen met Piet dankbaar gebruik van de 5km om lekker gezellig uit te lopen en nog wat extra kilometertjes in de benen te pompen!
Rap douchen nu, podium op en nog wat nakeuvelen met de mannen en vrouwen van het beste team ter wereld! Wat amuseer ik me toch met elk van jullie!! Geniet er elke keer opnieuw van! Lach me krom, en heb zoveel plezier… Zalig!!
En wat hebben we vooral geleerd vandaag? Nooit je benen epileren op wedstrijddag… dat is om commentaar vragen!!! Nietwaar? (Inside Joke… ;-) )

Week 7 staat na een rustdagje voor de deur en wordt vooral heel erg pittig!! Vraagt 80 km van mijn spieren en het is megadruk op school op de koop toe!! Proclamatie, infoavonden, vergaderingen, dingen die nog af moeten voor het einde van het schooljaar, enzovoort…

Maandag trainen met de mannen en dat zal de enige training samen zijn voor deze week! De rest wordt een beetje op eigen tempo en ritme!
En het is heet… het is verschrikkelijk heet deze week!! Maar ik profiteer ervan… Ik kies er bewust voor om niet op de koelste momenten van de dag te trainen, maar net de hitte een klein beetje op te zoeken!!

Donderdag ga ik samen met Cas en Jimmy het parcours een keertje verkennen in Maastricht en daar kijk ik wel heel hard naar uit!! Ik heb een duurloop van 23km opstaan deze week, dus als ik het parcours van 10.5 twee keer doe en er nog ‘een kletske’ aan vast brei, dan komt dat helemaal goed! Jimmy gaat ook mee voor twee rondes. Ik neem ook heel bewust mijn bestelde gellekes mee! Heb vorig week de gel en drank van high 5 besteld! Dat is hetgeen we aangeboden krijgen op 6 augustus, en ik wil alles toch wel eens een keertje uitgetest hebben vooraleer ik dat zomaar naar binnenspeel op de grote dag!!

We spreken af aan de brug van Vroenhoven en ik ga ernaartoe met de fiets… Cas is van plan het parcours drie keer te doen, dus mijn fiets verdwijnt in zijn camionette, zodat ik die derde ronde samen met Jimmy op de fiets kan volbrengen! Ik ben namelijk niet zooooo’n groot duracell-konijn dan sommigen… ;-p (Sollie, die kon k niet laten liggen ;-) )

De eerste ronde vat aan en we komen al snel aan een plaats waar we wat drank kunnen leggen! Op dit punt komen we namelijk een paar keer voorbij en wat extra vocht is bij deze temperaturen wel aan te raden! Het is heet geweest vandaag, verschroeiend heet, maar toch moet ik zeggen dat het windje dat er staat tijdens ons loopje, ons voldoende verkoeling biedt! De gevoelstemperatuur valt veel beter mee dan verwacht!
Kasteeltje van André Rieu voorbij en hier is de enige (echte) berg in het parcours. Kort maar stijl, het valt wel mee, al denk ik dat ik hem nog ga vervloeken als ik hem hier 6 augustus voor de vierde keer omhoog ga! ;-)
Het volledige parcours van 42.2 km bevat ongeveer 210 hoogtemeters in totaal. (Jaja, ik heb mijn huiswerk gemaakt! ;-) )
Cas merkt op dat dit parcours van 10.5km wel verschrikkelijk lang lijkt, en ik kan niet anders dan dat beamen… Het lijkt idd erg lang… oh jee…

Jimmy deelt ondertussen al z’n mogelijk kennis met ons. Hij deed namelijk Iron Man al twee keer, dus weet ons heel veel te vertellen! Waar zijn de drankposten, waar staan de supporters rijen dik, waar is het even stil en staat en geen kat ons aan te moedigen… We weten het ondertussen allemaal! Het einde van de ronde ligt midden in het centrum en op de markt passeren we dus ook! Hier ligt de finishlijn voor wie de ronde voor de vierde keer volbracht heeft!

Ronde twee lijkt gelukkig al wat vlotter te gaan en het lijkt nu niet meer zo erg lang. Blijkbaar helpt het wel als je het parcours zo’n klein beetje kent! Alles voor de tweede keer gezien, en ik moet eerlijk toegeven, dat als je me hier volgende week afzet ik er terug helemaal verlopen zou lopen hoor… (hopeloos-oriëntatie-geval… ;-) )
Maar we amuseren ons, t is leuk. Het gespreksonderwerp blijft natuurlijk vooral hangen op lopen, lopen en lopen! Maar dat hoort zo natuurlijk!! Zet lopers bij mekaar en ze babbelen er uuuuuren over vol zonder zich te vervelen! ;-)

Einde ronde twee en Jimmy en ik slaan af om de derde ronde met de fiets Cas van het nodige water te voorzien!!
Jimmy en ik hebben bij deze een slordige 23 km in de benen en Cas 32 km! Toptrainingsavond dus!!

Nog een ijsje aan de brug in Vroenhoven en juuu… naar huis, voor een rustdagje morgen!

Zaterdag nog even mijn intervallen afwerken. Helemaal alleen, voor het eerst! Spannend wel, maar het viel wel mee! Elke 400 netjes kunnen afwerken aan om en bij de 1’28”. Tevreden want het leek meer op een bokswedstrijd tegen de wind!
Het uitloopje wordt er eentje door het centrum en ik beslis hier even mijn inkopen te doen ondertussen… Lopen met een winkelzakje in je handen, dat doet nu natuurlijk enkel een vrouw… tssss….

Zondagochtend de laatste hele rustige kilometertjes in de benen steken en het voelt goed! Geen last van vermoeidheid, geen pijntjes hier en daar… Het voelt zoals het moet voelen! Week 7 met volle tevredenheid kunnen afsluiten!

Op naar week 6!! We komen dichter en dichter en de komende week wordt een mega drukke! Nog veel te doen buiten de trainingen om! Het gaat moeilijk zijn de trainingen in te plannen, maar t zal wel lukken zeker? Waar een wil is…
Deze week waarschijnlijk ook een eerste samenkomst met team Riemst en dan weten we natuurlijk ook weer heel wat meer! Het blijft enorm spannend allemaal!

Maar met elke dag die passeert kijk ik er in ieder geval nog harder en harder naar uit! Toen in de week iemand me vroeg of ik nooit eens tegen een training opzag? Euh… Nee!! Natuurlijk niet! ;-)
Doe dit ontzettend graag gewoon!

Op naar week 6 nu!!

Groetjes Larissa!
x

Read more...

Triathlon du Lac de l’Eau d’Heure OD 2017

Op zondag 3 juni vond één van ‘s lands oudste triathlon evenementen plaats in de prachtige omgeving van de meren van Les Lacs de l’Eau d’Heure. Een klein verslagje ..

Het warme weer van de laatste dagen is gelukkig voorbij wanneer ik die ochtend op sta en aan de voorbereiding begin om naar de toplocatie te rijden van deze klassieker onder de triathlon wedstrijden. Ik doe nog snel wat aanpassingen aan de TT fiets terwijl hij opdroogt van zijn wasbeurt. Ik maak genoeg pasta voor een klein leger en dan vertrek ik vol goede moed richting Cerfontaine. Ik ben vroeg op weg om zeker te zijn van goed plaatsje dichtbij de wisselzone .. en het loont want ik sta quasi in de wisselzone geparkeerd. Tussen de aanwezige mobilhomes doe ik de allerlaatste voorbereidingen om nog uitgebreid van een goeie kop koffie (of twee) te kunnen genieten in het Crocodile Café, met zicht op het meer. De weergoden hebben de thermostaat op 20° gezet en het water is maar net iets koeler.

Nadat ik een collega door zijn tweede triathlon ooit heb gecoacht trek ik mijn ZLTC-trisuit aan en begeef me met mijn strijdros naar de wisselzone – enkele tientallen meters verderop dus. Ik voel me goed en trek mijn reserve loopschoenen aan, gooi mijn wetsuit over de schouder en begin warm te lopen naar de zwemstart 1.500m verderop. Ik maak na de briefing nog even gebruik  van de resterende minuten om aan watergewenning te doen.

De start wordt gegeven, 20 minuten na de dames. “The battle of the sexes” weet-je-wel : het gemiddelde verschil tussen de eerste dame en de eerste heer de voorbije 5 jaar. Als de eerste man het gat met de eerste vrouw weet te dichten wacht hem een mooie premie. Meer dan 625 deelnemers zijn aan de Olympische afstand begonnen ! Het zwemmen verloopt i-de-aal !! Geen enkele slag gaat verloren en ik concentreer me vol op de stijltips die ik sinds januari van Tim, Morganne en Stéphanie heb gekregen. Ik zal waarschijnlijk nog wel wat van links naar rechts “gezwalpt” hebben maar zet alsnog mijn beste zwemprestatie ooit neer door 3.6km/uur te zwemmen en na 26’ uit het meer te komen – ik gebruik nu wel de tijden van mijn sporthorloge en niet die van chronorace daar zij niet altijd de exacte zwem-,fiets- of looptijd weergeven. Ik ben uiterst tevreden met deze tijd want dit is het tempo dat ik moet hebben in Maastricht ! De “sub10” is haalbaar met een degelijk zwemnummer .. al zal het de marathon zijn die de doorslag gaat geven.

De wisselzone is helaas niet ideaal qua opstelling voor diegenen die de Olympische afstand doen : we moeten namelijk de wisselzone van de promo-afstand volledig doorkruisen en dat is ontzettend jammer. Ook kunnen de favorieten er niet om lachen dat zij de meest nadelige kant van de wisselzone toegewezen kregen. Dit terzijde verloopt de organisatie verder vlekkeloos.

Het fietsnummer dan .. ik draai de gas onmiddellijk vol open – nu ik zelfvertrouwen heb gekweekt durf ik dat wèl. De eerste 500m meter, op de stuwdam, zijn ook meteen de enige vlakke meters op het overigens pittige parcours. De hellingen volgen elkaar snel op en elke ronde (3 ronden van 13km) telt vier hellingen. Helling nr 1 is het al onmiddellijk terug naar het kleine plateau schakelen. De afdalingen zijn za-alig breed en snelheden van 80km/hr worden met gemak overschreden. Helling 2 kan je in foulée nemen al moet je ergens halverwege wel beslissen of je al-dan-niet het risico neemt om de benen te laten vollopen – ik kies hier steevast voor de veilige oplossing en schakel ook hier naar de kleine molen eens de snelheid van de aanloop er volledig uit is. Daarna volgt “Le petit Poggio”, een gekende helling, die vol klinkende wielernamen staat geschilderd. Hier komen de klimkilometers tijdens de trainingen tot uiting : de “grimpeur” danst tot boven .. de “stoemper” stokt. Er rest nog de laatste helling van het rondje : de helling terug naar de bovenkant van de stuwdam. Ik had me voorgenomen mezelf hier sterk te tonen en telkens voor het grote blad te kiezen. Ik heb namelijk enkele verkenningsrondjes gereden op een mooie prille lentedag ergens in april. En dat heeft geloond ! Ik stuif er naar boven als “nen echten” en weet dat ook de volgende twee ronden te herhalen ! Na drie ronden en dus na twaalf hellingen buigen we af naar de wissel .. althans sommigen onder ons want de meesten moeten nog minstens een volledig ronde fietsen. Na 1hr14 en met net geen 40 km en 900 hm in de benen sta ik hijgend voor mijn wachtende Hoka’s.

Lopen : mijn ding ! Ik had gedacht hier vandaag thans niet zo snel als vorig jaar te zijn. Daar ik vorig jaar veel meer kilometers liep per week en veel meer wedstrijdritme had. Maar ik loop alsnog 2 volle minuten sneller dan tijdens de vorige editie. Tijdens het lopen, over het golvende parcours langs het stuwmeer, kan ik ook nog de ontwikkelingen in “the battle of the sexes” zien en merk op dat Alexis Krug voor het eerst in drie manches van de URBAN TRI SERIES 2017 het verschil met de vrouwen weet te overbruggen – kassa kassa. Ik spurt de laatste meters naar de finish om er als 66ste te finishen na 38’44”  .. 48ste SenH in 2h24’ .. ach, was ik maar een jaartje ouder. Dan was ik 4de H40 geweest met die tijd. Ik heb ineens al een doel voor 2018 !!

Na de race eet ik mijn gratis lasagne nog vlug op .. lekker is ie niet maar honger is de beste saus. Een kleine twee uur later kan ik weer relaxen thuis in de zetel, mijn gegevens “stravateren” en uitkijken naar de volgende : 1/3 Caveman Tri here we come !

IM Maastricht : 9 weeks and counting …

Cas

Read more...

Road to Ironman 140.6 Maastricht 2017 ...

Het is vandaag 22 mei, het nieuwe triathlonseizoen is in volle gang en het is tijd om eens een verslagje te schrijven. Een verslagje over het seizoen tot nu toe en de weg die ik nog moet afleggen naar de Ironman 140.6 te Maastricht. Een verslagje voor mijn nieuwe club ZLTC maar ook voor Team PALUKO uiteraard.

We maken eerst even een sprongetje in tijd : terug naar december 2016. De maand waarin ik mezelf 5 weken rust opleg. Rust .. iets waar ik het normaal oooh zo moeilijk mee heb –want rust roest weet-je-wel. Maar deze keer echter niet  .. de meesten kennen het verhaal wel al maar voor de ZLTC’ers in het kort : een 36-tal loopwedstrijden, 3 marathons, 7 kwarttri’s en 2 halve tri’s in een jaar tijd deden het energieniveau enigszins slinken. Ook de aanslepende, zeurende lies- en heupblessure en vooral de schandalig povere beloning voor mijn derde plaats in het eindklassement van de Course La Province hebben me totaal gedegouteerd. De enige mogelijkheid om terug honger te krijgen en te genezen van die vervelende blessure is in mijn ogen dan ook een totale winterstop. Zo gezegd zo gedaan en in die 5 weken loop ik geen meter. In die rustperiode behaal ik wel nog mijn brevet Hoger Redder en doe ik enkel wat yoga en algemene fitness oefeningen. De blessure blijft echter duidelijk voelbaar tijdens de vele uren in het water die maand. Ik ben ondertussen ingeschreven voor enkele triathlons en vooral voor de IRONMAN 140.6 Maastricht 2017. Om die droom te kunnen waarmaken klop ik aan bij ZLTC. De ervaring van enkele ijzeren mannen en de zwem- en fietstrainingen zullen me helpen om mijn doel te bereiken.

Het is begin januari en ik beslis er terug in te vliegen .. letterlijk natuurlijk –typisch ik. Iemand van Team Paluko zei ooit : <Cas, gij hebt maar twee knopkes : “AAN” en ”UIT”> waarop ik antwoorde : <En “AAN” is “GAAN” !!> .. dus al snel merk ik dat de blessure verre van voorbij is. Ik kan wel janken op dat moment ! Ik neem mezelf voor dat ik doorzet : blessure of niet, het kan me niet schelen verdomme, de oorzaak blijkt toch onvindbaar te zijn en regelmatig wringt Ken Naudts me dan ook weer terug in een normale houding. Het is met momenten “om mijn kas op te fretten” ..

Ik hou het in de wintermaanden op zwemmen, duurlopen en beperk bewust de intervaltrainingen. Ik wil een heeeeel brede basis uitbouwen om mijn Ironmanavontuur zo sterk mogelijk aan te vatten. Ook met de fiets pik ik geleidelijk aan de draad weer op – al wacht ik daar misschien wel iets te lang mee. Ik ga doelbewust ook zo goed als geen wedstrijden lopen om maximaal te kunnen herstellen van alle koppeltrainingen en duurlopen.

Rond 10 maart zit ik in Reek (Nederland) en bedenk hoe ik eigenlijk wekelijks wel ergens een straffe looptraining afwerk. Eens 30km lopen of een paar keer de Muur van Amay of de Côte de La Redoute oplopen zijn wekelijkse kost en dus …. Kan ik evengoed eens een “marathonneke” gaan lopen .. omdat het kan. Tot op die dag was ik altijd kwaad op Leen, een vriendin van me die 5de dame werd op de IM Maastricht in 2015, als ze sprak van een “marathonneke”. Ik vond het ongepast en respectloos om over die magische 42,195km te spreken met een verkleinwoord. Maar nu snap ik haar wel en nu spreek ik ook zo over die afstand. Simpelweg omdat ik binnenkort na 3.8km zwemmen en 180km fietsen niet voor een muur wil staan. Ik wil kunnen zeggen dat ik nog maar enkel dat marathonneke hoef te lopen en dan zit het erop ! En dus schrijf ik me in voor het Vlaams Kampioenschap Marathon te Lier op 26 maart. Op dat moment weet ik echter wel nog niet dat het om een kampioenschap gaat. Ik begin pas met taperen de week voor de marathon en zonder enige druk ga ik naar deze wedstrijd. Wanneer men me vraagt wat mijn gehoopte finishtijd is, antwoord ik steevast : “bwa, niks moet .. heb me niet specifiek voorbereid, 3 uur is goed .. 3 uur 10 eigenlijk ook nog .. maakt niet uit, ik zie wel.” Samen met mijn RUN TMC makker Joris Vanderbeuken – oh ja, ik zit eigenlijk in 3 clubs (RUN TMC = de Tongerse Marathon Club) – zak ik af naar Lier .. zonder stress, druk noch verwachtingen. Maar daar sta je dan : op de eerste rij, minuten voor de start, goeie benen, kilo’s motivatie en slechts enkelen die zich geroepen voelen om ook op de eerste rij post te vatten. De hazen zetten zich voor ons en het startschot klinkt. Al na 20m laat Stan De Vleminck (van een luxe-haas gesproken) ostentatief de ballon van 2h45’ vliegen. Het zou nogal een zicht geweest zijn .. 42km aan die snelheid, met die wapperende ballon aan zijn arm. Ik heb ondertussen ingezien dat het leven aan de durvers is en dus ik ga ik mee met de kopgroep van 10. Er staat wind op het overigens mooi maar best pittige parcours dat loopt over de Ruppeldijken rond de stad. Ik kan mezelf niet bedwingen en doe veel kopwerk naast de twee voorziene hazen. Rond km 5 zijn er al twee vogels gaan vliegen en niemand voelt zich geroepen er onmiddellijk achter te gaan. Het duurt even vooraleer er nog iemand vertrekt maar al vrij snel gaat de deur achteraan wel wijd openstaan. Ons groepje dunt zich geleidelijk uit. Op km 19 vertrekt Malle Eppie .. Malle Eppie is het rare menneke dat ik voor de wedstrijd aan Joris had aangewezen als zijnde een uiterste vreemd kereltje dat bij mij in de eenheid had gediend toen de kiekens nog tanden hadden. Ik zeg nog tegen Stan : “laat die maar doen, ik heb al vaak tegen hem gelopen en hoewel ik hem op korte afstanden niet kan volgen, op langere afstanden geeft ie 8 keer op de 10 gewoon op omdat ie zich opblaast.” Er lopen nu 4 man voor ons groepje uit en ondertussen zijn we nog met 5 overgebleven .. de twee hazen, Els Rens (straffe madam), de man die mij wat later in de koers het vuur aan de schenen zal leggen en ikzelf. Op km 30 stopt één van de hazen ermee en Els is ook weggevallen .. Stan neemt ons met twee verder op sleeptouw –hoewel ik me niet op sleeptouw laat nemen daar ik het niet kan laten langs de man te blijven lopen. Kilometer 35 zegt het bord naast de weg en Stan zegt : “jongens , kom op hè ! Samen blijven werken en gaan hè !! Ik stop ermee !” Zijn woorden zijn nog niet koud of mijn enige concurrent voor de titel bij de Master35+ steekt op korte tijd een cartoucheke of drie af. Ik moet alle zeilen bijzetten om telkens op twee meter te blijven hangen .. Op km 38 geef ik toe en laat de nummer 5 gaan .. Ik vecht verder alleen tegen de felle wind en mezelf. De kilometers zijn op en ik nader het atletiekstadion van Lier met een brede smile op het gezicht en benen vol “punaises” .. mijn kameraad Joris staat me op te wachten daar hij op km 28 uitstapte (hij loopt in Rotterdam over twee weken). Luidkeels roept hij me toe nog ene keer alles te geven en ik doe dat ook. Ik vlieg als 6de het stadion binnen en in de laatste 200m hoor ik straffe Els haar eindsprint achter me inzetten. Die is zomaar even terug gekomen, uit de dood verrezen en heeft mij als rode lap gezien ! Ik zet door tot aan de streep om seconden na mij Els te zien aankomen met haar handen in de lucht. Ik finish in 2HR45’ en word out of the blue Vice Vlaams Kampioen Marathon M35+ ! Totaal onverwacht maar een geweldige boost naar de Ironman toe !

En Malle Eppie ? Die werd derde algemeen !!!! Ongelooflijk dat dat klein trolleke met zijn penske en zijn gekrulde vacht op 2HR40’ wist te finishen !!

De week erna probeer ik maximaal te herstellen want Chris Bessemans, Jimmy Loix en Tim Jorissen rekenen op me om mee te gaan knallen in naam van ZLTC op de ploegenduathlon te Geel het weekend erna. En of het knallen wordt ! Ik loop al jaren wedstrijden maar zo’n raketstart als op die korte duathlon heb ik nog nooit gezien !! Die gasten sprinten 2.5km naar hun fiets, rijden tegen 40 gemiddeld rond op het 20km-lange parcours om dan opnieuw 5km de ziel uit hun lijf te lopen. Ik ben helaas nog niet voldoende hersteld om er een rol van betekenis te spelen. Ik kan mijn naam letterlijk niet meer uitspreken na het fietsonderdeel. En heb alle moeite van de wereld om zelfs mijn helm nog maar los te krijgen. Na drie keer dood te zijn gegaan eindig ik voor het eerst in mijn leven een wedstrijd in de ZLTC outfit. Ik besef dat ik vanaf die dag al mijn energie in de verdere voorbereidingen voor de Ironman moet gaan steken. Ik drijf de fietskilometers op en laat de looptrainingen wat links liggen. Ik neem opzettelijk 2 weken Paasverlof en start mijn fietscampagne met onmiddellijke ingang. En met resultaat ! Waar ik in die eerste weken het grote plateau amper rond krijg – met Tim al roepend achter me “Tandje groter Christophe!” – rijd ik enkele weken later heel wat sterker en vlam ik voor het eerst in mijn leven hellingen als de Slingerberg, Bemelerberg en de Hallembaye naar boven op mijne 53 ! Ik zuig alle tips van Tim, Piet (De Sportmasseur), Maarten en Jimmy gretig op als een spons en zet ze om in de praktijk. Ik rijd enkele cyclo’s van formaat en probeer er telkens ook een koppeltraining van te maken. De Hoka’s gaan overal mee naartoe ! Tot op de dag van ZLTC’s Wintersprint Time Trial weet ik echter niet wat ik moet verwachten op een tijdrit. Maar die dag blijkt dat het harde werk zijn vruchten heeft afgeworpen gezien ik voor het eerst in mijn leven kan concurreren met sterkere fietsers. Ik verbaas mezelf vooral en ben blij als een kind wanneer ik het resultaat van onze tijdrit met aankomst op de Slingerberg voor ogen krijg. Dit is de bevestiging die ik zocht – hoewel .. 20km snel rijden .. is dat wel een echte bevestiging als je binnenkort 180km sterk wil zijn ? Ik hoef echter niet lang te wachten om verder te testen .. de Bilzen111 staat voor de deur en ik ben gebrand om er een serieuze lap op te geven. Geen slap gedoe tijdens het zwemmen, vlammen voor dood op de fiets en lopen alsof mijn leven ervan afhangt ! Dat is althans het plan. Toegegeven : ik ken wel een zwak momentje of twee tijdens het zwemonderdeel en wanneer ik me tussen twee kolenschuppenzwaaiende molens bevind ga ik al eens over tot een slag of twee in schoolslag .. veel tijd zal het me wel niet gekost hebben zeker ? Wanneer ik Peter Vos zijn vrouwtje opmerk aan de kant meevolgend, in haar opvallend gestreept jurkje, besef ik dat hij niet zo heel ver voor me uit zwemt. Ik kom na 18’50” uit het water (wat teleurstellend achteraf gezien). Fris als een hoentje spring ik op mijne Museeuw MC-TT en neem onmiddellijk het risico vanaf de eerste kilometer : “vlammen Cas !!!!” Like a bat out of hell begin ik aan de tijdrit van 100km. Ik sta versteld van het gemiddelde dat ik aanhoud. Net zoals tijdens de marathon van Lier staan er allerlei tempo’s op mijn arm genoteerd waar ik me absoluut niet aan houd. In de eerste ronde passeer ik Peter die deze strijd op een gewone racefiets aangaat en zich ook ineens voor het eerst aan een lange afstand waagt. Ik stoemp als nooit tevoren en de enige afleiding die ik ken is wanneer ik Norbert Collas van PALUKO her en der op het parcours zie staan. In de derde ronde ligt het laatste deel van het rondje er wat nat bij en ook de wind is nog wat harder komen opzetten. Onvermijdelijk bot het mooie gemiddelde van 38km/hr  af naar 37.6 .. maar hey, who cares : ik heb al mijn PR’s vandaag aan diggelen gestoempt en kijk ernaar uit om mijn Hoka’s aan te trekken en mijn sterkste onderdeel te beginnen. Ik haal er uit wat er nog in zit en moet helaas wat aan snelheid inboeten na de TT van 2uur38’ .. ik finish de 10km in 38’41” en besluit dat dit nog acceptabel is op dit nieuwe, zwaardere parcours. Ik eindig als 51ste in mijn eerste triathlon in de ZLTC kleuren, in een tijd van3h40’, en ben uiterst tevreden wanneer ik besef dat ik een half uur sneller ben t.o.v. mijn eerste deelname 2 jaar geleden.

Bilzen111 was een goede niveautest en ik tankte er enorm veel vertrouwen om mijn weg naar mijn ijzeren droom verder te zetten ! Nog 11 weken te gaan ! De lange trainingen gaan ongetwijfeld op een moment beginnen door te wegen maar als ik één ding heb geleerd in 2016, is het wel op tijd en stond een rustdag nemen. Zo liet ik de Frans Schoubben Classic zaterdag nog links liggen om de dag erna met een frisser gevoel alleen 183km te gaan afmalen – moeilijk te vatten dat ik daar binnenkort nog een marathonneke moet aan vast breien. Maar dat komt wel goed : aan motivatie geen gebrek ! Ik doe nog enkele tri’s zoals de ¼ Tri du Lac de l’Eau d’Heure, de 1/3 Caveman Tri en de 1/3 Tri van Aarschot .. C u there ? Of in Maastricht op 6 augustus .. BE THERE !!

Merci aan iedereen die me steunde, op welke manier dan ook, in de voorbije maanden. Thanks ZLTC en TEAM PALUKO !!

CAS

Read more...

Per ongeluk.. tot aan de magische, heilige grens genaamd : Marathon!

by

Welke loper droomt er niet van?  Die magische marathonafstand ooit eens in de benen te pompen?  Lopen tot aan het gaatje, zoals dat dan zo mooi genoemd wordt?  De man met de hamer tegen komen?  Weten hoe het voelt?  Voelen welke pijntjes het met zich meebrengt?  Tot waar gaat het goed en vanaf welk punt is het afzien?  Afzien om daarna mee te kunnen praten met de grote jongens?  Eindelijk zeker weten van jezelf of je het kan of niet?  Kunnen antwoorden met ‘ja!’ op de vraag of je ooit een marathon liep? 

Wie wil het niet…  Echt elke loper heeft ooit wel eens rondgelopen met dit idee!!

En ik ben natuurlijk niet anders…  ah nee…  waarom zou ik!!  Vorig jaar had ik me zelfs voorgenomen om er waarschijnlijk in het najaar van 2017 werk van te maken! 

Maar mijn aanstelling bij Paluko en de daarbij behorende trainingen hebben daar anders over beslist!  Mijn trainingen opbouwen tot Paluko-niveau én een marathontraining op 1 jaar tijd…  dat zou van het goede teveel zijn!   Me kapot lopen om daarna misschien nooit meer te lopen… dat zie ik echt niet zitten!  Dus die marathondroom die wordt minstens met een jaar opgeschoven… 

Want ja…  uiteindelijk loop ik nog geen drie jaar!!  Begonnen in het mooie juli 2014 met Start to Run en sinds die periode gewoon op t gemakske mijn kilometertjes gemaakt.  Drie keer per week, goed voor een gemiddelde van 35 km op een week.    

Sinds ik bij Paluko mee train zijn die drie keer per week opgedreven naar vier keer…  en de kilometers zitten nu zo tussen 50 à 60 per week, met hier en daar een uitschieter tot 70 km.

Daarbij dus nog een marathontraining pompen?  Neen, geen goed idee!!   Maar geen nood, van uitstel komt vast geen afstel als het gaat over iets wat je echt wel heel graag wil! Alles op zijn tijd gewoon!  Geduld is een mooie deugd. 

Over Wings for Life nu…  een wedstrijd die ik op 3 mei 2015 voor het eerst liep.  Misschien dat niet iedereen het opzet kent?  Bij deze een beetje een uitlegje!

Run for those who can’t…  een slogan die je nauw aan het hart ligt als je iemand kent die de pech heeft om niet zo mobiel te zijn dan ons, lopers… 

Wings for Life is een stichting die onderzoek doet naar ruggenmergletsels. Elk jaar organiseren ze een Worldrun waaraan gemiddeld 30 landen per jaar mee doen!!  In al die verschillende landen wordt er op hetzelfde tijdstip het startschot gegeven voor ontzettend veel lopers! 

Wij hebben geluk…  wij starten om 13.00u in de namiddag…  oef!  Woon je aan de andere kant van de wereld…  tja… dan is het midden in de nacht natuurlijk!!  (Wat waarschijnlijk ook wel zijn charmes zal hebben, maar als een niet-nachtmens ben ik blij met ons uurke!! ;-)

Wat deze wedstrijd nu net zó speciaal maakt is dat er op het 100km lange parcours géén finishlijn ligt!!  De finish vermomt zich hier in de vorm van een auto!!!  Een ‘catchter car’!  Deze wagen vertrekt om exact 13.30u aan de start met een snelheid van 15km/u.  Deze snelheid wordt per uur opgedreven totdat hij om 16.30u een snelheid haalt van 35km/u! 

Van het moment dat je ingehaald wordt door deze wagen eindigt dus de wedstrijd voor jou!

Jezelf als loper erg goed kennen en jezelf kunnen inschatten is dus een ab-so-lu-te must!!!  De goalcalculator op de site is een uitstekend hulpmiddel, deze vertelt je precies hoe snel je moet lopen om een bepaalde afstand te halen!! Goed inschatten dus welk tempo je kan volhouden over welke afstand…  Even rekenen en je persoonlijke doelen op je arm schrijven om door de wedstrijd heen eens te kunnen spieken is dus géén overbodige luxe ;-).

En ja…  ook dit jaar schrijf ik me in om te lopen voor zij die het niet kunnen!  Ergens midden maart mijn inschrijvingsgeld betaald, wat trouwens voor de 100% naar de stichting gaat nvdr ;-)

Want ik kijk al van 7 mei 2016 weer uit naar deze wedstrijd!  Die dag liep ik 23.67km voor het goede doel!!  Net iets minder dan de gehoopte 25km die ik voor ogen had….  Maar hey…  in 2015 liep ik 22.88km en in de hitte van 2016 was die ‘bijna 24km’ toch wel ok! 

Dit jaar hou ik de 27km voor ogen!!  Dan moet ik 2u15’ een tempo van 5’00”/km volhouden!  Dat moét te doen zijn, neem ik mezelf voor…

Mijn ‘afstands-pr’ ligt op 30km…  Dus daar nét iets boven eindigen zou nu toch ook wel heeeeeel leuk zijn…  Mààr dan moet ik een tempo van 4’50” voor de volle 2u30’ weten aan te houden…  Wordt pittig, maar ik hou het in mijn achterhoofd!  ;-)  Zou wel cool zijn…  Maar euh….  We blijven realistisch!!!  27 it will be!! 

Even eens polsen in het team of er iemand zin heeft om mee te gaan!!  Zo alleen is ook maar alleen he…  Beetje de ervaring kunnen delen met mensen die dezelfde passie hebben is altijd leuker!  En ik moet zeggen…  Tony was al erg snel verkocht!!  Jeuuii!!!  Dit jaar moet ik niet alleen naar Wings for Life!!  Al zal het, in tegenstelling tot de voorbije twee jaar, niet in Ieper zijn voor mij…  Zij organiseren enkel de ‘app run’, zonder de wagen.  Omdat dat niet hetzelfde is, heb ik een tijdje geleden al beslist om naar Breda te trekken voor mijn wedstrijd, ik moét en zál achterna gezeten worden door de catcher car, dat is nu eenmaal de charme van de wedstrijd!!  (De winnares van vorig jaar daar liep toen om en bij de 39km en stond trouwens naast me op het podium in Venlo, ze won er de 10km!  Diana Golek.  Topmadam by the way!!  Ze trekt naar Australië voor de wedstrijd dit jaar!  Want de winnaar en de winnares in elk land mogen als prijs een locatie naar keuze opgeven voor het volgende jaar!) 

Op de tungrirun, 1 mei, laat Norbert ook nog in de vlucht weten dat hij interesse heeft om mee te gaan.  Hij twijfelt nog, maar die twijfel is op woensdag na de training weg en hij vraagt me hem ook in te schrijven!!  Check!!!  Nog net op het nippertje, een paar uur nadat ik hem inschreef werd de online inschrijving afgesloten!  Met ons drietjes dus!  Tony, Norbert en ik gaan naar Breda!!  We will run for those who can’t!!  Elk z’n eigen doel, maar samen!  Leuk!!  Ik kijk er nu mogelijks nog harder naar uit!

In de rit naar daar hebben we natuurlijk plezier…  Dat heb je dan als je met de twee ‘droogsten’ van het team een auto mag delen voor een slordige anderhalf uur!!  Zalig gewoon!!  Maaaaar…  er wordt ook serieuze praat ‘verkocht’ zo nu en dan!  We verklappen mekaar natuurlijk ons persoonlijk doel!!  Het mijne las je hierboven al!  Tony wil ongeveer hetzelfde aanhouden dan mij en Norbert heeft beslist een ronde lang te lopen voor de stichting!!  (Elke locatie moet een parcours van 100 km voorzien en in Breda zijn dat 4 identieke lussen van 25 km!)

Ik verklap aan hen nu ook dat… moest het nu zijn, je weet maar nooit, zo heel misschien zo, tja…  per ongeluk dan, he…  stel…  ik word pas ingehaald op 33km of zo…  Puuuuur hypothetisch dan he, dan zou ik missscchiiiieeeennn wel kunnen doorlopen tot 42.2km…  Maarja, dan moeten de benen na die grote hoeveelheid kilometers ook nog wel goed zitten he…  want uiteindelijk moet je er dan nog eens een heel aantal kilometers aanplakken he… En tja, hoe groot (of liever gezegd hoe klein) is die kans…  Dus ja… gewoon even een vreemd hersenspinsel…  Maar ssssttt… tegen niemand zeggen he… dom idee!!!  ;-)

Aangekomen!!  En de parking?  Die is lekker dichtbij…  Dat zorgt natuurlijk weer voor de nodige hilariteit… zo dicht mogelijk willen parkeren om zo meteen zo veel mogelijk te lopen…  Mensen kunnen toch vreemd in mekaar zitten hoor, jongjong!!

Borstnummers ophalen en zo blij zijn dat er toch een T-shirt in ons pakket zit, aangezien we daarvoor toch te laat ingeschreven hadden!  Nice!!  We happy!!  Dus die trekken we dan meteen maar aan, alle drie in tenue van de dag!!  Omkleden, laatste voorbereidingen treffen, rugzak wegbrengen en de startvakken in!!!  Bijna klaar voor vertrek!!  En van publieksopwarming, daar kunnen wij Belgen nog wel iets leren van de Nederlanders, hoor!  Amai!!  Je bent een vreemde eend in de bijt als je niét mee doet, in tegenstelling tot aan onze kant van de landsgrens…  tsss…  Dus ja, we zwaaien onze armen met de bende mee van links naar rechts, we springen op en neer en schreeuwen de longen uit ons lijf wanneer ons dat gevraagd wordt!!!  Brave Belgjes!!!  Ok, nog een halve minuut… en over ganse de wereld vertrekken ontzettend veel mensen met lopen…  niet zomaar, maar elk met z’n eigen doel!! En of dat doel nu 5 km is, 15 km of 50 km is…  Iedereen is nu al een held…  Want we beginnen er toch maar mooi aan!!! Neh!!! 

Tony en ik vertrekken samen, behoorlijk vooraan van de lange rij lopers.  Aan een tempo van 4’30”.  Dat is een pak sneller dan mijn voorziene 5’00” à 4’50”, maar enfin…  Zo efkes kan geen kwaad zeker?  Een voorsprongske opbouwen op de catcher car kan geen kwaad he…  toch niet als ik dit niet té lang doe…  Want ja… doel is wel: blijven lopen tot de wagen me inhaalt…  en niet me ‘oplopen’ om dan verder te moeten wandelen en al wandelend ingehaald worden!!  Rekening mee houden, Vanherle!!  Rekening mee houden!!!  Blijf bij de les! 

Maar de kilometers vliegen voorbij!!  Hebben we nu echt ‘al’ 4 km gelopen?  Amai…  We maken al snel een praatje links en rechts en merken al snel erg veel blauwe shirts van ‘team Belgium’.  We ontdekken al babbelend dat het een groep van 64 personen is uit het Leuvense die hier komen lopen, en een aantal van hen leggen de afstand zelfs in hun rolstoel af, want daar is hier een apart klassement voor!!  Net zoals Sien en Chris!  Zij horen allebei bij het team en zijn respectief de eerste man en vrouw in rolstoel!  Allebei Belgen, het maakt ons trots en we kunnen het niet laten ze stevig aan te moedigen, telkens wij voorbij lopen!  Want we halen mekaar beurtelings in en dat schept een band ondertussen! 

10km al…  en verdorie… niet volgens plan!!!  Tssss…  nog steeds 4’30” op de teller…  maar wacht even…  voor we afzakken krijgen we een vraag van achter ons!!  Belgen…  ze zijn wel met erg veel hier, lijkt wel en invasie, nu Ieper verstek heeft gegeven!!  Ze willen graag weten wat ons doel is en wij verklaren ons nader.  Euh,  27 à 30??  ‘Je weet toch dat je dan wel heel wat trager moet lopen hé?’  Jaja, en ik laat ze mijn linker onderarm zien waar duidelijk de juiste getalletjes op staan die de tempo’s, afstanden en looptijden weergeven!  Ja hoor, voorbereid ben ik wel zenne!!  Maar ik beloof ze plechtig dat ik dadelijk afzwak naar 5’00”, ergens rond het 15km-punt! Geen nood!!  Ze gebruiken ons nog even als pacer maar na een paar km zijn ze uit ons gezichtsveld… Floep… 

Whoesj…  stevige wind tegen voor een heeeeel lang recht stuk!  We klampen aan in een groep en Tony leert me waar ik moet lopen om zoveel mogelijk uit de wind te blijven!!  Zo nu en dan halen we een vrouw in… Wel leuk…  ik schuif netjes op naar voren dus!!  Nog een praatje met een lange Nederlandse marathonloper tussendoor en de tijd vliegt voorbij!  Die man die ik trouwens per ongeluk voor de voeten liep!  ‘Maar he, wat doe je nou?’ (Denk er even een sappig Nederlands accentje bij;-) ) Oeps…  sorry daarvoor nog meneer de marathonloper!

Na ons babbeltje loopt hij een pasje sneller en hij verdwijnt uit ons gezichtsveld naar voren toe! 

Voor we het weten zitten we aan km 15…  Had ik nu echt gezegd dat ik vanaf hier trager zou gaan naar 5’00”…  Ach… dit voelt nu zo soepel… ik hou het nog maar even aan…  al babbelend met Tony voel ik amper nog dat ik aan het lopen ben, dus doen we maar verder op dit elan!! 

Hier en daar een slokje water aan de bevoorradingsposten en ju…  Gaan met die banaan!!  Het moet ook ongeveer op km 20 geweest zijn dat we ons eerste gelletje bovengehaald hebben (hatelijk die plakkerige handen die je daar aan overhoudt, dit ter zijde)…  en we houden ons nu bezig met de tijd op de halve marathon!!  Wat is ons PR daar en wat gaan we vandaag verwezenlijken op die afstand?  Uiteindelijk geeft de klok een mooie 1u35’ aan.  We beslissen samen dat we dat netjes gedaan hebben en beginnen aan de enige echte beklimming naar een brug die we amper bergje kunnen noemen… want vlak is het parcours wel…  daar kunnen we hier in Zuid-Limburg alleen maar van dromen!  Nog even een zotte pose voor een fotograaf aan de kant en maar weer verder, we krijgen de tijd goed om met ons tweetjes!

Ok, en nu… nu staat het vast!!  Hier beslissen we dat we op km 25 écht wel naar een trager tempo zullen afzakken!  Niet omdat het niet meer kan, maar omdat we weten dat we anders echt wel te ver moeten lopen eer we ingehaald worden.  Dat houden we niet vol!  Dan hebben we toch maar mooi een ganse ronde aan het stevige tempo van 4’30” gedaan!!  En wat er ook gebeurt, we zijn nu al trots!!  Op km 24 kan ik het niet laten even een meisjesgilletje uit te kramen, want vanaf dit punt doe ik meer dan vorig jaar!!  Dat kan al niet meer stuk!!! 

Km 25 en we passeren Breda centrum, van waaruit we daarstraks vertrokken zijn, alles wat we nu doen, doen we voor de tweede keer!  Afzwakken hebben we gedaan… niet naar 5’00” zoals vooropgesteld maar wel naar 4’45”…  ook nog ok! Het voelt goed!  Het rolt!

Km 30 en we komen voorbij weer eens een bevoorradingspost, en ik neem voor het eerst toch maar een halve banaan aan…  maar ik durf ze maar voor de helft op te eten, bang dat vast voedsel wat zwaar op de maag gaat liggen…  ik neem nu ook voor de tweede keer wat uitgebreider de tijd om toch degelijk de beker water uit te drinken, de vorige keren bleef het bij slokjes, maar ik besef dat ik nu echt wel even terug wat meer vocht nodig heb!! Ik hou even in en wacht op Tony…  Die laat me weten dat het even op is…  Maar ik hou me in en hou hem dicht achter me! 

Maar hij wil dat ik door ga…  hij ziet dat ik nog kan en wil dat ik doe wat mogelijk is…  Na wat getwijfel beslis ik te luisteren en door te gaan…  Beetje pijn om hem achter te laten, maar ik zag en hoorde hoe graag hij wou dat ik deed wat ik kon…  Dus ik ga er verder voor, alleen nu…  Het tempo van 4’45” is gemakkelijk vol te houden, nog steeds…

Tweede gelletje bovengehaald op km 32 en langzaamaan ‘opgesmikkeld’.  Dan komen ze eraan…  hopen motorrijders en ze delen ons mee dat de catcher car op 1.5km achter ons is!   Maar omdat die behoorlijk ‘traag’ inhaalt gaat het natuurlijk nog wel even duren vooraleer hij effectief bij me is!

Een deel in mij is daar heeeel erg blij mee moet ik zeggen, en toch is er een deel dat zegt: ‘verdorie’.  En dat zeg ik ook tegen één van de mannen die ik op dat moment passeer…  Al moet ik zeggen dat die me maar vreemd aankeek na die opmerking…  Was het nu omdat hij zelf gewoon heel erg blij was dat het bijna over was?  Of was het omdat hij er nogal behoorlijk afgepeigerd en leeg uitzag en ik nog even een praatje begon te slaan in adhd-Larissa- kwebbel-modus?  Of had hij gewoon zoiets van; ‘mens… shut the f*ck up!!!’  ??  Het kan allemaal… lol…  Dus ik laat hem maar wijselijk met rust ;-)  en laat hem achter me.

Hey, ongeveer km 35 en daar is meneer de lange Nederlandse marathonloper!!  Helemaal uitgeblust, ik loop hem in een stevig verschil in tempo voorbij en probeer hem nog even wat moed in te praten in het voorbij gaan!  Had niet verwacht hem nog tegen te komen vandaag…  Hij leek me zo soepel te lopen een aantal kilometers terug… 

En ik loop verder…  uiteindelijk nog tot 37.5 km en dan komt er een motard voorbij die ons waarschuwt dat er eerst nog een camera voorbij komt die ons filmt en dat dan de catchter car ons inhaalt en de wedstrijd er voor ons op zit!! 

En zo gebeurt het ook!!  38.03 km en daar is hij…  Hij haalt me in en ik voel me gelukkig!!!  Gelukkig dat ik maar liefst meer dan 14 km meer gelopen heb dan vorig jaar…  Maar ook dolgelukkig dat ik zoooooo dicht bij die magische afstand van 42.195km ben!!  En ik heb dan ook maar een microseconde nodig om te beslissen dat ik doorga tot daar!!  Ik moet en zal dat getal op mijn horloge zien staan vandaag…  al kruip ik tot daar!!!  Maar het gaat nog!!  Ik krijg vleugels en blijf lopen… 

De opmerkingen van de overige ingehaalde, en dus wandelende, lopers neem ik er maar bij…  sommigen verklaren me gek (ach… misschien hebben ze wel een beetje gelijk… ;-) ) en anderen wensen me nog veel succes in die laatste kilometers! 

Ik straal…  ik voel het…  ik loop gewoon naar een droom…  ik ben nu op weg naar de heilige afstand!!  Wat voelt dit onwezenlijk…  En het gaat nog!  Dus ik weet nu wel heel zeker dat het me gaat lukken vandaag!  Ik weet heel erg zeker van mezelf dat ik vandaag een marathon loop!  Al moet ik de laatste meters nog kruipen…  dit maak ik af!!! 

Heeeeeel erg diep zat dit idee wel verscholen, maar ik zag de kans dat dit ook echt zou gaan gebeuren maar heel klein in! 

39km….  Nog 3.2 km… 

39,5km en ik kom aan de bus…  deze moet ik hebben, maar ach… er zal er nog wel eentje komen zeker?  Ik bekijk mijn klok en een klein beetje rekenwerk zet mijn hersenen aan het werk!  Zou dit nog mogelijk zijn in een sub 3u20’?  Ach we zien wel…  Het is wat het is…  Wat maakt me ook eerlijk gezegd allemaal nog uit??  Het gaat me niet om de tijd, het gaat mij om de afstand!

Ik besluit nog iets meer dan een kilometer rechtdoor te lopen en dan om te keren, terug naar het punt waar de bussen ons opwachten om ons richting centrum te brengen!  Ik loop echt helemaal alleen deze laatste twee kilometer en nú zijn ze zwaar…  Nu zijn ze echt zwaar!!  De afstand op mijn horloge lijkt amper nog te stijgen…  telkens ik kijk is er maar een tiental meter bij gekomen…  en ik moet mezelf nu wel hopen moed in praten om die laatste anderhalve kilometer rond te krijgen…  ik keer om… richting bus… stap voor stap en het voelt nu toch wel een beetje als langzaam sterven…  Pijntjes worden nu duidelijk…  en de afstand staat stil…  zo lijkt het althans…  komt er nu echt geen metertje meer bij??  Komaan Vanherle…  nog een pas, nog eentje, nog eentje…  doorgaan nu… en ik bijt letterlijk op mijn tanden…  niemand meer in de buurt en de bus lonkt naar me!!  Ze komt nu erg langzaam dichterbij…  het lijkt wel alsof ik stilsta…  De bus wordt zo de spreekwoordelijke lichtstraal aan het einde van de 42.195km lange tunnel!

Ok…  ik ben er…  ik loop (of wat daar nog voor moet doorgaan) op het kruispunt waar de bus staat en er staat 42 km op mijn klok…  Maar hey…  we weten allemaal dat dat geen marathon is.  De man voor de bus roept dat ik in moet stappen, maar ik schreeuw dat ik nog 200 m moet lopen!!!  Ja hey seg, just is just he!!!  Ah ja… 

De busdeur sluit en ze vertrekt en het kan me geen barst schelen!!  Ik loop nog 100 m naar links en 100 m terug… En dan…  dan… dan staat er 42.21km op mijn teller!!!  Ik weet geen blijf met mezelf en ik roep…  ik roep en ik tier!!!  Ik liep net mijn allereerste marathon!!!!  Mijn horloge vertelt me dat ik dat deed in 3u19’58”, dus toch net de sub 3u20’ kunnen halen!  Onbelangrijk in mijn ogen, maar toch leuk om zo vlak onder een grens te eindigen. 

De man op het kruispunt herinnert me eraan dat de laatste bus net vertrokken is en vraagt me hoe ik terug in het startdorp geraak.  Euh… kan mij dat even geen barst schelen nu, ik zal de rest van mn leven toch niet moeten gaan slijten op dat kruispunt hier he…  deuheuh…  Op de één of andere manier zal ik wel ooit eens in de bewoonde wereld geraken zeker?

Man, I just ran a fucking marathon!!!!  I rule the world!!!  Ale, zo voelt het toch even… lol…  (en dat dacht ik he!!  Dat heb ik niet tegen die man zitten roepen he… ;-) Al had ik dat wel gewild…  hahaha)

Ik wandel rond en kan niet stoppen met trippelen…  dan stopt er een jonge kerel met een busje, die de boel hier komt opruimen…  en ik vraag hem of hij me naar het volgende ophaalpunt wil brengen…  na wat getwijfel stemt hij dan toch maar in en ik dacht dat ik hier weer ergens moet gegild hebben dat ik net een marathon liep…  (rollende-ogen-smiley erbij denken nu!!)

Ik probeer nog iets te doen wat op stretchen lijkt, maar echt helder nadenken over hoe dat nu precies ook al weer moest…  dat zit er niet meer in…  Dus wat ik daar precies uitgespookt heb???  Geen idee!! 

Net op t moment dat de jongeman zijn passagiersstoel vrij gemaakt had en ik me neer plant in zijn wagen, komt er dan toch nog een allerlaatste bus voorbij die de taak heeft nog wat ‘verdwaalde’ lopers op te pikken!  Alé dan maar, camionette uit en de bus op richting Tony en Norbert!!  En ik begin te bellen…  Ik bel naar de mensen die aan het wachten zijn op nieuws en krijg de ene na de andere verbaasde klanken aan de telefoon terwijl ik ween…  yep…  Daar zijn ze… die waterlanders…  de emo-buien die op t moment even niet te stoppen zijn…  telefoontje na telefoontje!! 

Ik zit nog even in alle stilte in de bus en de tranen blijven rollen…  De andere vijf verdwaalde lopers moeten gedacht hebben dat ik wel erg teleurgesteld moet geweest zijn met mijn resultaat ;-)  haha!

En daar…  daar zie ik in de verte de start…  De plaats waar we drie en een half uur geleden vertrokken zijn voor een zalige, magische tocht!!  De bus stopt en ik sta recht…  oeps…  AUWTSJ…  En die trappen van de bus naar buiten…..  Shit seg…  zo’n hoge trappen heb ik nog nooit gezien!!!  Lol…  en naar beneden, dat lijkt wel een Mount Everest die je moet trotseren om uit deze bus te geraken… whoeps…  dit is een pijnlijke affaire!!  Auw…  Auw… Auw…. En auw…  De trappen staan nog steeds op mijn netvlies gebrand dus ik weet wel heel erg zeker dat ik vier keer ‘auw’ heb moeten uitkreunen eer mijn voeten de vaste grond raakten!

Maar ze staan erop en ik neem met meer trots dan ooit de medaille in ontvangst die me aangereikt wordt!  Er staat geen teken van marathon op (dit is dan ook geen marathon-wedstrijd), maar dat kan me niks schelen…  dít is de medaille die ik kreeg na míjnn eerste marathon.  En dat dit nu net moest gebeuren op Wings for Life, een wedstrijd die me zo nauw aan het hart ligt, dat doet me wat!!  Ik doe ze om en bekijk ze alsof ik net een derde kindje op de wereld gezet heb… 

Wil ik een redbull…?  Ja graag…  Waarom ik dat antwoord geef weet ik nog altijd niet… Ik drink die bucht helemaal niet en nu loop ik daar met dat geopend blik vol plakkerig spul dat over mijn handen aan het spuiten is...  bwek...  Dus toegegeven, echt helder nadenken zit er dus blijkbaar niet meer in!!! 

Op zoek naar de mannen nu!!  We hebben op voorhand afgesproken aan één van de tentjes in het startdorp!  En als er verschillende tentjes zijn, tja…  waarom zou je dan niet aan de biertent afspreken…  ah ja…  ;-)  Op weg naar daar dus, maar er wordt op me geroepen…  Tony en Norbert staan links van me en nu ik ze zie… hupla…  even weer helemaal emo…  tranen…  en ik sla mijn armen voor mijn gezicht.  Alweer…  Daardoor hebben ze al snel door dat ik inderdaad dat mini-ideetje van doorlopen tot de magische grens heb kunnen bereiken vandaag!  Ze bekijken me en ik knik…  en dan weten ze genoeg!!  Ze glunderen even hard dan mij, komen op me af en feliciteren me uitbundig met de nodige knuffels en kussen…  Wat is het toch zo intens leuk als mensen zo hard met je meeleven!!  Heerlijk gevoel!!  Merci mannen!!!

Ik hoor nu dat ook Tony tot aan de verre 35.25km geraakt is en Norbert zo’n geweldige 26.25km neergezet heeft vandaag!!  Dikke bravo mannen, goed gedaan!!!  We did it!! For those who can’t!

‘Is dat onze pacer!!??’ hoor ik van ver…  Het zijn de twee jonge gasten vanop kilometer 10, die me ervan bewust maakten dat mijn tempo wel te hoog lag om op 27 km ingehaald te worden!!  Vol bewondering vragen ze wat nu uiteindelijk de uitkomst geweest was!! En ook zij zijn trots, amai…  gek om te zien dat zelfs mensen die je niet kennt het zo leuk vinden!  Dat is nu de typische samenhorigheid die bij deze wedstrijd hoort!  Zelf hebben ze ook hun doel van 30+ gehaald!  Proficiat, jongens!

En nu??  KOUD!!!  Vlug de tas ophalen en wat meer kleding rond onze loperslichamen draaien….  16° zonder zon…  ideaal loopweertje, dat staat vast, maar afkoelen gaat wel erg snel nu!  Zeker na de afstanden die we gedaan hebben vandaag!! 

We beslissen nog een drankje mee te pikken onderweg, maar dat wordt uiteindelijk een aperitiefje bij mij thuis!!  Wat was het leuk dat jullie nog mee naar binnen gekomen zijn om er eentje (alé ja, twee dan) te drinken…  Lachen, gieren en brullen, en dan weer tranen omdat mama en papa daar klaar staan met een boeketje bloemen!! 

Van de ene emotie in de andere en terug… en het voelt héérlijk!! 

Wat leuk om te kunnen zeggen dat 07 mei 2017 dé dag is dat ik voor het eerst een marathon liep! 

Helemaal ongepland en helemaal PER ONGELUK…  Whoeps… 

Nu twee dagen later en ik kan jullie meedelen dat alles doodnormaal is, of toch voor iemand die net een marathon gelopen heeft… 

Slapen gaat moeizaam en de kuiten laten zich natuurlijk behoorlijk voelen!  Trappen naar boven?  Vrij ok…  Trappen naar beneden?  Dat is even andere koek, maar het gaat ;-)

De grond die lijkt wel net iets dieper te liggen dan normaal telkens ik iets moet oprapen, dat wel ;-).  Hier en daar de nodige doorschuurwondjes van ondergoed en een teen die zich laat voelen, maar ik neem het er allemaal erg graag bij!!  Niks onoverkomelijks dus…  Elk pijntje voelt aan als een trofee!! 

Want vanaf zondag kan ik antwoorden op ‘dé vraag’ met:

‘Ja, ik liep ooit een marathon! ‘

En daarop ben ik trotser dan ooit!

Merci aan iedereen die in me gelooft!!  Ik hoef jullie heus niet allemaal op te noemen, you know who you are!!!

Merci voor alle berichtjes en woorden die gevolgd zijn na mijn aankomst!!  Super om te zien hoe jullie allemaal meeleven!  Dat geeft een heel leuk gevoel!

Merci Tony en Norbert dat jullie mee wilden naar Breda.  Jullie hebben mijn dag nog onvergetelijker gemaakt!!  Ik ben heel blij dat jullie erbij waren en er deel van uitgemaakt hebben!!  We hadden een super dag met z’n drietjes.

Het was geweldig om 30km samen met je te lopen, Tony!  Dat zijn er in elk geval 30 die ik nooit meer vergeet! Jij hebt me naar die heilige marathonafstand gebracht en dat zal ik nooit vergeten!!!  Eeuwige dank daarvoor!

We did it!!!

 

Afspraak volgend jaar op 6 mei 2018 om kwart voor tien bij mij thuis??

Dikke kus, Larissa

Read more...

Venlo: de magische grens doorbroken (en hoe)!

Zondag 27 maart was de grote dag: deelname aan de 10 km van Venlo, waar een vlak parcours en een uitzinnige sfeer de weg moesten banen naar een nieuw PR, bij voorkeur onder de 40'.

Maar eerst spoelen we enkele maanden terug in de tijd. Team Paluko gaat sinds jaren naar de halve marathon in Venlo. Patrick stelt me voor om daar de 10 km te gaan lopen. Wel ja, waarom niet. Reeds lang probeer ik een tijd onder de 40' neer te zetten, maar dit was me tot nog toe niet gelukt. Beste poging was op de Willerrun vorig jaar waar ik aankwam na 40'23".

Met een gerichte voorbereiding zou het moeten lukken, zo zei hij. En hij stelde me voor om volgens het 'supercompensatie' principe te werken. Zo gezegd, zo gedaan en vanaf januari startte ik met mijn 10 weken voorbereiding. Het aantal trainingen werd serieus opgevoerd, waardoor ik vaak alleen ging lopen. 's Avonds na het avondeten de kinderen in bed stoppen, en daarna nog de loopschoenen aantrekken om bij nacht en ontij te gaan trainen: het was op een bepaald moment dagelijkse kost waar ik 7 dagen op 7 liep. Een aanpassing in ons gezin waar ik Marjoleine dankbaar voor ben dat ik ook die ruimte kreeg. De trainingen verliepen steeds beter en zowel tijdens duurloopjes van 17 km aan een gemiddelde van 4'45"/km, als tijdens tempolopen op Overhaem aan 3'45"/km voel ik dat dit veel vlotter en soepeler gaat dan vroeger. Maar bij het trainen van een middellange afstand (6km) aan 4'/km merk ik dat het toch een zware opdracht zal worden, daar in Venlo. Maar Jean zegt dat het wel in orde komt aangezien de dag van de wedstrijd toch anders is dan een trainingsdag. Patrick stelt me ook gerust dat ik nu vermoeid ben van de intensieve trainingsweken, en dat dit na de rustperiode wel beter zal gaan. Tony overtuigt me ervan dat de sfeer in Venlo zo speciaal is, dat je als loper gewoon meegezogen wordt, en voorspelt me zelfs een tijd van 38'30". Goed gek denk ik op dat moment.

En dan is de grote dag aangebroken. Kevin (die voorgesteld had om me te hazen) komt me ophalen en samen met Larissa rijden we naar Venlo. Bij het parkeren komt de muziek ons al tegemoet en na het afhalen van ons startnummer begeven we ons naar het startvak, waar opzwepende muziek ons klaar stoomt en de dansende schaars geklede dames ons opwarmen. De sfeer die er heerst is inderdaad de max. Nog even wat AA rood drinken en dan weerklinkt het startschot. We vertrekken en lopen door de straten van Venlo waar de gestapelde supporters ons toejuichen. Ik kijk op mijn klok en zie 3'15"/km staan. Wow, even bedaren en we schakelen wat terug richting 3'45"/km. De benen lopen soepel en voor ik het goed en wel besef passeer ik het bordje van 2 km. Hierbij moet ik spontaan aan Tony denken die me ook dit had voorspeld: voor je het weet heb je 2 km gelopen; zo word je meegesleurd in de ambiance van de wedstrijd. En gelijk had hij!

Het doeltempo was dus 4'/km maar bij km 3 bleek al dat we hier beduidend onder bleven: 3'50" is een houdbaar tempo en ik zeg Kevin ook om zeker niet sneller dan dit te gaan, uit angst om te diep in het rood te gaan zo vroeg in de wedstrijd en bijgevolg stil te vallen in de tweede helft. Eenmaal in het rood is het zeer moeilijk hier nog uit te geraken. We passeren het 5 km punt op 19'30", wat een boost geeft aan mijn zelfvertrouwen. De eenvoudige rekensom leert me dat ik op dit tempo ruim over heb. Opeens hoor ik een hollandse stem: "Mooi tempo jongens!". Kevin legt hem uit dat we voor een tijd onder de 40' gaan en hij beaamt dat dit ook zijn doelstelling is. Hoelang hij nog bij ons is gebleven weet ik niet, maar na enkele kilometers kijk ik achterom, en het groepje waarin wij vooraan liepen, is gewoon verdwenen.

Kilometer 7. Kevin toont me in elke bocht waar ik moet lopen om die zo efficiënt mogelijk af te snijden. Hij houdt het tempo ook mooi stabiel. We lopen al de hele tijd tussen de 3'50" en 3'55". Ik kan het niet geloven dat ik dit tempo volhoud. Ik durf niet naar mijn hartslagzone te kijken. Als ik zie dat ik in zone 3 ben, zal ik proberen te versnellen. Als ik zone 4 zie, zal ik proberen te vertragen. Beiden zijn nergens voor nodig, dus ik trippel gewoon verder. We zien achteraf wel. Ondertussen naderen we kilometer 8. Goed. Nog 2 km dus. Tijd over. Even wat rustiger aan doen en ik vertraag (!) zowat naar 4'/km. Even recupereren alvorens de slotkilometer aan te vangen. Ik neem me voor om de laatste kilometer terug te versnellen. Dat moet kunnen. Ik kijk op mijn klok en we starten de laatste kilometer net onder de 35'. Wtf? Dit betekent dat een tijd onder de 39' nog mogelijk is. We lopen terug het centrum van Venlo in en het geratel van de toeschouwers zwelt weer aan. Ik kan het in eerste instantie moeilijk opbrengen om nog veel te versnellen. Maar dan begint Kevin mij aan te moedigen. "Komaan Dimi, ge zijt er bijna. Nog efkes alles geven." Onder die motivatie en de magie die heerst in de straten van Venlo, verhoog ik toch het tempo, maar het is zwaar. Ik kan niet harder. Nog 500m. Iets langer dan een rondje op de piste. Nog 200 m. Voor mij loopt nog een loper. "Komaan, pak die nog!" schreeuwt Kevin mij toe. Ok, let's do this. Ik versnel naar mijn klassieke intervaltempo op de 400 m en pers er nog een laatste sprintje uit en vlam die kerel nog voorbij. Ik zie de klok aan de finish die start met 38:... Wow, werkelijk ongelooflijk. Met 38'42" kom ik over de finish en val Kevin in de armen. Ik dank hem duizend maal want zonder hem zou zo'n straffe tijd niet gelukt zijn. Kort daarna komt ook Patrick aan. Hij heeft de hele tijd enkele honderden meters achter ons aan gelopen zo bleek. Ook hij wenst me proficiat en ik bedank hem ook voor zijn tips tijdens de training. Nu nog wachten op Larissa. Ondertussen komen ook de andere paluko lopers glunderend op ons af en steken hun hand door de Heras om me te feliciteren. Ze hadden voor ons gesupporterd tijdens de laatste meters, maar ik heb er niets van gemerkt. Er was gewoon zo veel volk.

Maar Larissa blijft weg tot het nieuws bij ons aankomt dat ze derde vrouw is geworden. De nodige podium-plicht-plegingen zullen moeten voldaan worden en na enkele ogenblikken verschijnt ze daar dan toch, een boeket bloemen in de ene hand en een beker in de andere. Ze is er helemaal van onder de indruk en wij feliciteren haar uitbundig.

Zo werd deze 10 km wedstrijd een doorbraak. De magische grens is eindelijk doorbroken, en sommigen onder u kunnen nu met een gerust hart gaan slapen. Dit bevestigt de verdienste om bij Team Paluko te mogen lopen, het team dat mij twee jaar geleden verwelkomde en in mij geloofde dat ik deze mijlpaal kon halen. Het team dat mij onvoorwaardelijk steunde gedurende al die tijd en mij voorspelde dat het zou lukken. Daarom: bedankt allemaal! 

Read more...

De dag dat alles juist zat! Venloop..

by

Caution!!! Dit verslag lezen zou misschien wel eens meer tijd in beslag kunnen nemen dan de wedstrijd gewoon zelf te gaan lopen!! :)

Vrijdag 10 maart 18.00u: tempo-time!! 3 x 2000 + 1000 op het menu vandaag! Christophe (Roosen nvdr… Dat heb je dan als 12% van het team Christophe heet… tsss…) polst even naar mijn plannen. Rond de 4’20” gok is zo… Hmmm… ‘Proberen we 4’10”?’

Yep, ok, moet wel lukken! En al snel merk ik dat we de eerste twee 2000’den aan 4’00” en een ‘kletske’ hebben afgerond… onder de 4’10” dus… en net over de 8’ per 2000 dus… De laatste komt eraan… en yep… ik merk al snel het doel!!! Eindigen onder de 8’!! Volhouden!!! De eerste helft is al gelukt… nu nog een keer 1000m vasthouden! “Komaan hé!! Nog efkes..!!! 400m nog!” Christophe telt de meters voor me af en roept me naar het einde van de laatste 2000m! En we zijn stevig onder de 8’ kunnen blijven! Wauw, dat zou me alleen dus niet gelukt zijn!!

Bij het uitlopen komt dan de vraag of ik geen zin zou hebben om mee naar Venlo te gaan! Niet voor de halve marathon, zoals de meesten van het team, dat niet… maar wel als test op de 10k! Waar zou de winter me gebracht hebben? Even checken of de trainingen hun effect niet gemist hebben! En het parcours leent zich hier perfect toe, naar het schijnt! Vlak als een biljarttafel, een geweldige sfeer, alles wat je nodig hebt om jezelf eens degelijk uit te dagen…

Zin? In lopen? Tja… natuurlijk wel…, altijd!! Ik beloof te checken of ik kan! En er staat inderdaad nog niks op de planning, jeui!!! Vlug naar de site, maar wat een domper… Uitverkocht!! Helaas… net als voor de halve marathon zijn er voor de 10k ook geen tickets meer beschikbaar… Jammer! Beetje teleurgesteld zelfs…

Maandagtraining! ‘Ja, maar ja, Vanherle… schuim facebook maar eens af op zoek naar een ticket, hé!! Gekwetsten genoeg!’ En omdat ik echt graag mee wil en ook wel benieuwd ben naar wat mogelijk is, doe ik onmiddellijk bij thuiskomst de laptop open en ik hoef niet ver te zoeken! Facebook-pagina van Venloop open en idd… tickets genoeg!! Ik beslis op twee paarden te wedden en stuur twee dames een privébericht dat ik graag hun ticket wil overkopen! De eerste die reageert wordt de gelukkige! En vijf minuten later heb ik al prijs!! Aimée Leclair reageert en wil gerust haar ticket naar me opsturen na betaling! Spannend wel… wie weet stuurt ze het gewoon niet op… Je weet maar nooit! Maar we besluiten samen om het op de officiële manier te doen! Ik betaal dan wel iets extra maar dan staat het nummer op mijn naam en moét ze het wel opsturen. Bijkomend voordeel: in de uitslagenlijst komt ook mijn naam, altijd wel leuker. Op het nummer zelf en in de deelnemerslijst blijft wel ‘Aimée Leclair’ staan… Ik word dus even een Aiméeke voor een dagje!! En nee, Beusen… de nadruk ligt niet op de ‘Ai’ maar op de ‘mée’!! :-p En op vrijdag ligt het ticket al in mijn bus!! Ging dus heel vlotjes, dank je wel Aimée voor die super medewerking!!

34934… mooie nummer, hé: dat zit goed!!

Heb er trouwens twee stevige trainingsweken opzitten… wat meer kilometers dan normaal aan een steviger tempo dan normaal en ik besluit de week voor Venlo dan ook een beetje ‘rustig aan te doen’. Alé, rustig aan in ‘Larissa-lopers-taal’ dan, hé! Geen intervalletjes deze week, geen tempo’s… gewoon ‘op t gemakje’ wat kilometertjes afmalen!! Vrijdag de laatste 10k in de benen in een loslosloslosloslooptempo en nu echte rust tot zondag!!

Zondagochtend!! D-Day en het kriebelt… en jaaaaa… er zijn er daar een paar die wat gezaag hebben moeten aanhoren de laatste dagen… Sollie daalvool!!! En vooral merci om me toch op te peppen!! ;-) Vrouwen hé… (waar zijn die ‘oog-draaiende-smileys’ als je ze nodig hebt… tsss…)

Zalig weertje trouwens vandaag!! Dit zit al mee, heel juist! Stralend zonnetje… geen wolkje aan de lucht… niet te warm… niet te koud… net wat een loper nodig heeft! Het mocht wat kosten daar in Venlo precies! ;-)

Doel van vandaag? Eruit halen wat erin zit… en vooral, een nieuw PR op de 10k vastzetten. Het vorige zat ergens in de buurt van 43’20”. Op maandag voorspelde Christophe R me een tijd van 41’20”. Tony voorspelde, volledig los daarvan, op woensdag een tijd van 41’30”. Knap dat ze allebei zo dicht in mekaars buurt zitten! Maar wat een tijd vooral… Poeh… lijkt me redelijk onhaalbaar voor mezelf om op zo’n scherpe tijd over de finish te kunnen lopen! Dan zou k een constante van 4’09” moeten aanhouden gedurende de ganse 10k. Lijkt me lastig aangezien ik toch wel alles heb gegeven aan hetzelfde tempo tijdens die drie 2000’den twee weken geleden… Zelf zou ik al blij zijn met een tijd onder de 43’ maar eigenlijk is een tijd vlak onder de 42’ nog aanlokkelijker! Daar ga ik persoonlijk voor… Maar ik laat het vooral op me afkomen… We zien wel! Ik heb in elk geval de juiste benen vandaag, het gevoel zit goed!!! Dat zit dus ook al juist!!

Food 2 run boek en de blender in de aanslag voor een overheerlijke smoothie van havermout, banaan en blauwe bessen!! Hmmm… dat smaakt!!

Loopkleren aan en juu!!! Kevin en Dimi pikken me op rond negenen en we rijden samen richting Sensa in Riemst om van daaruit samen met Patrick en Nora verder te rijden richting Venlo! Hét lopersmekka van de dag! Met een klein ietsiepietsie omwegje hier en daar geraken we op onze plaats. Leuk autoritje trouwens: over bananen enzo… Niet waar, Dimi? (insiders joke! ;-) ) De sfeer onderling is super! Ook dit zit weer helemaal juist! Hmm… het lijkt alsof alles vandaag gewoon super in de plooi aan het vallen is!! Zenuwtjes kriebelen wel, maar dat is goed!!! Dat mag! Dat hoort er nu eenmaal bij… Parking: check! En we zijn ruim op tijd! Zelfs nog tijd genoeg voor een tasje koffie, een theetje of een waterke.

Richting tent nu voor het ophalen van de startnummers. En we maken ons klaar… startnummers opspelden, lange broeken en truien uit en richting startvakken. Veel tijd om op te warmen hebben we niet meer helaas. Dus zoeken we nu maar ons juiste startvak. Hier speel ik wel heel eventjes een klein beetje vals… oeps… Aimée zou moeten starten in het laatste vak en dat zie k nu niet zo onmiddellijk zitten en dus besluit ik met Dimi en Kevin mee te gaan naar het eerste startvak. Wat hoog gegrepen lijkt me zo, maar alleen gaan staan in het tweede is ook maar alleen he! Uiteindelijk starten we echt helemaal vooraan en de opzwepende muziek zorgt voor wat warmte… of waren het de schaars geklede (en dat is dan nog een understatement!) Braziliaanse danseresjes, mannen? Want nu zo stilstaan in een singletje en een korte broek is toch maar frisjes… Brrrr…

Nog eventjes, nog heeeeeeel eventjes… vingers aan de klok… nog 5… nog 4… 3… 2… 1… Een schot weerklinkt en we zijn na 3’ over de startlijn, netjes! We zijn ermee weg… De wedstrijd waar ik een nieuw PR van mezelf verwacht is begonnen! The game is on!!

Ik loop vlak achter Dimi die hier een tijd wil neerzetten onder de 40’ samen met Kevin!! Go Dimi Go… Yes you can! Ze starten stevig aan een tempo van 3’45” en ik besluit dit even te volgen. Iemand raadde me aan het verschil te maken op de rest en tijd te pakken waar dat kan en waar het mogelijk is! Niet waar, Cas? Dus ik luister! Flink he!! ;-) Hier kan ik al een mooie voorsprong nemen op de achterblijvers.

Ik zie één vrouw voor me en na een meter of 500 komt de volgende me voorbij! Een supersnelle, ze bleek achteraf gezien dan ook de winnares te zijn met een tijd van 37’49”!! Bewonderenswaardig! Ik weet dus van dit punt af al met volle zekerheid dat ik als derde in de rij loop, voorlopig althans. En ik ben me heel bewust dat er nog vrouwen gaan volgen die me voorbij gaan steken! Dat staat als een paal boven water! Maar het gebeurt niet in de eerste kilometers in elk geval…

Het moet ergens tussen kilometer twee en drie geweest zijn dat ik besloten heb Kevin en Dimi los te laten en mijn eigen tempo te gaan zoeken! Heel bewust… Het ging nog, ik kon het nog aan, maar zou liever niet crashen na een kilometer of zes, dus het lijkt me veiliger dit te doen! Ik heb hier toch al wel heel wat secondjes kunnen meepikken, waarvoor dank mannen! (Al hadden ze helemaal niet in de gaten dat ik daar liep… lol… jaja…, ik kan soms ook mijne mond houden ;-) ! )

4’05”… mijn tempo precies een beetje gevonden… En ik bedenk me dat ik hieraan de 2000’den gelopen heb. Hierbij beslis ik dus om dit tempo een kilometer of twee vol te houden en dan even terug te zakken naar 4’30” om op adem te kunnen komen en daarna terug in te pikken op 4’05”. Op training was ik namelijk heel blij om na 2000m in dit tempo even bij te kunnen komen!

Kilometerpaal vier komt eraan en ik hoor mijn naam achter me: ‘Goed bezig Larissa, uit de wind blijven hé!!’ Patrick steekt me voorbij en heeft zelf blijkbaar een stevig tempoke te pakken!! Goed bezig!! Dit ‘loopt’ goed! Vlak parcours en weinig last van de wind: ook dit zit heeeeeelemaal juist! Leuk!!

Bijna aan kilometerpaal vijf! Dan laat ik me zoals gepland even afzakken. Nog even Vanherle, kom op!

Op kilometer vijf krijgen we al even een tijdsaanduiding. Ik verbaas mezelf hier als ik vlak voor ik er voorbij loop 20’05” zie staan… Wow… knap!! Ik? Amai… En de Nederlanders verbazen me met hun exacte tijden en afstanden. Ook mijn klok duidt exact 5k aan en exact dezelfde tijd! Dit geeft me wel de nodige moed en de juiste spirit om toch nog maar even niet naar 4’30” af te zakken. Ik neem me voor om toch nog maar een kilometertje lang mijn pittige tempo aan te houden!

Ach… waar ik me ineens van bewust word… waar zijn de andere vrouwen eigenlijk? Gek! Nog niemand is me verder voorbij gestoken… En achterom kijken… Hmmm… Nee, dat ga ik niet doen… Stel: ik zie een vrouw? Awel… dan zou k me misschien gaan opjagen… Stel: ik zie er geen? Dan zou k misschien mijn tempo wel laten zakken! Nee… ik kijk gewoon niet en beslis er mijn eigen wedstrijd van te maken! Ik tegen mezelf!!! Dat was ook aanvankelijk het doel van vandaag! En dat verandert niet!

Kilometer zes… alles ok…

Kilometer zeven… hey… nog steeds alles ok!! Afzakken naar 4’30” zoals gepland? Neenee, wacht daar nog maar even mee! Heel even…

Kilometer acht… poeh… dit begint toch wel wat te wegen! Zoals altijd zit de adem nog goed, maar worden de benen moe… Maar nu nog afzakken naar 4’30”? In deze fase van de wedstrijd? NO WAY!!! Nu is t van door te bijten en vol te houden… tot aan de finish!! Komaan Vanherle!! Je hebt dit nu 8k volgehouden, dan kunnen die resterende 2 er ook nog wel bij, hé!

Het volk begint nu ook niet dik maar rijen-dik te staan!! En joelen en tieren dat ze doen!! Niet normaal!! De ganse afstand lang was dit al het geval, maar nu stijgt het echt ten top! Dit is helemaal Hollands! De sfeer langs de kant van de weg? Check: die zit helemaal juist!!! Nu wordt er echt langs alle kanten op me geroepen: ‘Daar… de derde vrouw…!!! Komaan Aimée, je bent de derde vrouw, niet afgeven, door gaan!!! Goed bezig, Aimée!’ Ik hoor het geluid als een golf voor me op joelen en uitdoven achter me!! Dit is echt onwezenlijk, ik loop nog steeds als derde vrouw in deze wedstrijd! Machtig!

Kilometer negen… en nu is er van lopen geen sprake meer!!! Ik loop niet meer… ik zweef… Ik zweef op de geluidsgolven van de supporters!! Ze roepen me meter voor meter vooruit!! Wat een gevoel… Het geeft me vleugels, feniksvleugels…

Nog 500m en we lopen nu echt het centrum van Venlo binnen… rijen en rijen mensen… en de ene roept nog harder dan de andere!! Onbeschrijflijk. Achter me kijken durf ik nog steeds niet… Ook al is het een wedstrijd tegen mezelf en tegen de tijd, als ik nu nog voorbij gestoken zou worden door een vrouw, dan zou ik dat wel heel erg jammer vinden! Dus… gaan met die banaan!!! Geen seconde mee prijsgeven!

Nog 200m… en de finish komt in zicht…

Nog 100 m… en daar komt ie!!! Mijn naam door de speakers… Mijn echte naam dit keer... ‘Derde vrouw in deze wedstrijd Vanherle Larissa uit Riemst’ En nog een keer en nog een keer… Krop in de keel! Onwezenlijk!! Dit zit echt juist!! De klok springt me in het oog… en ik verbaas me als ik de 40’ zie staan!!! Wat??? Ik??? Onder de 41’?? Shit… (Sorry…) De laatste passen en ik klok af op 40’29”.

En wat er verder gebeurde ging allemaal heel snel… enorm snel… Het eerste wat ik deed was kijken waar Dimi en Kevin stonden… maar dan kreeg ik een hanger rond mijn nek en een man aan mijn arm… ‘Drink wat en kom met me mee!’ Ik word achter de heras-rekken gesleurd en we komen in een vipruimte terecht! Drie mannen, drie vrouwen en een paar mensen van de organisatie. Voor de rest allemaal dames en heren in knappe pakken… Daar sta je dan te zweten… ;-) We hebben nu wel even tijd voor een babbeltje, gezellig wel! Ik heb dan natuurlijk ook al 10k moeten zwijgen!!!

Tijd om via het terras naar buiten te gaan. Eerst de huldiging van de snelste drie mannen en daarna zijn de vrouwen aan de beurt. Opnieuw mijn naam door de speakers en ik mag het schavotje op!! Plaatske drie is gereserveerd voor mij hier in Venlo en ik begin zo stilaan te beseffen wat ik gedaan heb terwijl ik al die mensen zie staan… veel mensen… heel veel mensen… Ik heb gewoon een podiumplaats gelopen in Venlo… ik ben hier als derde vrouw over de finishlijn mogen lopen, voor het oog van duizenden supporters. Een wedstrijd waar ik eens even snel snel een ticket voor heb gekocht. Een beker en drie kussen van de man in het strakke pak, een boeket bloemen en een proficiat van Miss Venlo 2017 en een medaille van ik-weet-het-niet-meer… even helemaal door de bonen nu!! Camera’s, fotografen, speakers en hopen volk!! Ik bijt op mijn lip en bedwing ‘n traan… en de man in het strakke pak heeft dat in de gaten en geniet ervan me te zien staan!! Hij glundert met me mee en geniet ervan, dat is duidelijk.

Klik klik… en de camera die nog even zoemt en we mogen beschikken!! Samen met de andere twee dames gaan we richting lopersdorp, maar how… toch nog even een fotograaf die ons onderschept voor nog maar eens een kiekje!! Nog even een babbeltje met de dames onderweg, maar ik zoek… ik zoek geel en zwart!! En ik vind!! Ik zie Kevin en Dimi als eerste staan en ok… nu is t hek van de dam… daar komen ze dan, die waterlanders die ik vijf minuten geleden wél nog kon bedwingen!! Met mn handen vol vlieg ik ze zo’n beetje rond de nek en vieren we samen wat we hier gepresteerd hebben!! Ik hoor nu ook dat Dimi niet zomaar onder de 40’ bleef zoals gepland maar zelfs een tijd van 38’42” weet neer te zetten hier!!! Waarvoor diep respect en een hele dikke proficiat!! Well done!

Nu richting Palukeesjes-van-de-halve-marathon!! Die zijn er al en hebben blijkbaar onze finish ook gezien!! Top! Heb ik ze toch wel niét mijn naam horen roepen zeker… Was het zo gewoon te reageren op ‘Aimée’ dat ik mn eigen naam nog niet meer herkende… ;-)  Daar staan ze: trots!!! Trots op wat we gedaan hebben!!! Dikke knuffels en proficiatjes, eerst van Christophe (Stevens dit keer;-) ) Thx maatje!! Dank zij jou ben ik erbij en heb ik deze progressie kunnen maken! Dat besef ik maar al te goed en ben je daar meer dan eeuwig dankbaar voor!! En we zijn fier… heel fier… Kevin, Dimi, Patrick en ik… met vieren hebben we de 10k gelopen en alle vier hebben we een super prestatie neergezet!! Zo leuk om dit met jullie te kunnen delen!!

Tranen zijn gevloeid, knuffels zijn verdeeld, proficiatjes zijn in heel veel dank ontvangen en nu is t aan jullie!!! Jullie gaan je nu klaarmaken voor jullie deel van deze dag!! De halve marathon hier in Venlo, waar jullie al zo lang naar uitkijken!! En we weten dat jullie gaan schitteren! Komt goed voor elk van jullie! Veel succes!

Wij zuchten nog een paar keer na van pure opluchting en gaan ons een strategisch plaatske uitzoeken naast de kant van jullie parcours. Eentje waar we jullie van ver genoeg zien aankomen en dus stevig genoeg gaan kunnen supporteren! We joggen er naar toe, zodat we ook wat uitgelopen zijn, en hiermee het nuttige aan het aangename koppelen. En de benen? Die voelen zwaar! (Ik spreek hier voor mezelf hé!!)

Mooi hier langs de kant van het water!! Ideaal voor een picknickje.. Rijst met kip, rijstkoeken met gelei, dadels en abrikozen… het lijkt een heus buffet! Lol… samen uit één potje grabbelen en smullen, leuk he!!  Puur genieten!! Want met een lege maag kan ne mens niet ‘te goei’ supporteren he…

Dit was een zalige dag… eentje om nooit te vergeten!! De zin om dat PR te breken was groot… heel groot… Maar het met 3’ verbreken? En hier in Venlo 10k volbrengen in 40’29”… een gemiddeld tempo van 4’03” 10k lang volhouden… dat kwam gewoon niét in me op!! Dat durfde ik in mn stoutste dromen zelfs niet waarmaken… Ik heb mezelf meer dan verbaasd vandaag… Wat een goed gevoel! De trainingen van deze winter hebben dus hun effect niet gemist… Dat is duidelijk!

Dat ik met deze tijd een podium liep is een dikke meevaller… Ook dat zat helemaal juist… zoals alles vandaag!! De benen, het gevoel, het gemoed, mooi nummer, de sfeer onderling, de sfeer daar in Venlo, de joelende supporters, het weer, het vlakke parcours, de wind die ons met rust liet,… álles gewoon!

Vandaag was dé dag dat álles juist zat!!

Dank je wel Christophe R, om me te overhalen om mee te gaan naar Venlo! Dit heeft me een boost gegeven! En merci om me te begeleiden bij die 2000’den, heb veel geleerd die avond!

Dank je wel Kevin en Dimi, dat ik mocht meerijden!!! Moest ik mijn eigen oriëntatiekunsten aangesproken hebben, dan had ik waarschijnlijk Venlo nooit bereikt in eerste instantie!!

Dank je wel team Paluko, dat ik onder de vleugels van jullie feniks mag doen wat ik het allerliefste doe. Dank je wel om me hierin te steunen en me beter te maken!! Dit kon ik alleen niet waarmaken!!!

En ik… ik ga gewoon door met doen wat ik graag doe!!

Dikke kus, Larissa

Read more...