BLOG

BLOG

Hoe onze Jo juni en juli overleefde!

by

Verslag Juni 2018

 

Zaterdag 02/06 op naar de Willer Run. Mijn eerste wedstrijd met mijn persoonlijk (nummer) naam opgespeld. Het is die dag weer lekker warm, heel op het gemak samen met Francis Smets opwarmen en daarna een gedrum aan de start, om dan nog zo een 10 minuten te moeten wachten voor we mogen vertrekken. De start is anders dan vorige jaren, we vertrekken beneden waar we straks aankomen. Zoals altijd zijn ze vertrokken gelijk de gekken en het gekste is dat ik daaraan mee doe. Biiip mijn klok, eerste km 3:47,7. Zijn die op hunne kop gevallen denk ik bij mijn eigen. Weer zie ik Stijn Vander je weet wel zijne rug. Voor de tweede maal biip, km 2 aan 4:03,6. Oei da is al een stuk minder snel, maar het is warm, voor de anderen eigenlijk ook he. Dus beginnen we aan km 3 en het valt me op dat er veel jongere atleten voor me lopen, behalve Max die honderd meter op me uitloopt. Biiip, kijk 3:48,5. Oef terug wat kunnen versnellen, heb op dat moment de tweede vrouw bij de lurven en kom zo dichter en bij de eerste dame Jerono Komen ;-). En bij het naar links draaien, nog juist een schim opgevangen van fotograaf Marc Roosen. Lang heb ik niet kunnen genieten van deze zwarte parel. Op die ene heuvel die we voorgeschoteld kregen moest ik haar stap voor stap, centimeter bij centimeter laten gaan. Aanklampen Jo aanklampen en zo kom ik dichter bij den Max.   Opnieuw biip 4:20,2 dat bergje he.  Heb geen enkele positie meer verloren. Integendeel!!!! Bij het boven komen er nog twee zien sterven, maar de zwarte parel en Max waren te snel .Finish in 19:36,9 een gemiddelde van 4:01/km. De laatste km in 3:36,9, wel maar 0,88km. Ben uiteindelijk maar 11 seconden achter Max, dus bergop nog wat achterstand weggewerkt. Ben achteraf weer content van mijn wedstrijd en zeker als VanderStijn alweer maar minim, maar toch nog 30 seconden voor me is. Kijk maar eens naar de uitslag, ben vierde in mijn reeks achter wie, Kris Wouters, Lode Raskin en Michel Wolfs. Maar waar ik kippenvel van kreeg, was toen ik te horen kreeg dat Brent Beusen 22 minuten had gelopen op dit parcours. In die warmte!!! Moet je horen!!!! Dit is maar 3minuten achter mij!!!! En wat waren die kleine knul, wittekop en wat weet ik nog veel meer zijn ouders trots en ik ook. Piet, Nora, Pascal, Dirk, Tony, Fabien, Lartissa S, Vh Larissa, Dimitri, Gert en  Christophe R en Elke waren er ook. Ronny H liep de 5 en 10 km. Voor de ene liep het al wat beter af dan de andere en de ene was dan weer contenter dan de andere. Waarom is niet iedereen zoals ik ;-) :-) CONTENT!!!!! Ik was heel content toen ik jullie aan het aanmoedigen was, met dat lekker bruintje in de hand hmmm!!!! Maandag 04/06 loop ik met Myriam een gooie 9km heel op ons gemak samen genieten van de natuur en het lekker zonnetje. Woensdag 06/06  weer een mooie training op het programma 3x 2x 600 à 2'18-2'40(200m / RR400m. Deze heb ik ook weer mooi ingedeeld, de eerste iets te snel, maar daarna 2,19, 2,20 mooi. Ben op donderdag in de ziekenboeg beland en pas op woensdag 13/06 opnieuw gaan trainen., waar 4x 800 'a 3'30 – 3'50(R 200m) op het programma stond. En op die dag, deze training was ik de gelukkigste man en fier op mijn eigen, omdat ik mijn trainingsmaten eenmaal te snel ben afgeweest. Die eerste 800 waren fenominaal, ja je leest het goed fenominaal!!!!;-) ;-) De groep vertrekt met Jean op kop, daar achter CR, Dirk, Gert, Piet, Larissa, ik hang daar ergens tussen, Tony, Pascal en Abraham de vader zit er ook ergens tussen. Het is een mooi tempo, de eerste 200 meter en Jean heeft al een paar meters, de 400 en er wordt al niet meer meer in groep gelopen , maar allemaal achter mekaar. Het word stilaan tijd dat ik opschuif en bij de 5de honderd begin ik op mijn gemak tussen Larissa en Piet door te wringen en kom bij Gert, Dirk en Christophe R en daar loop ik dan. Nu moet ik kiezen. Er buiten om, maar dat vraagt meer kracht, want zij lopen met hun drietjes wel in groep. Of wachten tot ik een gaatje zie om dan eventueel naar den Jean toe te lopen. En dat laatste gebeurt. Stel u voor!!! Op 400 m loop je zesde en tussen de laatste 250 en de 200 neem je dat mooi drietal te grazen, je komt bij den Jean, nog voor de laatste 100m, je loopt hem voorbij( op je gemak) en zonder een demarage loop je van hem weg. En wat dan het mooiste is, is dat iedereen maar naar je rug kan kijken. Jo je hebt ze allemaal met de lurven gepakt. Als hij hem maar niet gaat opblazen heb ik gehoord toen ik er voorbij liep. Dit stond wel niet op het programma en dat ze gelijk hadden, ik liep te snel 2:56,3 – 3:03,5 – 3:10,5 – 3:08,1 maar dat geeft een mens wel een goed gevoel. Achteraf krijg je dan te horen dat ik geen 800den heb gelopen. Wie heeft die meters van mij gepikt? Vrijdag 15/06 loopje met Myriam +- 10km aan 6:11/km heel op ons gemakske, omdat het morgen de Aterstaose jogging is.Zaterdag 16/06 de Aterstaose jogging: ik loop er de 5,2km in 21:13,9, dus 4:05 min/km. Ik zou content moeten zijn maar ben het eigenlijk niet. Ik zou eens willen om onder die 4min te geraken. Er zit maar één mannier op zekers, harder blijven trainen. Het is die dag wel warm, maar dat is voor iedereen hetzelfde.Maandag 18/06 samen met Myriam 10,23km aan een gemiddeld van 6:03min/km in 1:01:53,8 het is die avond ook nog warm. Op woensdag 20/06 staat op ons schema 4x400m à 1'25 – 1' 30(R400). Omdat er niet zoveel van ons naar den Hoeseler run gaan, doen we deze training niet en beslist CR om een duurloop te doen. Maar onderweg doen Piet, Jean en Dirk toch soms een versnellingske. In de Kevie haakt Ronny N al wat vroeger af om niet teveel kms te hebben en Piet, Jean en Dirk gaan er nog een lusje bijhangen. En de rest zit opgeschept met iemand die niet van zwijgen weet. Maar die dag hebben we meer dan chance!!!! Die bepaalde persoon heeft last van een droge keel, want het is ook nog altijd warm. Kan niet veel praten daardoor en wil eerst iets drinken en gaan voor 15km zegt ze ;-) ;-). Dus er heerst rust in de kevie, we kunnen de vogeltjes horen fluiten, genieten van de natuur, want .a.i.s.  VH heeft dorst ;-) ;-). Ondanks mijn verkeerde schoeisel toch 14,07km. Vrijdag 22/06 loop ik 8,43km aan 5:39min/km Horpmaal, Heks, Broekom en Gutschoven. Maandag 25/06 staan er maar 8km aan 5'20/kmde meeste van ons doen er meer, ik 13,34km. Heb er weer kilometers het tempo moeten bepalen. Woensdag 27/06 op het programma staat 12km // 4km à 5'15 – 4km à 4'55 – 4km à 4'35, deze doe ik op dinsdag 26/06 alleen, omdat ik woensdag ga luisteren naar een praatprogramma dat door gaat op de mooie lokatie Klappoel in Borgloon. De presentatie was van Eric Dupain, gasten waren Carl Berteele, Rick De Leeuw, Wilfried Nelissen, Jacky Mathijssen, Wouter Vrancken, Raf Bleus sprak over de Loonse Stroop en wijnbouwer Peter Colemont sprak over zijn Clos d' Opleeuw. Ook nog een prachtig gedicht gebracht door de Haspengouwse fruitdichter Geert Vanspauwen. Op zaterdag 30/06 gaan Myriam en ik een duurloop doen en lopen van Horpmaal naar Vechmaal . Myriam loopt er iets meer dan 12km en ik 14. En zo is deze mooie, droge Juni maand ook alweer voorbij. Het was een maand met vele wedstrijden en pittige trainingen, voor de meesten onder ons toch. Een maand waar Ronny N stilaan zijn comeback maakt!!! En Dirk verkozen tot onze Palukoloper van de maand. Het was de eer aan Gert voor hem te decoreren. Als ik dit verstuur, zijn er al met vakantie en andere moeten nog gaan, of gaan niet!!! Een prettig verlof aan iederéén!!!!  

 

 

Verslag juli 2018

Maandag 02/07 liepen we 10,90 km het was die avond nog altijd 27°, dus nog vrij warm en er werd gelopen volgens het schema. Op woensdag 04/07 stonden 7x 800(R 1’ wandel/jog) mijn eerste was wat te snel in 3:12,9 en de langzaamste in 3:57,8 en dit met temperaturen van 25°. Vrijdag 06/07 in mijn eentje 12,28km in de buurt gebleven van Horpmaal, Vechmaal en Heks en eveneens 25°. Zaterdag 07/07 hebben we na lange tijd nog eens een duurloop gedaan. We vertrokken op de Motten rond 9u30  Pascal, Jan, Tony, Ronny N, Dirk, Ronny H, Gert, Christophe R, ik en waterdrager Raph met zijn zeer lekker citroen smaakje en de temperatuur was toen al 21° pffff. Dit was leuk en veel te lang geleden. Er liepen er 2 bij met een houten kop. Sorry BIERKOP. ZUIPKOP. maar vooral een zware kop!!!! Ze luisteren naar de naam P.S.A. en J.N. Dit is om geen namen te noemen. Na +/- 5 km haakt .A.C.L af. Waarom zou ik niet weten en .A. is zeer rustig en tot dan zijn stem niet gehoord gaat rustig mee. Het is fijn en gezellig, er wordt over van alles en weet ik nog wat gepraat. Het is fijn dat Ronny N er opnieuw terug bij is na het blessureleed. Onderweg heb ik nog een gebedje gedaan voor iederéén die in de lappenmand ligt. Dat ze er snel mogen uitkomen en verlost worden van hun blessures. Er is niks zo fijn als in een groep lopen met vrienden en onderweg het één en het andere vertellen, lachen en grappen maken met en over elkaar. Op +/- 11km haakt ook Tony af, omdat hij iets voelt in zijn bil. Heeft die chance dat het zijn bil was en niet zijn hoofd ;-) ;-) Maar aangekomen op de Motten heeft Tony 10km en volgens het programma gelopen. Wij daarentegen lopen er 17,23km, iets teveel!!! In 1:27:49,8 en aan 5:06 min/km. Maandag 09/07 uitlopen  13,13km  in 1:08:48 en een gemiddeld van 5:14/km. Het is dan nog 23°. Op woensdag 11/07 staan 8x 400 (R 200m wandel/jog) Bij mijn eerste tijd is er iets fout gegaan, mijn tweede was in 1:30,2 - 1:32,1 - 1:31,6 - 1:31,2 - 1:31,7 mijn voorlaatste in 1:29,7 en de laatste in 1:26,6 en mijn 4 honderden waren soms al wat meer. De vrijdag training liet ik voor wat ze was omdat we op zaterdag 14/07 , 20km moesten lopen. Dus wij Dirk, Ronny Her, Gert en ik vertrekken aan de Kevie, Ronny was al van bij hem thuis naar de Kevie gelopen. Wij met ons viertjes vertrekken  met 21° op de thermometer richting Elst, Ketsingen en terug Tongeren. Kunnen die mannen me een stukske .i.p.n, (zagen) ;-) ;-). We hebben wel weer een mooi parcours gelopen dankzij Gert en Ronny die bij momenten zei: ‘hier kunnen we ook eens op lopen’. We hebben volgens mijn horloge verschillende hoogtemeters gemaakt, 140 als ik ze mag geloven. Een horloge is dat niets vrouwelijks en die proberen mannen ook veel wijs te maken? ;-) Ik heb er meerdere malen gezegd, een glas water zou meer dan welkom zijn en niet 4 keer maar meer. Want bij die 21° is het niet gebleven daar ben ik 100% zeker van!!!! We lopen kort bij Ronny zijn thuis en hij wenst ons verder nog warme kms loop plezier. Blijf ik weer alleen achter met deze 2 afgetrainde atleten, den Dirk en den Gert. Laten die twee me daar in Berg niet de steilste berg oplopen. Van je vrienden moet je het hebben zeggen ze toch!!! Nu weet ik het!!! Het was zelfs zo warm dat Dirk zijn singlet uit deed, jaja zijn singlet, dus het was warm!!!! Ronny dacht dat we zeker aan 24km gingen komen. Maar het waren er toch nog 22,01km in een tijd van 1:53:05 en aan 5:08/km. Heel mooi volgens schema!!! Nog eens een dikke merci Gert!!! Maandag 16/07 loop ik niet. Dinsdag 17/07 vertrek ik voor een afstand van om en bij de 14km. Myriam en ik zijn in de Veluwe, Nederland (Hulshorst). Myriam heeft er voor mij een parcours uitgestippeld (fietsroute) en deze ga ik volgen. De nummers voor alle zekerheid maar op mijn hand geschreven en om op tijd terug te zijn om te gaan ontbijten. Om 7u27 vertrek ik voor de 14km. Mooie boswegen, paden en andere plaatsen waar we al zijn gepasseerd met wandelen. Je denkt dat je alleen bent, maar hier en daar hoor je iets ritselen tussen de bladeren. Zijn het vogeltjes of muisjes of weet ik wat? Het doet me wat!!! Hier en daar kom je iemand tegen. Op dit lange traject ben ik maar zes mensen tegen gekomen. Daar wordt een mens zo rustig van. Ik toch!!!! Geen geklaag van. 'K heb pijn aan mijn rug, mijne dikke en kleine teen doen pijn, mijn haar hangt voor mijn ogen of weet ik veel meer. Alleen luisteren naar de natuur dat is al vermoeiend. Het is die ochtend nog maar 19° en toch loopt het aan mij af (zweet). Ik moet op een bepaald moment links afslaan en denk aan Piet, want ik krijg daar een mooi stuk tarmacweg voorgeschoteld en dit iets meer dan 2km lang. Was wel content dat ik er vanaf was , want bij momenten heb ik gedacht dat mijn zolen gingen blijven plakken door de warmte.  Alle bordjes gezien met de nummers en ben goed bezig en opeens  van 54 naar 55 nog altijd goed, ben er bijna, 55 is het laatste dat op mijn hand staat en dan opeens van 55 en dan en dan, dan dan een bordje met een nummer erop die ik niet op mijn hand heb. Daar  heb je het, dat is klote jochie!!! Naar Myriam bellen ;-) ;-).Slechte ontvangst, bril niet bij en dan zie ik geen .l.t.n, of toch niet veel. Gelukkig kom ik iemand tegen, ene van die zes, vraag de weg, stuurt me naar de Molenweg. Opnieuw vertrokken naar de Molenweg, 'k zal die weg nooit meer vergeten!!! Stel je voor. Je komt op een kruispunt, als je rechtdoor gaat kom je op de Molenweg, ga je links kom je, raar maar waar ook op de Molenweg. Gsm gaat, het is Myriam. Blijkbaar kon ik niks met mijn gsm. Tegen Myriam gezegd waar ik was en daarna me terug opgebeld en was maar 2km van het hotel af. Snel een douche genomen en gaan ontbijten en dat smaakte dubbel zo lekker. Oh ja heb er maar 19,01km van gemaakt in 1:41:47 en het gemiddelde was naar de vaantjes door het stoppen en zoeken 5:21/km. Ik sla dan een paar trainingen over. Ben op dat moment nog in de Veluwe. Daar hebben we ons laten gaan. Bij het thuis komen op de weegschaal gaan staan, geen gram vet bijgekomen ? ? Zaterdag 21/07 opnieuw lange duurloop en we vertrekken bij Jean zijn werk. Op ons programma staat 16km. Ons groepje is iets groter dan vorige keer. Jan, Tony, Ronny N, Jean, Ronny Her en ik vertrekken om 9u34 en op dat moment 19°. Ronny N zorgde voor het parcours en dit was weer TOP. Iets na km 4, hebben we Tony achtergelaten ( last van zijn rug). We hebben leuke dorpjes doorkruist zoals Crisnée, Herstappe, Wouteringen en Lauw, die andere ben ik vergeten. Jan en Ronny Hertogen komen van werken. Ze waren namelijk gaan werken op Rock Herk en dan toch maar besloten om samen met ons 17,27km te komen lopen in 1:24:57 een gemiddeld van 4:55/km. We moesten eigenlijk lopen aan 5:05/km. Iets te snel dus!!! Op maandag 23/07 staan er 13km aan 5:20/km op ons schema. Beslis om meer vet te verbranden en doe samen een loopje met Myriam bij ons in de buurt. We vertrekken om 9u21 en het is dan al 22° pffff. We houden ons wel aan de 13,15km in 1:19:09 en een gemiddeld van 6:01/km. Moet er wel bij zeggen dat ik op bepaalde momenten ietsepietsie sneller heb gelopen. Zeer mooi parcours van Myriam. Nog de groeten gedaan aan Rik de Leeuw. Woensdag 25/07 op aanvraag van Vanderstijn estafettewedstrijd gaan lopen in Limont. Het is niet evident om met Stijn samen te lopen en een goede wedstrijd te lopen, als je weet dat hij er vorig jaar samen met Elke op het hoogste schavotje stond. Achteraf is er wel een correctie geweest en wonnen Pascal en Ellen. Je loop je een beetje warm met Stijn en als je goed luistert heeft hij onze concurrentie heel goed bestudeerd. Hij weet precies welke rondetijden dat ze lopen. Veel opwarmen is er niet nodig door de warmte en we zijn blij dat het zonnetje zich heeft terug getrokken. Stijn start!!! Christophe Stevens loopt de snelste km in 3,14 PFFFF. Stijn komt op dat moment als 12de binnen en dan is het aan mij om aan 3,13 ? ? binnen te komen, hahahahahahahaha. Als ik aan mijn derde km begin weet ik pas wie volgens VANDERSTIJN, onze belagers zijn. Waar ik voor moet zien te komen. JOKE, hoe ga je dat flikken, hoe kom ik in hemelsnaam langs die voorbij? Achteraf zei Stijn dat het 7 seconden waren. In de eerste honderd meter, links een brugje over, iets daarna naar rechts en dan links, om lichtjes bergop te moeten en voor dat we aan de boom links moeten, heb ik hem bij zijn lurven. Wat dan het mooiste is, is dat je centimeter bij centimeter, meter bij meter kan en kunt weglopen van je tegenstander (als je goed zit). Ik zat meer dan goed!!!!!! Heb daar een kloof gemaakt van om en bij de honderd meter en aan de finish mijn stok aan VANDERSTIJN gegeven en gezegd dat hem maar alles moest geven want mijne volgende ging op het gemak zijn. Gecontroleerd hebben we de kloof nog kunnen uitbouwen. Heeee man,  Stijn en ik hebben op het hoogste plankske gestaan en nu was het andersom dan vorig jaar. Die twee walen wilden voor ons zijn. Nora was ook van de partij ze liep samen met Sofie. Christophe  liep zoals altijd met Dimitri en deze laatste was pas net terug van zijn vakantie op Bali.  Zaterdag 28/07 duurloop nummer 4 voor deze maand 12km aan 4’15. We vertrekken op de Motten. Jan, Tony, Dirk, Jean, Ronny Her, Christophe R en ik. We zien voor het vertrek nog Larissa Stas, Fabien en Peter Breuls. Parcours was van Christophe. Ik probeer altijd eerlijk te zijn in wat ik zeg en doe, zo ben ik namelijk door mijn ouders groot gebracht en de ene keer valt dat mee en de andere keer tegen. Dus het gaat al tegen vallen. Want het begin was heel saaaaaaai!!!! Wie loopt er nu in de stad een duurloop? Wie gaat er lopen waar de stoepen schuin en scheef hangen? Waar de stoep stenen omhoog, los enz…..? Maar dat is nog niet alles en daar gaan we het niet over hebben. Het trok toch op genen orgel!!!!!!!! Weet je wat het allerbeste was. Toen het begon te regenen, dat was een leuk moment. Ze hebben natuurlijk weer niet kunnen genieten van de natuur. De heren moesten constant hune bebbel laten gaan!!!! Ze hebben het ook gehad over mijn wedstrijd in Limont, die ik samen liep met Stijn. Stijn en ik zijn daar 8ste  algemeen geworden en 1ste in onze categorie. Dan zijn er zo van die plezante die zeggen, er waren misschien maar acht ploegen. Dan loop ik al eens podium, wordt een mens zo uitgelachen. Zou het niet van JALOEZIE zijn!!!! Er loopt er dan nog wel ene bij die vraagt of ik namiddag iets te doen heb. Mag hem altijd gaan helpen zijne vloer opbreken. Heb hem maar geantwoord dat hij het aan zijn VRIENDEN moest vragen ? ?. We hebben er alweer een mooie duurloop op zitten. Merciekes C R voor het mooie parcours en de andere voor de leuke babbel en we hebben er echt wel van genoten. Ik liep 14’51km in 1:15:25 en een gemiddeld van 5:12/km. Veel te langzaam maar we hebben ons geamuseerd. Die dag liep Dimitri zijn duurloop in San Francisco en hij was pas terug van Bali. Op maandag 30/07 zou ik normaal gaan lopen, maar ben met Myriam met vakantie aan de Moezel in Duitsland en we eten te laat die avond. Dat is niks, ik zal morgen wel gaan lopen voor het ontbijt. Dus dinsdag 31/07 ben ik al wakker om 5u14, maar heb alweer zo slecht geslapen door de warmte en het is potverdorie al opnieuw behoorlijk warm. Ben terug in slaap gevallen tot iets voor 8. Het was gewoonweg te warm om te gaan ontbijten. Na het ontbijt een paar km wandelen, een terrasje doen en opnieuw wat wandelen om te eindigen, ja op een terras!!! Zo hebben we onze vakantie drie dagen door gebracht aan de Moezel. Myriam vond de wijn maar niks. Het zal waarschijnlijk iets te maken hebben gehad met het warme weer, dus besloot ze maar om het met grote pinten te houden. Heb er zelfs foto’s van als bewijs. Tot de volgende DOEI!!!!!

Read more...

Albacete 10km en halve marathon

by

Albacete zaterdag 9juni ,

 

Een dag voor de wedstrijd in deze op 600m hoogte gelegen stad beslis ik nog eens een verslag te schrijven. Het is bijna een jaar geleden. De redenen hiervoor zijn de mindere prestaties van mezelf maar ook de sfeer bij Paluko die niet meer is zoals enkele jaren geleden. Een tijd lang dacht ik zelfs weg te gaan, maar we hebben al zoveel mooie momenten meegemaakt en er is bij sommigen nog zoveel goodwill dat ik besliste te blijven.  Om één of andere reden besloot ik na de trainerswissel het schema ook beter te volgen (in mijn geval minder extra km's te doen). Zo kom ik nu frisser aan de start voor de wedstrijden. Een eerste lichtpunt was de halve marathon van Namen waar ik tot op de meet nog mee deed voor de eerste plaats, maar tevreden moest zijn met nummer 2 bij de 50+. Vervolgens besliste ik na een ontgoochelende tungrirun vaker 'nee' te zeggen op het werk en vrijwillige inzet op alle vlak. Ik kreeg weer meer zin in avontuur en lopen. In Vyle et Tharoul (17km)en Hermalle sous Huy (15km) genoot ik van parcours en winst bij V2. Ik was terug op goede weg. Er moest echter nog veel bijgeschaafd worden aan gewicht (te veel duvelkes!) en aan een zwakker wordende rug. Serge Mas mijn osteopaat maakt deze op enkele dagen voor de wedstrijd los.

 

Samen met Ellen, Norbert en Tony doe ik hier voor de 2de keer mee. Toen Laura en Yoerie ons aan deze warme mensen uit de hoogvlakte voorstelden waren we dadelijk verkocht. Het grote voordeel was en is, is dat we dankzij hen en hen vrienden niet als toerist, maar eerder als gast bekeken worden. We komen dan ook iedere keer op authentieke plaatsen waar we op z'n Spaans eten en drinken. 

 

Ik voel vandaag echter nog wat pijn, maar vertrouw erop dat dit voor morgen nog wel goed komt. Gisteren liep ik de eerste stijfheid er nog wat uit en deze voormiddag doen we met ons vieren de wedstrijdvoorbereiding. 8,5 km met enkele versnellingen op het einde. Namiddag na de gebruikelijke tapas gaan Ellen en ik wat rusten. Norbert en Tony verkiezen koolhydraten te stapelen! 

 

10 juni, D-day, 6u30 op om wat te eten en om 8u30 samen komen. Op de trappen naar onder voel ik een hevige steek in de kuit. Even ben ik ongerust, maar ik masseer de spieren wat en loop enkele km's in alvorens me in het eerste startvak te nestelen. Voor een wedstrijd word je steeds gevraagd naar de tijd die je wil lopen en in het verleden vertelde ik altijd wat ik hoopte te lopen. Nu zeg ik 1u22, maar in mijn hoofd zit sub 20. Dit betekent 3'48" per km. Dit tempo ligt me en op km5 besluit ik de groep te verlaten omdat het me te langzaam gaat. Even later word ik enthousiast aangemoedigd door Laura, Pina en Yoerie die zijn lies test door foto's uit kikkerperspectief te nemen. Voor me loopt een dame met een fiets erbij. Het vlagje zegt 3de regionale dame. Ze kan niet aanpikken en als ik mijn km tijd van 3'40" zie begrijp ik waarom. Even later komen er echter weer groepjes lopers over me. Hoe kan dit nu! Ik neem alvast een gelleke terwijl ik dat normaal 2km later zou doen. Het duurt enkele km's voor ik me weer wat beter voel, maar tussen km 14 en 15 ben ik alweer 'plat'. Nu 4'09, 4'12, 4'12, ik zie Yoerie die me mijn 2de gel aanreikt samen met een flesje koel water. Op km 17 ben ik weer vertrokken en het is meteen duidelijk dat ik te weinig koolhydraten in het bloed had, want de volgende km is in 3'52. Ik maak weer enkele verloren plaatsen goed en het tempo blijft rond de 15km per uur, helling inbegrepen. Uiteindelijk finish ik net onder de 1u26. Was ik ooit al zo traag? 3 min later maakt ontgoocheling plaats voor verwondering. Tony komt al binnen. Wat een prestatie Hij blijft er rustig onder, maar alle anderen overrompelen hem met felicitaties. Als hij de laatste 3km niet stil gevallen was had hij op mijn hielen gezeten. Fantastisch! Ik weet op wie ik moet stemmen deze maand! 

 

Ellen en haar haas blijven dit jaar langer samen en dit resulteert in een betere tijd voor haar. 48' op de 10km. Norbert is nauwelijks 150 meter achter haar.

 

ps: voor de Spanjaarden is dit een speciale dag, president Rajoul wordt afgezet en de socialisten nemen over, laten we hopen dat deze lieve mensen wat meer gaan verdienen.

ps2: Als goede Belgen hebben we weer een reden om te vieren , en beleven we weer avonturen maar sinds vorig jaar hanteren we de leuze …. Que pasa en Albacete estara en Albasete … 

Read more...

Over de loopster die even niet meer liep...

by

Blessure voorjaar 2018!

 

It’s been awhile…  (zoals ‘staind’ dat zo mooi zegt…)

 

Namen…  het is nog even blijven nazinderen… 

Iedereen weet intussen dat die marathon niet voor mij was weggelegd…  In de week ervoor adviseerde de dokter me nog om hem proberen uit te lopen en daarna rust te nemen voor een drietal weken.  Na een rustig loopje (of wat dat had moeten worden…),  op dinsdag voor de fameuse dag, ben ik al na 3 km uit pure frustratie moeten stoppen…  De pijn kwam al op bij deze afstand!  ‘Vanherle, hoe ga in Godsnaam een marathon uitlopen met dit probleem?’

 

Een pijnlijke en vooral harde gedachte die me op dat moment diep doordrong en deed beseffen dat dit gewoon onbegonnen werk was…

Wat had ik nu liever achter m’n naam staan?  DNF of DNS…  Met tranen in de ogen besliste ik al wandelend (op weg terug naar huis) om voor de DNS te gaan…  Dit had gewoon totaal geen zin!  En pijn dat dit deed…  vreselijk…  minder aan m’n knie moet ik zeggen…  mijn hart daarentegen? Dat brak!!!  In honderdduizend stukjes moet dat zo ongeveer geweest zijn!  Ontzettende harde dobber!

De zon scheen, het weer was prachtig, ik bevond me vijf dagen voor de grote, langverwachtte dag en ik wandelde(!) door Lafelt met tranen in m’n ogen!

 

Hier had ik zooooo hard voor gewerkt, liters zweet voor verloren, heel veel voor moeten doorstaan, blaren moeten doorprikken, teennagels voor verloren, pijn geleden en dat zowel fysiek als mentaal…  en nu viel in deze laatste seconden alles in het water… 

En natuuuuurlijk had ik dit zelf de laatste twee weken ook al wel zien aankomen en wist ik diep in mezelf dat dit moment zou komen…  Maar het moment waarop je effectief beslist om ‘neen’ te zeggen, het moment waarop je de knoop met een dikke bijl doorhakt…  dat moment…  dat is heel hard!!  Goed dat ik toen even alleen was en de boel even kon plaatsen!  Liefst van al zou je op zo’n moment gewoon even van de wereld willen verdwijnen…

Ik telefoneerde naar Tom om te zeggen dat ik wel even langer onderweg kon zijn dan gepland doordat mijn tempo van lopen in wandelen was overgegaan, ik telefoneerde naar de dokter om m’n besluit aan hem mee te delen, en ik belde naar Christophe S om m’n beklag te doen. 

 

Thuis gekomen en aan die waterlanders, daar kwam het eerste moment nog geen einde aan…  mama bellen, even laten weten dat ik de juiste beslissing had genomen…  En elke keer opnieuw moeten vertellen dat ik Namen niet zou lopen… Pijnlijk, heel pijnlijk…

 

Maar ik kon het kleine voordeel van mijn beslissing ook wel zien…  Door nu ‘neen’ te zeggen ging mijn drie weken looprust in vanaf vandaag, 17 april…  en niet pas een week later, na een marathon die ik waarschijnlijk nooit uitgelopen zou hebben!  Het voordeel daarvan was dan bij gevolg dan ook dat ik al een week eerder opnieuw zou mogen starten!

 

Die eerste dagen van ‘niet-lopen’?  Een hel…  Anders kan ik het niet omschrijven…  Pure torture…  Overal waar je komt zie je lopers, vind je affiches van wedstrijden, vragen mensen je hoe het gaat en wanneer je terug mag starten…  NOG DRIE F*CKING WEKEN!!! 

Drie weken looprust staan bij mij in het woordenboek ondertussen als verklaring bij ‘een eeuwigheid’!!!

De speculaties vlogen me rond m’n oren…  Heb je niet te veel dit? Deed je niet te veel dat?  Was je niet te zus?  Een beetje te zo misschien???  AAARRRGGGGGHHHHH!!!!!!  

 

Op #2/21 van mijn ‘niet-loop-dagen’ kom ik Wim Meyers tegen als ik mijn bakje vitamientjes ga ophalen.  Hij verzekert me er van dat die eerste dagen inderdaad dodelijk zijn maar dat dat gevoel wel even gaat liggen…  om vervolgens weer terug te komen eens de dag dat je weer mag lopen dichterbij komt!!!

En zo was het ook maar net!!!!   Na een weekje ruilden de tranen en frustraties wel weer wat plaats (want ja er zijn ettelijke literkes gevloeid…  verloor ik eindelijk geen zweet meer, tja dan verliet dat vocht m’n lichaam via mijn ogen…  ?)

 

Supermoeilijk werd het natuurlijk wel in Namen zelf!!  Want ja…  Ik ben daar geweest de dag van de marathon!!!  k Vond het maar normaal om voor Kristof Schrijvers te gaan supporteren…  Normaal zouden we daar samen aan de start gestaan hebben en was het een plan om zolang mogelijk bij mekaar te blijven gedurende de heilige afstand!  Hem nu alleen in Namen achterlaten, dat kan ik niet, zo zit ik niet in mekaar, dus ik sta er…  Hem zien vertrekken was zowat het meest pijnlijke moment gedurende die drie weken…  Pijn mijn knie had ik niet…  nooit als ik ‘niet liep’ trouwens…  Maar mijn hart speelt ontzettend hard op op dit moment!!  Tranen, heel veel tranen, allemaal in Namen achtergelaten…  Maar Kristof zet een prachtige tijd neer van 3u17’ en ik ben wel ontzettend trots!!  Chapeau kameraad, super gedaan!!!!  De volgende doen we wél samen!!!  For sure!!

 

Ook Pïet en Jean deden het super met een podiumplaats in hun categorie, en Cas deed er haaswerk.

 

Gelukkig mocht ik in die drie ellendige weken wel andere dingen doen!!  Helemaal geen sport in die tijd, dat zou echt wel een no go geweest zijn!

Alles waarbij ik de pijn niet voelde mocht ik Godzijdank blijven doen!  En dan kan je zowat elke sport opnoemen…  behalve die ene die ik echt écht ECHT wou doen!!!  Maar enfin…  gedaan met zagen en aan het werk!!!

 

Ik vulde mijn dagen dan nu wel even niet meer met lopen, maar getraind werd er wel en hard nog ook!!  Roel had me (en heeft me trouwens nog steeds) stevig onder zijn vleugels!!  Hij zorgde voor bloed, zweet en gelukkig net geen tranen in zijn trainingsruimte en nam mijn been stevig onder handen!!! 

Het zwembad van Bilzen en Tongeren ken ik ondertussen ook al een stuk beter en de walvisslag is toch al geen vreemde meer!!  LOL!!! 

Met moederdag stond de fiets die ik zo graag wou in de living op me te wachten en sinds die dag kan ik dus ook al fietsen zonder zijwieltjes!  Flink he!! ?

En ook wandelingen stonden meer en meer op het programma in die weken!  Eerst alleen, maar op de woensdagen kreeg ik op de Motten al snel gezelschap van Larissa Stas en Elke!  Samen maakten we de Kevie en Rutten een stukje minder rustig dan dat ze daar gewoon zijn!!!  Ach…  Ze mogen weten dat ‘Team bLA&bLA’ er passeerden!! In elk geval al een dikke merci dames om me te vergezellen tijdens mijn alternatieve trainingen!! 

 

Stilzitten zat er dus niet in (onmogelijk trouwens…)!!  Het plan was dan ook om zo weinig mogelijk spiermassa en conditie te verliezen tijdens deze weken!! 

 

Op school organiseer ik voor het goede doel een run-walk-run en leg samen met de kinderen en de ouders een mijl af om centjes in te zamelen voor het goede doel!!!  Toch wel leuk om in deze periode me toch met iets loop-gerelateerd bezig te kunnen houden!!

 

De allereerste wedstrijd van de VC…  1 mei, Tungrirun…  Veel minder moeilijk dan in Namen moet ik zeggen…  Ik heb er me ondertussen ‘een soort van bij neergelegd’ en ik zak naar Tongeren af om te supporteren voor al mijn vrienden en vriendinnen die wel aan de start staan!  En eerst en vooral voor Jeste die samen met papa zijn eerste 5km wedstrijd op zijn naam gaat schrijven vandaag!  Fiere mama daar aan de finishlijn als ze haar zoon over de streep ziet gaan in minder dan 26’!!

Ook Jante deed het op de 2km super!!!  Ze wist mama’s beoogde marathontempo vol te houden voor de volle 2000m en finisht in om en bij de 9’!

Dus ja… mama straalt!!

 

De eerste twee weken zijn ongeveer voorbij en ik heb me erdoor gewandeld, gefietst en gezwommen…  En hier komt die periode waarvoor Wim me al waarschuwde:  het wordt terug moeilijker…  De kriebels beginnen terug te komen en ik ‘loop zo ongeveer de muren op’ van pure ‘niet-loop-frustratie’!

Want hoezeer ik die andere sporten ook ben gaan appreciëren…  er is er geen enkele die me exact dezelfde voldoening geeft als ‘mijn’ loopjes! Niks wat opweegt tegen samen met de mannen op pad te gaan, samen de piste onveilig te maken en ‘hunne flauwe praat’ te aanhoren en de mijne aan hen door te verkopen!  (Dus ja Jo, zelfs die van jou heb ik gemist de laatste weken!!!!  Lol)

 

Nog een weekje geduld maar makkelijk is dat niet met een gemoed dat zich diep onder het vriespunt bevindt!  Arme huisgenoten…  ?  lol!

Roel ziet het allemaal heel positief en spreekt me vol met goede moed en dat heb ik ook wel nodig op dit moment!!  Want het begint enorm lastig te worden om ‘niet te lopen’! 

 

Maandag 7 mei…  Naar deze dag heb ik ontzzzzeeeeeettend lang uitgekeken!!  Terug naar de dokter en die controleert grondig…  heeeeeeel grondig!!  En zet het licht op groen!!!  IK MAG TERUG LOPEN!!!!  Niks meer aan de hand, alles opgelost ter hoogte van de knie!

Dat wil zeggen dat ik de volgende dag de loopschoenen terug aanbind en vertrek voor een tochtje dat maximum een half uurtje mag duren!!! 

 

Maaaaaaar toch met een heel klein hartje hoor!  Ik heb totaal geen zicht op de situatie!!  Aangezien ik nooit pijn voelde op momenten dat ik niet liep was het dus heel moeilijk om in te schatten of de pijn minder zou zijn, weg zou zijn, nog niks veranderd zou zijn…  Dus ja, een beetje met schrik!

 

De eerste passen…  Voetje voor voetje gaat het vooruit en mijn tempo laag houden is lastig…  Eindelijk mag ik terug doen wat ik het allerliefste doe en het gaat vooruit!!!  Ik geniet…  Van elke stap, van elke ademhaling, van elke hartslag, van elke zweetdruppel…  Heerlijk, de zon schijnt, ik heb mijn lievelingsschoenen aan en ik vlieg… 

 

Tot…  Voel ik daar iets?  Neeeee, dat beeld ik me maar in.  volgende stap…  nee verdomme, ik voel het wel echt…  Puntje bij paaltje en de pijn is er gewoon na een 3-tal km al terug…  niks veranderd, nog even hevig en even pijnlijk als ervoor…  Wat een domper, dit was het enige waar ik niet op gehoopt had!!!  Alles was toch in orde?? 

Stel je nu even een diepe put voor…  zo eentje waar je de bodem niet van ziet!  Wel…  daar zakte ik in…  Met moed en al… 

Ik verwittig Roel en die weet me wel terug op te peppen en besluit gewoon de volgende training met me mee te gaan!!  En die ging al gelukkig wel wat beter!!!

 

Op zaterdag ga ik voor 5 km de piste op en draai rondjes ‘op z’n tegendraads’…  Is op het moment even beter voor mijn knie! De piste…  Wat heb ik deze thuis gemist!!! Zalig om ‘de rooi’ (om het even op z’n Piets te zeggen) terug onder mijn voeten te voelen!

En die 5 km gaan gewoon super!!  Geen pijn, heeeeeelemaal niks!!!  En Pascal heeft het geweten want vol trots spreken we nog even met mekaar nadat we elk gestopt waren met trainen!  De ene al voor een andere reden dan de ander!  Hahaha…   :-D   Maar wat was het lastig om ook effectief te stoppen na 5!!  Maar ik luister en doe alles wat ze me opdragen, ik zet niks op het spel en neem geen enkel risico!

 

Opbouwen geblazen nu!!  Terug een keer of drie per week de loopschoenen aanbinden om telkens een iets langere afstand af te leggen!!!

En pijnloos zijn ze niet, dat nog zeker niet, maar de moed begint wel weer wat terug te komen omdat ik duidelijk merk dat de pijn telkens wel weer ietsje later in de training opduikt en de afstanden dus wel weer een beetje oplopen. Nog lang niet wat ik gewoon ben of graag zie verschijnen op mijn stravaschermpje, maar het is beter dan niks.

 

Op 23 mei loop ik voor het eerst zelfs weer 10 km en daar was ik wel even heeeeel gelukkig mee!  Dubbele cijfertjes zijn gewoon meer mijn ding! En zeker als de pijn dan ook nog eens gehalveerd kan worden.  Gelukkig bij deze!

 

25 mei en ik besluit onder de middagpauze een kortere training te doen, maar deze wel pittig te maken met wat versnellingen en het tempo redelijk hoog te houden!!!  En ok… Dit was ‘m!!!  ‘Dood’ kom ik na 6 km terug in mijn klas aan… ‘Dood’ maar dolgelukkig, deze dag kan niet meer stuk want de ganse training lang voelde ik helemaal niks, en dat met een degelijk tempo en versnellingen!

Na deze beslis ik dan ook om de wedstrijd in Wellen mee te lopen!  Niet om op niveau te lopen, dat zou niet zo slim zijn, maar om er een goede, stevige training van te maken en gewoon terug nog eens 10km samen met anderen te kunnen lopen!! 

Cas beslist om na z’n wedtrijd in Maastricht nog met me mee te komen lopen om me in te tomen en me op tempo te houden!  Cas en iemand intomen?  Ja, ik zie het je al denken!!!  ? ? ?

Maar Piet zou Piet niet zijn moest hij niet beslissen om ook samen met me het tempo van 4’40” - 4’30” aan te houden en ook met me mee te lopen, Pascal sluit hier ook bij aan, Fabien vervoegt ons en we krijgen een mooi groepje Feniksen bij elkaar!! 

Maar t is hier dat ik even een ‘note to myself’ moet maken:  Lopen met buikgriep: DA GA NIE!!! 

‘Shit happens’ nu eenmaal en met een maag die op ontploffen staat, na de eerste ronde van 5 km, kan ik niet anders dan uitstappen en de wedstrijd voor mezelf stilleggen!! 

 

Besluit: Maagontsteking!  Paar dagen uitzieken en we zien we weer verder!  Pijn aan de knie na die 5 km had ik alvast niet gelukkig. 

 

Wat zondag in Wellen niet lukte besluiten Piet en ik dan maar op woensdag te doen!  We vertrekken samen voo ‘een rondje Rutten’ onder een verschroeiend hete zon en lopen een slordige 11 km aan een pittig gemiddelde van 4’30”.  En ok, dit was even een klein keerpuntje!!!  Na deze training werd het sportieve orgasme uitgevonden en kwam er weer een grote schep moed extra bovenop!!!  11 km…  De 10 met 1 overschreden en een pijngevoel van 0,0!!  Dit is wat het moet zijn, zo moet het gaan, de eerste échte training zonder pijn!!!!  Dit heb ik nodig om de hoop terug te krijgen!  Meer van dit, pleeeeaassseee!!!!

 

Rustige duurloop op zondagochtend: my favorite btw!!  Ik vind het zo heerlijk om voor dag en dauw de deur uit te gaan, naar de brug van Vroenhoven te lopen, door het veld te tsjokken terwijl de zon opkomt, alleen op de wereld te zijn terwijl de rest nog slaapt…  Magisch gewoon!!

En weer zonder pijn, zonder enig gevoel van ook maar het minste dat daar op lijkt… 

Bij thuiskomst…  tja…  uit pure emotie, uit puur gemis van al dit moois begin ik spontaan emoties te verliezen in de vorm van gelukstranen, puur geluk die ochtendloopjes…  Wat had ik deze momenten met mezelf en de wereld gemist!   Op zo’n momenten kan m’n dag niet meer stuk!!!  Om 8u – 8u30 al terug thuiskomen van een training?  Die dag is dán al geslaagd!

 

6 juni en ik besluit samen met Roel dat ik de intervaltraining probeer mee te lopen op de piste!  Hier en daar weer een tegendraads rondje erbij, en dat lukt gewoon!!  Bij elk van zo’n momenten krijg ik gewoon telkens een beetje meer moed en dat doet deugd na die looploze weken!  Het is een beetje een gek gevoel (en waarschijnlijk ook een gek zicht) om tegendraads op de piste te crossen, maar het is nu even niet anders, alles om zo snel mogelijk terug te zijn waar ik was!!

 

Ook de tempotraining die twee dagen later naadloos aansloot op de intervallen gaan super! 

De benen voelen zwaar…  dat wel, maar ja… het is dan ook weer even wennen voor ze om terug bijna 50 km op een week erin gepompt te krijgen!  Maar het maakt me gelukkig!!

 

Hoogtijd om een ‘echte’ duurloop te proberen en na het werk op maandag besluit ik (met een kleeeeeiiiinnnn omwegje) naar huis te lopen!  15 km puur genieten!!  Geen pijn, enkel een stevige wind tegen maar endorfines met de hopen!!  Het geloof in IronMan Maastricht begint zo stilaan het kopje boven water te steken!

 

Want dat is namelijk waar ik zoooo voorzichtig voor ben… 

Dat is exact de reden waarom ik echt echt echt niet terug wil invallen…

Dat is waarom ik zoooo goed luister en geen enkel advies met de vinger wijs…

Daarom doe ik wat ze me zeggen en laat ik vooral wat ze me verbieden…

Om deze marathon te doen slagen doe ik alles… 

Dit is het eerstkomende doel!

 

Ook Aterstoase zal ik dit weekend gaan lopen, maar dat zal geen wedstrijdtempo worden, maar een stevige tempoloop!  Geen zotte kuren nu…  Die hoop ik te kunnen bewaren voor begin augustus bij onze noorderburen! ?

 

Daar hoop ik mijn spieren te doen schroeien van de pijn, blaren over heel mijn voeten te doen ontspringen, mijn hartslag de hoogte in te jagen, mijn teennagels één voor één opnieuw te verliezen, schuurwondes te krijgen van de loopkledij, mijn liezen te doen piepen, mijn longen te doen branden…

Daar hoop ik op…  daarop en op al die andere geneugten die het lopen met zich meebrengt!!

 

En tot die tijd hoop ik vooral dat het blijft vooruit gaan zoals het dat nu doet!! 

Gaan voor een toptijd in Maastricht of er een nieuw pr neer willen zetten dat is een utopie…  Dat weet ik ook wel!  Doel is wel de afstand terug in de benen te kunnen pompen, en dit keer zonder pijn aan die verdomde knie!  ?

 

En ook al verafschuwde ik die drie weken van complete looprust, ze hebben me toch wel het één en ander geleerd.

Ze hebben me de waarde van andere duursporten en ook die van krachtsport leren waarderen en ik bouw deze dan ook steeds vaker in als alternatieve training!  Zonder morren en zeuren, want ik doe het ook nog graag ook ondertussen. 

Ze hebben me geleerd dat een momentje van rust echt geen kwaad kan en dat de spieren door deze rust even de kans krijgen om eens helemaal te recupereren.

Ze hebben me geleerd dat ik blijkbaar echt niet sterf van een periode zonder lopen, al was het nipt op momenten hoor! 

Maar wat ze me vooral geleerd hebben is dat ik me een leven zonder lopen gewoon niet meer kan voorstellen!!! 

 

I run my life!

And I always will!

 

Dikke kus

X

 

Larissa

Read more...

April en mei door de ogen van Jo

by

April 2018

 

De weken en maanden gaan snel voorbij, we beginnen het te zien aan de dagen die beginnen te lengen en de mensen zijn en worden vrolijker!!! Myriam heeft besloten om de  estafettewedstrijden te laten schieten dit jaar(of misschien een paar te lopen) Daarom heb ik de eerste wedstrijd gelopen met Jan die op dat moment iemand zocht. Dankzij Jan wou ik mij wel bewijzen en van de 8km liep ik er 4 onder de 4 minuten, waarbij de laatste 3,57, kon telkens juist voor Piet blijven. De training 3x2000 op Overhaem( 1km joggen) die liep als een klokje en Piet kon nog sneller. Ellen liep dit samen met Larissa VH, die laatste hoopte toen nog altijd om haar marathon te kunnen lopen in Namen. Iedereen weet wel hoe dit is afgelopen :-( :-( Donderdag 12/04 zo rond de klok van 12u vertrokken naar Middelkerke na een half dagske werken, Myriam wou eerst gaan shoppen. Na ons lekker etentje gaan we richting Blankenberge opzoek naar Palukezen. In de verte herken ik de loopstijl van Jean, Stijn en Kevin, zij hebben eventjes hun benen losgelopen. Vrijdag 13/04 op ons gemak 10 km loslopen om 's middags bosloop met 5x2 tempo. Dit was wel een pittig trainingske, zeker die kleine hellingskes op en af, vraag maar aan Ronny H en Jan die kunnen er over meepraten ;-) ;-) Zaterdag 14/04 voormiddag 10 km loslopen, maar de namiddag training was meer dan pittig en kreeg de naam Run-Bike-Run. Door blessures van Ronny N moesten we beroep doen op Koen Neven, op dat moment een loper die team PALUKO heeft mee helpen oprichten en een andere op de fiets, Patrick Nys. Groep 1: Jean,Dirk, Koen, Gert en Dimitri, Gert moest hard bikkelen om er bij te blijven, want de heren liepen pittig door, om niet te zeggen te snel!!! Groep 2: Piet, Jan, Ronny H, Sven en ik. Sven nam telkens de touwtjes in handen te snel!!! Onze laatste 5 km werd het Ronny H teveel, hij vertrok dadelijk snel aan zijn laatste 5km, hij had het zowat een beetje gehad met de Sven en liet hem zijn rug zien. Ronny keerde wel om om ons terug op te pikken. Ik ben rustig gebleven en meter bij meter naar de Sven toe gelopen en toen zij Koen, erop en erover hij heeft ook niet op jullie gewacht. En wat doe je dan als een grote meneer je zo toespreekt? Erop en erover, mijne rug laten zien. Sterk gelopen mannen en jij ook Jo ;-) ;-) Zondag 15/04 Zeebrugge met versnellingen en terugkomst in de duinen. Genoten maar wel op het gemak gelopen over het strand, denkend aan mijn knieën 's anderendaags. Op deze stage liep ik 62,7km. Zo hebben we weer allemaal een sterke stage afgewerkt en het weer was juist hoe het moest zijn. Maandag 16/04 uitlopen geblazen aan 5  minuten en de km. Woensdag 18/04 Voor groep 1 – 4x 1500 en groep 2 – 4x 1200 Pascal en ik groep 2, we liepen deze aan 4'15''/km met 200 rust. Vrijdag 20/04 liepen we Dirk, Gert en ik, hoe Gert het noemt, een soort piramideloop en dit richting Glons, waar we nog water kregen van Jean die dit al achter de rug had. Op zaterdag 21/04 samen met Myriam gaan lopen in het mooie Borgloon, waar we indertijd zijn beginnen te joggen en wat hebben we daar genoten van het prachtige weer en mooie landschappen dat Borgloon rijk is. Op en af liepen we 12 en een halve kilometer. Maandag 23/04 – 15,5km uitlopen aan 5:09/km. Woensdag 25/04 staat er 4x3x400m R200 R400op ons progamma. In totaal 12,3km, ooooh moet je die tijden zien van die 4honderden1,32 – 1,26 – 1,29 – 1,29 – 1,28 – 1,29 – 1,28 – 1,28 – 1,29 – 1,26 – ik kwam  toen pas opdreef, 1,26 en als Pr 1,20, zeer sterk JO!!! En je moet weten dat ik dit allemaal doe voor Pascal iets of wat sneller te doen krijgen he ;-). Die hangt constant achter mij, wat één meter, wat zeg ik, nog gene halve meter komter aan kop DE PROFITEUR!!!!! ;-) ;-). Op vrijdag 27/04 stond er fartlek op het programma. In Jesseren ging er een bloesemloop door: Nora, Marina, Myriam, Ellen, Jean en ik gingen er naar toe. Jean en ik  hebben het gezelschap gekregen van Peter Breuls, met ons drieen liepen we op dit zeer mooie parcours van 15km. Er is daar natuurlijk het één en het andere gebabbeld geweest en ook gefartlekt ;-). Daarna heb ik me heel rustig gehouden omdat de eerste wedstrijd in aantocht zat te komen. Ook niet vergeten dat Piet en Jean in Namen liepen, Piet in 1u33 en Jean 1u22. Pietje zijne beker was groter dan die van de Jean. Ik mag Fabien ook niet vergeten die in Wenen de marathon liep. Het  bewijs van een groot karakterman. Een dikke proficiat mannen met jullie prestatie. Normaal ging ik hier een hele episstel moeten neerzetten over Larissa VH, maar door haar blessure zijn het spijtig maar een paar regels. Iedereen in ons team wenst haar een spoedig herstel toe, daar ben ik zeker van. Mag en mocht het een troost zijn ze mocht Christhope R decoreren als loper van de maand. Ik vind het erg, mijn verslagen worden veel te kort. Maar volgende maand komen de wedstrijden er aan en zouden ze wel eens een ietsepietsie langer kunnen worden.

 

Mei 2018.

 

De Tungri Run op 1 mei voor de meeste van ons hun eertse wedstrijd van dit jaar en ook de eerste van de Victors Cup. Iedereen weet wel welke wedstrijd hij liep, de 5 of de 10km. En de toppers die ik ken deden het weer. Zo bevoorbeeld den Luc, ons alom wel bekend, niet voluit kunnen trainen omdat er iets op zijne voet was gevallen (een tak,boom) en dan toch zo een wedstrijd lopen. Over deze rustige persoon, alé voor mij toch, word er toch regelmatig gepraat maar altijd in de positieve zin, wat voor tijden die kerel op zijn leeftijd (niet dat hij oud is) toch nog maar altijd loopt. Zoals Luc zelf eens tegen me zei, het komt niet vanzelf, ik moet er ook voor trainen en als je ze dan ziet trainen pffff. Veel respect!!! Maar mijn wedstrijd liep ook vlotjes, weet eigenlijk niet of ik het een PR mag noemen omdat er maar op mijn horloge 9,5km staat en aan 4:13/km en in tijd is dat 40:23. Heb wel de eerste 5km samen met Piet gelopen, maar daarna was hij te sterk. Piet weet van zijn eigen niet hoe sterk hij dit jaar is en van mij mag hij zo nog jaren doorgaan. Woensdag 02/05 rustige 10km uitlopen aan 5:20/km. Daarna 2 trainingen overgeslaan. Maandag 07/05 staat er maar 10km op het programma, maar den Jean stippelt een parcours uit en het worden er 15,400km aan 5:15/km. Jean het was geweldig waar we allemaal zijn geweest en door gekomen, we hadden het wel moeilijk om Piet in het gareel te houden. Maar ja we zijn er achter gekomen dat Piet PAKT!!!! Hij heeft het zelf gezegd, ik PAK!!!! Ik heb er nog niets over gezegd in de groep, maar nu sommigen het zullen lezen, zou het wel eens kunnen dat Pietje voor de commissie zal moeten komen van ons team. Het is te hopen Pietje dat je je medaille niet moet inleveren, die met die feniks op ;-) ;-).Je weet wat ze zeggen he Piet, eigen schuld dikke .u.t!!!! Woensdag 09/05  - 3x3x600 (R 200m/ RR400m) Heel op het gemak begonnen je zal het zien aan mijn tijden, 3:25 / 2;20 /2;19 / 2:24 / 2:21 / 2:22 / 2:23 / 2:22 / 2;15 en je moet weten dat ik constant ene achter me aan heb lopen, ja die je weet wel  .a.c.l  gene simpele. Zaterdag 12/05 weekendje aan zee Middelkerke. Terwijl Myriam een boek leest doe ik een duurloopje van 14km aan 4:41/km. Gelukkig liep ik niet alleen, ik had al na een paar km gezelschap en dit kilometers lang. Ik kende hem of haar niet, ik kende geen van beide. Dus noemde ik ze maar tegenwind!!!! Maandag 14/05 rustig loslopen. Woensdag 16/05 De meeste zijn naar Tienen afgedaald voor een estafetteloop. Er zijn er die in de prijzen hebben gelopen. Wij zijn met niet veel op de Motten en zie nog juist CR op de piste wandelen en dat betekent niet veel goeds. Aan welke kuit was het nu weer juist, L of R. Zou onze loper van het jaar het niet wat rustiger aan moeten doen, C R is een beetje  uit vorm . Maar wie gaat dit tegen dat jonkie zeggen ;-). Er stond een interval training op het programma van 8x1000m, maar voordat hij af droop, ocharme zij C R dat ik er maar zes moest doen. Piet, Jean, Larissa VH, Jimmy en een jonkietje Rob(18 jarige) en ik, dat was alles wat er op training was. Piet ging voor een duurloopje en Larissa voor +- 5km zonder pijn, maar het bleef er niet zonder:-( :-(. Jean , Jimmy en deze 18 jarige knul Robbe, ja Dimi kent zijn naam wel, hebben mij een prachtige training laten beleven door mij constant in de best mogelijke positie te laten lopen. Jimmy zegt zelfs de tussentijden die we lopen en loop ze onder de 4 minuten, soms nog wat te snel. Merciekes Jean, Jimmy en Robbe!!!! Vrijdag 18/05 alleen gaan lopen richting Heks, Broekom, Gutschoven en Horpmaal 10,63km aan 5:19/km iets te snel volgens het schema. Zondag 20/05 exact het zelfde parcours als vrijdag, maar wel aan 4:45/km, twee dagen trainen zonder gelul rond mij en genietend van de natuur, zalig!!! ;-) ;-) ;-). Pinkstermaandag 21/05 loopje met Myriam in en rond Horpmaal. Myriam rond de 8km, ik liep er 10,46km aan 5:01/km het was warm. Woensdag 23/05 staan er 5 x 800m à 3'05 – 3'33(R 2'30 joggen) mijn slechste tijd was 3:05,9 en snelste 2:59,8 en dit opnieuw dankzij haas Jean!!!! Vrijdag 25/05 rustige 9km à 5'25/km. We lopen 9,49km aan 5:14/km. Iets teveel gelopen en te snel, dit twee dagen voor de Bokkerijdersrun. Zondag 27/05 staat de wedstrijd van Wellen (Bokkerijdersrun) op het programma, het is deze dag lekker warm. Ken dit parcours eigenlijk uit mijn duim, C R geef ons raad om niet voluit te gaan tot we boven zijn. Wat niemand weet en ik eigenlijk ook niet is dat Raph de 5km loopt. Krijg het pas te zien als wij per toeval samen onze nummer gaan afhalen. We warmen ons op ons gemakje op. Het is toch warm genoeg!!!! Aan de start lost de Burgermeester van Wellen het startschot en we zijn vertrokken. Moet toegeven dat ik de raad van C R eigenlijk aan mijn laars hebt gelapt, ale een beetje toch, door van het begin tot aan de finsh goed heb door gelopen. 4,81km aan 4:04/km. Heb lang Stijn zijne rug gezien, maarja Stijn gaf dan ook constant buzze;-). Maandag 28/05 op ons schema 8km, maar we lopen er 12,22km aan 5:20/km. De km zijn goed maar de afstand niet(teveel). Woensdag 30/05  5 x 400m à 1'25 – 1'30( R 400m) we mogen er iets langer overdoen omdat het warm is, maar ik zeg dat ik gewoon het schema volg en wat blijkt, dat die kerels Pascal, Tony en een zekere David, een vriend van Jean en Dirk. Dat wist ik niet dat zij vrienden hadden, ale maar ene dan. Ik noemde hem in mijn eigen Vader Abraham!!!! Deze heren laten zoals gewoonlijk mij altijd het kopwerk doen, vooral die Abraham ;-) ;-). De eerste was in 1:22,6, twee en drie in 1:25,8, de vierde ging Pascal als een pijl uit een boog er snel vandoor en die twee andere loriassen lieten een gat dat ik toen maar heb moeten dicht lopen en wat ik dan nog het ergste vond, is dat Abraham op het laatste mij nog voorbij wou, maar niet met Joke ze langharige tekkel ;-) ;-) en deze liepen we in 1:24,3 sterk Pascal. Maar mijn laatste kruit had ik natuurlijk voor de laatste gehouden in een mooie 1:19,8. Zo normaal gezien in orde voor de Willer Run. De nieuwe paluko loper van de maand is Gert, hij kreeg zijn medaille ;-) van C Roosen. Ben benieuwd wat de commissieraad gaat doen met het geval Piet PAKT!!!! Indien er nog geen raad zou zijn, richten we wel snel ééntje op, ik ben voorzitter, sorry voorstander. Ook komt er een mooie maand aan namelijk Juni, Juni de maand waar ik in verjaar en altijd moet trakteren. Dit kost me jaarlijks heel veel geld en daarom ga ik dit jaar maar eens een andere formule toepassen. Proberen te trakteren dat de meeste verlof hebben of ik zelf verlof heb ;-) ;-) ;-). Zo tot volgende maand iedereen!!!!

 

 

Read more...

Maart 2018

by

We zijn terug van onze stage en iedereen heeft op zijn manier verteld van hoe en wat we hebben, of heeft meegemaakt.

Het is niet fijn terug te zijn in ons belgenland, daar het hier zo koud is. We waren beter gewend.

De eerste training pas ik door de koude en sneeuw, komt mij goed uit zo kunnen mijn teentjes wat herkomen van de blaren.

Mijn eerste training op 07/03, 12,56km ' t is koud. Die avond krijg ik de eer om Piet en Pascal te decoreren als Palukolopers van de maand.

Op vrijdag 09/03 alleen op de piste 4x4000 op bevel van C R.

Zaterdag 15km op het programma richting Rutten. In het begin gaat het goed maar na 4 a 5 km voel ik mijn zware benen. Nog een beetje gegekt onderweg, maar voel mijn beentje zwaarder en zwaarder worden. Op ergens km 8 neem ik mijn gelleke en zeg tegen Gert die gezien heeft dat ik wat los, dat ik wel op mijn eigen tempo verder loop en dat hij maar naar de mannen moet lopen. Achteraf bekeken de juiste beslissing genomen. Verder in mijn eentje richting motten en wachtend en genietend van mijn etixx drank, komen de mannen na en tijdje de parking op gelopen. Nog en kleine babel en dan richting Horpmaal. Ik thuis in een lekker warm bad, heb op Myriam moeten roepen om er uit tegeraken. Achteraf neemt Myriam mijn bloeddruk en blijkt veel telaag te zijn. De ganse namiddag choco in de zetel.

Woensdag 14/03, 5x1000 en ben het haasje van Pascal. Christophe Roosen mist zijn eerste training, Ik zal meer van die telefoontjes naar Timen moeten doen;-)

Vrijdag 16/03 samen met Piet op overhaam 4x2000 omdat er niemand anders komt opdagen, of anders gezegd, niet met ons willen trainen. Jean, Ronny en Gert om 16u30, C R en Larissa om 17u30 en de andere weet ik niet waar, oja ene trainde in Zwitserland;-).

Zaterdag 17/03 zijn we maar met 5, Piet, Ronny, Dirk, Gert en ik voor een duurloop van 15,3km, waar is toch iedereen??? Jan en Ronny H komen we onderweg ook tegen. Christophe R mist daardoor zijn tweede training!!!! Piet mag het parcours uitstippelen en maak alweer eens contact met de harde ondergrond, al voor de tweede keer op zijn bakkes ;-) ;-) En het loopt alweer goed af, gelukkig maar!!!

Woensdag 21/03 staat er 6x400 en 400 rust, ik zet Aerts telkens uit de wind. Larissa heeft 15x1000 op haar programma en ik wil er een paar meelopen maar mag niet van Christophe, omdat Venlo er aan komt. Piet en Jimmy lopen nog wat mee met Larissa, Piet in totaal 8 x, maar hij loopt Venlo niet.

Vrijdag 23/03 rustig duurloopje en zaterdag lekker niks. Zaterdag morgen op het gemakske opstaan en lekker havermout eten met chocolade en honing. Hhmm lekker.  Pascal, Dirk en ik rijden samen met Ronny mee, Jean en C R gaan met Wouter mee. Het is er druk en we staan niet aan het stadion, dus nog een kleine km stappen en aan het stadion nemen we de bus richting start.

Ik persoonlijk hou niet van zo een drukte want ben de heren zelfs kwijtgespeeld. Eventjes praten met Patrick, Nora, Larissa en de Kevin die de 10 km hebben gelopen. Kevin loopt een zeer mooie 35 minuten 27 sec en achteraf hoor ik dat hij daar eigenlijk niet content mee is.

Larissa daarentegen duikt onder de 40 en staat op het podium als derde en stralen dat ze deed. Alé nog ene keer ' n dikke proficiat.

Nora mogen we natuurlijk ook niet vergeten, ze liep ook een zeer behoorlijke tijd ondanks dat ze ver achteraan moest starten, Patrick zat er ook wel voor iets tussen, maar je moet het toch maar doen! Sterk karakter.

Dimitri heeft ook een sterke wedstrijd gelopen. Loopt hij niet een nieuw PR? Maarja als je zo een haas voor u hebt;-) Sterk Dimitri!!!

Ik heb de mannen dus kwijt gespeeld en van opwarming komt niks meer in huis en beslis dan maar om op mijn gemak naar mijn startbox, of hoe je het wilt noemen, te gaan. “ K heb voor het vertrek nog iets belangrijks te doen, ik moet namelijk onze Annemie  nog zien binnen te krijgen, in onze box. Annemie is heel vriendelijk voor de wedstrijd, maar eens in de gewenste box is ze nergens meer te bespeuren. Achteraf verteld ze dat ze bij de Hollanders is gestart, de vuil trut;-) 

Iedereen heeft wel het mooi verslag gelezen van C R. Het startschot gaat en stapvoets gaan we naar het vertrek om dan stilletjes aan in looppas te gaan en we zijn vertrokken. De eerste die me toejuicht is de Kevin. In het verslag van C R weten we waar Patrick en Nora staan, maar ben wel  verschrokken toen ik die mooie roze pull zag. Het was Loes die haar stembanden aan het oefenen was, daarna Vicky en de flitser volgt mij zelfs naar het buitenland. Ook ons podiumbeest laat zich horen en port me nog aan. Onderweg heb ik ferm genoten van wat er allemaal te zien was, je houd het niet voor mogelijk hoe die mensen daar met meeleven, in hun handen klappen, u aanmoedigen ook al kennen ze u niet.

Het is lang geleden dat ik nog een lange afstandswedstrijd liep en ben meer dan content als ik afklok op 1u33,03.

Aan de finish gekomen krijg je dan te horen welke tijden dat de anderen hebben gelopen, de ene content en de andere miscontent. Maar het slechte nieuws krijgen we te horen van Ronny, die last had van zijn knie en is moeten stoppen.

Linda, Katrien en Ianthe liepen de 10km en hebben het er super van afgebracht en supporteren dan nog voor Elke, Larissa Stas en Fabien. Ik had graag Elke haar gezicht willen zien toen ze haar spandoek zag. Ook voor hen een dikke prestatie!!!!

Pascal heeft ook een poging gedaan en het is hem gelukt en dit samen met zijn blaren;-) Het is bewezen, je moet met nieuwe schoenen lopen dan krijg je geen blaren mannen.(Pascal, Gert en Kevin)

Maandag 26/03 rustig loopje.

Woensdag 28/03 4 km a5'00 4 km a 4'50 4 km a 4”30 en dit met veel tegenwind op de fietsroute pfff. Gaan mijn beentjes voldoende hersteld zijn voor de Osterlauf in Eupen?

 Eerst vrijdag nog een rustige loop van 45minuten en dit in mijn eentje dan richting Eupen.

Waar we vorig jaar met een hele bende waren, zijn het nu maar Nora, Ellen, Pascal, Fabien en ikzelf. Nora gaat voor de korte.

Onderweg in de auto praten we of het droog gaat blijven en volgens Pascal wel. Nora weet daarentegen dat het droog blijft tot 19u. Onderweg zien we dat de temperatuur stijgt, maar eens aangekomen voelde het toch anders aan. Brrr. Eigenlijk had ik niet veel goesting om te gaan lopen, mijn handen werden al koud en hadden al alle kleuren. Maar bij het opwarmen ging het al beter, het werd zelfs warmer het zonnetje was daar. Er werd afgeteld en oeps we zijn vertrokken, Als gekken gaan ze er vandoor, lichtjes bergaf om daarna aan het klimmen te beginnen. Ik laat me eigenlijk wat meegaan met de groep, maar bij het binnen lopen van het bos denk ik aan Piet die tegen mij gezegd heeft, neem het op als een training en achteraf gezien was dat het beste wat ik gedaan heb. Bergop in het bos kijk ik achterom en zie Fabien achter mij. Boven gekomen en bij het aannemen van wat water op km 5,5, wacht ik op Fabien en lopen een tijdje samen, niet lang, want voor mij loop hij te snel. Ik wou zeker gene slag van de hamer krijgen onderweg en had de week daarvoor al veel gegeven in Venlo. Ik loop vooral voor de fun, niets moet alleen maar genieten en dat heb ik daar gedaan.

We hebben fantastisch weer gehad, in singlet lopen had ook gekund. Fabien liep de lange afstand  in 1u09, Pascal 1u17, Ellen nam weer een drankje dat haar niet goed bevallen is. Welke wedstrijd heeft ze dat nogeens geprobeerd? Ellen komt binnen in 1u32 en ik 1u12, Nora klokt af in 31minuten denk ik toch, wel de 6km jullie moeten maar naar de uitslag kijken, maar wat ik wel weet is dat Nora eerste was in haar categorie met maar 2 seconden voorsprong op de tweede oeffff.

Luc en Kevin winnen ook in hun categorie en samen met Christophe winnen ze nog een prijs als beste team. Dit was het wat mij betreft mijn laatste km voor de maand maart.

Op naar april en de stage in Blankenberge.

 

Mvg Jo

Read more...

Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

by

Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

 

Aanloop Marathon Namen.

 

Omdat het nu eenmaal niet allemaal en helemaal loopt zoals we willen… 

Omdat er soms toch ook wel adders onder het gras verschijnen…

Omdat het vaak anders uit kan draaien dan we aanvankelijk gepland hadden… 

Omdat het erg frustrerend is wanneer het even tegenzit… 

Maar vooral omdat meestal enkel de leuke dingen gedeeld worden en de minder leuke stukken meestal een beetje halsstarrig verborgen en/of genegeerd worden…  Omdat ik nu eenmaal zo niet in mekaar zit en ook de minder positieve dingen met jullie wil delen... 

Want neenee, het is heus niet altijd rozengeur en maneschijn!!  

 

En vandaar dit blogje!  Mensen mogen gerust weten dat het er ook eens even tegenzit!!  Iedereen heeft al eens last van een soort ‘verdoeme-dit-stond-niet-op-de-planning-gevoel’!   En dan…  dan deel je best dat gevoel…  want hey, je bent niet alleen die dit al eens aan de hand heeft!!

 

Hupla, off we go!! 

 

Making marathon plans…  najaar 2017 en er wordt al goed gedacht aan een marathon hier en daar in het komende jaar!   Dit is niet zomaar even een lijst nemen en een dartspijltje erop gooien om zo het lot te laten beslissen…  Het is wel goed nadenken en plannen, wikken en wegen!!  Want er zijn natuurlijk nog andere wedstrijden in een jaar dan enkel die marathon(s).  Dus een datum prikken is een even denkwerk.  Welke wedstrijden wil ik nog lopen?  Vallen die data niet te kort voor of na de geplande marathon?  Welke stages zijn er gepland met het team enzovoort…

 

‘Namen!!  Larissa, Namen organiseert een marathon op 22 april!’

Ja ok, dacht ik, maar dat valt wel gelijk met de 10 Miles in Antwerpen.  Laat het nu zo zijn dat ik daar vorig jaar een plaats in het ‘snelle startvak’ verdiend heb.  En voor mij betekent dat toch wel iets.  Die plaats verdien je niet als vrouw of als man in categorie…  maar wel door bij de eerste ‘zoveel’ algemeen te eindigen!  Dus op dat plaatsje in de rij was ik toch wel enorm trots, voor zover het iets te betekenen heeft.

Dus neen, in eerste instantie laat ik deze marathon schieten om in Antwerpen 16.1 km te lopen vertrekkend vanuit het eerste vak!!

 

Na wat overtuigenswerk van anderen en besef van mezelf dat 22 april toch wel de beste datum in de planning gaat zijn, beslis ik dan toch me in te schrijven voor deze marathon.  Namen 2018 it will be!!

Voor de rest is er misschien nog de marathon van IM Maastricht die ik opnieuw mag gaan lopen en dan hoogstwaarschijnlijk trainen voor Eindhoven om daar eens te kijken wat we waard zijn in het BK marathon!

 

Maar ‘first things first’.  Namen nu! 

 

Puntje komt bij paaltje (zoals dat meestal gaat met puntjes en paaltjes) en de marathontraining komt eraan…

 

To-do-list: trainen!  Hard trainen!! 

In augustus vorig jaar liep ik een marathon (IM Maastricht) in 3u16’18”.  Doel voor Namen wordt dan ook een beetje aangescherpt en het eerste plan bestaat eruit om sneller te finishen dan deze vorige tijd.  Tweede puntje op de wishlist bestaat eruit om te eindigen in een tijd onder 3u13”.  Dat zou wel heel mooi zijn! 

 

Eerste puntje op de ‘not-to-do-list’: alleen de trainingen afwerken.  Ondertussen ben ik de enige die deze marathon op de planning heeft! 

Maar hey, een watje hebben ze aan mij niet, dus ik begin eraan!  Duurlopen, intervallen, tempo’s, herstellopen… net als bij de andere trainingsweken komen ze allemaal aan bod.  Alleen een beetje meer, een beetje verder, een beetje pittiger en soms ook een beetje trager dan normaal!  Want voor een marathon train je vooral je uithouding en iets minder je snelheid.

 

Maandag 29 januari en het spreekwoordelijk startschot weerklinkt!!  Mijn marathonschema begint, waarvoor dank Jef!

De maandagen staan voor herstel, en dat verandert over het algemeen in mijn marathonplanning niet!!   Deze trainingen kan ik dus netjes samen met de rest van het team afwerken.

 

Woensdag de eerste intervallen en dit zit zoooo goed!!  Het voelt zalig!  Er staan een aantal ‘duizenden’ op de planning en ik kan me laten gaan, want dit is in deze eerste week de enige zware training!  Het loopt op wieltjes en elke 1000 m ‘finish’ ik in minder dan 3’42”. 

 

Woensdag 7 februari staat er een mooi evenement op de planning in Tongeren, dus ik beslis de intervallen te gaan doen ‘op Overhaem’!  En zo leuk dat Piet beslist om ze mee te gaan doen!!  Met 10 keer 1000 op het menu is mijn steun en toeverlaat van harte welkom, en we knallen weer een keertje samen vandaag zoals alleen wij dat samen kunnen! 

Als kers op de taart komt de rest van het team ons tegen als we net onze laatste versnelling afwerken en knallen we allemaal samen nog de laatste 500 m tot aan het einde van de training!  Nog even een gezellige babbel tijdens het uitlopen en voila, deze training was er alvast weer eentje die ik niet alleen moest afwerken!! 

 

Die week staat ook de eerste lange duurloop op het programma en ik haspel 22 km in mn eentje af!  Kan eens deugd doen zo even helemaal alleen in de gietende regen, het koude weer en de stevige wind op kop!  Het is even doorbijten maar het gevoel dat je achteraf als beloning krijgt wil je gewoon voor geen geld meer missen!

 

En zo volgen er nog tal van trainingen!!!  En eigenlijk…  telkens op het heel onverwachte heb ik toch wel erg weinig trainingen alleen moeten afwerken… 

 

Zo was er vooral Piet die me heel hard gesteund heeft en me met raad en daad heeft bijgestaan bij tal van intervallen en tempolopen!  Zelfs na z’n eigen trainingen sloot hij geregeld nog bij me aan om me door de tweede helft van mijn training te loodsen!  2000den op de Romeinse kassei, maar vooral bij mijn 15 keer 1000!!  Ook Jimmy was er die fameuze keer bij om de tweede helft van die vreselijk lange interval te helpen en te steunen!  Dikke merci!!

 

Christophe (Roosen nvdr) was er dan weer om samen met mij 3 keer 3000 in de benen te pompen op Nerembaan!  Heb al erg veel geleerd van je Christophe, en ik neem alle kennis mee in de rest van de trainingen!!!  Merci alvast!

 

Jean was er dan weer om de 1200-den samen af te werken!!!  Veel leuker met twee dan alleen, je mag gerust zijn!  Thx!

 

Maar ook de rest van het team hielp me door de trainingen heen.  Ze waren er, steunde me en gaven me tonnen goede raad!  Telkens als we samen intervallen deden op de piste, en die van mij afweken van die van hun, dan waren ze er om me aan te moedigen bij elke ronde, me toe te juichen of me hier en daar met een grappige uitspraak er door te brengen!!!  Mannen, jullie zijn top gewoon!!!  Stuk voor stuk!!  Dikke dank je wel aan elk van jullie!! 

 

Ook had ik de eer en het genoegen om een lange duurloop te mogen doen met Roel en Xander!  Super om eens op een ander terrein een duurloop af te haspelen!  Verandering van spijs doet eten en Roel liett me prachtige Waalse stukken natuur zien!  Als traillopers zijn ze allebei een kei in de off road stukken! 

 

Wie nog de meeste kilometers met me gemaakt heeft zijn mijn kindjes!  Mama en Jeste fietsten naast me op tijdens een halve marathon in een stralende zon, Jante en Jeste gingen dan weer  bergop en bergaf (tot grote frustratie van Jante tijdens de stijgende stukken) met me mee door ons Haspengouws landschap. 

Maar vooral Jeste heeft me heel vaak begeleid tijdens duurlopen en zelfs tijdens intervallen!!  Zelfs door de sneeuw, in het donker en op de meest onhebbelijke momenten! 

 

Zo was er die ene keer dat de wind ons om de oren joeg en we samen 8 keer 1200 gingen doen in het veld bij ons!  Op en af op dezelfde veldweg, wat dan logischerwijs resulteerde in 1 keer wind mee, 1 keer wind tegen!  Doe dat x 4 en je krijgt frustratie!  Niet alleen bij de jongste van de twee, maar ik moet toegeven dat ik die training ook wat afgegrommeld heb!!!  We waren onze frustraties een tikkeltje op mekaar aan het uitwerken en dat ging bijvoorbeeld als volgt:

‘Mama, hoe vaak moet je nog?  Ik ben het moe!’

  • ‘Nog vier keer!’

‘Ik wil dat je stopt!!’

  • ‘Geloof me… dat wil ik ook, maar dat gaat niet, ik moet doorbijten’

‘Ja, maar die wind is vervelend! En alles doet pijn!’

  • ‘Ja hallo, wat denk je? Dat die alleen voor jou waait?’

‘Maar ik ben het moe, en ik kan niet meer…’

  • ‘Even doorbijten, wij gaan winnen van de wind!’

‘IK BEN HET MOE!!’

  • ‘Ik ook verdomme, en zwijg nu aub! En wees blij dat je een fiets tussen je benen hebt, ik moet dit allemaal op eigen krachten doen!!!’

 

Ja, er werd wat afgegrommeld die training!  De zon scheen die dag en het verbaast me nu nog steeds dat het door ons twee niet plots begon te onweren, die dag!!  Lol!

Maar weet je wat dan het allermooiste aan die trainingen is?  Het einde!  Dat verliep namelijk zo:

Onze laatste versnelling zat er bijna in en al gedurende 1000m waren we heel stil en geconcentreerd, allebei aan het einde van ons Latijn! 

  • ‘Jeste, nog 200m en het zit er op!! We zijn er bijna van af!!’

‘Komaan he mama, dan is het nog maar even, JIJ KAN DAT!!’

‘Mama, het was wel heel moeilijk vandaag, maar ik ben toch blij dat ik met je meegekomen ben!!’

Als bezegeling kloppen we een vuistje tegen mekaar en zagen dat het goed was!

 

En dat zijn nu exact de momenten waarop je weet wat je voor mekaar betekent en wat je aan mekaar hebt!!  Heerlijk was dat!!  Na heel dat ‘geklaag en gezaag’ waren we superblij en tevreden dat we het voorbije anderhalf uur lief en leed gedeeld hebben en dat we samen hebben afgezien!  Want samen afzien is zoveel leuker dan alleen!

Dank je wel kapoenen dat jullie veel van die momenten met me deelden!! 

 

Als ik daarnet nog vertelde dat ik alleen de marathon zou lopen dan zag het ernaar uit dat daar verandering in zou komen!!  Kristof Schrijvers heeft me laten weten dat hij misschien ook wel interesse heeft, en het duurt niet lang vooraleer hij beslist zich in te schrijven!! 

We warmen samen op voor de offroadwedstrijd in Bilzen, die ik mocht winnen voor de derde keer op rij dit jaar, en smeden plannen om dan een aantal duurlopen samen te doen! 

 

Voor een eerste duurloop spraken we af op 31 maart bij mijn thuis samen met Roel. Met ons drie maken we een toerke van 27 km rond Riemst!!  Heel gezellig werd het, een babbeltje hier, een babbeltje daar en die 27 km zaten er vlotjes in! 

 

En hier kan ik puntje twee op de ‘not-to-do-list’ aanvinken en dat is: ‘pijn krijgen’!

Ergens rond het 25 km punt begint mijn knie te irriteren!  Een kwaaltje waar ik wel vaker last van heb bij erg lange duurlopen van om en bij de 30 km!

ITB heet die ellendeling die me dan parten speelt…  Hij ontsteekt omdat hij tijdens het lopen heel veel wrijving te verduren krijgt. 

Al de vorige keren ben ik er vanaf gekomen met een dagje of 2 rust en een pakje ijs in de aanslag!

 

Dit keer natuurlijk iets minder rustig gebleven hierbij en s anderendaags een kort herstel gaan doen!  Op het gemakje een kilometerke of 5 en dat ging prima, niks aan de hand… 

De dag daarna 1000den op de piste proberen afwerken, maar door een maagprobleem (lees: misschien een ietsiepietsie te veel paaseitjes gegeten op deze paasmaandag) zijn deze serieus in het water gevallen!  Balen, maar helaas, het enige wat ik hierover kan zeggen is dat het mijn eigen schuld was. 

En de knie?  Niks mee aan de hand!!!

 

De volgende trainingen zijn helaas ook iets minder positief…  Begin april, drie weken voor D-day, en de miserie begint…  de pijn in de knie steekt nu wel de kop op bij elke training maar de moed zakt me nog niet in de schoenen!  Roel, die kiné van beroep is, stelt voor om me te behandelen en me klaar te stomen voor de 22 ste!  Een kleine drie weken hebben we nog van hieruit en ik heb er volle vertrouwen in.  Al de vorige keren was ik er ook vanaf in een paar dagen, dus hey…  dat zal nu ook wel zo zijn! 

 

De dagen en de trainingen vliegen voorbij en in deze derde week voor de marathon kan ik helaas geen enkele training naar behoren uitvoeren.  En dat knaagt wel…  dit zou de zwaarste week moeten worden vooraleer ik aan de taperperiode begin en het is vreselijk dat ik die niet kan afwerken!  Geloof het of niet, ik keek uit naar deze zware week.  Op de menukaart stonden 85 km en behoorlijk wat tempotrainingen met als toetje een 30km duurloop op zondag.  Niks van dit alles dus…  een fietstocht van 30 km met de kapoentjes vervangt de duurloop, maar de voldoening van fietsen ten opzichte van lopen is voor mij niet te vergelijken… 

 

Op naar week twee voor de marathon en ik zet ze in met een zwemuurtje…  bezig blijven is het doel…  de taperperiode begint en dinsdag ga ik, op aanraden van Roel, 10 km lopen aan marathontempo…  en als een Godsgeschenk kom ik na 45’ voorzichtig gelukkig terug thuis.  Deze 10 km heb ik volledig pijnvrij kunnen lopen! 

Blij sta ik woensdag op de Motten om samen met de mannen en Ellen 2 keer 5000 te gaan doen op Overhaem.  De piste en andere ‘rondeloopjes’ doe ik nu in tegenovergestelde richting, om de knie te sparen…  Roel geeft me al deze tips mee en ik omarm ze stuk voor stuk en voer uit wat hij me mee geeft!!  Ik zet alles op alles om die marathon niet op te moeten zeggen…

Ik heb immer ondertussen met Kristof afgesproken dat we samen gaan starten en zolang mogelijk gaan proberen om samen te blijven!

 

Maar na het wisselen van tempo’s in deze training moet ik constateren dat de pijn er toch weer terug aan komt…  deze training kan ik dus niet pijnvrij afsluiten en daar komt een dipje aan…  De moed begint me nu zo stilaan wel in m’n schoenen te zakken! 

Vrijdag vertrekken we immers op stage.  Christophe had m’n schema voor de laatste twee weken heel netjes en concreet uitgeschreven en ik keek er naar uit om aan de zee mijn laatste trainingen in een rustig tempo uit te voeren.  Nog even chill de  week voor de marathon!  Dat was althans het plan!!! 

 

Vrijdag aan zee doe ik de loopschoenen aan en voel al na 3,5 km dat het geen zin heeft hier koppig mee door te gaan!  Bij deze gooi ik, een paar uur na aankomst, dus al de handdoek in de ring voor dit weekend!!  En geloof me…  en moeilijkere beslissing heb ik nog niet genomen wat lopen betreft…  Binnen iets meer dan een week staat mijn voorjaarsdoel op de planning en het is onzeker of dit kan doorgaan of niet!! 

En dat doet pijn!!!  Heel erg veel pijn! Ik heb in de loop van het weekend dus ook meer hartzeer dan pijn in mijn knie!

 

Want als ik niet loop… voel ik niks…  helemaal niks!!!  Dat maakt het nog eens zo moeilijk om niet elke keer de loopschoenen aan te doen en gewoon te proberen!!

 

Het wordt wel nog een super leuk weekend, hoor!!!  Dat moet gezegd!  De sfeer zat er enorm in, we hadden veel plezier, veel gelachen en leuke gesprekken gevoerd! 

Ik hou me bezig met wat wandelingen en ga wel mee op ‘run bike run’ met het team!  Al is het voor mij eerder een ‘bike bike bike’ geworden!

 

Dat ik niet kon meedoen met de trainingen, omdat ik in taperperiode zit, daar kon ik me gemakkelijk mee verzoenen!  Ik zou immers de week erna een marathon als beloning mogen lopen…  Maar op een loopstage slechts 4 km kunnen afleggen, dat is vreselijk…  Iedereen die me een beetje kent weet dat ik dolgelukkig ben als ik m’n schoenen en tight aan heb!!  Niks zo zalig als de dag starten met een loopje en daarna nog leuke dingen samen doen! 

 

Dus…  ja…  terwijl ik dit schrijf zijn we exact een week voor de fameuze marathon…  een beslissing is er nog niet gevallen.  Sta ik aan de start of niet?  Ik weet het zelf nog niet…

Morgenavond, maandag, mag ik in elk geval naar een sportarts en tja…  dan zullen we wel zien wat er verder gaat gebeuren! 

Probeer ik Namen of niet?  Wacht ik even af tot in Visé (13 mei)? En leg ik de doelen daar misschien dan net even anders?  Vergeet ik even die beoogde eindtijd en focus ik op afstand alleen?  Ga ik gelukkig zijn als ik gewoon ‘de marathon’ nog een keer gelopen heb zonder voluit te gaan en eruit te halen wat erin zit?   Loop ik gewoon de 42.192 meter uit op m’n ‘gemak’?  Of doe ik even alsof de voorbije maanden er niet waren en loop ik helemaal geen marathon dit voorjaar?  Ik weet het nog niet…  Die beslissing zal in de komende week wel vallen! 

 

In elke geval:

Mijn gezin, familie en vrienden spreken me bemoedigend toe en iedereen heeft zijn eigen raad mee! 

 

Roel blijft me ondertussen geweldig bijstaan.  

 

Kristof, ik hoop dat ik alsnog aan de start van Namen ga staan komende zondag en zo niet:  van uitstel gaan we geen afstel maken!!! We zoeken gewoon een volgend doel als deze niet tot uitvoering komt en in het slechste geval (voor mij dan)  wens ik jou in elk geval al heeeeeeeeel veel succes komende zondag, je gaat knallen!!!  Daar geloof ik in!! 

 

En mijn team…  tja…  die zijn geweldig!!  Met raad en daad staan ze me bij, iedereens’ duimen staan vol spanning naar boven gericht, vingers (en zelfs tenen) worden gekruist!  En ik ben ze daar enorm dankbaar voor!  Ik ben dan ook heel blij dat ik dit weekend voor de marathon samen met ze mocht doorbrengen, ook al was het heel moeilijk om niet te lopen hier in het mooie Blankenberge.  Ook al doet het enorm pijn om op zondagmiddag mijn looptas nagenoegd onaangeroerd terug in de auto te moeten zetten. 

Ik vrees zelfs dat als ik dadelijk thuis ben er tranen gaan vloeien als al die singlets, shirts, tights, korte broeken en schoenen terug op zijn plaats gelegd moeten worden, zonder dat ze ruiken naar loperszweet…  Want hey…  dat was wel de bedoeling!!  Daar dienen die dingen voor!  En hoe degoutant het ook mag klinken…   (en alleen lopers gaan nu weten wat ik écht bedoel) loperszweet is het beste wat je kan overkomen!!!  En zoals het met alles is:  je weet dat pas als het er even niet meer is!!

 

En ook al loop ik volgende week de marathon van Namen niet.  Ook al komt mijn backupplan (Visé) in het gedrang doordat ik best geen marathon loop dit voorjaar…  dan nog ga ik een gat in de lucht springen als binnenkort dat loperszweet terug langs m’n rug naar beneden mag vloeien!  Want ik mis het! 

 

Onder het motto: hoe meer duimen hoe beter kruisen jullie alvast al maar je vingers!  Jullie bemoedigende woorden hebben me tot hiertoe in elk geval al heel veel deugd gedaan, super hoe jullie allemaal meeleven!  Als ik eens iets terug kan doen?  Shoot!!

 

Dus ja…  wat het ook wordt…  jullie horen het wel!!  Deze laatste week voor 22 april wordt er sowieso eentje vol emotie, dat staat vast!  Wat dan ook!

 

Dikke kus van een girl who’s not on the run for a moment! 

 

Larissa

x

 

Read more...

Op zoek naar PR.

by

Mission accomplished!

 

Venlo 39’35”

 

Augustus of zo…  (neenee, gene bang…  ik begin mijn verhaal niet een half jaar op voorhand! ?) 

Maar het was wel augustus 2017 denk ik toen we moesten inschrijven voor Venlo, 25 maart 2018.  Wou je deelnemen en niet zoals ik vorig jaar nog allerijl op zoek gaan naar een gekwetst iemand om zijn/haar borstnummer over te kopen, was het nu het moment!  Merci, Christophe (Stevens) om wakker te blijven tot na middernacht!  ?   

 

In het najaar dan ook nog beslist om opnieuw een marathon te lopen en oepsie… Namen 42.195k, 22 april 2018, valt vier weken na Venlo!  Mijn plan om Venlo dan onder de 40’ te lopen laat ik maar varen…  Een marathontraining en een 10km trainingsprogramma staan lijnrecht tegenover elkaar, dus dat maakt van Venlo gewoon een stevige training! 

Hoe dichter ik bij 25 maart kom, hoe harder besef ik dat ik mezelf het laatste half jaar gewoon iets heb wijsgemaakt…  Dat doel om Venlo onder de 40’ te lopen blijft gewoonweg wél spelen in mijn hoofd en me er vanaf zetten is totaal geen optie… 

(Als het in mn koppeke zit, zit het niet, tja, je weet wel…)

Ik moét en zál die wedstrijd lopen met als doel die onder de 40’ te finishen!  Vanherle, you go girl!!! 

 

De laatste weken waren pittig qua kilometers, maar nog behoorlijk wat betreft het tempo.  Ok…  de benen zijn natuurlijk wel wat zwaar na al die vele duurlopen, intervallen en tempoloopjes, maar ik laat het er niet bij…  Venlo moét en zál (yep…  again, en geloof me, ik ben de enige die mezelf die druk heeft opgelegd hoor, niemand deed dat in mijn plaats!) D-Day worden voor de sub 40’ droom!  Dé grote voorwaarde om Palukees te zijn, en de belofte die ik het team gemaakt heb toen ik toetrad, zal op die dag waargemaakt worden!

 

De week van Venlo beslis ik dan ook om het marathon-idee even van me af te zetten en ik minder het aantal kilometers strak met een 20-tal die week en op de woensdagtraining na doe ik enkel een rustig herstelloopje.  Woensdag staat er namelijk 15 x 1000 op het programma en die zou aan om en bij het marathontempo afgewerkt moeten worden!  En ik beslis die training ook gewoon te doen!!  Na 25 km en, de daarbij horende, 62 rondjes op de piste zit ze erin en ca va nog…  ik heb, door het tempo ‘laag’, te houden mezelf niet doodgelopen, wel duizelig…  lol, maar dat zal tegen zondag wel weer voorbij zijn! ?

 

Vrijdag nog een rustig herstelloopje met de mannen en dan zit het erop…  Midden in marathon training neem ik nu een kleeeeiiinn beetje relatieve rust naar Venlo toe! 

Rust in de benen wil niet zeggen rust in het hoofd…  Geloof me…  ik heb mezelf behoorlijk gek gemaakt die laatste dagen!!!  Zenuwen gieren door mijn lijf, slapen kan ik nog amper, en als het zaterdag prachtig weer is, kan ik alleen maar vloeken omdat dat zoveel zin geeft in een lange duurloop…  Maar ik hou me gedeisd!!  Blijf mooi ‘in rust’ met de benen, maar toch lukt dat ’s nachts nog steeds niet voor mijn hoofd!!!  De zenuwen willen maar niet verdwijnen en ik slaap amper een oog… 

Dat doel van die sub 40’ maakt me ontzettend nerveus…  Wat als ik dat nu eens niet haal, de wereld gaat wel vergaan he seg…  jama…  is waar hoor!!!  (Of zo voelt het althans!!) 

 

‘s Ochtends voor vertrek hou ik me bezig met mijn voeding:  lekker ontbijtje met koolhydraten, energierepen die ik daags ervoor gemaakt heb in stukjes verdelen, en een eiwit-herstel-shake van banaan, avocado, hennep…  verdwijnt in mijn tas!  Samen met mijn rugnummer, wedstrijdschoenen…, ach…  je weet wel, the usual! 

 

In de auto…  yep, stiknerveus!!!  Kan dit nog erger?  Ok, toegegeven, ik ben elke wedstrijd opnieuw wel zenuwachtig voor de start, maar dit slaat alles… ik besef dat het voor niks nodig is, maar het afzetten is gewoon onmogelijk!!  Ik, en ik alleen ben de enige die me deze druk opgelegd heeft, maar toch…  Midden in deze marathontraining was het misschien toch niet zo verstandig om onder die 40’ te willen ‘duikelen’, ik heb dan ook geen 10 km-training achter de rug…  Maar het zit nu eenmaal in mijn hoofd! 

 

We komen aan en nemen de bus richting parcours, ondertussen zijn we al met een mooi groepje 10km lopers en de gezelligheid neemt hierdoor alleen maar toe!  Oef, dat komt mijn zenuwen wel ten goede!!  Niet dat het echt veel minder wordt, maar enfin, ik heb alvast wat minder tijd om er mee bezig te zijn!! 

 

Borstnummers afhalen van degenen die dat nog moeten hebben en de laatste voorbereidingen worden getroffen: nummer opspelden, opnieuw en opnieuw totdat hij semi(!) recht hangt…  veters knopen, en nog eens, en nog eens en nog eens totdat ze semi(!) even strak aanvoelen… (doen die kleine f*ckertjes dat eigenlijk ooit op een wedstrijd?? Of ben ik nu echt de enige loper die zich daar dood aan ergert?  ?) 

 

Alé, richting start, maar nog vlug even een paar druppels zenuwvocht kwijt spelen, dus samen met Nora aanschuiven aan de twee(!) toitoi toiletten!!  Jaaaaaa, je leest het goed:  twee!  En veel meer zullen het er echt niet geweest zijn!!!!  En dat voor om en bij de 8000 10km lopers en hun supporters!!! 

Als ik nog iets wil doen dat je opwarming zou willen noemen, dan moet ik nu handelen…  ik bespaar je de details, maar laten we zeggen dat de haagjes in Venlo een flinke boost zullen krijgen deze lente!!!   Lol!!!  En hey, ik heb alleen maar het goede(!?) voorbeeld gegeven want na mij volgden er nog meer vrouwen mijn strak plan!!  Iemand moet lef genoeg hebben he ja!!

 

Hup, ik loop een kilometertje in…  echt maar een kilometer…  de zenuwen maken zich baas en beslissen dat ik NU het startvak in moet!  Ik baan me een weg naar voor tot bij de eerste rijen en ik wacht…  ik zie de nummer twee van vorig jaar al klaarstaan, maar ze zegt niks…  vorig jaar tijdens het podiumgebeuren was ze ook niet de meest vriendelijke allertijden, en ze heeft nog geen pakketje vriendelijkheid cadeau gekregen in dat laatste jaar precies… 

 

De nummer 1 van vorig jaar, Diana Golek, een Poolse, die komt er ook aan!!  En daar had ik vorig jaar wel veel plezier mee!  We hebben zelfs nog contact nu en dan, en volgen mekaar wel op!! Ze is echt een toploopster (sub 3u op de marathon), straffe madam en, in tegenstelling tot nummer 2, loopt zij wel over van vriendelijkheid!!!

We slaan nog een praatje en verklappen mekaars marathonplannen, blijkt dat we allebei op dezelfde dag er eentje gepland hebben!!  Nice!! 

 

Startschot en we worden losgelaten!!  Zenuwen??  Welke zenuwen???  Zoals bij elke wedstrijd verdwijnen die als sneeuw voor de zon eens ik kan doen waarvoor ik gekomen ben!  Kalm blijven lukt me nu dus ineens weer wel!!  Lopen, Vanherle!!

 

Hoewel dat de eerste kilometer niet zo een evidentie is…  Zo een ontzettende drukte in de veel te smalle straten en dat zorgt ervoor dat de eerste km niet de snelste is…  Na exact een km klok ik af op een gemiddeld tempo van 4’03”! Verdorie, dat was nu niet de bedoeling vandaag… Wil ik die sub 40’ halen dan zal ik onder die 4’ moeten blijven en dit zie ik niet graag verschijnen op mijn klok moet ik zeggen, dat zijn al 3” die ik naar beneden moet weten te krijgen!!  Maar me eraan ergeren doe ik niet te hard want ik heb nog 9km te gaan om dat plan tot uitvoering te brengen!

En de nummer 2 van vorig jaar? Die is al geruime afstand achter me!! 

 

Hoewel ik besliste dat het podium halen absoluut geen doel is hier, maar ik enkel en alleen gefocust ben op die tijd roepen mensen me toch toe dat ik derde vrouw ben!! 

 

Na die eerste km wordt het iets minder druk, maar nog…  nog klokt de volgende km af in 4’!  Ok, tijd om dat naar beneden te halen nu!  8 km te gaan nog, komt goed…  Hoop ik…

 

Weet je, op dit punt loop ik nog altijd vlak naast, voor, achter Diana.   Ik verbaas me hierover…  ofwel ben ik echt beter geworden, ofwel heeft zij een off day!?

(Achteraf verklapt ze me dat ze een beetje ziekjes was…  dus laten we het erop houden dat het een combinatie van de twee was.)

Maar het voelt zeker nog niet alsof ik hier over mijn grens ga…  het gevoel zit goed, het zonnetje straalt en ik loop…  wat moet een mens nog meer? 

 

Hier en daar hoor ik mijn naam door de supporters roepen en we lopen door…

 

Km 5 en hier staat, net zoals vorig jaar, een tijdsaanduiding.  En ik meen me te herinneren dat er 19’46 op stond toen ik passeerde!!  En dat is ok!!!  Dat wil zeggen dat mijn snelheid na km 2 gestegen is en mijn klok geeft inderdaad aan dat mijn gemiddelde tempo nu op 3’58” ligt!!  Dat is toch wel een opluchting maar safe zit het zeker nog niet!!  Ik zit namelijk nog maar in de helft en met 2” overschot kan ik me geen ‘rustige’ km meer veroorloven, neem ik mezelf voor!

 

Dus blijven we lopen…  nog steeds zij en zij met Diana…  Nu en dan neem ik de leiding van ons twee, maar het overgrote deel van de wedstrijd heeft zij dat voor haar rekening kunnen nemen!  Ere wie ere toekomt!  Maar ik ben trots dat ik dit loopwonder kan volgen en dat ik haar tempo als pacer kan gebruiken!

 

De laatste twee km en ik neem de leiding weer over!!  Spannend is het voor mij niet echt wat betreft wie er van ons twee nu sneller gaat zijn, omdat ik daar gewoon NIET mee bezig ben!!!  Voor mij geldt vandaag maar 1 ding:  en dat is die 40 te snel af zijn!!! 

Dat is het enige wat speelt! 

 

Km 9 ‘en een kletske’ en Diana heeft nog meer over dan mij!!  Mijn tempo aanhouden, dat lukt me nog wel, versnellen zit er voor mij niet meer in, maar voor haar wel nog!! Ze komt me voorbij en hier is duidelijk dat ik dat niet ga volgen!!  Nog een 200 tal meters en ik zie de klok boven de finishlijn!!  39’+”!!!  F****cccccckkkkkk (sorry, maar soms is dit echt even op zn plaats gewoon ?)

Ik ga dit gewoon halen!!!!!    Ik ga het doen!!!!  Er spurt me nog een man voorbij en ik finish met een tijd van 39’39” op de klok boven me!!!!!   39’35” gecorrigeerde tijd!!! 

 

Ik deed het…  ik liep 10 km sub 40’!!!  3’58”/km als tempo…  de tijd die er na een paar km als gemiddelde opstond heb ik mooi kunnen aanhouden, zonder verval!  Zalig!!!  Ik deed waarvoor ik gekomen was!!  En dat daarbij ook nog een podium samenhangt is alleen maar dubbel plezier en een mooi cadeau erbovenop!!! 

 

Van erbovenop gesproken…  Dat podium…!!!???  Mannekes…

Vorig jaar hadden ze dit opgebouwd naast de finishlijn op de begane grond.  Dit jaar was er wel iets heel speciaal van gemaakt!

 

Nadat we uit de deelnemers geplukt werden waren we al snel verzameld met de drie eerste vrouwen!  Diana Golek dus op twee en een supertoffe, gezellige Nederlandse wist als eerste, met een toptijd en ruime voorsprong, over de lijn te lopen!! 

Na een babbeltje in het Engels, Nederlands en vanalles daartussenin en na een banaantje en een flesje water samen werden we, samen met de top drie van de mannen, begeleid naar een stel trappen die behoorlijk de lucht in gingen moet ik zeggen!!  Ze leken wel richting hemel te stijgen, en eenmaal boven bleek dat ook nog waar te zijn ook!! 

 

We stonden plots boven op de finishboog…  ONWERKELIJK wat een zicht dit gaf…  We stonden boven op de finishlijn!!  BOVEN OP!!!  Ik herinner me nog dat ik straalde…  ik voel het nog met momenten…

 

Het duurde even voordat ze aan de uitreiking begonnen maar dat gaf ons de tijd om van dit prachtige uitzicht te genieten!!  We staan met ons zessen aan de reling en bekijken het uitzicht…  een prachtig zicht over de laatste honderden meters voor de eindstreep, lopers in allerlei prachtige kleuren die hun laatste, beste beentjes nog inzetten om de finish te bereiken…  Sommigen kunnen er nog een eindspurtje uitpersen, anderen zijn zichtbaar erg blij dat ze de aankomst bereikt hebben, sommigen met twee of in een groepje, anderen weer alleen… 

Levende Kunst met de grote ‘K’!

 

En dan die supporters…  rijen dik, tribunes hoog, zo ver het oog kan reiken, aan weerszijden van het parcours en met oorverdovend lawaai voor de lopers die nog passeren…  TOP gewoon…  Hier bovenop staan en dit alles mogen aanschouwen is machtig… 

 

Ik zeg het je…  dit is een ervaring waar ik nog uuuuuuren zou over kunnen vertellen…  (En ja, ik weet dat ik niet veel nodig heb om uuuuren te kunnen vertellen, ik zeg het al maar zelf, maar toch…)  DIT slaat alles…  Dit is meer en specialer dan eender welk ander podium dat ik al heb mogen betreden!!  Ik hoop dat jullie een klein beetje een idee krijgen hoe het voelt om dit te mogen meemaken… beschrijven hoe het exact voelt is namelijk onmogelijk…  onbeschrijflijk… 

 

Het gevoel dat ik hier kreeg…  de combinatie van beseffen dat ik nu toch een beetje bij die sub 40’ hoor, dat ik mijn belofte aan het team heb kunnen inlossen, dat ik daardoor ook nog verdien om op het podium te staan in het grote Venlo…  MACHTIG gewoon!!!  Gewoon MACHTIG, anders kan ik het niet omschrijven.  Een kropje zit dan ook wat verscholen in m’n keel terwijl we hier staan en overzien wat er allemaal gebeurt!

 

En genieten doen we vooral samen, alle zes, allemaal hartelijke mensen dit jaar en we delen onze ervaringen totdat ze beginnen aan de uitreiking.  Eerst zijn de mannen aan de beurt, dan de vrouwen!!  Mijn naam wordt afgeroepen: Larissa Vanherle uit België!!! Ik betreed het podium en als bij wonder lopen net Patrick en Nora richting finish…  toeval bestaat niet!!  Dus hey, ik ben mezelf en in plaats van met die fotograaf bezig te zijn begin ik luidkeels te roepen en te zwaaien…  hahaha!!!!  Tja, you know me…  ?

 

De tweede en eerste vrouw komen mee op het podium, we ontvangen om beurt onze bloemen en beker van miss Venlo en de medaille van iemand van de organisatie.  Nog maar eens lachen naar de fotograaf en we kunnen met de ‘big smile’ terug naar de top drie mannen voor nog een foto met ons zes!  Topmomenten om nooit meer te vergeten gewoon…   Het doet wat met een mens…  geloof me!

 

Beseffen doe ik het nog niet op dit moment maar achteraf, pas de dagen erna, begint het te dagen:

Als 3de vrouw mogen finishen van de zovelen, 1ste masterdame uit de bende, 46ste algemeen die de lijn passeerde van de toch wel bijna 6000 finishers…  On-we-zen-lijk!!

 

Nu terug met z’n allen naar de rest van het team, de familie en de vrienden!! 

De eerste die ik tegenkom is Dimi, die ook de 10 km heeft gelopen, en ik hoor dat ook hij zijn PR stevig heeft kunnen verbreken met een nieuwe toptijd!!!  Super gewoon!!!  Dikke proficiat!!

 

Op zoek naar de rest, iedereen is trots op ons, en dat is leuk!!  Wij vol van geluk en trots, de rest vol van spanning, want nu is het aan hen om elk hun eigen doel te halen vandaag op de halve marathon!!!  Veel succes mannen!! 

Ze maken zich klaar terwijl wij afspraken maken om ons op te stellen op de beste supportersposten!!!  Van loper naar supporter in no-time, in elk geval een veel ontspannendere bezigheid ?!!  Zalige dagen zijn dat samen!!!  Genieten van elke seconde, van elk moment, van iedereen die erbij is, en van elk leuk woord dat we delen!! 

 

We zijn een topteam, laat het gezegd zijn!!!!

 

Dank je, Team Paluko om me te brengen waar ik sta, zonder jullie was dit allemaal maar een droom gebleven.  Maar dankzij de begeleiding, de steun, het geloof en de vriendschap die er onder ons heerst kan ik nu toch al zeggen dat ik een keertje die sub 40’ gehaald heb!!!  Merci allemaal! X

 

En nu terug naar de marathontraining, geen tijd meer te verliezen!!  ?

 

CU op de piste!

 

Dikke kus

Larissa

x

Read more...

Februari: Warm en koud!

by

Dag iedereen, zo vergeet ik niemand.
Hier iets over de maand februari en onze stage in Lanzarote.

 

Vrijdag 09/02 mijn eerste training gemist door Myriam die persé naar het toneel wou, maar moet wel toegeven, het was wel de moeite waard.

 

Christophe Roosen daarentegen heeft geen enkele training gemist. Dus ik na het werk samen met onze viervoeter Zino 8km gaan loslopen in de lichte sneeuw.

 

Zaterdag 10/02 stond er een heuveltraining in Borgloon op het programma. Parcours uitgestippeld door Ronny N. Op de parking en bij het vertrek nog droog, maar echt lang heeft dit niet geduurd, regen en vooral natte sneeuw, ik heb zelfs op een moment onze trouwe bevoorrader naar huis gestuurd, hij moest nog met zijne fiets naar Tongeren rijden en hij was al zeiknat. ' n Dikke merci Raph voor de warme drank die je voor ons had klaar gemaakt. Voor de parcoursbouwer ook een dikke merci, ik ben op plaatsen gekomen waar ik nog nooit was geweest, al heb ik jaren met de joggingclub van Borgloon vele straatjes en wegen doorkruist. Door het slechte weer neemt Pascal een kortere weg om uit te komen ergens bij de dames. Na een tijdje lost Patrick ook de groep en na 11 km geeft El Follador er ook de brui aan, hij is choco ;-) het gelleke dat hij van CR heeft gekregen is te laat, dit kan ik niet laten liggen Tony, “je was choco”. Ik blijf dan maar bij hem want hoe weet hij anders de weg? Vier van de 8 lopers: Ronny, Jean, Gert en CR lopen het volledige parcours dat Ronny had uitgestippeld, om als laatste de mot op te lopen en te eindigen op het speelhof.

 

Maandag 12/02 herstelloop! Alé normaal toch. Bij die herstelloop gaat het soms nogal eens fout doordat we ons niet aan het tempo houden dat we moeten volgen. Ellen waagt het soms om met ons mee te gaan voor een km of 8 aan een tempo van 5min/km. Op Overheam beslist Ellen om ons tegemoet te lopen zegt Jean. Christophe R moet lopen aan 4.20/km om ons, Piet, Cas, Dimitri, Larissa en ik bij te benen. We zeggen nochtans regelmatig dat we te snel lopen, Dimitri en ik. Jean en Dirk komen ook nog achter ons aan, Jean kort af en Dirk moet tegen 3.53/km lopen om bij ons te geraken en zegt tegen Jean dat hij een zwakke legumes is. En dat hij gelijk heeft!!!! ;-) ;-) Ik en we kijken uit naar Lanzarote!!!!!

 

Woensdag 14/02 staat 2x 600, 800 en 1000 met R 200 op ons programma. Roosen heeft snel gegeten, volgens velen van ons heeft hij nog iets met Loesje afgesproken, het is dan ook valentijn hé mannen en jullie zijn toch ook jong geweest. Lanzarote komt dichterbij en Jean sluit voor ene keer niet de kantine, denk ik!!!

 

Vrijdag 16/02 mis ik mijn tweede training, omdat we naar een feestje moeten van Myriam haar metekind, verjaardags feestje. Maar het zonnetje schijnt en nodigt mij uit om dadelijk na mijn werk te gaan lopen.

 

Zaterdag 17/02 gaan we naar de Teut in Zonhoven Piet, Ronny N, Dirk, Dimitri, Gert, Kevin en Christophe R. Myriam hield de eer van de dames hoog. Op de parking van de Teut staan de mannen ons op te wachten, behalve Gert. Hij zou door gelopen zijn naar huis maar daar trap ik niet in. Hij liep wel naar zijn schoonzus. Pietje heeft iets gedaan wat Jean woensdag op de piste heeft gedaan, namelijk op zijn bakkes gegaan. Sorry mannen maar dit kon ik niet laten voorbij gaan zonder er iets over te schrijven. Van mij mogen jullie regelmatig op je bakkes gaan, dan is er nog iets te zien, zolang als je er maar geen kwetsuren aan over houdt. Myriam en ik lopen 15.3km, 1 km meer dan de mannen, sterk vrouwtje!!!

 

Maandag 19/02 de laatste training en dan op stage naar Lanzarote. Piet en ik lopen al een tijdje rondjes en de mannen komen maar met mondjesmaat binnen lopen, de Kevin,Gert, Ronny N, Dimitri, Jean en de Palukoloper van het jaar komt maar weer eens te laat ;-) ;-), Dirk sluit ook nog aan en op de parking pikken we nog juist Luc op. Het grootste deel van de training loop ik vanvoor en hoor geen enkele keer dat het te snel of te traag gaat. Dus aan 5min/km, Lanzarote we zijn daar.

 

Stage op Lanzarote.

 

We zijn er goed aangekomen en zien al dadelijk dat de mensen die er rond lopen een mooi kleurtje hebben van de zon, dus de meeste van ons content. Onze vlucht is goed verlopen en de stemming zit er al dadelijk in. Onze eerste training vertrekken Patrick, Pascal, Tony, Ronny, Dirk, Jean, Christophe S, Kevin en Christophe R en ik. Raph loopt met de vrouwen Nora, Myriam en Ellen, terwijl Marijke, Gavina en Marc 7km wandelen. Stijn blijft spijtig alleen achter door een kwetsuur. Bij de eerste training gebeurt het, na 7km lopen, een kreet, één die niet veel goeds voorspeld. Ik kijk achterom en zie Tony op de grond liggen. Met wat moeite kruipt hij overeind en we zien de wonde aan beide knieën en een bebloede hand. Achteraf lijkt alles nog mee te vallen (denken en hopen we) voor de namiddag training, we duimen voor hem. Na ons onbijt doen we core oefeningen, gegeven door Patrick en Gavina die een oogje in het zeil houdt of iedereen de oefeningen wel correct doet. Gavina merkt op dat Marc beter Leffe kan drinken dan de core oefeningen en hij krijgt het tegen zijn kloten en terecht!!! Nu rusten want om 15u moeten we weer paraat staan voor de namiddag training. Vooral ik moet zorgen dat ik op tijd ben, want ik heb het al tegen mijn voeten gekregen deze morgen, ik was een paar seconden te laat.
Bij het vertrek is iedereen op tijd. Raph lapt Tony zijn knie nog eventjes op en Pascal verzorgt zijn voet voordat we aan onze km's beginnen. Tot onze verbazing gaat Tony goed mee. Patrick blijft bij de dames. Na een tijdje beslist Pascal om de mannen, Ronny, Tony, Dirk, Jean, Kevin en Christophe R te laten gaan en ik blijf bij Pascal. Na km 10 beslist Pascal om van de route af te gaan en kort af. Ik zou Patrick en de dames tegemoet lopen om zo extra km's te hebben, maar na 2 km terug te hebben gelopen, heb ik door dat Patrick en de Lady's ons niet volgen. Het is die namiddag warm en ik heb eigenlijk niks bij me, mijn gelleke al ingenomen, geen water en niets rondom me te zien, alleen maar zand. Terwijl ik loop, aan het denken, dezelfde route nemen als Pascal, want de andere na lopen zou betekenen dat ik ergens zou uitkomen, wie weet waar. Sporen in het zand, dat zouden die van Pascal moeten zijn, dacht ik. Als Pascal die richting uitliep zou hij zelfs voor de andere daar zijn dacht hij. Dus besluit ik om ook de zelfde richting uit te gaan, richting zee is altijd goed. Ik kom ook voorbij een alleen staand huisje en ben dadelijk op de grote weg, die ik nog een eindje moet volgen om in het dorpje aan te komen. Aangekomen in Calleta de Famara zie ik op een bord, wat maakt het uit, ben ik content dat ik geel Paluko truien zie. Waar zijn de dames vragen ze, niet gezien zeg ik en geloven die onno..... me niet ;-) ;-). Uiteindelijk allemaal terecht gekomen!!!! Het avond eten bij de Italiaan was niet slecht, zeker niet als je BASURA moet spelen.

 

Vrijdag

De ochtendloop loop ik met Raph, Nora, Myriam en Ellen en daarna met Tony en Christophe Stevens. Na het eten rusten voor de heuveltraining in de namiddag. Afgezet aan de Montana Blanca en van daar begint onze GR route, Pascal, Nora, Tony, Ronny, Dirk, Jean, Kevin, CR en Ellen. Het duurt niet lang of we moeten al klimmen en niet een beetje pffff!!!! Na 5 km hebben we al problemen, geen bordjes meer te zien. Even bellen naar Raph en we moeten terug naar beneden lopen. Er eventjes gebruik van maken dat we iets kunnen eten of drinken, voor wie wil. We vervolgen ons pad en genieten van de natuur, de mooie weg, Piet zijn naam valt. Twaalf km en Tony neemt een goede beslissing om in de auto te stappen en wij kunnen voor de tweede keer van de bevoorrading genieten. Ik ben tot dan constant met Tony gebleven maar nu hij er niet meer bij is, besluit ik om bij Pascal te blijven. Maar het is niet waar, deze gaat wéér afkorten en deze keer ga ik wel mee. Iets verder wacht Jean ons op, blijkbaar liepen de andere te snel. Met zijn drietjes gaan we de laatste km's in en ik por Pascal aan om nog eventjes door te bijten. Komt die zot ineens ons voorbij gecrost en Jean met al zijn ervaring zegt tegen mij dat hij iets verderop wel zal stil vallen. Het is bergop en Jean krijgt gelijk. Bijna boven lopen Jean en ik, naast elkaar, Pascal voorbij en nu heb ik zoiets van Pascal, nu loop ik mijn eigen tempo. Pascal krijgt een ferme dreun denk ik!!!! Nog negenhonderd meter zegt Jean. Iets verder zien we Marc en hij stuurt ons richting parking, rechts moeten we volgen maar we hebben change dat Raph ons de juiste weg wijst. Mijn laatste meters versnel ik tot bij de mannen die ons staan op te wachten, om Jean wat op te jutten ;-) ;-). Smeerlapke zegt hij nadien!!!! Op het pleintje staan Patrick, Ronny, Dirk, Kevin, C R en en Pascal is me weer voor, weer ergens afgekort, met een smile van hier tot in Tokyo. Het avondeten was weer gezellig zeker de borreltjes erna. Voor het slapen gaan merk ik dat ik een blaar heb aan mijn kleine rechterteen. Voor het slapen prikt Myriam de blaar stuk.

 

Zaterdag.

 

De zaterdag training begint goed, goed omdat Stijn het waagt om zijn eerste km's te lopen na een maand van moeten rusten of niet mogen lopen. Stijn stopt na 3km. De rest loopt + - 9km en ik doe een rondje extra, 12km. Mijn blaar is erger geworden. Ga ik deze namiddag op de piste kunnen lopen of zal het passen worden? Myriam heeft me ferm opgelapt en ik kan op de piste trainen. Patrick maalt rondjes omdat het niet gaat zoals het moet met zijn voet. Myriam loopt 4x400, Nora 3x300x3. Tony en ik hazen Ellen om onder de 1.35 te blijven en het lukt ons. Kevin en C R lopen hun laatste in 1.04, zij hadden ook een haas, een blondine, een Finse ;-) ;-). Volgens C R hebben we allemaal sterk gelopen en hij is toch wel een beetje verbaast. We gaan ons snel douchen om op tijd te zijn om de aankomst te zien van Christophe Stevens, die een 5km wedstrijd loopt. Christophe behaalt een knappe derde plaats. Het avondeten was weeral lekker en Pascal was al aan het uitkijken naar honing rum. We hebben de fles alweer leeg gekregen.

 

Zondag.

 

Omdat we naar Teguise gaan voor een loop van 15km en dit niet bij de deur is, moeten we vroeger opstaan.”We” zijn Pascal, Nora, Myriam, Tony, Ronny, Dirk, Jean, Stijn, Christophe S, Kevin, C R en Ellen. Pascal en C R bepalen het tempo. Al dadelijk lossen Tony en Stijn, het tempo was iets te snel . Dirk, Ronny, Jean, Kevin en C R beginnen aan hun eerste 2000m. Pascal en ik laten ze gaan. Volgens Pascal duren de km's langer dan anders, hij heeft de avond ervoor te veel honing rum gedronken . Op km 7 staan Raph en Marc met de bevoorrading. Tony en Stijn stoppen er mee. Stijn is de nieuwe chauffeur en Raph gaat samen met Pascal en mij en samen met de dames voor de resterende km's. Aangekomen in Calleta de Famara, snel naar La Santa voor ons ontbijt. Namiddag geen training maar een uitstap naar Montanas Del Fuego, het nationaal park van Lanzarote. Speciaal voor Stijn doen we een rondrit met de bus en het was de moeite!!! Het avond eten was weer lekker, maar ja, met zoveel verschillende karakters, zijn er wel altijd die het ene of het andere niet lekker vinden hé.;-) Wat ben ik dan toch een gemakkelijke jongen, de paella was lekker!!! Hebben we daar ook honing rum gekregen, lekkere likeur?

 

Maandag.

 

Die ochtend loop ik maar 5km. Myriam daarentegen loopt met Patrick, Ronny, Raph, Pascal, Dirk, Jean en C R. Deze heren maken haar er op attent waar ze moet lopen en zetten haar uit de wind. Zoiets daar moet ik tot op de dag van vandaag nog altijd opwachten, dat die heren mij uit de wind zetten. Die lange met zijn stekelhaar (varkenskop) uit de walen, zegt altijd dat ik daarom juist ben aangenomen om hen uit de wind te zetten. Welke kapster heeft Jean zijn haar gedaan, jus 'n varkens kop? Na het eten krijgen we briefing over de namiddag training, 17km staat er op het programma. Hopelijk kan ik mijn kleine rechterteen oplappen (blaar) en zal ik het gaan uithouden; Stijn loopt niet door last van zijn knie en Tony zijn been is niet oké, Patrick heeft dan wel deze ochtend gelopen maar zal passen voor de namiddag training. Ik heb ondertussen ook vernomen dat ze mijne choco(etixx) zijn komen pikken, je moet maar durven. Volgend jaar bewaar ik hem bij mij op de kamer!!!! Ik ga op zoek of er iemand tape zou bij hebben, voor mijne teen mee in te draaien. Dirk, Dirk, dat was mijn reddende engel, hij heeft mijn teentje echt in de watten gelegd. De namiddag training, we zullen het Playa Blanca to Papagayo of Trail Papagayo noemen, dan heeft iedereen zijn zin. Bij deze training hebben we wel dikwijlser (=meer) stil gestaan dan normaal, om foto's te nemen en te genieten van de natuur. Soms moesten we stapvoets naar beneden en dan weer omhoog klauteren. En dan opeens lopen we op een naaktstrand. Wat Kevin opvalt is dat het tempo van Nora en Ellen plots naar omlaag gaat, daar ze hun ogen de kost geven aan menig klokkenspel. Wij mannen hadden minder chance, alé ik toch, het was daar erg moeilijk lopen omdat het zand ongelijk lag. Ronny liep met een camera en hopelijk gaan we achteraf daar iets mooi van te zien krijgen. Het zal ervan gaan afhangen of hij ook naar dat klokkenspel heeft gekeken of naar, ja iets anders hé. Hier en daar hebben we toch wat kunnen doorlopen, dankzij Kevin, die Pascal en mij aanmoedigde en ons erop wees waar we moesten lopen. Twee keer heb ik een Pietje gedaan, de beentjes laten rollen en dat terwijl ik nu ook voel, dat ik aan mijn linker kleine teen een blaar ga krijgen. Ronny, Dirk en C R lopen verder, terwijl Nora, Pascal, Jean, Kevin, Christophe S, Ellen en ik afkorten, Patrick sluit even later ook aan. Patrick zijn horloge zegt nog 1200m en we zijn er. Blij en toch voldaan zien we Marc en Raph, we eten en drinken iets en Jean en Pascal beslissen om 4km extra te lopen tot op de afgesproken parking. Pascal loopt tot dan meer dan 100km en dat verdient een applausje van ons. Na het avondeten vertelt Dirk een fantastische mop. BOOTJE NUMMER 6!!!!!

 

Dinsdag.

 

De dinsdag ochtend training pas ik, daar ik nu aan mijn beide kleine teentjes een blaar heb en ik wil ze sparen voor in de namiddag. Ik ben een goede eter, maar met wat ik heb gezien ben ik maar een kleine eter, ze. De namiddag training was formidabel voor velen van ons toch en dat onder een stralende zon. Myriam is technisch niet sterk bergaf daarom moeten we eventjes wachten op haar, terwijl wij kunnen kijken waar we naar beneden zijn gekomen. Kevin heeft veel naast Myriam gelopen en gezegd waar en hoe ze moest lopen en heeft haar aangemoedigd “kom op je kan het” en “je kunt het”. Op een ochtend training heeft Kevin veel verteld over zijn houding en weet ik wat nog allemaal en daar heeft Myriam stiekem naar geluisterd. Ik zelf ben dan ook wat meer gaan letten op mijn houding en vind voor mij persoonlijk dat het toch een meerwaarde heeft. Nog meer zieken in het team of in de groep. Marijke is ziek, er is zelfs een dokter aan de past moeten komen, hij heeft Marijke zelfs een spuit gezet, kan of kon den Raph dat niet? Die avond gaan we met 16 eten, maar Patrick voelde zich ook al niet goed en vraagt aan Marc of hij hem niet terug wil brengen naar zijn huisje. Gavina bestelt alleen maar een voorgerecht, waarvan grotendeels Marc eet. Na het eten vraagt Jean de sleutel aan Marc en gaat wat slapen in het busje, hij is moe(ons moe);-). Gavina en Marc zijn 32 jaar getrouwd en na zijn speech zegt Marc dat hij al de drank betaald en de dessert ook. Nog 'n dikke merci Marc en Gavina. Die avond blijven Tony, Stijn, Kevin, Pascal, Christophe S, Dirk en chauffeur Christophe R plakken zoals gewoonlijk ;-) ;-). Weet zelfs niet om hoe laat ze zijn naar huis gekomen, de honing rum was al op, waar zijn ze nog geweest, nog altijd niets van gehoord.

 

Woensdag.

 

De laatste training van onze stage, 15 km staat er op het programma. Vertrek om 07u15, met zessen zijn we, Ronny, Jean, Dirk, C S, C R en ik. Voor het eerst is er regen en wind. Het was de bedoeling om deze uit te lopen, maar het had al zoveel energie gevraagd in de andere trainingen en dan komen die blaren er nog bij, dat ik besluit om na 6,7km met Marc in het busje te stappen. Achteraf een goeie beslissing en zeker als je die tijden hoort achteraf en we gingen toch maar een gezapig tempo lopen. Die zijn toch niet heel goed in hun bovenkamer, weet Marc me te vertellen. Ik antwoord hem dat ik het weet, maar wat doe je er aan zeg ik;-). Jean vertrekt iets vroeger omdat hij het wat moeilijker heeft en dit de ganse stage al. Het was eigenlijk de bedoeling om aan een gezapig tempo te lopen, maar je weet wel hoe dat gaat hé. Marc en ik kijken nog een tijdje waar de mannen lopen, maar ze lopen meer en meer van de weg weg. Ze hebben Jean niet zo gemakkelijk kunnen inhalen. Marc tracteert mij op een tas koffie en ik sta verstomd dat deze maar €1,10 kost. We moeten doorgaan anders zijn de mannen voor ons daar en krijgen ze koud in de regen, merkt Marc op. Op het moment dat we in willen stappen zegt Marc “daar zijn ze”, C S, C R, daarna Dirk en Jean en Ronny ietsjes later. Het ging een gezapig tempo zijn, maar de laatste km's hebben ze gelopen aan 4min/km, de zotten.

 

In het kort iets over hoe de dagen werden gevuld.

 

Na het eten, briefing en meestal ging iedereen daarna zijn eigen gang. De vrouwen zonnen aan het zwembad en een boek. De mannen kaarten, dan met die en dan die. Den Jean daarentegen hield hem aan zijn zelfde patroon. Jean zag je pas terug voor de namiddag training, hij zonderde zich altijd af(choco) Anderen maakten dan weer een wandeling. Patrick en Ronny zaten dan ook weer eens samen om het over de estafette te hebben.

 

Met Patrick gaat het wat beter, met Marijke is het goed, ze mag vliegen, oef, stel u voor dat ze daar moest blijven;-). We worden uit het busje gegooid, maar sommigen wensen ons toch een goede vlucht, zo goed was de sfeer ;-) Onze vlucht heeft 45minuten vertraging, we hebben dus tijd voor een klein drankje. We hebben ook nog één voor één op de weegschaal gestaan waar ze de bagage op wegen, 77kg voormij met kleren aan natuurlijk. Over de andere hun gewicht ga ik mij niet uit laten, er moet nog een beetje privacy zijn. ;-) Goede vlucht gehad, daarna nog iets drinken omdat we moeten wachten op iemand die ook mee naar de oudste stad moet. In de taxi en bij het pas rijden, merkt Jean op dat hij al meer auto's gezien heeft op 5 minuten tijd, dan op de ganse stage. We keken er zo naar uit en het is alweer voorbij, brrr wat was het hier koud toen we aankwamen!!

 

Op stage liep ik elf van de dertien trainingen, 132,9km. In februari 278,6km, gemiddeld 9,9 per dag en gemiddeld 69,6 per week. Het is niet iets voor over te stoeffen, maar voor iemand met 2 gebrekkige knieën en niet meer van de aller jongste ben ik persoonlijk heel content.

 

Groetjes

 

Jo

Read more...

Januari: 2018 goed beginnen is de boodschap!

by

Er is alweer een maand om van het nieuwe jaar. We hebben 2017 mooi afgerond met een duurloop in Vechmaal en de organitatie was in handen van het toekomstige nieuw team ToJoPa.
Oja daarvoor hebben we ook nog een nieuwe Palukoloper van het jaar gekozen, door iedereen wel gekend.
En hebben we van onze trainer een schema gekregen dat we eigenlijk zouden moeten volgen, maar er zijn er hier en daar, ik ga geen namen noemen en wil vooral geen ruzie stoken ;-) die in het zwart of niet trainen. Hoe kan het anders dat er maar twee alle trainingen van januari afhaspelden.
Voor mij was het dikwijls afzien, 3x2000 op de Romeinse kassei met tegenwind pffff.
Een mooie duurloop in Maasmechelen liepen we met King Dirk en Queen Myriam en een traktatie van Larissa en Cas, sorry Cas, eigenlijk alleen van Larissa heb ik achteraf in de garage gehoord van u ;-)
3x overhaem, maar voor mij was het maar 2x, soms zijn er zo van die momenten dat je beter naar je lichaam luistert en dat helpt.
Tussendoor lopen we ook onze DL 10km en herstellopen.
' s Vrijdags duurloop en 's zaterdags Jeans Jekervallei en weer kopje gebruikt door met de meisjes te lopen, want op woensdag 17/01 staat er een duurloop van 15km aan 4'40 vlak op het progamma. Deze keer ben ik een tijdje met de mannen meegegaan, om dan toch maar af te haken en in mijn eentje mijn kilometers af te malen.
Ik heb wel iets verschrikkelijks meegemaakt tijdens deze tocht, toch zeker als je weet dat ze in Rutten achter je aan zitten. Ik mijn lamp al uitdoen vanachter en dan kom ik tot de conclusie dat mijn lamp van voor op de verkeersborden schijnt. “Even uitdoen Jo!” en de weg links inslaan om niet meer zichtbaar te zijn. Oef ik zie geen lampjes meer achter mij, het waren er veel hoor; Af en toe flikkerde er iets, was dat Pietje zijne kletskop of zijn lange grijze haren die wapperden en achteraf bleek dit zo te zijn. Pietje wist niet dat ik op dat moment zeer sterk aan het lopen was tegen 4'20. Daarna ben ik de groep op Overhaem in de tegengestelde richting toevallig tegemoet gelopen, dit wist ik natuurlijk niet.

De 8x800 waren ook zwaar, op de voorlaatste ben ik pas fatsoenlijk kunnen doorgaan tegen 3'15 en de laatste 3'09.
Vrijdag 26/01 zijn we maar met drie, nadat we Christophe Roosen achtergelaten hebben, 'we' zijn Larissa, Jean en ik.
Zaterdag 27/01 staat Guigoven op het programma, we zijn met een hele bende aan het Rode Kasteel: Piet, Marina, Patrick, Nora, Pascal, Jan, Myriam, Ronny N, Tony, Jean, Ronny H, Fabien, Cas, Gert, Dimitri, Christophe R en ik en natuurlijk himself niet vergeten, die ons dit allemaal aan doet, Jefke! ;-) Het geeft een mens wel meer energie als je die kerels zo voor je ziet vlammen, de tweede keer heb ik voor mijn doen ook wel door gevlamd en was ik content dat ik Neuki achter me liet ;-) ;-)

We weten ook allemaal hoe je Palukoloper van het jaar kan worden dit jaar, een nieuwe formule hebben ze uitgevonden (het bestuur) het gaat iets moois worden als iedereen er kan mee lachen.

De maandag alweer op training en nog eentje te gaan en dan hebben Christophe R en ikzelf geen enkele gemist en daar deed ik het persoonlijk ook voor. Vooral voor mijn eigen.

En zo kwam dan woensdag 31/01 de laatste training van januari en als ik mij niet vergis 6x1000, ik deed deze met Ellen en het waren er 7 voor mij.

Ik liep dit jaar in januari 97km meer dan januari vorig jaar en het is niet voor dit of dat, maar je moet het toch maar doen met zulke gebrekkige knieën.

Ik moet iedereen bedanken die voor mij gekozen heeft voor de nominatie van januari, maar begrijp andere hun keuze en zal ze daar door ook niets verwijten en even dikke vrienden blijven, we moeten iedereen zijn keuze respecteren ook al komt ze van over de andere taalgrens ;-) ;-)

En zo kijk ik verschrikkelijk uit naar Lanzarote en ik niet alleen!

Doei!!!!

Read more...

Emoties zijn het mooiste van de sport.

by

Throwback 17 december 2016.

Emoties te over op deze dag door de ongelooflijke eer die de vrienden van Team Paluko me toekenden.
In het jaar dat de blessures me eindelijk zover kregen te stoppen met wedstrijdlopen en de super emotionele slotwedstrijd in Montenaken, zorgden deze mannen en vrouwen voor het absolute hoogtepunt van 2017 tijdens ons eindejaarsetentje.
Met een geweldig filmisch overzicht waarin vrouw en dochter een hoofdrol speelden en Team Paluko me met fantastische herinneringen van de voorbije jaren terugflitsten in de tijd, waren de tranen niet meer te bedwingen.
De stiekem (tot op een bepaald punt) opgenomen film tijdens de Turbinekesloop was echt genieten.
Ik was al enkele keren “gepakt” door het team, maar wat ze klaarspeelden met ene Frederick van Lierde sneed me echt de adem af.
Een boodschap van een van de grootste duursporters van België om me geluk te wensen met het weinige lopen dat nog ging komen en het veelvuldiger fietsen: kippenvel en krop in de keel!
Dat is enkel mogelijk bij een vriendenteam.
Om alles te onderstrepen komt dan ineens een mysterieus verdwenen loopschoen terug tevoorschijn. Verguld en met “Lifetime Achievement Award”-plaquette.
Als klap op de vuurpijl verkiezen de teamleden me dan nog als Palukoloper van het jaar. Een erkenning die ons team jaarlijks uitreikt aan het meest verdienstelijke teamlid.
Een paar maanden voor dit feestje kwam ik bij Christophe Roosen aankloppen met het idee om mijn echtgenote een aandenken te laten maken waarop alle namen van de vorige winnaars zouden komen en die een jaar bij de nieuwe winnaar mocht staan. Dat werd een geheimpje tussen Christophe en mezelf. Wist ik veel dat ik hem terug mee naar huis zou moeten nemen.En dit jaar, op 9 december, was er de nieuwe editie van ons eindejaar Teamfeest.
Lekker eten, geweldige sfeer, goedgezinde vrienden onder mekaar.
Voor 2018 staan er weer heel wat dingen te gebeuren in ons team.
Onze buitenlandse stage, dit jaar in Lanzarote, wordt zeker weer een hoogtepunt.
De weekendstage in april te Blankenberge, samen met FitHappens, zal ook weer memorabel worden.
Dit moet leiden tot heel mooie resultaten in 2018.
Met een nieuwe aanpak van de trainingsprogramma’s en begeleiding van onze atleten is het succes bijna gegarandeerd.
Vast onderdeel van deze avond is natuurlijk ook weer de verkiezing van Palukoloper 2017.
In een gewijzigde formule met nominaties kwam uiteindelijk een duidelijke winnaar naar voor.
Hij werd genomineerd vanwege zijn niet aflatende inzet voor Team Paluko en het verpersoonlijken van de spirit van de Feniks: steeds weer uit de as verrijzen. Plak daarbij nog een marathondebuut
Sub 3hr en dan is alle twijfel over het gerechtvaardigd zijn van deze keuze weg.
Hij mag nu een jaar kijken naar de buste waarop de namen van alle Palukolopers van het jaar sinds 2012 staan.
Proficiat Christophe Roosen. Ik hoop dat je met evenveel plezier als ik,  een jaar lang naar de buste kan kijken.

En dan is het nu tijd om de loopschoenen aan te trekken en te gaan trainen allemaal.
Loop ze!

Raph

Read more...