BLOG

BLOG

About an Iron Marathon…

by

Trainen, trainen en trainen…  heerlijk om zoveel kilometers te mogen maken en gewoon 5 à 6 dagen op 7 mijn loopschoenen aan te mogen trekken om te doen wat ik graag doe…  deur uit en lopen…  Heerlijk toch!  De vlot goed en het lukt vrij wel om de geplande trainingen op de juiste momenten uit te voeren! Nice…

Even ter verduidelijking… op dit moment ben ik geen marathonloopster…  op 7 mei liep ik voor het eerst een marathon op de Wings for Life World Run…  ok…  geslaagd, dubbel en dik geslaagd…  maar o zo per ongeluk!!! 

Ik blijf er bij, wil niet dat iemand me een marathonster noemt daarna…  Dat zal ik pas zijn als ik op 6 augustus erin slaag om die magische afstand voor de tweede keer af te leggen! 

Maandag, 31 juli, en de laatste trainingsweek gaat van start, de moeilijkste waarschijnlijk…  Nog zes keer slapen en taperweek is begonnen bij deze…  Bijna geen loopjes op de planning, maar rust, rust en nog eens rust ter afwisseling…

Geen loopje deze maandag dus… Wel even start2run mee gaan begeleiden om niet zo helemaal het gevoel te hebben dat ik niks gedaan heb vandaag… 

Dinsdag, nope, geen loopje…  tanden bijten…

Woensdag…  jaaaa, ik mag nog even…  training, de laatste, met Piet, met een versnelling van 5000m en nu mogen de schoenen weer aan de haak…  Nog even in de kantine de laatste tips and tricks van mn teammaatjes op gaan slaan en dan… ja, je raadt het nooit: rust!

Maar, ik voel me klaar…  benen voelen goed, ben uitgerust, voel me klaar…  voel me gewoon echt klaar om eraan te beginnen en vanaf deze laatste training kijk ik er echt naar uit om te mogen starten! 

Donderdag…  rust…  aaargghh… 

‘Vanherle, je moet staan springen om te mogen lopen zondag!! Dat is het doel van taperen!’

Ok, dat zal wel gaan lukken, mijn schoenen vragen zich nu al af of ik kwaad op ze ben…  staan daar te bestoffen ocharme…  tssss…

Vrijdag, nog twee keer slapen! 

Helaas, geen loopje…  Maaaaaaarrrrrrr…  het avontuur begint nu wel écht echt!!  Vandaag naar Maastricht, en daar kijk ik wel naar uit! Cas en ik trekken samen naar de Iron Man hoofdstad van het moment om ons voor te bereiden op het avontuur, elk ons eigen doel zondag!!  Het ene al heel wat grootser dan het andere. 

Starterspakket halen samen met Elke Muermans (zwemster van ons team), expo eens bezoeken en naar de briefing terwijl we ons volproppen met koolhydraten (lees: aangeboden pastabuffet was heerlijk!)… 

t Is leuk om hier tussen ‘de echten’ te mogen ronddartelen.  Nieuwe schoenen gekocht zelfs!!  Fluoroze… omdat dat nu eenmaal ‘the new black’ is gewoon!!  ;-) Voila… 

De kriebeltjes beginnen nu toch wel echt te komen, maar het zou abnormaal zijn, moest dat nu niet het geval zijn he!! 

Zaterdag en vandaag mogen de loopschoenen aan!!!  Heeeeel eventjes toch!!  Benen prikkelen heet dat dan! (Heb ik me ook maar laten vertellen hoor, ben geen pro ;-) )

Er staat een 3km loopje op de planning met hier en daar een kort sprintje… 

Namiddag toch nog maar eens even met team Riemst afgesproken in Maastricht.  Vandaag mogen we namelijk ook in de wisselzone!  En ik wil alles toch wel eens van dichtbij gezien hebben vooraleer ik hier morgen vol spanning op onze fietser (William Huls) sta te wachten! 

Ok…  de checklist met voorbereidingen is volledig afgevinkt en we zouden er klaar voor moeten zijn!!  Op tijd het bed in vandaag om de nodig uren slaap goed mee te kunnen pikken.  Ah ja…

Zondagmorgen en de ogen gaan al vroeg open natuurlijk…  spanning, kriebels, spanning, kriebels…  ze wisselen mekaar in een speedtempo af!!  Rolluiken omhoog en de zon straalt heerlijk… en hupla de eerste emoties schieten al door mijn lichaam bij het zien van de straat…  Zijn hier toch wel een paar Paluko-hooligans langs geweest deze nacht die de straat prachtig beschilderd hebben!!  Wat een super verrassing!!  Bedankt, jullie zijn schatten!!  Dit is zo leuk om te zien en het geeft al onmiddellijk een enorme boost om er tegenaan te gaan vandaag!!

En ja…  ik ben hyper!!  Ik hol van de ene naar de andere kant van het huis en weet eigenlijk feitelijk niet echt wat ik aan het doen ben!!  Besef dan dat ik nu best energie kan sparen in plaats van er onnodig op te maken en besluit degelijke koolhydraten op te nemen en me in de zetel te planten…  Alé… eventjes toch want ik ontdek net de ‘IronMan Track app’…  Cas kan elk moment voorbij komen in Vlijtingen en omdat m’n gat nu eenmaal niet gemaakt is om lang te zitten besluit ik dan maar even met de rest van het gezin te gaan supporteren!!

De app geeft aan dat onze zwemster, Elke Muermans, uit het water is gekomen na een tijd van 1u09’29”!  Wauw, wat een knappe tijd!!  Meer dan vijf minuten sneller dan ze verwacht had!!  Topprestatie Elke, je hebt dat super gedaan!!!  Proficiat!!

Ondertussen blijven de berichten binnenstromen…  En binnenstromen is dan nog maar een understatement!!  Niet te geloven hoeveel mensen er aan me denken en hoeveel steun er komt van elke mogelijk hoek!  Zalig gewoon!!  Rond 11u besluit ik de gsm zelfs uit te zetten en achteraf de berichten verder wel te checken…  Concentraré nu Vanherle!! 

12u en we zijn er!  Tom, de kinderen en ik zitten in het event area in het Griendpark waar ik me probeer te focussen op wat er gaat komen…  en ja… ik ben zenuwachtig…  enorm nog wel…  het kriebelt langs alle kanten.  En wie me een beetje kent weet er wat er voor elke, maar dan ook echt voor élke, wedstrijd door mijn hoofd spookt: ‘Verdorie, dit gaat me vandaag niet lukken…  kan ik dit wel??’

Tussen die hersenspinsels door volgt Tom William op de voet!  De app geeft toch wel een betrouwbaar beeld over waar onze fietser zich op het parcours bevindt.  De richttijd voor binnenkomst in de wisselzone staat nu al een tijdje op 14.22u dus beslis ik rond 13.50u toch stilaan richting daar te gaan! 

Volgens diezelfde app zou ook Cas moeten aankomen zo meteen…  ergens rond 14.05u.  Terwijl ik op William sta te wachten zie ik hem inderdaad af komen snellen!  Omkleden van fietsen naar lopen en daar gaat ie!  Leuk dat we mekaar op die manier toch nog even kunnen aanmoedigen op het parcours zelf!  Hij roept nog even dat hij een hongerklopje heeft gekregen op de fiets!  Niet praten, lopen nu, Castermans!!  Komaan hé!!  Gaan!!  Ah ja… aan is gaan hé!  ;-)

En de spanning stijgt!!!  Elke komt net aan om me aan te moedigen en William te zien finishen!  Leuk al die steun!! 

Tom roept van achter de rekken dat William over de finishlijn is!!  Dat wil zeggen dat hij nog met zijn fiets naar de ‘parkeerplaats’ moet lopen en dan richting mij moet lopen!!  En ik zie hem komen… Man…  De zenuwen gieren door mijn lijf…  Binnen luttele seconden start ik aan wat mijn tweede marathon hoort te worden!!  Ik staar…  ik blijf staren en William komt dichterbij, dichterbij… dichterbij…  Alles staat gegrift ergens in wat mijn geheugen moet voorstellen…  Hij is vlakbij, ik zeg dat hij het geweldig gedaan heeft en ik buk me, neem de chip rond zijn enkel en bevestig hem aan de mijne!!  Links, dat hoort zo om een of andere reden! 

William roept me toe: ‘Sub 10 hé Larissa, komaan!!’  Zou ons dit echt gaan lukken onder de 10u?  Dat is nog even toekomstmuziek! 

En daar ga ik… onder de ‘IronMan run’ boog door! En daar staan de eerste supporters al… Vlak aan de start!  Hoe geweldig!!  Super om te zien!  Het geeft al onmiddellijk de juiste vibes mee en zoals het gewoonlijk gaat: de eerste passen zijn gezet en de zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon!  Zo gaat dat nu eenmaal… Ik ben aan het doen waarvoor ik hier ben en wat ik graag doe…  Zalig!

De brug in Wijck over en het parcours op…  het parcours dat we hier vier keer gaan doen vandaag!  En waar ik me mee bezig gehouden heb de eerste kilometers?  Tempo!  Had me op voorhand voorgenomen niet sneller dan 4’30”/km te lopen en awel, ik ga me er echt aan houden se!!  Wil liever dat tempo grotendeels kunnen vasthouden dan de eerste helft als een speer vertrekken om dan de tweede helft te moeten verderstrompelen…  Dus…  4’35” it is!! 

Na een paar km en een aantal supporters verder lukt het me vrij goed het beoogde tempo vast te houden, dus dat zit goed!  Klokkijken is nu niet meer elke 100m nodig, dus genieten we van de eerste ronde.  Aangezien ik deze week nog maar weinig kilometers gemaakt heb en niet vaak ben gaan lopen, is de honger groot genoeg om dubbel en dik te genieten, de eerste ronde is in elk geval fantastisch!! 

En de verrassing is des te groter als je ontdekt wie waar allemaal post gevat heeft om me een hart onder de riem te steken! 

En jullie waren met veel… jullie waren met ONTZETTEND veel!!  Wat doet het deugd om zoveel familie, vrienden, kennissen, bekenden en zelfs onbekenden te horen roepen!!  Jullie zijn echt massaal naar Maastricht gekomen om naast het parcours te staan en me te komen helpen om die 42.195km te overbruggen!! 

Wat doet dat zo ontzettend goed, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik nog water-oogjes van zoveel emotie die daarmee gepaard gaat… 

Wat doe ik dit graag… Wat doe ik ontzettend graag mijn loopschoenen aan en gewoon een blokje om…  Vier keer dan vandaag, maar enfin!! 

Waar ze hier in Nederland niet op bespaard hebben is bevoorrading!  Verdorie…  zonder energie val je op het loopparcours alleszins niet… Het is hier zelfs oppassen geblazen dat je je niet overeet, met zo’n uitgebreid buffet naast de weg…  LOL!! 

Op km 9 beslis ik dan ook al maar meteen een gelleke aan te nemen en op te slurpen…  Beter al maar wat energie erin steken vóór er een klopje aankomt!!  Voorbereiden is al een half werk he…  ah ja…

En daar kom ik voor t eerst bijna aan het Vrijthof…  Hier is het al even opletten, want hier kom je aan een ‘sluizensysteempje’.  Strak en duidelijk eigenlijk, handig ook voor de supporters, weten ze een beetje hoeveel rondes al die lopers al afgelegd hebben!  Heb je je eerste ronde beëindigd, ga je door sluis 1 en krijg je een gekleurd bandje aan je arm.  Elke volgende ronde ga je door de volgende sluis en krijg je een andere kleur!  Vier bandjes geeft je het recht om te finishen!  Maar dat is iets waar ik nog niet mee bezig ben!!  Heb er nu 10 km opzitten, dus dat is voor later…  Nog 32 te gaan!  Aftellen is dus nog geen optie!!  ;-) 

Voorbij de eerste sluis en richting Markt nu…  Hey…  een bende hardroepende Palukezen hier!!!  Leuk!!  Al die gele shirts vallen goed op!  Ze roepen en tieren dat het een lieve lust is!  Zalig gewoon!  En dan de markt op…

Tja…  en daar wordt ne mens wel even stil van…  Jaaaaaaa, zelfs IK(!) word daar even stil van…  Ongelooflijk wat een ervaring die eerste passage op de markt was…  Je loopt tussen twee nadars op een rode loper getatoeëerd met het IronMan teken.  Achter de nadars bevinden zich mensen, rijen dik, met honderDEN moeten ze geweest zijn…  joelende mensen, ze schreeuwen zich de ziel uit het lijf.  Of ze je nu kennen of niet…  Ze roepen, ze tieren, ze brullen…  ze supporteren voor je met heel hun hart en ziel!!  En dat gevoel dat daar bij komt kijken is gewoon onbeschrijflijk!  Het raakt je tot in het diepste van je ziel en je weet even gewoon niet meer waar je het hebt. 

Ik kreeg er steken van in mijn rug…  vermoedelijk kwam dat doordat mijn vleugels hierdoor fameus begonnen te groeien…  Ze braken door mijn loopshirt en ik vloog… ik vloog over de rode loper…  Ik voel aan mijn ogen dat ze glunderen, ze stralen, mijn kaken geven een stralende glimlach aan het publiek en met dat gevoel start ik mijn tweede ronde op het parcours!

Nu dat ik zo ongeveer weet wie waar staat op het parcours krijg ik mijn kilometers om door van persoon tot persoon of van groep tot groep te lopen!!  Jef blijft me bij elke ronde zijn tips geven en ik neem ze aan in dank en handel er naar!  Ik blijf ook gretig gebruik maken van de bevoorradingsposten.  Vooral voor het water en de sponsen ben ik heel dankbaar!!  De temperatuur valt dan met 22 graden goed mee (stel je voor, 6 augustus; het had evengoed 35 graden kunnen zijn!!!)  maar het zonnetje zorgt toch wel voor de nodige warmte!  Dus een beker water waar ik elke keer toch wel een paar slokjes van kan nemen (goede tip trouwens, mannen, om dat bekertje op mekaar te pitsen!!) en elke keer een spons om mezelf wat af te koelen!  Vooral mijn hoofd heeft hier het meeste baat bij!! 

De tweede keer de berg bij André Rieu op (korte maar pittige helling) en alles zit nog fris… Ronde twee gaat vlot voorbij!  Tweede bandje op het Vrijthof, Paluko met groot lawaai, en de tweede passage op de markt!

Ronde drie vangt aan!!  In het begin van elke ronde kom ik de bende van ZLTC tegen en Jimmy heeft zelfs een ganse installatie rond z’n nek met n micro.  Daarmee moedigt hij Cas en mij aan en dat is wel leuk!  Hij roept dat ik in de helft zit en dat het spelen voorbij is… ‘Nu begint het pas hé, Larissa’ hoor ik hem nog roepen in mijn voorbij gaan.  En gelijk heeft hij natuurlijk!  De derde ronde verloopt natuurlijk niet meer zo soepel als de vorige twee.  Ik kan mijn tempo van 4’30” à 4’35” nog wel vast houden maar het kost me nu wel een pak meer moeite!! 

Km 29 en ja hoor, daar is ie…  Net zoals op training begint de ITB zich te laten voelen.  ITB is de Illiotibiale band die aan de buitenkant van de knie zit.  En ook op training begon hij zich te laten voelen op 29 km.  Nu dus ook… dat is minder…  Maar de wedstrijdadrenaline zorgt er wel voor dat het allemaal iets minder pijnlijk is dan op een training!  Dus ca va…  we kunnen er nog even mee door! 

Al beslis ik vanaf km 30 toch even meer tijd te nemen om mijn water degelijk op te drinken en vermindert mijn tempo bij een aantal (niet bij alle) bevoorradingsposten toch wel aanzienlijk.  Niet zo bevorderlijk naar mijn eindtijd toe maar wel positief voor de knie die toch wel even kan bekomen van het groot aantal schokken die ze per minuut te verduren krijgt! 

Derde keer op het pleintje aan ‘Sterre der zee’ en ik besef dat ik mijn gezin hier voor de laatste keer ga zien staan en beloon ze met een klaphandje in mijn passage.  De volgende ronde gaan ze hier niet meer staan maar gaan ze richting finish vertrokken zijn.  Bijna op het Vrijthof en ik zie dat er hier wel een heel aantal supporters bij gekomen zijn…  hoe hartverwarmend allemaal!!

Derde bandje…  Welke kleur het net was weet ik niet meer, maar dat het NIET geel was weet ik wel…  De reden daarvoor is dat het gele bandje het laatste was…  En eerlijk gezegd: ik keek er in deze fase van de wedstrijd wel heel hard naar uit om dat gele bandje rond mijn arm te krijgen!  ;-) 

Nog een loopje over de markt en ronde vier, en dus de finale ronde, kan van start! 

En ik ben heel blij dat ik mama en papa aan het begin van de vierde ronde zie staan.  Want het wordt natuurlijk zwaarder en zwaarder!  Maar het gaat nog…  Onder de Kennedybrug, langs de Maas, en we trippelen verder…  tot aan het kasteeltje van André Rieu… en hey… wat is hier gebeurd???  Wat hebben ze in Godsnaam met die helling gedaan…  Shit man…  Eén of andere onmens heeft die berg ineens dubbel zo hoog en drie keer zo stijl gemaakt!!  Maar ik loop!!!  Ik LOOP ‘m op!!  Ik – zal – niet – wandelen – bij – die – helling!!  Ik loop de wandelende marathoners voorbij!  Mijn tempo van 4’30” is ondertussen wel wat afgezakt hoor!!  ;-)  Amai…

Maar er is nog niks verloren… Als ik mijn klok bestudeer en tel hoeveel km ik nog moet en hoelang ik erover doe… Dan kan ik mijn vorige record van 3u19’58” (Tjaaa, ik weiger het 3u20’ te noemen…) nog verbeteren!  Mijn tempo zit in elke geval nog mooi onder de 5’00”, dus ca va! Tevreden mee hoor!

Km 35 en het wordt echt met elke stap zwaarder nu…  Die alombekende km 35 toch…  Elke pas wordt nu voelbaar en ik loop nu echt van supporter naar supporter!  Elke helling naar beneden is mooi meegenomen en de sponsen blijven hun werk mooi doen!! 

Het leuke aan ronde vier is dat mensen je beginnen herkennen en nu steeds harder en harder supporteren als je passeert!!  Wat een deugd doet dat toch…  met geen pen te beschrijven!!!  Laat dat duidelijk zijn!!

Bijna aan het Vrijthof… Bijna… BIJNA…  nog even… nog heeeeel even en ik krijg dat begeerde gele armbandje!!  Ik loop de vierde en laatste sluis in en grijp toch wel bijna naast het bandje zeker…  tsss…  Maar ik heb ze…  Ik heb vier gekleurde bandjes rond mijn pols en loop (Alé, daar moet het toch voor doorgaan… ;-) ) richting markt!  Op een 200-300tal meters voor de finish lopen mijn teammaten achter me aan!  We mogen hier met ons drie over de finish lopen!  Geweldig…  We lopen de laatste paar 100 meter samen maar eigenlijk weet ik zo heel goed niet meer dat ik op dat moment nog leef…

De markt op nu…  de rode loper onder onze voeten…  en daar is ze…  de splitsing…  de fameuze splitsing:  links voor de lopers die nog rondes te gaan hebben, rechts voor de finishers…  en ja ik ben blij… blij dat ik ga stoppen met lopen nu en over die finish mag gaan…  William en Elke komen nu vanachter me vandaan en lopen naast me! 

Merci aan William trouwens om mijn arm in de lucht te steken, want zelf was ik daar niet meer toe in staat! ;-) J

Net voor we de finishlijn oversteken zie ik onze burgemeester nog staan!!  Hoe leuk dat hij net daar ons staat op te wachten!  Dat geeft wel de nodige voldoening voor onze inzet!! 

Wat een gevoel…  pauzeknop op garmin indrukken en het zit erop…  Geweldig!!!  Wat een gevoel…  Ik zie de palukezen door de mazen van het net… letterlijk, want ze staan handjes te geven tussen twee herasrekken die ons scheiden van elkaar en die bedekt zijn met doeken en reclameborden!  Heerlijk dat jullie er waren!  Jullie waren zo’n grote steun!!  Onbetaalbaar!

Als ik me omdraai zie ik Cas!  En je gelooft het nooit!  Hij finishte 2 minuten(!) voor ons!!  Moesten we het gepland hebben… het zou nooit lukken!!  2 luttele minuten verschil! Hoe cool is dat!!!  We lopen dus met ons vieren verder in de uitwandel strook en komen in de ‘kiss en hug area’!  We staan als atleten wel in onze eigen zone tussen de nadars maar links en rechts krijgen familie en vrienden de kans om ons te komen feliciteren!  En we horen onze naam langs alle kanten!  Ook Christian Bamps en Guy Kersten staan ons zo trots als een pauw op te wachten!!  Iedereen is apetrots gewoon!  Apetrots…  Wat een grote voldoening van die weken vol trainingen… 

Foto hier, foto daar… nog eentje… nog eentje met die… nog eentje met hun…  nog eentje met die anderen… oh, wacht… ik wil er ook nog eentje… we lijken wel bekende atleten…  hihi… stiekem wel leuk hoor!  (eerlijk is eerlijk he… ;-) )

Beetje bijpraten met alle supporters (terwijl we zo nu en dan duizelig zijn van alle aandacht… en ja… misschien ook omdat ik net een marathon liep of zo.. ;-) ) en dan komt het besef: ik deed het… ik liep zonet mijn tweede marathon!!  En jaaaaaaaaa…. Nu mag het!!  Nu mag het gezegd!! 

 

IK BEN EEN MARATHONER!!!

Ik laat zo even mijn adrenaline de bovenhand te geven en ik roep en tier zo een beetje de ganse markt bij elkaar!  (Mijn excuses aan de omroeper die even op de achtergrond verdween daardoor…)  Ik ben blij… ik ben enorm blij… want ik kan het… ik kan aan een degelijke tijd een marathon afstand afwerken en dat gevoel is gewoon abnormaal… Mijn marathontijd van vandaag is 3u16’18” en bij deze ben ik wat ik al heel lang WIL zijn… ik ben een marathoner… en daar komen de watervallen over de wangen…  ik ben zo gelukkig…  Ik kan dit zelfs niet neerpennen zonder tranen te laten vloeien… 

Wacht even… mijn verslag gaat dadelijk verder… even een zakdoekje halen voor de traantjes…

Ja…  daar zijn we weer!! 

Fotoreportage gedaan en ik had daarstraks al gezien dat ik net 42km op de teller bij het pauze duwen van mijn horloge! 

42…  Geen marathon dus…  Ze verklaren me hier allemaal voor gek maar op mijn klok zal 42.2 te zien zijn!!!  (Typisch ‘ikke’…) De draaiende ogen die ik rond me heen kreeg gezwierd zijn ook niet te tellen!!  Hahaha…  Ik glip dus nog even naast de security door de hekken uit en beslis nog even een stukje door de winkelstraat te gaan vlammen!  En ja…  ik kreeg daar heeeeel erg veel verbaasde blikken!  Medaille rond je nek en door de straten van Maastricht lopen!!!  Ik heb zelfs iemand horen zeggen: ‘Heeft die er nu na 42 km nog geen genoeg van?’  Lol…  only runners know…  ;-) 

100 m op en 100 m af en de vrouw aan de hekken laat me terug binnen met nu wél de juiste afstand op mijn klok!!  Oef…  dat maakt me nu gelukkig se…  J

En nu toch wel even nood aan wat rust en kalmte en ik verdwijn in de athlete’s garden!  Even weg van alle drukte en enkel mensen rond me die even hard nood hebben aan die rust als ik… Al besef ik heel goed dat ik hier tussen al die ‘beesten’ MAAR een marathoner ben…  90% van de mensen die hier rondloopt heeft gewoon een ganse IronMan afgerond en mijn diep respect daarvoor!!!  Pet af en diepe buiging voor elk van jullie!! Ik kijk enorm naar jullie op!!   Ik vind hier ook Cas terug en ontdek nu dat hij z’n avontuur aan een strakke tijd van 10u05’ heeft afgerond!! Awel…  ik heb ontzettend veel ontzag voor wat je hier vandaag gepresteerd hebt en wens je bij deze nog eens een dubbel en dikke proficiat met je enorme prestatie!!  Dit is om enorm trots op te zijn!!   Chapeau!! 

Samen schuiven we nog aan voor een welverdiende massage door de specialisten ter plekke en dat het pijn doet, daar hoef ik geen tekeningske bij te maken zeker??  Hahaha…  maar het doet even hard deugd als pijn, dus het is genieten!  Pijn laat je voelen dat je leeft, dus IK LEEF…  meer dan ooit zelfs!!

Ik werd net een marathoner…  dus hey…  ik kan de wereld aan op t moment hoor!!  ;-) J  lol

Een verfrissend doucheke later zijn we klaar om wat te eten van het buffet hier en wat na te praten met andere atleten.  Geweldig om hier nog wat na te genieten na al die trainingen die we samen afgerond hebben, en na al die dagen die we hier in Maastricht samen nerveus uitkeken naar dit moment!!  We zijn geslaagd…  Elk met zijn eigen doel zijn we geslaagd in onze persoonlijke missie!!  En dat is leuk om samen af te ronden!! 

En dan…  naar huis… moe maar meer voldaan dan ooit naar huis…  Waar de familie op me wacht!  En zoooooo blij dat Christophe (Stevens nvdr) geluisterd heeft en ook nog even thuis komt vieren!!!  Heel blij dat je erbij was, maatje!! 

Zalige dagen heb ik achter de rug met een geweldig hoogtepunt aan de finish!! 

En dan krijgen we het nieuws dat we de volgende dag nog het podium op mogen omdat we met onze tijd van 09u44’51” gewoonweg tweede gemixt relay team geworden zijn!!!  Wij mogen voor de gemeente Riemst dus gewoon nog het podium op!!!  Hoe VET is dat????   Super toch!!!

Die dag was dus ook weer super he…  amusement tot en met en weer vele nieuwe, interessante mensen leren kennen, maar die verhalen zijn ook al weer goed voor weer een verslag van 42.195km lang, dus ik spaar jullie hier wel van!!  ;-) 

Enfin…  genieten…  het was genieten vanaf de vraag ‘doe je mee?’ tot…  tja tot nog verder dan nu…

Want zaterdag worden we als team uitgenodigd als vip op de Binckbank tour als appreciatie voor wat we deden.  Want dat de gemeente trots is, dat is wel heel duidelijk!!  En dat geeft een enorme voldoening!! 

En nu… nu staat er terug rust op het programma… dinsdag wat gaan zwemmen en woensdag terug wat loslopen, want kriebelen doet het ondertussen al wel weer hoor… pijnekes of niet…  Want trappen naar beneden is wel een klein beetje pijnlijk natuurlijk en ik loop een beetje gekjes op t moment, maar elk ‘pijneke’ is meer dan de moeite waard…  ik doe dit zooo graag dat ik al deze pijnekes gewoon als een trofee bekijk en er trots op ben!  Ik heb immers pijn omdat ik net en marathon liep en hey…  proud of that!!!  ;-)

En het eerste wat je dan doet is een volgende plannen ;-)  dus hey…  ik ga ns wat googlen nu en zoeken waar en wanneer er nog eens een marathon is.  ;-)

 

Maar niet voor dit: 

Ik ben nog heeeeeel veel mensen dankbaar!! 

Allereerst:  Dank je wel Mark Vos voor de vraag of ik voor onze gemeente Riemst de marathon wou volbrengen op IronMan Maastricht!!  Het was een geweldige uitdaging die ik met open armen en heel veel trots aanvaard heb!! 

Dank je wel aan het voltallig bestuur van Riemst voor de kans die ik hierbij kreeg!  Ik heb dat enorm graag gedaan!  Dikke merci!! 

Dank je wel, team Riemst, voor de geweldige tijd en de super samenwerking!!  Het was een enorm leuke tijd en fijn dat we dit avontuur samen konden delen!!  Op naar meer van dat… ;-)

Merci Jef, het schema heeft gewerkt! ;-)  Ik heb toch maar mooi 3’40” van mn vorige tijd kunnen afknabbelen…  Als dat elke keer lukt, dan staan er nog mooie tijden op het programma ;-) 

De tips en tricks voor en tijdens de wedstrijd kwamen goed van pas en ik heb ze in dank aangenomen en zo goed mogelijk proberen in te passen!!

Merci aan mijn gezin!!  Ze hebben me alle drie de vrijheid gegeven om me al die trainingen te laten doen en me te laten lopen…  letterlijk en figuurlijk… J  De laatste 9 weken waren weken van 70 à 80 km en ze hebben me alle drie gesteund om ze er elke week opnieuw in te krijgen en me m’n schema te laten af ronden!!  De kindjes soms naast me op met hun fiets! Merci schatten!!  Love you!! 

Merci mama en papa om trots op me te zijn en me te steunen tijdens de ganse periode!  Ik weet dat jullie me niet graag zien afzien maar ik doe dit graag…  Dit is waar ik van hou en elke pijn heb ik er graag voor over!!  Jullie zijn er ondertussen wel al mee verzoend dat dit nu eenmaal een passie in m’n leven is waar ik gewoonweg niet meer zonder kan!!! Jullie hebben me gemaakt tot wie ik ben…  jullie hebben al die tijd geleden een marathoner gemaakt en ik kon me geen betere ouders inbeelden! Dank je wel!!!  X

Merci aan team Paluko voor de steun tijdens en voor de wedstrijd… alle tips heb ik netjes opgeslagen en meegenomen naar de marathon!  Ieder van jullie heeft me iets bij gebracht naar deze wedstrijd en naar al mijn komende loopwedstrijden toe!!  De duurlopen niet alleen moeten doen was een hele grote steun! 

De support tijdens de wedstrijd was onbetaalbaar!!!  De markeringen op de weg, de vele supporters langs de kant, netjes verdeeld over het ganse parcours, met elk z’n eigen manier van aanmoedigen…  Jullie waren met zóveel en jullie hebben me gedragen over het 42.195 km lange parcours!!  Merci…  ik wil jullie nooit meer missen!!

Merci Christophe (Stevens), om mijn maatje te zijn!  En me af en toe m’n waarheden mee te geven en me met je eerlijkheid telkens weer op de grond te houden!!  Of ik dat op dat moment graag hoor of niet doet er niet toe…  je weet dat ik het altijd meeneem en het niet zomaar in de wind sla!!  Je bent geweldig!!  Best Friends Forever!!!  Beloofd!

Christophe (Roosen), bedankt!  Om samen met me mijn inspanningstest door te nemen en met je raad en daad me bij te staan in het aannemen en behouden van mijn tempo!! 

Dank je wel, Cas!!!  Dikke, dikke dank je wel om dit samen met me te ondergaan!!  Heb enorm veel aan je gehad tijdens de weg naar hier!!  De duurlopen samen en de tonnen goede raad die je voor me klaar had liggen hebben ervoor gezorgd dat ik ben waar ik ben!!  Je kent er wat van, man!  Chapeau!  Je weet waar je mee bezig bent!!  Ben trots dat ik jou avontuur een beetje samen met je kon beleven!!  Mercikes!

En dan jullie allemaal…  alle familie, vrienden en kennissen…  De ontelbare berichten op voorhand om me succes te wensen, de nog ‘ontelbaarderdere’ berichten om me te feliciteren…  Onwaarschijnlijk gewoon!  Niet bij te houden en onmogelijk om iedereen persoonlijk terug te sturen!! Maar weet dat het me enorm veel deugd deed om elk woord toe gestuurd te krijgen!  Facebook, messenger, sms, telefoontjes, WhatsApp…  elke mogelijke mediasoort moet zowat ontploft zijn de laatste week… 

En het aantal mensen dat in Maastricht was om voor me te supporteren naast het parcours was onbetaalbaar!  Jullie stonden er!!  Dank je wel!!  Besef dat het me onbeschrijflijk veel deugd deed dat jullie dat gedaan hebben!!  Ben jullie stuk voor stuk levenslang dankbaar!!  Jullie waren geweldig!!  Dikke kus voor elk van jullie!!! X

 

Dit avontuur is dan wel op z’n einde aan het lopen, maar ik hoop dat er nog heel wat marathonavonturen mogen volgen!  Eens gebeten door de microbe… 

MARATHON

Pain is temporary

Pride is forever…

Dikke kus, Larissa

Read more...

3 down, 6 to go!

by

Vrijdag 2 juni…
Ping… facebookmelding! ‘U bent getagd door Kirsten Dreesen in een bericht.’

De gemeente Riemst neemt een team van drie mee naar Iron Man Maastricht 2017. Een zwemmer en een fietser hebben ze al. Wat ze nog zoeken is een loper die de marathon daar wil gaan lopen.
Hmmm… Kirsten, ik moet zeggen dat dat inderdaad heel aanlokkelijk klinkt!! Maar hey, ik heb er net eentje afgerond! Beter maar geen kandidaat stellen dus! Maar… het zou toch wel erg leuk zijn om je gemeente te mogen vertegenwoordigen!
Nee, Vanherle, mag niet Vanherle!!!

Tien minuten later…
Ping… bericht!! Mark Vos, onze burgemeester, vraagt me of ik het niet zie zitten om de marathon voor onze gemeente te lopen op 6 augustus in Maastricht! En ik moet zeggen dat ik niet heel erg lang getwijfeld heb op dat moment (lees: in mijn hoofd was het geklonken in welgeteld 1 microseconde ;-) )!!

JA!! IK WIL!!!
Ik wil heel graag de marathon lopen in Maastricht tijdens Iron Man 2017 op 6 augustus! Dit keer niet per ongeluk, maar heel bewust. Niet zoals de vorige keer zonder voorbereiding, maar een beetje(!) degelijker.
Bij deze nog eens even mijn excuses aan de collega’s die op dat moment mijn hypere gedrag even hebben moeten tolereren ;-)

Ik tel de weken… 9… 9 weken nog en dan is het al zover… Ok, een degelijke voorbereiding zoals het hoort zit er waarschijnlijk niet meer in, maar hey, het is toch dat, dat zijn alvast 9 trainingsweken meer dan voor 7 mei!
Mijn doel is in elk geval niet daar te gaan knallen en een tijd neer te zetten om ‘U’ tegen te zeggen… Mijn doel? Doen wat ik graag doe: lopen!! Dus een beetje zoals vorige keer, maar wel een beetje voorbereiding erbij!

Dit weekend wel nog even de Willerrun afwerken met een mooie tweede plaats, dankzij mijn maatje!! Nog eens merci he Christophe (Stevens nvdr)!!

Week 9 (nog 9 te gaan dus) is er en vraagt 75 km van mijn benen, intervallen op woensdag en een lange duurloop van 20 km in het weekend als afsluiter.
De rest van de kilometers verdeel ik netjes over de rest van de week. En ik begin maandag met een dubbele training!

Pinkstermaandag, dag 1 van het avontuur, en ik loop ‘s ochtends een mooie 10 km samen met Jante! Zo leuk nu die twee kapoenen met de fiets naast me op kunnen rijden! We trekken richting brug in Vroenhoven!! Mijn favoriete stekje om naartoe te lopen in het weekend als ik alleen train!
Samen met de kindjes ga ik dan steevast over de offroad-paadjes, vinden ze geweldig om met hun mountainbike te doen!! Kindjes gelukkig, mama gelukkig!! ’s Avonds nog een duurloopje met de mannen en het voelt goed om die eerste 23 km in de benen te hebben op 1 dag tijd!

Het vlot goed deze eerste week! Alles voelt zoals het moet voelen, de intervallen gingen ok, ondanks de enorm stevige wind die er was. En de duurloop van 20 km bewust op het midden van de dag gedaan met 25° op een zonnige zaterdag. Kwestie van getraind te hebben in de warmte, want hey… 6 augustus kan het alle kanten uit met de temperatuur!

Zondag rustdag! Beentjes even laten recupereren en alles voelt dik ok!!

Vind het allemaal wel heel erg spannend moet ik zeggen!! Vorig jaar gaan kijken naar de fietsers en de lopers, en dit jaar stond met stip in de agenda als supportersdag voor Cas! Ik had nooit durven denken er zelf ook een klein deeltje van uit te mogen maken!! Want dat is het uiteindelijk wel, een klein deeltje, 1/3 om precies te zijn!!
Als dit slaagt, waan ik me vast en zeker geen Iron Lady, die eer is voor degenen die de drie disciplines kunnen volbrengen, dát zullen de helden zijn!!! Diep respect daarvoor, k ga al heel blij zijn als ik ‘enkel’ de marathon kan!!
En hey… Cas… ik ga dan wel niet aan de kant van de weg staan brullen, roepen en tieren zoals beloofd, maar hoop wel dat we ongeveer gelijktijdig het parcours aan het afwerken zijn en dat je me ergens inhaalt daar, om me dan weer voorbij te razen, maar hey, supporteren doen we dan gewoon voor mekaar! Deal?

Week 8 vraagt met z’n 60 iets minder kilometers, maar in het weekend staat er wel nog de Aterstoase Jogging gepland! De enige wedstrijd op mijn kalender tot 6 augustus en die wil ik toch nog wel afronden. In de hoop nog wat puntjes te kunnen sprokkelen in het klassement voor de Victors Cup!

Pittige intervallen deze week. 6 x 1000 en 200 rustmeters. Maar de training voelt super!! Heb ze mooi constant kunnen afronden aan 3’50” en deze training voelt als vooruitgang!! Enorm goed gevoel aan de training in de hitte overgehouden!!
Nog wat rustige uitloopkilometertjes en dan een rustdagje voor Aterstoase.

Op zaterdag is het zover en staat de enige wedstrijd tot 6 augustus op de planning! En het wordt zwaar… de benen wegen een paar kilo meer dan normaal maar dat is normaal na die trainingen. Het is zwaar om mijn derde plaats te houden, want de vierde vrouw loopt me letterlijk tot km 4 op de hielen. Vanaf dan weet ik een kloofje van ongeveer 50m te slaan, maar meer zit er niet in! Ik weet gelukkig, door de hulp van Gert en Piet, de derde plaats te behouden en mag als bronzen loopster over de finishlijn lopen!

Ik maak samen met Piet dankbaar gebruik van de 5km om lekker gezellig uit te lopen en nog wat extra kilometertjes in de benen te pompen!
Rap douchen nu, podium op en nog wat nakeuvelen met de mannen en vrouwen van het beste team ter wereld! Wat amuseer ik me toch met elk van jullie!! Geniet er elke keer opnieuw van! Lach me krom, en heb zoveel plezier… Zalig!!
En wat hebben we vooral geleerd vandaag? Nooit je benen epileren op wedstrijddag… dat is om commentaar vragen!!! Nietwaar? (Inside Joke… ;-) )

Week 7 staat na een rustdagje voor de deur en wordt vooral heel erg pittig!! Vraagt 80 km van mijn spieren en het is megadruk op school op de koop toe!! Proclamatie, infoavonden, vergaderingen, dingen die nog af moeten voor het einde van het schooljaar, enzovoort…

Maandag trainen met de mannen en dat zal de enige training samen zijn voor deze week! De rest wordt een beetje op eigen tempo en ritme!
En het is heet… het is verschrikkelijk heet deze week!! Maar ik profiteer ervan… Ik kies er bewust voor om niet op de koelste momenten van de dag te trainen, maar net de hitte een klein beetje op te zoeken!!

Donderdag ga ik samen met Cas en Jimmy het parcours een keertje verkennen in Maastricht en daar kijk ik wel heel hard naar uit!! Ik heb een duurloop van 23km opstaan deze week, dus als ik het parcours van 10.5 twee keer doe en er nog ‘een kletske’ aan vast brei, dan komt dat helemaal goed! Jimmy gaat ook mee voor twee rondes. Ik neem ook heel bewust mijn bestelde gellekes mee! Heb vorig week de gel en drank van high 5 besteld! Dat is hetgeen we aangeboden krijgen op 6 augustus, en ik wil alles toch wel eens een keertje uitgetest hebben vooraleer ik dat zomaar naar binnenspeel op de grote dag!!

We spreken af aan de brug van Vroenhoven en ik ga ernaartoe met de fiets… Cas is van plan het parcours drie keer te doen, dus mijn fiets verdwijnt in zijn camionette, zodat ik die derde ronde samen met Jimmy op de fiets kan volbrengen! Ik ben namelijk niet zooooo’n groot duracell-konijn dan sommigen… ;-p (Sollie, die kon k niet laten liggen ;-) )

De eerste ronde vat aan en we komen al snel aan een plaats waar we wat drank kunnen leggen! Op dit punt komen we namelijk een paar keer voorbij en wat extra vocht is bij deze temperaturen wel aan te raden! Het is heet geweest vandaag, verschroeiend heet, maar toch moet ik zeggen dat het windje dat er staat tijdens ons loopje, ons voldoende verkoeling biedt! De gevoelstemperatuur valt veel beter mee dan verwacht!
Kasteeltje van André Rieu voorbij en hier is de enige (echte) berg in het parcours. Kort maar stijl, het valt wel mee, al denk ik dat ik hem nog ga vervloeken als ik hem hier 6 augustus voor de vierde keer omhoog ga! ;-)
Het volledige parcours van 42.2 km bevat ongeveer 210 hoogtemeters in totaal. (Jaja, ik heb mijn huiswerk gemaakt! ;-) )
Cas merkt op dat dit parcours van 10.5km wel verschrikkelijk lang lijkt, en ik kan niet anders dan dat beamen… Het lijkt idd erg lang… oh jee…

Jimmy deelt ondertussen al z’n mogelijk kennis met ons. Hij deed namelijk Iron Man al twee keer, dus weet ons heel veel te vertellen! Waar zijn de drankposten, waar staan de supporters rijen dik, waar is het even stil en staat en geen kat ons aan te moedigen… We weten het ondertussen allemaal! Het einde van de ronde ligt midden in het centrum en op de markt passeren we dus ook! Hier ligt de finishlijn voor wie de ronde voor de vierde keer volbracht heeft!

Ronde twee lijkt gelukkig al wat vlotter te gaan en het lijkt nu niet meer zo erg lang. Blijkbaar helpt het wel als je het parcours zo’n klein beetje kent! Alles voor de tweede keer gezien, en ik moet eerlijk toegeven, dat als je me hier volgende week afzet ik er terug helemaal verlopen zou lopen hoor… (hopeloos-oriëntatie-geval… ;-) )
Maar we amuseren ons, t is leuk. Het gespreksonderwerp blijft natuurlijk vooral hangen op lopen, lopen en lopen! Maar dat hoort zo natuurlijk!! Zet lopers bij mekaar en ze babbelen er uuuuuren over vol zonder zich te vervelen! ;-)

Einde ronde twee en Jimmy en ik slaan af om de derde ronde met de fiets Cas van het nodige water te voorzien!!
Jimmy en ik hebben bij deze een slordige 23 km in de benen en Cas 32 km! Toptrainingsavond dus!!

Nog een ijsje aan de brug in Vroenhoven en juuu… naar huis, voor een rustdagje morgen!

Zaterdag nog even mijn intervallen afwerken. Helemaal alleen, voor het eerst! Spannend wel, maar het viel wel mee! Elke 400 netjes kunnen afwerken aan om en bij de 1’28”. Tevreden want het leek meer op een bokswedstrijd tegen de wind!
Het uitloopje wordt er eentje door het centrum en ik beslis hier even mijn inkopen te doen ondertussen… Lopen met een winkelzakje in je handen, dat doet nu natuurlijk enkel een vrouw… tssss….

Zondagochtend de laatste hele rustige kilometertjes in de benen steken en het voelt goed! Geen last van vermoeidheid, geen pijntjes hier en daar… Het voelt zoals het moet voelen! Week 7 met volle tevredenheid kunnen afsluiten!

Op naar week 6!! We komen dichter en dichter en de komende week wordt een mega drukke! Nog veel te doen buiten de trainingen om! Het gaat moeilijk zijn de trainingen in te plannen, maar t zal wel lukken zeker? Waar een wil is…
Deze week waarschijnlijk ook een eerste samenkomst met team Riemst en dan weten we natuurlijk ook weer heel wat meer! Het blijft enorm spannend allemaal!

Maar met elke dag die passeert kijk ik er in ieder geval nog harder en harder naar uit! Toen in de week iemand me vroeg of ik nooit eens tegen een training opzag? Euh… Nee!! Natuurlijk niet! ;-)
Doe dit ontzettend graag gewoon!

Op naar week 6 nu!!

Groetjes Larissa!
x

Read more...

Triathlon du Lac de l’Eau d’Heure OD 2017

Op zondag 3 juni vond één van ‘s lands oudste triathlon evenementen plaats in de prachtige omgeving van de meren van Les Lacs de l’Eau d’Heure. Een klein verslagje ..

Het warme weer van de laatste dagen is gelukkig voorbij wanneer ik die ochtend op sta en aan de voorbereiding begin om naar de toplocatie te rijden van deze klassieker onder de triathlon wedstrijden. Ik doe nog snel wat aanpassingen aan de TT fiets terwijl hij opdroogt van zijn wasbeurt. Ik maak genoeg pasta voor een klein leger en dan vertrek ik vol goede moed richting Cerfontaine. Ik ben vroeg op weg om zeker te zijn van goed plaatsje dichtbij de wisselzone .. en het loont want ik sta quasi in de wisselzone geparkeerd. Tussen de aanwezige mobilhomes doe ik de allerlaatste voorbereidingen om nog uitgebreid van een goeie kop koffie (of twee) te kunnen genieten in het Crocodile Café, met zicht op het meer. De weergoden hebben de thermostaat op 20° gezet en het water is maar net iets koeler.

Nadat ik een collega door zijn tweede triathlon ooit heb gecoacht trek ik mijn ZLTC-trisuit aan en begeef me met mijn strijdros naar de wisselzone – enkele tientallen meters verderop dus. Ik voel me goed en trek mijn reserve loopschoenen aan, gooi mijn wetsuit over de schouder en begin warm te lopen naar de zwemstart 1.500m verderop. Ik maak na de briefing nog even gebruik  van de resterende minuten om aan watergewenning te doen.

De start wordt gegeven, 20 minuten na de dames. “The battle of the sexes” weet-je-wel : het gemiddelde verschil tussen de eerste dame en de eerste heer de voorbije 5 jaar. Als de eerste man het gat met de eerste vrouw weet te dichten wacht hem een mooie premie. Meer dan 625 deelnemers zijn aan de Olympische afstand begonnen ! Het zwemmen verloopt i-de-aal !! Geen enkele slag gaat verloren en ik concentreer me vol op de stijltips die ik sinds januari van Tim, Morganne en Stéphanie heb gekregen. Ik zal waarschijnlijk nog wel wat van links naar rechts “gezwalpt” hebben maar zet alsnog mijn beste zwemprestatie ooit neer door 3.6km/uur te zwemmen en na 26’ uit het meer te komen – ik gebruik nu wel de tijden van mijn sporthorloge en niet die van chronorace daar zij niet altijd de exacte zwem-,fiets- of looptijd weergeven. Ik ben uiterst tevreden met deze tijd want dit is het tempo dat ik moet hebben in Maastricht ! De “sub10” is haalbaar met een degelijk zwemnummer .. al zal het de marathon zijn die de doorslag gaat geven.

De wisselzone is helaas niet ideaal qua opstelling voor diegenen die de Olympische afstand doen : we moeten namelijk de wisselzone van de promo-afstand volledig doorkruisen en dat is ontzettend jammer. Ook kunnen de favorieten er niet om lachen dat zij de meest nadelige kant van de wisselzone toegewezen kregen. Dit terzijde verloopt de organisatie verder vlekkeloos.

Het fietsnummer dan .. ik draai de gas onmiddellijk vol open – nu ik zelfvertrouwen heb gekweekt durf ik dat wèl. De eerste 500m meter, op de stuwdam, zijn ook meteen de enige vlakke meters op het overigens pittige parcours. De hellingen volgen elkaar snel op en elke ronde (3 ronden van 13km) telt vier hellingen. Helling nr 1 is het al onmiddellijk terug naar het kleine plateau schakelen. De afdalingen zijn za-alig breed en snelheden van 80km/hr worden met gemak overschreden. Helling 2 kan je in foulée nemen al moet je ergens halverwege wel beslissen of je al-dan-niet het risico neemt om de benen te laten vollopen – ik kies hier steevast voor de veilige oplossing en schakel ook hier naar de kleine molen eens de snelheid van de aanloop er volledig uit is. Daarna volgt “Le petit Poggio”, een gekende helling, die vol klinkende wielernamen staat geschilderd. Hier komen de klimkilometers tijdens de trainingen tot uiting : de “grimpeur” danst tot boven .. de “stoemper” stokt. Er rest nog de laatste helling van het rondje : de helling terug naar de bovenkant van de stuwdam. Ik had me voorgenomen mezelf hier sterk te tonen en telkens voor het grote blad te kiezen. Ik heb namelijk enkele verkenningsrondjes gereden op een mooie prille lentedag ergens in april. En dat heeft geloond ! Ik stuif er naar boven als “nen echten” en weet dat ook de volgende twee ronden te herhalen ! Na drie ronden en dus na twaalf hellingen buigen we af naar de wissel .. althans sommigen onder ons want de meesten moeten nog minstens een volledig ronde fietsen. Na 1hr14 en met net geen 40 km en 900 hm in de benen sta ik hijgend voor mijn wachtende Hoka’s.

Lopen : mijn ding ! Ik had gedacht hier vandaag thans niet zo snel als vorig jaar te zijn. Daar ik vorig jaar veel meer kilometers liep per week en veel meer wedstrijdritme had. Maar ik loop alsnog 2 volle minuten sneller dan tijdens de vorige editie. Tijdens het lopen, over het golvende parcours langs het stuwmeer, kan ik ook nog de ontwikkelingen in “the battle of the sexes” zien en merk op dat Alexis Krug voor het eerst in drie manches van de URBAN TRI SERIES 2017 het verschil met de vrouwen weet te overbruggen – kassa kassa. Ik spurt de laatste meters naar de finish om er als 66ste te finishen na 38’44”  .. 48ste SenH in 2h24’ .. ach, was ik maar een jaartje ouder. Dan was ik 4de H40 geweest met die tijd. Ik heb ineens al een doel voor 2018 !!

Na de race eet ik mijn gratis lasagne nog vlug op .. lekker is ie niet maar honger is de beste saus. Een kleine twee uur later kan ik weer relaxen thuis in de zetel, mijn gegevens “stravateren” en uitkijken naar de volgende : 1/3 Caveman Tri here we come !

IM Maastricht : 9 weeks and counting …

Cas

Read more...

Road to Ironman 140.6 Maastricht 2017 ...

Het is vandaag 22 mei, het nieuwe triathlonseizoen is in volle gang en het is tijd om eens een verslagje te schrijven. Een verslagje over het seizoen tot nu toe en de weg die ik nog moet afleggen naar de Ironman 140.6 te Maastricht. Een verslagje voor mijn nieuwe club ZLTC maar ook voor Team PALUKO uiteraard.

We maken eerst even een sprongetje in tijd : terug naar december 2016. De maand waarin ik mezelf 5 weken rust opleg. Rust .. iets waar ik het normaal oooh zo moeilijk mee heb –want rust roest weet-je-wel. Maar deze keer echter niet  .. de meesten kennen het verhaal wel al maar voor de ZLTC’ers in het kort : een 36-tal loopwedstrijden, 3 marathons, 7 kwarttri’s en 2 halve tri’s in een jaar tijd deden het energieniveau enigszins slinken. Ook de aanslepende, zeurende lies- en heupblessure en vooral de schandalig povere beloning voor mijn derde plaats in het eindklassement van de Course La Province hebben me totaal gedegouteerd. De enige mogelijkheid om terug honger te krijgen en te genezen van die vervelende blessure is in mijn ogen dan ook een totale winterstop. Zo gezegd zo gedaan en in die 5 weken loop ik geen meter. In die rustperiode behaal ik wel nog mijn brevet Hoger Redder en doe ik enkel wat yoga en algemene fitness oefeningen. De blessure blijft echter duidelijk voelbaar tijdens de vele uren in het water die maand. Ik ben ondertussen ingeschreven voor enkele triathlons en vooral voor de IRONMAN 140.6 Maastricht 2017. Om die droom te kunnen waarmaken klop ik aan bij ZLTC. De ervaring van enkele ijzeren mannen en de zwem- en fietstrainingen zullen me helpen om mijn doel te bereiken.

Het is begin januari en ik beslis er terug in te vliegen .. letterlijk natuurlijk –typisch ik. Iemand van Team Paluko zei ooit : <Cas, gij hebt maar twee knopkes : “AAN” en ”UIT”> waarop ik antwoorde : <En “AAN” is “GAAN” !!> .. dus al snel merk ik dat de blessure verre van voorbij is. Ik kan wel janken op dat moment ! Ik neem mezelf voor dat ik doorzet : blessure of niet, het kan me niet schelen verdomme, de oorzaak blijkt toch onvindbaar te zijn en regelmatig wringt Ken Naudts me dan ook weer terug in een normale houding. Het is met momenten “om mijn kas op te fretten” ..

Ik hou het in de wintermaanden op zwemmen, duurlopen en beperk bewust de intervaltrainingen. Ik wil een heeeeel brede basis uitbouwen om mijn Ironmanavontuur zo sterk mogelijk aan te vatten. Ook met de fiets pik ik geleidelijk aan de draad weer op – al wacht ik daar misschien wel iets te lang mee. Ik ga doelbewust ook zo goed als geen wedstrijden lopen om maximaal te kunnen herstellen van alle koppeltrainingen en duurlopen.

Rond 10 maart zit ik in Reek (Nederland) en bedenk hoe ik eigenlijk wekelijks wel ergens een straffe looptraining afwerk. Eens 30km lopen of een paar keer de Muur van Amay of de Côte de La Redoute oplopen zijn wekelijkse kost en dus …. Kan ik evengoed eens een “marathonneke” gaan lopen .. omdat het kan. Tot op die dag was ik altijd kwaad op Leen, een vriendin van me die 5de dame werd op de IM Maastricht in 2015, als ze sprak van een “marathonneke”. Ik vond het ongepast en respectloos om over die magische 42,195km te spreken met een verkleinwoord. Maar nu snap ik haar wel en nu spreek ik ook zo over die afstand. Simpelweg omdat ik binnenkort na 3.8km zwemmen en 180km fietsen niet voor een muur wil staan. Ik wil kunnen zeggen dat ik nog maar enkel dat marathonneke hoef te lopen en dan zit het erop ! En dus schrijf ik me in voor het Vlaams Kampioenschap Marathon te Lier op 26 maart. Op dat moment weet ik echter wel nog niet dat het om een kampioenschap gaat. Ik begin pas met taperen de week voor de marathon en zonder enige druk ga ik naar deze wedstrijd. Wanneer men me vraagt wat mijn gehoopte finishtijd is, antwoord ik steevast : “bwa, niks moet .. heb me niet specifiek voorbereid, 3 uur is goed .. 3 uur 10 eigenlijk ook nog .. maakt niet uit, ik zie wel.” Samen met mijn RUN TMC makker Joris Vanderbeuken – oh ja, ik zit eigenlijk in 3 clubs (RUN TMC = de Tongerse Marathon Club) – zak ik af naar Lier .. zonder stress, druk noch verwachtingen. Maar daar sta je dan : op de eerste rij, minuten voor de start, goeie benen, kilo’s motivatie en slechts enkelen die zich geroepen voelen om ook op de eerste rij post te vatten. De hazen zetten zich voor ons en het startschot klinkt. Al na 20m laat Stan De Vleminck (van een luxe-haas gesproken) ostentatief de ballon van 2h45’ vliegen. Het zou nogal een zicht geweest zijn .. 42km aan die snelheid, met die wapperende ballon aan zijn arm. Ik heb ondertussen ingezien dat het leven aan de durvers is en dus ik ga ik mee met de kopgroep van 10. Er staat wind op het overigens mooi maar best pittige parcours dat loopt over de Ruppeldijken rond de stad. Ik kan mezelf niet bedwingen en doe veel kopwerk naast de twee voorziene hazen. Rond km 5 zijn er al twee vogels gaan vliegen en niemand voelt zich geroepen er onmiddellijk achter te gaan. Het duurt even vooraleer er nog iemand vertrekt maar al vrij snel gaat de deur achteraan wel wijd openstaan. Ons groepje dunt zich geleidelijk uit. Op km 19 vertrekt Malle Eppie .. Malle Eppie is het rare menneke dat ik voor de wedstrijd aan Joris had aangewezen als zijnde een uiterste vreemd kereltje dat bij mij in de eenheid had gediend toen de kiekens nog tanden hadden. Ik zeg nog tegen Stan : “laat die maar doen, ik heb al vaak tegen hem gelopen en hoewel ik hem op korte afstanden niet kan volgen, op langere afstanden geeft ie 8 keer op de 10 gewoon op omdat ie zich opblaast.” Er lopen nu 4 man voor ons groepje uit en ondertussen zijn we nog met 5 overgebleven .. de twee hazen, Els Rens (straffe madam), de man die mij wat later in de koers het vuur aan de schenen zal leggen en ikzelf. Op km 30 stopt één van de hazen ermee en Els is ook weggevallen .. Stan neemt ons met twee verder op sleeptouw –hoewel ik me niet op sleeptouw laat nemen daar ik het niet kan laten langs de man te blijven lopen. Kilometer 35 zegt het bord naast de weg en Stan zegt : “jongens , kom op hè ! Samen blijven werken en gaan hè !! Ik stop ermee !” Zijn woorden zijn nog niet koud of mijn enige concurrent voor de titel bij de Master35+ steekt op korte tijd een cartoucheke of drie af. Ik moet alle zeilen bijzetten om telkens op twee meter te blijven hangen .. Op km 38 geef ik toe en laat de nummer 5 gaan .. Ik vecht verder alleen tegen de felle wind en mezelf. De kilometers zijn op en ik nader het atletiekstadion van Lier met een brede smile op het gezicht en benen vol “punaises” .. mijn kameraad Joris staat me op te wachten daar hij op km 28 uitstapte (hij loopt in Rotterdam over twee weken). Luidkeels roept hij me toe nog ene keer alles te geven en ik doe dat ook. Ik vlieg als 6de het stadion binnen en in de laatste 200m hoor ik straffe Els haar eindsprint achter me inzetten. Die is zomaar even terug gekomen, uit de dood verrezen en heeft mij als rode lap gezien ! Ik zet door tot aan de streep om seconden na mij Els te zien aankomen met haar handen in de lucht. Ik finish in 2HR45’ en word out of the blue Vice Vlaams Kampioen Marathon M35+ ! Totaal onverwacht maar een geweldige boost naar de Ironman toe !

En Malle Eppie ? Die werd derde algemeen !!!! Ongelooflijk dat dat klein trolleke met zijn penske en zijn gekrulde vacht op 2HR40’ wist te finishen !!

De week erna probeer ik maximaal te herstellen want Chris Bessemans, Jimmy Loix en Tim Jorissen rekenen op me om mee te gaan knallen in naam van ZLTC op de ploegenduathlon te Geel het weekend erna. En of het knallen wordt ! Ik loop al jaren wedstrijden maar zo’n raketstart als op die korte duathlon heb ik nog nooit gezien !! Die gasten sprinten 2.5km naar hun fiets, rijden tegen 40 gemiddeld rond op het 20km-lange parcours om dan opnieuw 5km de ziel uit hun lijf te lopen. Ik ben helaas nog niet voldoende hersteld om er een rol van betekenis te spelen. Ik kan mijn naam letterlijk niet meer uitspreken na het fietsonderdeel. En heb alle moeite van de wereld om zelfs mijn helm nog maar los te krijgen. Na drie keer dood te zijn gegaan eindig ik voor het eerst in mijn leven een wedstrijd in de ZLTC outfit. Ik besef dat ik vanaf die dag al mijn energie in de verdere voorbereidingen voor de Ironman moet gaan steken. Ik drijf de fietskilometers op en laat de looptrainingen wat links liggen. Ik neem opzettelijk 2 weken Paasverlof en start mijn fietscampagne met onmiddellijke ingang. En met resultaat ! Waar ik in die eerste weken het grote plateau amper rond krijg – met Tim al roepend achter me “Tandje groter Christophe!” – rijd ik enkele weken later heel wat sterker en vlam ik voor het eerst in mijn leven hellingen als de Slingerberg, Bemelerberg en de Hallembaye naar boven op mijne 53 ! Ik zuig alle tips van Tim, Piet (De Sportmasseur), Maarten en Jimmy gretig op als een spons en zet ze om in de praktijk. Ik rijd enkele cyclo’s van formaat en probeer er telkens ook een koppeltraining van te maken. De Hoka’s gaan overal mee naartoe ! Tot op de dag van ZLTC’s Wintersprint Time Trial weet ik echter niet wat ik moet verwachten op een tijdrit. Maar die dag blijkt dat het harde werk zijn vruchten heeft afgeworpen gezien ik voor het eerst in mijn leven kan concurreren met sterkere fietsers. Ik verbaas mezelf vooral en ben blij als een kind wanneer ik het resultaat van onze tijdrit met aankomst op de Slingerberg voor ogen krijg. Dit is de bevestiging die ik zocht – hoewel .. 20km snel rijden .. is dat wel een echte bevestiging als je binnenkort 180km sterk wil zijn ? Ik hoef echter niet lang te wachten om verder te testen .. de Bilzen111 staat voor de deur en ik ben gebrand om er een serieuze lap op te geven. Geen slap gedoe tijdens het zwemmen, vlammen voor dood op de fiets en lopen alsof mijn leven ervan afhangt ! Dat is althans het plan. Toegegeven : ik ken wel een zwak momentje of twee tijdens het zwemonderdeel en wanneer ik me tussen twee kolenschuppenzwaaiende molens bevind ga ik al eens over tot een slag of twee in schoolslag .. veel tijd zal het me wel niet gekost hebben zeker ? Wanneer ik Peter Vos zijn vrouwtje opmerk aan de kant meevolgend, in haar opvallend gestreept jurkje, besef ik dat hij niet zo heel ver voor me uit zwemt. Ik kom na 18’50” uit het water (wat teleurstellend achteraf gezien). Fris als een hoentje spring ik op mijne Museeuw MC-TT en neem onmiddellijk het risico vanaf de eerste kilometer : “vlammen Cas !!!!” Like a bat out of hell begin ik aan de tijdrit van 100km. Ik sta versteld van het gemiddelde dat ik aanhoud. Net zoals tijdens de marathon van Lier staan er allerlei tempo’s op mijn arm genoteerd waar ik me absoluut niet aan houd. In de eerste ronde passeer ik Peter die deze strijd op een gewone racefiets aangaat en zich ook ineens voor het eerst aan een lange afstand waagt. Ik stoemp als nooit tevoren en de enige afleiding die ik ken is wanneer ik Norbert Collas van PALUKO her en der op het parcours zie staan. In de derde ronde ligt het laatste deel van het rondje er wat nat bij en ook de wind is nog wat harder komen opzetten. Onvermijdelijk bot het mooie gemiddelde van 38km/hr  af naar 37.6 .. maar hey, who cares : ik heb al mijn PR’s vandaag aan diggelen gestoempt en kijk ernaar uit om mijn Hoka’s aan te trekken en mijn sterkste onderdeel te beginnen. Ik haal er uit wat er nog in zit en moet helaas wat aan snelheid inboeten na de TT van 2uur38’ .. ik finish de 10km in 38’41” en besluit dat dit nog acceptabel is op dit nieuwe, zwaardere parcours. Ik eindig als 51ste in mijn eerste triathlon in de ZLTC kleuren, in een tijd van3h40’, en ben uiterst tevreden wanneer ik besef dat ik een half uur sneller ben t.o.v. mijn eerste deelname 2 jaar geleden.

Bilzen111 was een goede niveautest en ik tankte er enorm veel vertrouwen om mijn weg naar mijn ijzeren droom verder te zetten ! Nog 11 weken te gaan ! De lange trainingen gaan ongetwijfeld op een moment beginnen door te wegen maar als ik één ding heb geleerd in 2016, is het wel op tijd en stond een rustdag nemen. Zo liet ik de Frans Schoubben Classic zaterdag nog links liggen om de dag erna met een frisser gevoel alleen 183km te gaan afmalen – moeilijk te vatten dat ik daar binnenkort nog een marathonneke moet aan vast breien. Maar dat komt wel goed : aan motivatie geen gebrek ! Ik doe nog enkele tri’s zoals de ¼ Tri du Lac de l’Eau d’Heure, de 1/3 Caveman Tri en de 1/3 Tri van Aarschot .. C u there ? Of in Maastricht op 6 augustus .. BE THERE !!

Merci aan iedereen die me steunde, op welke manier dan ook, in de voorbije maanden. Thanks ZLTC en TEAM PALUKO !!

CAS

Read more...

Per ongeluk.. tot aan de magische, heilige grens genaamd : Marathon!

by

Welke loper droomt er niet van?  Die magische marathonafstand ooit eens in de benen te pompen?  Lopen tot aan het gaatje, zoals dat dan zo mooi genoemd wordt?  De man met de hamer tegen komen?  Weten hoe het voelt?  Voelen welke pijntjes het met zich meebrengt?  Tot waar gaat het goed en vanaf welk punt is het afzien?  Afzien om daarna mee te kunnen praten met de grote jongens?  Eindelijk zeker weten van jezelf of je het kan of niet?  Kunnen antwoorden met ‘ja!’ op de vraag of je ooit een marathon liep? 

Wie wil het niet…  Echt elke loper heeft ooit wel eens rondgelopen met dit idee!!

En ik ben natuurlijk niet anders…  ah nee…  waarom zou ik!!  Vorig jaar had ik me zelfs voorgenomen om er waarschijnlijk in het najaar van 2017 werk van te maken! 

Maar mijn aanstelling bij Paluko en de daarbij behorende trainingen hebben daar anders over beslist!  Mijn trainingen opbouwen tot Paluko-niveau én een marathontraining op 1 jaar tijd…  dat zou van het goede teveel zijn!   Me kapot lopen om daarna misschien nooit meer te lopen… dat zie ik echt niet zitten!  Dus die marathondroom die wordt minstens met een jaar opgeschoven… 

Want ja…  uiteindelijk loop ik nog geen drie jaar!!  Begonnen in het mooie juli 2014 met Start to Run en sinds die periode gewoon op t gemakske mijn kilometertjes gemaakt.  Drie keer per week, goed voor een gemiddelde van 35 km op een week.    

Sinds ik bij Paluko mee train zijn die drie keer per week opgedreven naar vier keer…  en de kilometers zitten nu zo tussen 50 à 60 per week, met hier en daar een uitschieter tot 70 km.

Daarbij dus nog een marathontraining pompen?  Neen, geen goed idee!!   Maar geen nood, van uitstel komt vast geen afstel als het gaat over iets wat je echt wel heel graag wil! Alles op zijn tijd gewoon!  Geduld is een mooie deugd. 

Over Wings for Life nu…  een wedstrijd die ik op 3 mei 2015 voor het eerst liep.  Misschien dat niet iedereen het opzet kent?  Bij deze een beetje een uitlegje!

Run for those who can’t…  een slogan die je nauw aan het hart ligt als je iemand kent die de pech heeft om niet zo mobiel te zijn dan ons, lopers… 

Wings for Life is een stichting die onderzoek doet naar ruggenmergletsels. Elk jaar organiseren ze een Worldrun waaraan gemiddeld 30 landen per jaar mee doen!!  In al die verschillende landen wordt er op hetzelfde tijdstip het startschot gegeven voor ontzettend veel lopers! 

Wij hebben geluk…  wij starten om 13.00u in de namiddag…  oef!  Woon je aan de andere kant van de wereld…  tja… dan is het midden in de nacht natuurlijk!!  (Wat waarschijnlijk ook wel zijn charmes zal hebben, maar als een niet-nachtmens ben ik blij met ons uurke!! ;-)

Wat deze wedstrijd nu net zó speciaal maakt is dat er op het 100km lange parcours géén finishlijn ligt!!  De finish vermomt zich hier in de vorm van een auto!!!  Een ‘catchter car’!  Deze wagen vertrekt om exact 13.30u aan de start met een snelheid van 15km/u.  Deze snelheid wordt per uur opgedreven totdat hij om 16.30u een snelheid haalt van 35km/u! 

Van het moment dat je ingehaald wordt door deze wagen eindigt dus de wedstrijd voor jou!

Jezelf als loper erg goed kennen en jezelf kunnen inschatten is dus een ab-so-lu-te must!!!  De goalcalculator op de site is een uitstekend hulpmiddel, deze vertelt je precies hoe snel je moet lopen om een bepaalde afstand te halen!! Goed inschatten dus welk tempo je kan volhouden over welke afstand…  Even rekenen en je persoonlijke doelen op je arm schrijven om door de wedstrijd heen eens te kunnen spieken is dus géén overbodige luxe ;-).

En ja…  ook dit jaar schrijf ik me in om te lopen voor zij die het niet kunnen!  Ergens midden maart mijn inschrijvingsgeld betaald, wat trouwens voor de 100% naar de stichting gaat nvdr ;-)

Want ik kijk al van 7 mei 2016 weer uit naar deze wedstrijd!  Die dag liep ik 23.67km voor het goede doel!!  Net iets minder dan de gehoopte 25km die ik voor ogen had….  Maar hey…  in 2015 liep ik 22.88km en in de hitte van 2016 was die ‘bijna 24km’ toch wel ok! 

Dit jaar hou ik de 27km voor ogen!!  Dan moet ik 2u15’ een tempo van 5’00”/km volhouden!  Dat moét te doen zijn, neem ik mezelf voor…

Mijn ‘afstands-pr’ ligt op 30km…  Dus daar nét iets boven eindigen zou nu toch ook wel heeeeeel leuk zijn…  Mààr dan moet ik een tempo van 4’50” voor de volle 2u30’ weten aan te houden…  Wordt pittig, maar ik hou het in mijn achterhoofd!  ;-)  Zou wel cool zijn…  Maar euh….  We blijven realistisch!!!  27 it will be!! 

Even eens polsen in het team of er iemand zin heeft om mee te gaan!!  Zo alleen is ook maar alleen he…  Beetje de ervaring kunnen delen met mensen die dezelfde passie hebben is altijd leuker!  En ik moet zeggen…  Tony was al erg snel verkocht!!  Jeuuii!!!  Dit jaar moet ik niet alleen naar Wings for Life!!  Al zal het, in tegenstelling tot de voorbije twee jaar, niet in Ieper zijn voor mij…  Zij organiseren enkel de ‘app run’, zonder de wagen.  Omdat dat niet hetzelfde is, heb ik een tijdje geleden al beslist om naar Breda te trekken voor mijn wedstrijd, ik moét en zál achterna gezeten worden door de catcher car, dat is nu eenmaal de charme van de wedstrijd!!  (De winnares van vorig jaar daar liep toen om en bij de 39km en stond trouwens naast me op het podium in Venlo, ze won er de 10km!  Diana Golek.  Topmadam by the way!!  Ze trekt naar Australië voor de wedstrijd dit jaar!  Want de winnaar en de winnares in elk land mogen als prijs een locatie naar keuze opgeven voor het volgende jaar!) 

Op de tungrirun, 1 mei, laat Norbert ook nog in de vlucht weten dat hij interesse heeft om mee te gaan.  Hij twijfelt nog, maar die twijfel is op woensdag na de training weg en hij vraagt me hem ook in te schrijven!!  Check!!!  Nog net op het nippertje, een paar uur nadat ik hem inschreef werd de online inschrijving afgesloten!  Met ons drietjes dus!  Tony, Norbert en ik gaan naar Breda!!  We will run for those who can’t!!  Elk z’n eigen doel, maar samen!  Leuk!!  Ik kijk er nu mogelijks nog harder naar uit!

In de rit naar daar hebben we natuurlijk plezier…  Dat heb je dan als je met de twee ‘droogsten’ van het team een auto mag delen voor een slordige anderhalf uur!!  Zalig gewoon!!  Maaaaar…  er wordt ook serieuze praat ‘verkocht’ zo nu en dan!  We verklappen mekaar natuurlijk ons persoonlijk doel!!  Het mijne las je hierboven al!  Tony wil ongeveer hetzelfde aanhouden dan mij en Norbert heeft beslist een ronde lang te lopen voor de stichting!!  (Elke locatie moet een parcours van 100 km voorzien en in Breda zijn dat 4 identieke lussen van 25 km!)

Ik verklap aan hen nu ook dat… moest het nu zijn, je weet maar nooit, zo heel misschien zo, tja…  per ongeluk dan, he…  stel…  ik word pas ingehaald op 33km of zo…  Puuuuur hypothetisch dan he, dan zou ik missscchiiiieeeennn wel kunnen doorlopen tot 42.2km…  Maarja, dan moeten de benen na die grote hoeveelheid kilometers ook nog wel goed zitten he…  want uiteindelijk moet je er dan nog eens een heel aantal kilometers aanplakken he… En tja, hoe groot (of liever gezegd hoe klein) is die kans…  Dus ja… gewoon even een vreemd hersenspinsel…  Maar ssssttt… tegen niemand zeggen he… dom idee!!!  ;-)

Aangekomen!!  En de parking?  Die is lekker dichtbij…  Dat zorgt natuurlijk weer voor de nodige hilariteit… zo dicht mogelijk willen parkeren om zo meteen zo veel mogelijk te lopen…  Mensen kunnen toch vreemd in mekaar zitten hoor, jongjong!!

Borstnummers ophalen en zo blij zijn dat er toch een T-shirt in ons pakket zit, aangezien we daarvoor toch te laat ingeschreven hadden!  Nice!!  We happy!!  Dus die trekken we dan meteen maar aan, alle drie in tenue van de dag!!  Omkleden, laatste voorbereidingen treffen, rugzak wegbrengen en de startvakken in!!!  Bijna klaar voor vertrek!!  En van publieksopwarming, daar kunnen wij Belgen nog wel iets leren van de Nederlanders, hoor!  Amai!!  Je bent een vreemde eend in de bijt als je niét mee doet, in tegenstelling tot aan onze kant van de landsgrens…  tsss…  Dus ja, we zwaaien onze armen met de bende mee van links naar rechts, we springen op en neer en schreeuwen de longen uit ons lijf wanneer ons dat gevraagd wordt!!!  Brave Belgjes!!!  Ok, nog een halve minuut… en over ganse de wereld vertrekken ontzettend veel mensen met lopen…  niet zomaar, maar elk met z’n eigen doel!! En of dat doel nu 5 km is, 15 km of 50 km is…  Iedereen is nu al een held…  Want we beginnen er toch maar mooi aan!!! Neh!!! 

Tony en ik vertrekken samen, behoorlijk vooraan van de lange rij lopers.  Aan een tempo van 4’30”.  Dat is een pak sneller dan mijn voorziene 5’00” à 4’50”, maar enfin…  Zo efkes kan geen kwaad zeker?  Een voorsprongske opbouwen op de catcher car kan geen kwaad he…  toch niet als ik dit niet té lang doe…  Want ja… doel is wel: blijven lopen tot de wagen me inhaalt…  en niet me ‘oplopen’ om dan verder te moeten wandelen en al wandelend ingehaald worden!!  Rekening mee houden, Vanherle!!  Rekening mee houden!!!  Blijf bij de les! 

Maar de kilometers vliegen voorbij!!  Hebben we nu echt ‘al’ 4 km gelopen?  Amai…  We maken al snel een praatje links en rechts en merken al snel erg veel blauwe shirts van ‘team Belgium’.  We ontdekken al babbelend dat het een groep van 64 personen is uit het Leuvense die hier komen lopen, en een aantal van hen leggen de afstand zelfs in hun rolstoel af, want daar is hier een apart klassement voor!!  Net zoals Sien en Chris!  Zij horen allebei bij het team en zijn respectief de eerste man en vrouw in rolstoel!  Allebei Belgen, het maakt ons trots en we kunnen het niet laten ze stevig aan te moedigen, telkens wij voorbij lopen!  Want we halen mekaar beurtelings in en dat schept een band ondertussen! 

10km al…  en verdorie… niet volgens plan!!!  Tssss…  nog steeds 4’30” op de teller…  maar wacht even…  voor we afzakken krijgen we een vraag van achter ons!!  Belgen…  ze zijn wel met erg veel hier, lijkt wel en invasie, nu Ieper verstek heeft gegeven!!  Ze willen graag weten wat ons doel is en wij verklaren ons nader.  Euh,  27 à 30??  ‘Je weet toch dat je dan wel heel wat trager moet lopen hé?’  Jaja, en ik laat ze mijn linker onderarm zien waar duidelijk de juiste getalletjes op staan die de tempo’s, afstanden en looptijden weergeven!  Ja hoor, voorbereid ben ik wel zenne!!  Maar ik beloof ze plechtig dat ik dadelijk afzwak naar 5’00”, ergens rond het 15km-punt! Geen nood!!  Ze gebruiken ons nog even als pacer maar na een paar km zijn ze uit ons gezichtsveld… Floep… 

Whoesj…  stevige wind tegen voor een heeeeel lang recht stuk!  We klampen aan in een groep en Tony leert me waar ik moet lopen om zoveel mogelijk uit de wind te blijven!!  Zo nu en dan halen we een vrouw in… Wel leuk…  ik schuif netjes op naar voren dus!!  Nog een praatje met een lange Nederlandse marathonloper tussendoor en de tijd vliegt voorbij!  Die man die ik trouwens per ongeluk voor de voeten liep!  ‘Maar he, wat doe je nou?’ (Denk er even een sappig Nederlands accentje bij;-) ) Oeps…  sorry daarvoor nog meneer de marathonloper!

Na ons babbeltje loopt hij een pasje sneller en hij verdwijnt uit ons gezichtsveld naar voren toe! 

Voor we het weten zitten we aan km 15…  Had ik nu echt gezegd dat ik vanaf hier trager zou gaan naar 5’00”…  Ach… dit voelt nu zo soepel… ik hou het nog maar even aan…  al babbelend met Tony voel ik amper nog dat ik aan het lopen ben, dus doen we maar verder op dit elan!! 

Hier en daar een slokje water aan de bevoorradingsposten en ju…  Gaan met die banaan!!  Het moet ook ongeveer op km 20 geweest zijn dat we ons eerste gelletje bovengehaald hebben (hatelijk die plakkerige handen die je daar aan overhoudt, dit ter zijde)…  en we houden ons nu bezig met de tijd op de halve marathon!!  Wat is ons PR daar en wat gaan we vandaag verwezenlijken op die afstand?  Uiteindelijk geeft de klok een mooie 1u35’ aan.  We beslissen samen dat we dat netjes gedaan hebben en beginnen aan de enige echte beklimming naar een brug die we amper bergje kunnen noemen… want vlak is het parcours wel…  daar kunnen we hier in Zuid-Limburg alleen maar van dromen!  Nog even een zotte pose voor een fotograaf aan de kant en maar weer verder, we krijgen de tijd goed om met ons tweetjes!

Ok, en nu… nu staat het vast!!  Hier beslissen we dat we op km 25 écht wel naar een trager tempo zullen afzakken!  Niet omdat het niet meer kan, maar omdat we weten dat we anders echt wel te ver moeten lopen eer we ingehaald worden.  Dat houden we niet vol!  Dan hebben we toch maar mooi een ganse ronde aan het stevige tempo van 4’30” gedaan!!  En wat er ook gebeurt, we zijn nu al trots!!  Op km 24 kan ik het niet laten even een meisjesgilletje uit te kramen, want vanaf dit punt doe ik meer dan vorig jaar!!  Dat kan al niet meer stuk!!! 

Km 25 en we passeren Breda centrum, van waaruit we daarstraks vertrokken zijn, alles wat we nu doen, doen we voor de tweede keer!  Afzwakken hebben we gedaan… niet naar 5’00” zoals vooropgesteld maar wel naar 4’45”…  ook nog ok! Het voelt goed!  Het rolt!

Km 30 en we komen voorbij weer eens een bevoorradingspost, en ik neem voor het eerst toch maar een halve banaan aan…  maar ik durf ze maar voor de helft op te eten, bang dat vast voedsel wat zwaar op de maag gaat liggen…  ik neem nu ook voor de tweede keer wat uitgebreider de tijd om toch degelijk de beker water uit te drinken, de vorige keren bleef het bij slokjes, maar ik besef dat ik nu echt wel even terug wat meer vocht nodig heb!! Ik hou even in en wacht op Tony…  Die laat me weten dat het even op is…  Maar ik hou me in en hou hem dicht achter me! 

Maar hij wil dat ik door ga…  hij ziet dat ik nog kan en wil dat ik doe wat mogelijk is…  Na wat getwijfel beslis ik te luisteren en door te gaan…  Beetje pijn om hem achter te laten, maar ik zag en hoorde hoe graag hij wou dat ik deed wat ik kon…  Dus ik ga er verder voor, alleen nu…  Het tempo van 4’45” is gemakkelijk vol te houden, nog steeds…

Tweede gelletje bovengehaald op km 32 en langzaamaan ‘opgesmikkeld’.  Dan komen ze eraan…  hopen motorrijders en ze delen ons mee dat de catcher car op 1.5km achter ons is!   Maar omdat die behoorlijk ‘traag’ inhaalt gaat het natuurlijk nog wel even duren vooraleer hij effectief bij me is!

Een deel in mij is daar heeeel erg blij mee moet ik zeggen, en toch is er een deel dat zegt: ‘verdorie’.  En dat zeg ik ook tegen één van de mannen die ik op dat moment passeer…  Al moet ik zeggen dat die me maar vreemd aankeek na die opmerking…  Was het nu omdat hij zelf gewoon heel erg blij was dat het bijna over was?  Of was het omdat hij er nogal behoorlijk afgepeigerd en leeg uitzag en ik nog even een praatje begon te slaan in adhd-Larissa- kwebbel-modus?  Of had hij gewoon zoiets van; ‘mens… shut the f*ck up!!!’  ??  Het kan allemaal… lol…  Dus ik laat hem maar wijselijk met rust ;-)  en laat hem achter me.

Hey, ongeveer km 35 en daar is meneer de lange Nederlandse marathonloper!!  Helemaal uitgeblust, ik loop hem in een stevig verschil in tempo voorbij en probeer hem nog even wat moed in te praten in het voorbij gaan!  Had niet verwacht hem nog tegen te komen vandaag…  Hij leek me zo soepel te lopen een aantal kilometers terug… 

En ik loop verder…  uiteindelijk nog tot 37.5 km en dan komt er een motard voorbij die ons waarschuwt dat er eerst nog een camera voorbij komt die ons filmt en dat dan de catchter car ons inhaalt en de wedstrijd er voor ons op zit!! 

En zo gebeurt het ook!!  38.03 km en daar is hij…  Hij haalt me in en ik voel me gelukkig!!!  Gelukkig dat ik maar liefst meer dan 14 km meer gelopen heb dan vorig jaar…  Maar ook dolgelukkig dat ik zoooooo dicht bij die magische afstand van 42.195km ben!!  En ik heb dan ook maar een microseconde nodig om te beslissen dat ik doorga tot daar!!  Ik moet en zal dat getal op mijn horloge zien staan vandaag…  al kruip ik tot daar!!!  Maar het gaat nog!!  Ik krijg vleugels en blijf lopen… 

De opmerkingen van de overige ingehaalde, en dus wandelende, lopers neem ik er maar bij…  sommigen verklaren me gek (ach… misschien hebben ze wel een beetje gelijk… ;-) ) en anderen wensen me nog veel succes in die laatste kilometers! 

Ik straal…  ik voel het…  ik loop gewoon naar een droom…  ik ben nu op weg naar de heilige afstand!!  Wat voelt dit onwezenlijk…  En het gaat nog!  Dus ik weet nu wel heel zeker dat het me gaat lukken vandaag!  Ik weet heel erg zeker van mezelf dat ik vandaag een marathon loop!  Al moet ik de laatste meters nog kruipen…  dit maak ik af!!! 

Heeeeeel erg diep zat dit idee wel verscholen, maar ik zag de kans dat dit ook echt zou gaan gebeuren maar heel klein in! 

39km….  Nog 3.2 km… 

39,5km en ik kom aan de bus…  deze moet ik hebben, maar ach… er zal er nog wel eentje komen zeker?  Ik bekijk mijn klok en een klein beetje rekenwerk zet mijn hersenen aan het werk!  Zou dit nog mogelijk zijn in een sub 3u20’?  Ach we zien wel…  Het is wat het is…  Wat maakt me ook eerlijk gezegd allemaal nog uit??  Het gaat me niet om de tijd, het gaat mij om de afstand!

Ik besluit nog iets meer dan een kilometer rechtdoor te lopen en dan om te keren, terug naar het punt waar de bussen ons opwachten om ons richting centrum te brengen!  Ik loop echt helemaal alleen deze laatste twee kilometer en nú zijn ze zwaar…  Nu zijn ze echt zwaar!!  De afstand op mijn horloge lijkt amper nog te stijgen…  telkens ik kijk is er maar een tiental meter bij gekomen…  en ik moet mezelf nu wel hopen moed in praten om die laatste anderhalve kilometer rond te krijgen…  ik keer om… richting bus… stap voor stap en het voelt nu toch wel een beetje als langzaam sterven…  Pijntjes worden nu duidelijk…  en de afstand staat stil…  zo lijkt het althans…  komt er nu echt geen metertje meer bij??  Komaan Vanherle…  nog een pas, nog eentje, nog eentje…  doorgaan nu… en ik bijt letterlijk op mijn tanden…  niemand meer in de buurt en de bus lonkt naar me!!  Ze komt nu erg langzaam dichterbij…  het lijkt wel alsof ik stilsta…  De bus wordt zo de spreekwoordelijke lichtstraal aan het einde van de 42.195km lange tunnel!

Ok…  ik ben er…  ik loop (of wat daar nog voor moet doorgaan) op het kruispunt waar de bus staat en er staat 42 km op mijn klok…  Maar hey…  we weten allemaal dat dat geen marathon is.  De man voor de bus roept dat ik in moet stappen, maar ik schreeuw dat ik nog 200 m moet lopen!!!  Ja hey seg, just is just he!!!  Ah ja… 

De busdeur sluit en ze vertrekt en het kan me geen barst schelen!!  Ik loop nog 100 m naar links en 100 m terug… En dan…  dan… dan staat er 42.21km op mijn teller!!!  Ik weet geen blijf met mezelf en ik roep…  ik roep en ik tier!!!  Ik liep net mijn allereerste marathon!!!!  Mijn horloge vertelt me dat ik dat deed in 3u19’58”, dus toch net de sub 3u20’ kunnen halen!  Onbelangrijk in mijn ogen, maar toch leuk om zo vlak onder een grens te eindigen. 

De man op het kruispunt herinnert me eraan dat de laatste bus net vertrokken is en vraagt me hoe ik terug in het startdorp geraak.  Euh… kan mij dat even geen barst schelen nu, ik zal de rest van mn leven toch niet moeten gaan slijten op dat kruispunt hier he…  deuheuh…  Op de één of andere manier zal ik wel ooit eens in de bewoonde wereld geraken zeker?

Man, I just ran a fucking marathon!!!!  I rule the world!!!  Ale, zo voelt het toch even… lol…  (en dat dacht ik he!!  Dat heb ik niet tegen die man zitten roepen he… ;-) Al had ik dat wel gewild…  hahaha)

Ik wandel rond en kan niet stoppen met trippelen…  dan stopt er een jonge kerel met een busje, die de boel hier komt opruimen…  en ik vraag hem of hij me naar het volgende ophaalpunt wil brengen…  na wat getwijfel stemt hij dan toch maar in en ik dacht dat ik hier weer ergens moet gegild hebben dat ik net een marathon liep…  (rollende-ogen-smiley erbij denken nu!!)

Ik probeer nog iets te doen wat op stretchen lijkt, maar echt helder nadenken over hoe dat nu precies ook al weer moest…  dat zit er niet meer in…  Dus wat ik daar precies uitgespookt heb???  Geen idee!! 

Net op t moment dat de jongeman zijn passagiersstoel vrij gemaakt had en ik me neer plant in zijn wagen, komt er dan toch nog een allerlaatste bus voorbij die de taak heeft nog wat ‘verdwaalde’ lopers op te pikken!  Alé dan maar, camionette uit en de bus op richting Tony en Norbert!!  En ik begin te bellen…  Ik bel naar de mensen die aan het wachten zijn op nieuws en krijg de ene na de andere verbaasde klanken aan de telefoon terwijl ik ween…  yep…  Daar zijn ze… die waterlanders…  de emo-buien die op t moment even niet te stoppen zijn…  telefoontje na telefoontje!! 

Ik zit nog even in alle stilte in de bus en de tranen blijven rollen…  De andere vijf verdwaalde lopers moeten gedacht hebben dat ik wel erg teleurgesteld moet geweest zijn met mijn resultaat ;-)  haha!

En daar…  daar zie ik in de verte de start…  De plaats waar we drie en een half uur geleden vertrokken zijn voor een zalige, magische tocht!!  De bus stopt en ik sta recht…  oeps…  AUWTSJ…  En die trappen van de bus naar buiten…..  Shit seg…  zo’n hoge trappen heb ik nog nooit gezien!!!  Lol…  en naar beneden, dat lijkt wel een Mount Everest die je moet trotseren om uit deze bus te geraken… whoeps…  dit is een pijnlijke affaire!!  Auw…  Auw… Auw…. En auw…  De trappen staan nog steeds op mijn netvlies gebrand dus ik weet wel heel erg zeker dat ik vier keer ‘auw’ heb moeten uitkreunen eer mijn voeten de vaste grond raakten!

Maar ze staan erop en ik neem met meer trots dan ooit de medaille in ontvangst die me aangereikt wordt!  Er staat geen teken van marathon op (dit is dan ook geen marathon-wedstrijd), maar dat kan me niks schelen…  dít is de medaille die ik kreeg na míjnn eerste marathon.  En dat dit nu net moest gebeuren op Wings for Life, een wedstrijd die me zo nauw aan het hart ligt, dat doet me wat!!  Ik doe ze om en bekijk ze alsof ik net een derde kindje op de wereld gezet heb… 

Wil ik een redbull…?  Ja graag…  Waarom ik dat antwoord geef weet ik nog altijd niet… Ik drink die bucht helemaal niet en nu loop ik daar met dat geopend blik vol plakkerig spul dat over mijn handen aan het spuiten is...  bwek...  Dus toegegeven, echt helder nadenken zit er dus blijkbaar niet meer in!!! 

Op zoek naar de mannen nu!!  We hebben op voorhand afgesproken aan één van de tentjes in het startdorp!  En als er verschillende tentjes zijn, tja…  waarom zou je dan niet aan de biertent afspreken…  ah ja…  ;-)  Op weg naar daar dus, maar er wordt op me geroepen…  Tony en Norbert staan links van me en nu ik ze zie… hupla…  even weer helemaal emo…  tranen…  en ik sla mijn armen voor mijn gezicht.  Alweer…  Daardoor hebben ze al snel door dat ik inderdaad dat mini-ideetje van doorlopen tot de magische grens heb kunnen bereiken vandaag!  Ze bekijken me en ik knik…  en dan weten ze genoeg!!  Ze glunderen even hard dan mij, komen op me af en feliciteren me uitbundig met de nodige knuffels en kussen…  Wat is het toch zo intens leuk als mensen zo hard met je meeleven!!  Heerlijk gevoel!!  Merci mannen!!!

Ik hoor nu dat ook Tony tot aan de verre 35.25km geraakt is en Norbert zo’n geweldige 26.25km neergezet heeft vandaag!!  Dikke bravo mannen, goed gedaan!!!  We did it!! For those who can’t!

‘Is dat onze pacer!!??’ hoor ik van ver…  Het zijn de twee jonge gasten vanop kilometer 10, die me ervan bewust maakten dat mijn tempo wel te hoog lag om op 27 km ingehaald te worden!!  Vol bewondering vragen ze wat nu uiteindelijk de uitkomst geweest was!! En ook zij zijn trots, amai…  gek om te zien dat zelfs mensen die je niet kennt het zo leuk vinden!  Dat is nu de typische samenhorigheid die bij deze wedstrijd hoort!  Zelf hebben ze ook hun doel van 30+ gehaald!  Proficiat, jongens!

En nu??  KOUD!!!  Vlug de tas ophalen en wat meer kleding rond onze loperslichamen draaien….  16° zonder zon…  ideaal loopweertje, dat staat vast, maar afkoelen gaat wel erg snel nu!  Zeker na de afstanden die we gedaan hebben vandaag!! 

We beslissen nog een drankje mee te pikken onderweg, maar dat wordt uiteindelijk een aperitiefje bij mij thuis!!  Wat was het leuk dat jullie nog mee naar binnen gekomen zijn om er eentje (alé ja, twee dan) te drinken…  Lachen, gieren en brullen, en dan weer tranen omdat mama en papa daar klaar staan met een boeketje bloemen!! 

Van de ene emotie in de andere en terug… en het voelt héérlijk!! 

Wat leuk om te kunnen zeggen dat 07 mei 2017 dé dag is dat ik voor het eerst een marathon liep! 

Helemaal ongepland en helemaal PER ONGELUK…  Whoeps… 

Nu twee dagen later en ik kan jullie meedelen dat alles doodnormaal is, of toch voor iemand die net een marathon gelopen heeft… 

Slapen gaat moeizaam en de kuiten laten zich natuurlijk behoorlijk voelen!  Trappen naar boven?  Vrij ok…  Trappen naar beneden?  Dat is even andere koek, maar het gaat ;-)

De grond die lijkt wel net iets dieper te liggen dan normaal telkens ik iets moet oprapen, dat wel ;-).  Hier en daar de nodige doorschuurwondjes van ondergoed en een teen die zich laat voelen, maar ik neem het er allemaal erg graag bij!!  Niks onoverkomelijks dus…  Elk pijntje voelt aan als een trofee!! 

Want vanaf zondag kan ik antwoorden op ‘dé vraag’ met:

‘Ja, ik liep ooit een marathon! ‘

En daarop ben ik trotser dan ooit!

Merci aan iedereen die in me gelooft!!  Ik hoef jullie heus niet allemaal op te noemen, you know who you are!!!

Merci voor alle berichtjes en woorden die gevolgd zijn na mijn aankomst!!  Super om te zien hoe jullie allemaal meeleven!  Dat geeft een heel leuk gevoel!

Merci Tony en Norbert dat jullie mee wilden naar Breda.  Jullie hebben mijn dag nog onvergetelijker gemaakt!!  Ik ben heel blij dat jullie erbij waren en er deel van uitgemaakt hebben!!  We hadden een super dag met z’n drietjes.

Het was geweldig om 30km samen met je te lopen, Tony!  Dat zijn er in elk geval 30 die ik nooit meer vergeet! Jij hebt me naar die heilige marathonafstand gebracht en dat zal ik nooit vergeten!!!  Eeuwige dank daarvoor!

We did it!!!

 

Afspraak volgend jaar op 6 mei 2018 om kwart voor tien bij mij thuis??

Dikke kus, Larissa

Read more...

Venlo: de magische grens doorbroken (en hoe)!

Zondag 27 maart was de grote dag: deelname aan de 10 km van Venlo, waar een vlak parcours en een uitzinnige sfeer de weg moesten banen naar een nieuw PR, bij voorkeur onder de 40'.

Maar eerst spoelen we enkele maanden terug in de tijd. Team Paluko gaat sinds jaren naar de halve marathon in Venlo. Patrick stelt me voor om daar de 10 km te gaan lopen. Wel ja, waarom niet. Reeds lang probeer ik een tijd onder de 40' neer te zetten, maar dit was me tot nog toe niet gelukt. Beste poging was op de Willerrun vorig jaar waar ik aankwam na 40'23".

Met een gerichte voorbereiding zou het moeten lukken, zo zei hij. En hij stelde me voor om volgens het 'supercompensatie' principe te werken. Zo gezegd, zo gedaan en vanaf januari startte ik met mijn 10 weken voorbereiding. Het aantal trainingen werd serieus opgevoerd, waardoor ik vaak alleen ging lopen. 's Avonds na het avondeten de kinderen in bed stoppen, en daarna nog de loopschoenen aantrekken om bij nacht en ontij te gaan trainen: het was op een bepaald moment dagelijkse kost waar ik 7 dagen op 7 liep. Een aanpassing in ons gezin waar ik Marjoleine dankbaar voor ben dat ik ook die ruimte kreeg. De trainingen verliepen steeds beter en zowel tijdens duurloopjes van 17 km aan een gemiddelde van 4'45"/km, als tijdens tempolopen op Overhaem aan 3'45"/km voel ik dat dit veel vlotter en soepeler gaat dan vroeger. Maar bij het trainen van een middellange afstand (6km) aan 4'/km merk ik dat het toch een zware opdracht zal worden, daar in Venlo. Maar Jean zegt dat het wel in orde komt aangezien de dag van de wedstrijd toch anders is dan een trainingsdag. Patrick stelt me ook gerust dat ik nu vermoeid ben van de intensieve trainingsweken, en dat dit na de rustperiode wel beter zal gaan. Tony overtuigt me ervan dat de sfeer in Venlo zo speciaal is, dat je als loper gewoon meegezogen wordt, en voorspelt me zelfs een tijd van 38'30". Goed gek denk ik op dat moment.

En dan is de grote dag aangebroken. Kevin (die voorgesteld had om me te hazen) komt me ophalen en samen met Larissa rijden we naar Venlo. Bij het parkeren komt de muziek ons al tegemoet en na het afhalen van ons startnummer begeven we ons naar het startvak, waar opzwepende muziek ons klaar stoomt en de dansende schaars geklede dames ons opwarmen. De sfeer die er heerst is inderdaad de max. Nog even wat AA rood drinken en dan weerklinkt het startschot. We vertrekken en lopen door de straten van Venlo waar de gestapelde supporters ons toejuichen. Ik kijk op mijn klok en zie 3'15"/km staan. Wow, even bedaren en we schakelen wat terug richting 3'45"/km. De benen lopen soepel en voor ik het goed en wel besef passeer ik het bordje van 2 km. Hierbij moet ik spontaan aan Tony denken die me ook dit had voorspeld: voor je het weet heb je 2 km gelopen; zo word je meegesleurd in de ambiance van de wedstrijd. En gelijk had hij!

Het doeltempo was dus 4'/km maar bij km 3 bleek al dat we hier beduidend onder bleven: 3'50" is een houdbaar tempo en ik zeg Kevin ook om zeker niet sneller dan dit te gaan, uit angst om te diep in het rood te gaan zo vroeg in de wedstrijd en bijgevolg stil te vallen in de tweede helft. Eenmaal in het rood is het zeer moeilijk hier nog uit te geraken. We passeren het 5 km punt op 19'30", wat een boost geeft aan mijn zelfvertrouwen. De eenvoudige rekensom leert me dat ik op dit tempo ruim over heb. Opeens hoor ik een hollandse stem: "Mooi tempo jongens!". Kevin legt hem uit dat we voor een tijd onder de 40' gaan en hij beaamt dat dit ook zijn doelstelling is. Hoelang hij nog bij ons is gebleven weet ik niet, maar na enkele kilometers kijk ik achterom, en het groepje waarin wij vooraan liepen, is gewoon verdwenen.

Kilometer 7. Kevin toont me in elke bocht waar ik moet lopen om die zo efficiënt mogelijk af te snijden. Hij houdt het tempo ook mooi stabiel. We lopen al de hele tijd tussen de 3'50" en 3'55". Ik kan het niet geloven dat ik dit tempo volhoud. Ik durf niet naar mijn hartslagzone te kijken. Als ik zie dat ik in zone 3 ben, zal ik proberen te versnellen. Als ik zone 4 zie, zal ik proberen te vertragen. Beiden zijn nergens voor nodig, dus ik trippel gewoon verder. We zien achteraf wel. Ondertussen naderen we kilometer 8. Goed. Nog 2 km dus. Tijd over. Even wat rustiger aan doen en ik vertraag (!) zowat naar 4'/km. Even recupereren alvorens de slotkilometer aan te vangen. Ik neem me voor om de laatste kilometer terug te versnellen. Dat moet kunnen. Ik kijk op mijn klok en we starten de laatste kilometer net onder de 35'. Wtf? Dit betekent dat een tijd onder de 39' nog mogelijk is. We lopen terug het centrum van Venlo in en het geratel van de toeschouwers zwelt weer aan. Ik kan het in eerste instantie moeilijk opbrengen om nog veel te versnellen. Maar dan begint Kevin mij aan te moedigen. "Komaan Dimi, ge zijt er bijna. Nog efkes alles geven." Onder die motivatie en de magie die heerst in de straten van Venlo, verhoog ik toch het tempo, maar het is zwaar. Ik kan niet harder. Nog 500m. Iets langer dan een rondje op de piste. Nog 200 m. Voor mij loopt nog een loper. "Komaan, pak die nog!" schreeuwt Kevin mij toe. Ok, let's do this. Ik versnel naar mijn klassieke intervaltempo op de 400 m en pers er nog een laatste sprintje uit en vlam die kerel nog voorbij. Ik zie de klok aan de finish die start met 38:... Wow, werkelijk ongelooflijk. Met 38'42" kom ik over de finish en val Kevin in de armen. Ik dank hem duizend maal want zonder hem zou zo'n straffe tijd niet gelukt zijn. Kort daarna komt ook Patrick aan. Hij heeft de hele tijd enkele honderden meters achter ons aan gelopen zo bleek. Ook hij wenst me proficiat en ik bedank hem ook voor zijn tips tijdens de training. Nu nog wachten op Larissa. Ondertussen komen ook de andere paluko lopers glunderend op ons af en steken hun hand door de Heras om me te feliciteren. Ze hadden voor ons gesupporterd tijdens de laatste meters, maar ik heb er niets van gemerkt. Er was gewoon zo veel volk.

Maar Larissa blijft weg tot het nieuws bij ons aankomt dat ze derde vrouw is geworden. De nodige podium-plicht-plegingen zullen moeten voldaan worden en na enkele ogenblikken verschijnt ze daar dan toch, een boeket bloemen in de ene hand en een beker in de andere. Ze is er helemaal van onder de indruk en wij feliciteren haar uitbundig.

Zo werd deze 10 km wedstrijd een doorbraak. De magische grens is eindelijk doorbroken, en sommigen onder u kunnen nu met een gerust hart gaan slapen. Dit bevestigt de verdienste om bij Team Paluko te mogen lopen, het team dat mij twee jaar geleden verwelkomde en in mij geloofde dat ik deze mijlpaal kon halen. Het team dat mij onvoorwaardelijk steunde gedurende al die tijd en mij voorspelde dat het zou lukken. Daarom: bedankt allemaal! 

Read more...

De dag dat alles juist zat! Venloop..

by

Caution!!! Dit verslag lezen zou misschien wel eens meer tijd in beslag kunnen nemen dan de wedstrijd gewoon zelf te gaan lopen!! :)

Vrijdag 10 maart 18.00u: tempo-time!! 3 x 2000 + 1000 op het menu vandaag! Christophe (Roosen nvdr… Dat heb je dan als 12% van het team Christophe heet… tsss…) polst even naar mijn plannen. Rond de 4’20” gok is zo… Hmmm… ‘Proberen we 4’10”?’

Yep, ok, moet wel lukken! En al snel merk ik dat we de eerste twee 2000’den aan 4’00” en een ‘kletske’ hebben afgerond… onder de 4’10” dus… en net over de 8’ per 2000 dus… De laatste komt eraan… en yep… ik merk al snel het doel!!! Eindigen onder de 8’!! Volhouden!!! De eerste helft is al gelukt… nu nog een keer 1000m vasthouden! “Komaan hé!! Nog efkes..!!! 400m nog!” Christophe telt de meters voor me af en roept me naar het einde van de laatste 2000m! En we zijn stevig onder de 8’ kunnen blijven! Wauw, dat zou me alleen dus niet gelukt zijn!!

Bij het uitlopen komt dan de vraag of ik geen zin zou hebben om mee naar Venlo te gaan! Niet voor de halve marathon, zoals de meesten van het team, dat niet… maar wel als test op de 10k! Waar zou de winter me gebracht hebben? Even checken of de trainingen hun effect niet gemist hebben! En het parcours leent zich hier perfect toe, naar het schijnt! Vlak als een biljarttafel, een geweldige sfeer, alles wat je nodig hebt om jezelf eens degelijk uit te dagen…

Zin? In lopen? Tja… natuurlijk wel…, altijd!! Ik beloof te checken of ik kan! En er staat inderdaad nog niks op de planning, jeui!!! Vlug naar de site, maar wat een domper… Uitverkocht!! Helaas… net als voor de halve marathon zijn er voor de 10k ook geen tickets meer beschikbaar… Jammer! Beetje teleurgesteld zelfs…

Maandagtraining! ‘Ja, maar ja, Vanherle… schuim facebook maar eens af op zoek naar een ticket, hé!! Gekwetsten genoeg!’ En omdat ik echt graag mee wil en ook wel benieuwd ben naar wat mogelijk is, doe ik onmiddellijk bij thuiskomst de laptop open en ik hoef niet ver te zoeken! Facebook-pagina van Venloop open en idd… tickets genoeg!! Ik beslis op twee paarden te wedden en stuur twee dames een privébericht dat ik graag hun ticket wil overkopen! De eerste die reageert wordt de gelukkige! En vijf minuten later heb ik al prijs!! Aimée Leclair reageert en wil gerust haar ticket naar me opsturen na betaling! Spannend wel… wie weet stuurt ze het gewoon niet op… Je weet maar nooit! Maar we besluiten samen om het op de officiële manier te doen! Ik betaal dan wel iets extra maar dan staat het nummer op mijn naam en moét ze het wel opsturen. Bijkomend voordeel: in de uitslagenlijst komt ook mijn naam, altijd wel leuker. Op het nummer zelf en in de deelnemerslijst blijft wel ‘Aimée Leclair’ staan… Ik word dus even een Aiméeke voor een dagje!! En nee, Beusen… de nadruk ligt niet op de ‘Ai’ maar op de ‘mée’!! :-p En op vrijdag ligt het ticket al in mijn bus!! Ging dus heel vlotjes, dank je wel Aimée voor die super medewerking!!

34934… mooie nummer, hé: dat zit goed!!

Heb er trouwens twee stevige trainingsweken opzitten… wat meer kilometers dan normaal aan een steviger tempo dan normaal en ik besluit de week voor Venlo dan ook een beetje ‘rustig aan te doen’. Alé, rustig aan in ‘Larissa-lopers-taal’ dan, hé! Geen intervalletjes deze week, geen tempo’s… gewoon ‘op t gemakje’ wat kilometertjes afmalen!! Vrijdag de laatste 10k in de benen in een loslosloslosloslooptempo en nu echte rust tot zondag!!

Zondagochtend!! D-Day en het kriebelt… en jaaaaa… er zijn er daar een paar die wat gezaag hebben moeten aanhoren de laatste dagen… Sollie daalvool!!! En vooral merci om me toch op te peppen!! ;-) Vrouwen hé… (waar zijn die ‘oog-draaiende-smileys’ als je ze nodig hebt… tsss…)

Zalig weertje trouwens vandaag!! Dit zit al mee, heel juist! Stralend zonnetje… geen wolkje aan de lucht… niet te warm… niet te koud… net wat een loper nodig heeft! Het mocht wat kosten daar in Venlo precies! ;-)

Doel van vandaag? Eruit halen wat erin zit… en vooral, een nieuw PR op de 10k vastzetten. Het vorige zat ergens in de buurt van 43’20”. Op maandag voorspelde Christophe R me een tijd van 41’20”. Tony voorspelde, volledig los daarvan, op woensdag een tijd van 41’30”. Knap dat ze allebei zo dicht in mekaars buurt zitten! Maar wat een tijd vooral… Poeh… lijkt me redelijk onhaalbaar voor mezelf om op zo’n scherpe tijd over de finish te kunnen lopen! Dan zou k een constante van 4’09” moeten aanhouden gedurende de ganse 10k. Lijkt me lastig aangezien ik toch wel alles heb gegeven aan hetzelfde tempo tijdens die drie 2000’den twee weken geleden… Zelf zou ik al blij zijn met een tijd onder de 43’ maar eigenlijk is een tijd vlak onder de 42’ nog aanlokkelijker! Daar ga ik persoonlijk voor… Maar ik laat het vooral op me afkomen… We zien wel! Ik heb in elk geval de juiste benen vandaag, het gevoel zit goed!!! Dat zit dus ook al juist!!

Food 2 run boek en de blender in de aanslag voor een overheerlijke smoothie van havermout, banaan en blauwe bessen!! Hmmm… dat smaakt!!

Loopkleren aan en juu!!! Kevin en Dimi pikken me op rond negenen en we rijden samen richting Sensa in Riemst om van daaruit samen met Patrick en Nora verder te rijden richting Venlo! Hét lopersmekka van de dag! Met een klein ietsiepietsie omwegje hier en daar geraken we op onze plaats. Leuk autoritje trouwens: over bananen enzo… Niet waar, Dimi? (insiders joke! ;-) ) De sfeer onderling is super! Ook dit zit weer helemaal juist! Hmm… het lijkt alsof alles vandaag gewoon super in de plooi aan het vallen is!! Zenuwtjes kriebelen wel, maar dat is goed!!! Dat mag! Dat hoort er nu eenmaal bij… Parking: check! En we zijn ruim op tijd! Zelfs nog tijd genoeg voor een tasje koffie, een theetje of een waterke.

Richting tent nu voor het ophalen van de startnummers. En we maken ons klaar… startnummers opspelden, lange broeken en truien uit en richting startvakken. Veel tijd om op te warmen hebben we niet meer helaas. Dus zoeken we nu maar ons juiste startvak. Hier speel ik wel heel eventjes een klein beetje vals… oeps… Aimée zou moeten starten in het laatste vak en dat zie k nu niet zo onmiddellijk zitten en dus besluit ik met Dimi en Kevin mee te gaan naar het eerste startvak. Wat hoog gegrepen lijkt me zo, maar alleen gaan staan in het tweede is ook maar alleen he! Uiteindelijk starten we echt helemaal vooraan en de opzwepende muziek zorgt voor wat warmte… of waren het de schaars geklede (en dat is dan nog een understatement!) Braziliaanse danseresjes, mannen? Want nu zo stilstaan in een singletje en een korte broek is toch maar frisjes… Brrrr…

Nog eventjes, nog heeeeeeel eventjes… vingers aan de klok… nog 5… nog 4… 3… 2… 1… Een schot weerklinkt en we zijn na 3’ over de startlijn, netjes! We zijn ermee weg… De wedstrijd waar ik een nieuw PR van mezelf verwacht is begonnen! The game is on!!

Ik loop vlak achter Dimi die hier een tijd wil neerzetten onder de 40’ samen met Kevin!! Go Dimi Go… Yes you can! Ze starten stevig aan een tempo van 3’45” en ik besluit dit even te volgen. Iemand raadde me aan het verschil te maken op de rest en tijd te pakken waar dat kan en waar het mogelijk is! Niet waar, Cas? Dus ik luister! Flink he!! ;-) Hier kan ik al een mooie voorsprong nemen op de achterblijvers.

Ik zie één vrouw voor me en na een meter of 500 komt de volgende me voorbij! Een supersnelle, ze bleek achteraf gezien dan ook de winnares te zijn met een tijd van 37’49”!! Bewonderenswaardig! Ik weet dus van dit punt af al met volle zekerheid dat ik als derde in de rij loop, voorlopig althans. En ik ben me heel bewust dat er nog vrouwen gaan volgen die me voorbij gaan steken! Dat staat als een paal boven water! Maar het gebeurt niet in de eerste kilometers in elk geval…

Het moet ergens tussen kilometer twee en drie geweest zijn dat ik besloten heb Kevin en Dimi los te laten en mijn eigen tempo te gaan zoeken! Heel bewust… Het ging nog, ik kon het nog aan, maar zou liever niet crashen na een kilometer of zes, dus het lijkt me veiliger dit te doen! Ik heb hier toch al wel heel wat secondjes kunnen meepikken, waarvoor dank mannen! (Al hadden ze helemaal niet in de gaten dat ik daar liep… lol… jaja…, ik kan soms ook mijne mond houden ;-) ! )

4’05”… mijn tempo precies een beetje gevonden… En ik bedenk me dat ik hieraan de 2000’den gelopen heb. Hierbij beslis ik dus om dit tempo een kilometer of twee vol te houden en dan even terug te zakken naar 4’30” om op adem te kunnen komen en daarna terug in te pikken op 4’05”. Op training was ik namelijk heel blij om na 2000m in dit tempo even bij te kunnen komen!

Kilometerpaal vier komt eraan en ik hoor mijn naam achter me: ‘Goed bezig Larissa, uit de wind blijven hé!!’ Patrick steekt me voorbij en heeft zelf blijkbaar een stevig tempoke te pakken!! Goed bezig!! Dit ‘loopt’ goed! Vlak parcours en weinig last van de wind: ook dit zit heeeeeelemaal juist! Leuk!!

Bijna aan kilometerpaal vijf! Dan laat ik me zoals gepland even afzakken. Nog even Vanherle, kom op!

Op kilometer vijf krijgen we al even een tijdsaanduiding. Ik verbaas mezelf hier als ik vlak voor ik er voorbij loop 20’05” zie staan… Wow… knap!! Ik? Amai… En de Nederlanders verbazen me met hun exacte tijden en afstanden. Ook mijn klok duidt exact 5k aan en exact dezelfde tijd! Dit geeft me wel de nodige moed en de juiste spirit om toch nog maar even niet naar 4’30” af te zakken. Ik neem me voor om toch nog maar een kilometertje lang mijn pittige tempo aan te houden!

Ach… waar ik me ineens van bewust word… waar zijn de andere vrouwen eigenlijk? Gek! Nog niemand is me verder voorbij gestoken… En achterom kijken… Hmmm… Nee, dat ga ik niet doen… Stel: ik zie een vrouw? Awel… dan zou k me misschien gaan opjagen… Stel: ik zie er geen? Dan zou k misschien mijn tempo wel laten zakken! Nee… ik kijk gewoon niet en beslis er mijn eigen wedstrijd van te maken! Ik tegen mezelf!!! Dat was ook aanvankelijk het doel van vandaag! En dat verandert niet!

Kilometer zes… alles ok…

Kilometer zeven… hey… nog steeds alles ok!! Afzakken naar 4’30” zoals gepland? Neenee, wacht daar nog maar even mee! Heel even…

Kilometer acht… poeh… dit begint toch wel wat te wegen! Zoals altijd zit de adem nog goed, maar worden de benen moe… Maar nu nog afzakken naar 4’30”? In deze fase van de wedstrijd? NO WAY!!! Nu is t van door te bijten en vol te houden… tot aan de finish!! Komaan Vanherle!! Je hebt dit nu 8k volgehouden, dan kunnen die resterende 2 er ook nog wel bij, hé!

Het volk begint nu ook niet dik maar rijen-dik te staan!! En joelen en tieren dat ze doen!! Niet normaal!! De ganse afstand lang was dit al het geval, maar nu stijgt het echt ten top! Dit is helemaal Hollands! De sfeer langs de kant van de weg? Check: die zit helemaal juist!!! Nu wordt er echt langs alle kanten op me geroepen: ‘Daar… de derde vrouw…!!! Komaan Aimée, je bent de derde vrouw, niet afgeven, door gaan!!! Goed bezig, Aimée!’ Ik hoor het geluid als een golf voor me op joelen en uitdoven achter me!! Dit is echt onwezenlijk, ik loop nog steeds als derde vrouw in deze wedstrijd! Machtig!

Kilometer negen… en nu is er van lopen geen sprake meer!!! Ik loop niet meer… ik zweef… Ik zweef op de geluidsgolven van de supporters!! Ze roepen me meter voor meter vooruit!! Wat een gevoel… Het geeft me vleugels, feniksvleugels…

Nog 500m en we lopen nu echt het centrum van Venlo binnen… rijen en rijen mensen… en de ene roept nog harder dan de andere!! Onbeschrijflijk. Achter me kijken durf ik nog steeds niet… Ook al is het een wedstrijd tegen mezelf en tegen de tijd, als ik nu nog voorbij gestoken zou worden door een vrouw, dan zou ik dat wel heel erg jammer vinden! Dus… gaan met die banaan!!! Geen seconde mee prijsgeven!

Nog 200m… en de finish komt in zicht…

Nog 100 m… en daar komt ie!!! Mijn naam door de speakers… Mijn echte naam dit keer... ‘Derde vrouw in deze wedstrijd Vanherle Larissa uit Riemst’ En nog een keer en nog een keer… Krop in de keel! Onwezenlijk!! Dit zit echt juist!! De klok springt me in het oog… en ik verbaas me als ik de 40’ zie staan!!! Wat??? Ik??? Onder de 41’?? Shit… (Sorry…) De laatste passen en ik klok af op 40’29”.

En wat er verder gebeurde ging allemaal heel snel… enorm snel… Het eerste wat ik deed was kijken waar Dimi en Kevin stonden… maar dan kreeg ik een hanger rond mijn nek en een man aan mijn arm… ‘Drink wat en kom met me mee!’ Ik word achter de heras-rekken gesleurd en we komen in een vipruimte terecht! Drie mannen, drie vrouwen en een paar mensen van de organisatie. Voor de rest allemaal dames en heren in knappe pakken… Daar sta je dan te zweten… ;-) We hebben nu wel even tijd voor een babbeltje, gezellig wel! Ik heb dan natuurlijk ook al 10k moeten zwijgen!!!

Tijd om via het terras naar buiten te gaan. Eerst de huldiging van de snelste drie mannen en daarna zijn de vrouwen aan de beurt. Opnieuw mijn naam door de speakers en ik mag het schavotje op!! Plaatske drie is gereserveerd voor mij hier in Venlo en ik begin zo stilaan te beseffen wat ik gedaan heb terwijl ik al die mensen zie staan… veel mensen… heel veel mensen… Ik heb gewoon een podiumplaats gelopen in Venlo… ik ben hier als derde vrouw over de finishlijn mogen lopen, voor het oog van duizenden supporters. Een wedstrijd waar ik eens even snel snel een ticket voor heb gekocht. Een beker en drie kussen van de man in het strakke pak, een boeket bloemen en een proficiat van Miss Venlo 2017 en een medaille van ik-weet-het-niet-meer… even helemaal door de bonen nu!! Camera’s, fotografen, speakers en hopen volk!! Ik bijt op mijn lip en bedwing ‘n traan… en de man in het strakke pak heeft dat in de gaten en geniet ervan me te zien staan!! Hij glundert met me mee en geniet ervan, dat is duidelijk.

Klik klik… en de camera die nog even zoemt en we mogen beschikken!! Samen met de andere twee dames gaan we richting lopersdorp, maar how… toch nog even een fotograaf die ons onderschept voor nog maar eens een kiekje!! Nog even een babbeltje met de dames onderweg, maar ik zoek… ik zoek geel en zwart!! En ik vind!! Ik zie Kevin en Dimi als eerste staan en ok… nu is t hek van de dam… daar komen ze dan, die waterlanders die ik vijf minuten geleden wél nog kon bedwingen!! Met mn handen vol vlieg ik ze zo’n beetje rond de nek en vieren we samen wat we hier gepresteerd hebben!! Ik hoor nu ook dat Dimi niet zomaar onder de 40’ bleef zoals gepland maar zelfs een tijd van 38’42” weet neer te zetten hier!!! Waarvoor diep respect en een hele dikke proficiat!! Well done!

Nu richting Palukeesjes-van-de-halve-marathon!! Die zijn er al en hebben blijkbaar onze finish ook gezien!! Top! Heb ik ze toch wel niét mijn naam horen roepen zeker… Was het zo gewoon te reageren op ‘Aimée’ dat ik mn eigen naam nog niet meer herkende… ;-)  Daar staan ze: trots!!! Trots op wat we gedaan hebben!!! Dikke knuffels en proficiatjes, eerst van Christophe (Stevens dit keer;-) ) Thx maatje!! Dank zij jou ben ik erbij en heb ik deze progressie kunnen maken! Dat besef ik maar al te goed en ben je daar meer dan eeuwig dankbaar voor!! En we zijn fier… heel fier… Kevin, Dimi, Patrick en ik… met vieren hebben we de 10k gelopen en alle vier hebben we een super prestatie neergezet!! Zo leuk om dit met jullie te kunnen delen!!

Tranen zijn gevloeid, knuffels zijn verdeeld, proficiatjes zijn in heel veel dank ontvangen en nu is t aan jullie!!! Jullie gaan je nu klaarmaken voor jullie deel van deze dag!! De halve marathon hier in Venlo, waar jullie al zo lang naar uitkijken!! En we weten dat jullie gaan schitteren! Komt goed voor elk van jullie! Veel succes!

Wij zuchten nog een paar keer na van pure opluchting en gaan ons een strategisch plaatske uitzoeken naast de kant van jullie parcours. Eentje waar we jullie van ver genoeg zien aankomen en dus stevig genoeg gaan kunnen supporteren! We joggen er naar toe, zodat we ook wat uitgelopen zijn, en hiermee het nuttige aan het aangename koppelen. En de benen? Die voelen zwaar! (Ik spreek hier voor mezelf hé!!)

Mooi hier langs de kant van het water!! Ideaal voor een picknickje.. Rijst met kip, rijstkoeken met gelei, dadels en abrikozen… het lijkt een heus buffet! Lol… samen uit één potje grabbelen en smullen, leuk he!!  Puur genieten!! Want met een lege maag kan ne mens niet ‘te goei’ supporteren he…

Dit was een zalige dag… eentje om nooit te vergeten!! De zin om dat PR te breken was groot… heel groot… Maar het met 3’ verbreken? En hier in Venlo 10k volbrengen in 40’29”… een gemiddeld tempo van 4’03” 10k lang volhouden… dat kwam gewoon niét in me op!! Dat durfde ik in mn stoutste dromen zelfs niet waarmaken… Ik heb mezelf meer dan verbaasd vandaag… Wat een goed gevoel! De trainingen van deze winter hebben dus hun effect niet gemist… Dat is duidelijk!

Dat ik met deze tijd een podium liep is een dikke meevaller… Ook dat zat helemaal juist… zoals alles vandaag!! De benen, het gevoel, het gemoed, mooi nummer, de sfeer onderling, de sfeer daar in Venlo, de joelende supporters, het weer, het vlakke parcours, de wind die ons met rust liet,… álles gewoon!

Vandaag was dé dag dat álles juist zat!!

Dank je wel Christophe R, om me te overhalen om mee te gaan naar Venlo! Dit heeft me een boost gegeven! En merci om me te begeleiden bij die 2000’den, heb veel geleerd die avond!

Dank je wel Kevin en Dimi, dat ik mocht meerijden!!! Moest ik mijn eigen oriëntatiekunsten aangesproken hebben, dan had ik waarschijnlijk Venlo nooit bereikt in eerste instantie!!

Dank je wel team Paluko, dat ik onder de vleugels van jullie feniks mag doen wat ik het allerliefste doe. Dank je wel om me hierin te steunen en me beter te maken!! Dit kon ik alleen niet waarmaken!!!

En ik… ik ga gewoon door met doen wat ik graag doe!!

Dikke kus, Larissa

Read more...

Een bittere pil!!!

by

Voor zij die zich mijn verslag(je) van vorig jaar over deze wedstrijd nog herinneren, weten dat ik toen de strijd met 'het uur' aanging en verloren heb! Dit jaar zou en moest het anders zijn! 10 Miles onder het uur, dat was het eerste doel van het nieuwe loopjaar!

Al van voor de winter zit deze wedstrijd bij iedere training ergens in mijn achterhoofd. In vergelijking met de winter van 2015 voelen de trainingen veel zwaarder en minder efficiënt aan. Zowel de rustige duurlopen als de zwaardere intervaltrainingen kostten me veel moeite. Het ‘zware benen’ gevoel speelde me dikwijls parten. Maar ik heb toevallig het geluk dat ik kan en mag trainen met het fantastische team Paluko, die zowel in plezante tijden als in tijden van afzien voor je klaar staan!!! Merci mannen en vrouwen voor de steun zowel tijdens als na de training.

Twee weken voor D-day, eerst op pittige stage in Fuerteventura. Hiervoor train ik samen met menne maat, die geen enkele training van mij overslaat. Altijd staat hij aan mijn zij en steunt mij door dik en dun. Op zowel iedere zondagochtend als eender welke koude miezerige donkere avond in de week komt hij opdagen om het beste en het sterkste in mezelf naar boven te halen en dit op een verstandige en opbouwende manier. Merci Luc! Zonder u had ik de stage niet overleefd zoals ik dat nu deed.

De stage verloopt vlekkeloos voor mij. Naar mijn gevoel goed getraind, tijdig trainingen overgeslagen, op de juiste momenten gepiekt en voluit gegaan, zonder blessures op te lopen. Uiteraard maakten we ook het nodige plezier, werd er veel gelachen en de teamgeest serieus bijgewerkt. Merci team Paluko! Het was voor mij een hele eer om als nieuwkomer hiervan deel uit te maken.

Eens terug in het land (één week voor de wedstrijd) slechts één opdracht: de kilometers serieus terugschroeven en voldoende rust inbouwen. Zo gezegd zo gedaan.

De wedstrijd vindt plaats op zondagvoormiddag en we hebben dan ook al van bij de inschrijving besloten om er een weekendje van te maken met gans de familie. Zowel Gijs als Elke lopen ook mee. Vrijdagavond vertrekken we richting Oostende. We verblijven in een hotel op slechts tien minuten rijden van de start. Een superweekendje met veel rust, waterpret met de jongste en een partijtje ping pong met den ouwe. Jaja schoonpa en dikke ma reisden ook mee om het de atleten alwéér zo aangenaam mogelijk te maken. Merci voor de inspanningen die jullie dit weekend alweer voor ons leverden!

Zondagochtend 10u, we begeven ons richting start, deze is voorzien omstreeks 11u. Het is nog droog en zelfs de zon komt heel even piepen. Voorlopig dus beter weer dan vorig jaar voor de start. 10u30! We beginnen aan onze opwarming. Gijs loopt er heel relax bij, voor hem is deze wedstrijd dan ook niet meer dan een stevige training. Bij mij zijn de zenuwen wel nadrukkelijker aanwezig, ik zit dan ook nog met dat beestje van vorig jaar in mijn hoofd. Elke heeft voor zich voorgenomen om er gewoon een goeie wedstrijd van te maken, op een tempo waar ze een goed gevoel aan overhoudt.

Rond 10u45 krijgen we de melding dat de start met een kwartier wordt uitgesteld. Een probleem met de bussen die de lopers vanuit Brugge bij de inschrijving naar de start in Oostende moeten brengen. Achteraf horen we dat er zelfs geen bussen meer waren voor zo’n 80-tal lopers. Zij verschenen dus nooit aan de start en konden hun wedstrijd dus niet lopen. Een beetje schandalig voor zo’n grote wedstrijd. Ze hebben duidelijk niks opgestoken uit de steken die ze vorig jaar al lieten vallen.

Uiteindelijk de wedstrijd! Ik mag in het tweede startvak plaatsnemen, het eerste vak is voorbehouden voor de eerste 100 borstnummers. De mijne, 101 valt daar dus net buiten. Het startschot klinkt en we zijn vertrokken.

De eerste meters is het zoeken naar ruimte. Ik wil zo snel mogelijk uit het pak en het goede tempo vinden, anders wordt het al van in het begin achter de klok na lopen. Wat mis ik onze Jean op dit moment enorm hard. Vorig jaar had hij meteen het goede tempo te pakken en ik moest maar gewoon volgen. De eerste km vliegt voorbij. Garmin toont mij 3’28”, te snel! Maar de adem zit nog goed. Ik ga verstandig naar een tempo van 3’45”. De weg is nog heeeeeel lang! Halverwege km 2 loop ik even alleen, al snel hoor ik een groepje lopers tot bij mij komen. Ik schat een 5-tal lopers. Op km 2 loop ik nog steeds op kop van dit groepje. Intussen is het serieus beginnen regenen en de wind die uit het zuiden waait, is ook sterker komen opzetten. Achter mij hoor ik één van de lopers zeggen: “komaan mannen, samenwerken en beurt om beurt kop trekken!” Deze zet dan ook onmiddellijk zijn woorden om in daden en hij neemt de kop van mij over. Het is volgens mij de jongste van het groepje. Hij loopt nog heel soepel, armen langs het lichaam, rustige ademhaling, regelmatig omkijkend naar de rest en het tempo constant houdend. De Luc Nassen van de groep! Dit is de man waar ik bij moet proberen te blijven.

De eerste 6 km verteer ik goed. Het tempo ligt constant rond de 3’43”. Het groepje breidt zich uit met nog een loper of vier, waaronder eentje met een shirt van ‘Jogging Plus’. “Nog ene van bij ons”, denk ik zo. Het treintje blijft goed draaien, ik kan me regelmatig wat uit de wind zetten en af en toe wat kopwerk doen. Ik merk dat ik qua ademhaling op dit moment nog bij de betere van de groep zit. We passeren de klok die halverwege staat, 29’50”. Had iets sneller gemogen maar oké, so far so good! Het zit er zeker nog in!

Km 9, de vermoeidheid begint stilaan de kop op te steken. Ik begin aan mijn linkervoet een blaar te krijgen. Het zal toch niet waar zijn hé, miljaar, tis nog ver. Het groepje is intussen uit elkaar gevallen. Gelukkig zit ik nog mee vooraan, samen met onze vriend van Jogging Plus. Hij houd het tempo strak en ik probeer hem op de voet te volgen. Km 10 bied zich aan, 3’46” laat Garmin mij weten. Nog steeds op schema! Ik voel wel dat ik meer en meer last begin te krijgen aan mijn linkervoet maar ik bijt erdoor heen en probeer tempo te houden.

Op km 11 krijg ik een klein klopje. Het spreekwoordelijke hamertje is daar en ik moet het groepje met de Jogging Plus-man laten gaan. Ze slaan een klein kloofje en ik raak er niet meer bij. Het achtergebleven deel van de groep raapt me op. Ik probeer aan te pikken en bij te blijven. Ook de ‘Luc Nassen’ van in het begin zit in deze groep, “hij is dus toch niet zo goed dan de echte”, bedenk ik mij. Was ‘den echte’ nu maar hier dan zat ik dadelijk terug in het groepje voor mij met het goede tempo. Zijn peptalk zou nu wonderen doen. Ik krijg het moeilijk en den ‘Faro de La Entallada’ komt mij voor de geest. In het zog van de speer van Paluko, Christophe S. Komaan daar was het serieus bergop en ge zijt boven geraakt, hier is het nondeju platter dan plat! Go go go godverdoeme!

Ik hou stand in de groep en zet me op kop. Vanaf nu zal het ‘bijten’ worden. 3’50” en 3’49” zijn de volgende tijden per km die ik te zien krijg. De wind laat nu echt wel zien wie de baas is. Ook de regenval is heviger geworden. Naar mijn gevoel zit er zelfs wat hagel tussen. Mijn gezicht voelt ijskoud en de regen doet pijn op de wangen. Ik ben blijkbaar ook op een andere manier gaan lopen om de pijn van de blaar te minimaliseren waardoor ik last begin te krijgen van mijn rechterenkel, iets wat ik nog nooit had. Of is het toch gewoon de vermoeidheid van de stage die begint door te wegen.

Nog 2 km en we zijn er, maar het is werken. Het gat met de Jogging Plus-man blijft al een tijdje hetzelfde. Ik schat 40-50 meter. Er lopen nog twee lopers bij mij maar ik blijf op kop. Uit één van de ademhalingen denk ik af te kunnen leiden dat het een vrouw is. Ik kijk niet om en probeer tempo te houden. Ik probeer hen eraf te krijgen maar ze blijven plakken waardoor ik effe de moed verlies om door te gaan. Het jaagpad voor me verandert in een GR-route waar we 2000’en moeten doen. Onverharde kiezelpaden, bergop en terug af, daar waar de wind misschien nog wel net iets strakker stond dan vandaag. Daar waar ik Christophe R. en Ronny Neven mee op sleeptouw nam en nog een strakke 3’40” uit de laatste km wist te slepen. Daar ging het dus nu ook!!! Komaan op karakter!

Eindelijk is het bordje met de 15 in zicht. Met een bang hartje kijk ik naar de tijd van de vorige km. 3’46” het zal héél moeilijk worden. Maar we gaan er voor!! Ik probeer het tempo strak te houden maar ook mijn 2 medelopers denken daar zo over. Ze komen langs mij lopen en proberen mij dadelijk achter te laten. Ze passeren en mijn vermoeden wordt bevestigd. Één van de twee is inderdaad een dame. Zou dit de eerste dame zijn? Ik heb er geen flauw idee van maar stel dat het zo is dan zou ik er toch liever net voor eindigen. Mijn motor sputtert maar er zal diep gegaan worden, ik ga er voor. Alles of niks! Tis nog 7 a 800 meter en ik ga terug over hen. Blijven gaan is de boodschap en hopen dat het na de streep pas begint te roken. De dame en de heer komen niet meer over mij. Plots zie ik dat ik met rasseschreden nader op onze Jogging Plus-man. Hij ziet mij komen en kan mij nog net achter zich houden. Op zich wel nog een sterke laatste km gelopen maaaaaaaarrrrrr ik heb ook de klok gezien toen ik over de streep liep. Een bruto tijd van, jawel je gelooft het of niet, 1 uur en 16 seconden! Daar gaat nog wat vanaf maar ik denk niet dat het 17 seconden gaan zijn.

Ik ben kapot en voel de bui hangen. Ik kijk op mijn klok die mij mijn netto tijd gaat geven. 1 uur en 08 f..king kl.te seconden! Neeeee, dit kan niet waar zijn! De teleurstelling is enorm en ik ben zo kwaad dat ik mijn gekregen flesje water weggooi op de grond. Dit is BALEN!!!

Gijs is uiteraard al lang voor mij binnen en staat me op te wachten. Hij heeft de klus geklaard op een rustig trainingstempo van 57 minuten en één seconde, sterk! Ik kan het niet geloven dat het me niet gelukt is. Uit frustratie zet ik mij op een bankje wat verderop in de gietende regen.

Wat een boost moest worden voor het komende seizoen, wordt onverwacht een BITTERE PIL!!!

Brent komt mij proficiat wensen, maar het dringt niet tot mij door. Ik denk wel dat hij aan mij zag dat het niet helemaal liep zoals ik wou. Ik druip letterlijk en figuurlijk af richting auto. Ik krijg het niet gevat dat het niet gelukt is. Ik krijg er zelfs tranen van in mijn ogen, zo kwaad en teleurgesteld in mezelf. Hoe is dit kunnen gebeuren?

Tis nog een kleine 20 min wandelen tot aan de auto en ik probeer toch iets positief uit deze wedstrijd te halen. Dat lukt niet meteen maar het zal wel komen zeker. Eenmaal aan de auto ben ik bevroren en doet alles pijn. Ik rij met auto terug naar de finish, Elke is nog bezig met haar wedstrijd. Zij finisht in een tijd van 1 uur en 35 min. en is hiermee heel tevreden. Ze liep maar één minuut trager dan op de 15km van de Havenrun van vorig jaar. Proficiat, goed gelopen! Zeker in deze weersomstandigheden.

Misschien nog even wat cijfers meegeven voor de geïnteresseerde. Vorig jaar waren er 592 finishers en 4 opgaves. De eerste kwam binnen in 49'40", ik in 1u01'20" en werd 63ste algemeen. Dit jaar waren er 622 finishers en 21 opgaves. De eerste liep 50'36, ik dus 1u00'08" en werd 70ste algemeen. En mijn gemiddelde snelheid lag toch net boven de 16km/u. Met dit in het achterhoofd is het dan misschien toch zo geen hele slechte wedstrijd geweest, maar toch ...

Toch wil ik nog even merci aan Francis zeggen die toch telkens weer voor de nodige schema's zorgt. En overal waar het mogelijk is mee gaat supporteren, ik denk maar even aan Hannut enkele weken geleden met temperaturen van -6, merci voor de steun! Ook mijne topsoigneur als het aankomt op de verkrampingen in mijn kuiten waar ik toch dikwijls mee te kampen krijg. Merci Ken Naudts en team voor de goede zorgen en de last minute afspraken zelfs in uwe overdrukke agenda, bedankt. Ook zonder jullie was me dit niet gelukt.

Maar ook de mensen die me zowel de uren en dag voor de wedstrijd als na de wedstrijd vele bemoedigende berichten gestuurd hebben, bedankt! Ook jullie hebben tijdens de wedstrijd tussen mijn oren gezeten, wilde jullie niet teleurstellen want ook jullie geloofden er allemaal rotsvast in. Uiteraard ook team Paluko en trainer Jef, bedankt! Want jawel Jef er werden wel degelijk trainingen uit jouw schema mee opgenomen. De ideale match zou ik zeggen. En uiteraard ook Luc Nassen die zijn ervaring mij ter beschikking stelt om die match zo efficiënt mogelijk te maken. Maar ook zeker voor het labeur dat je verricht om elke training weer het onderste uit de kan te halen, merci makker!

Zo, hopend dat ik jullie niet verveeld heb met mijn alweer misschien een beetje uit de hand gelopen verslag(je) kijk ik alweer uit naar het volgend weerzien met jullie allen.

Grtz Kevin

Read more...

Girl on the run!

by

Eerste wedstrijd als Paluko-loopster… Dat vraagt om een verslag(je)!

Flashback: zondag 28 februari 2016 en ik win toch wel mijn allereerste wedstrijd ooit zeker!! Zonder verwachting, zonder hoop, gewoon… lopen en doen wat ik graag doe!! Geen podium, geen huldiging, maar dat maakt allemaal niks uit!! Dit gevoel op zich is gewoon al heel erg leuk… Het is de “Bilzen offroad 13,5km” die voor de allereerste keer georganiseerd werd! Na aankomst wordt er van ver op me geroepen dat mijn prijs een gratis deelname is voor de volgende editie!

1 jaar later: begin februari… en ik word na mijn proefperiode aangenomen in het, met voorsprong, allerleukste, gezelligste team van het land: PALUKO… Hemels!

En zo wordt het dan bijna 26 februari 2017… bijna tijd om te gaan lopen op de wedstrijd waar ik vorige keer als eerste vrouw over de finish mocht lopen! Spannend… want de druk ligt nu wel hoog en natuurlijk hoop je diep van binnen dat je de verwachtingen van de supporters en de organisatoren mag en vooral kán inlossen… want geef toe… hoe leuk zou het zijn om twee keer op rij de wedstrijd te winnen! Maar aangezien er nu wel meer mensen zijn die van de wedstrijd af weten, schat ik mijn kansen niet zo groot in als vorig jaar! Maar we zien wel… Het grote doel? Fun!! Dat zal nooit veranderen! Daar verzeker ik me elke keer opnieuw van!

Woensdag eerst nog een keertje intervallen op Overhaem in de gietende regen en met een stormwind… en vrijdag nog een keertje los los los los los loslopen… Ok… toegegeven… dat laatste is er niet zo van gekomen, oeps misschien toch een beetje te snel geweest! Maar het voelde ook zo goed en trager lopen is dan echt niet gemakkelijk op zo’n moment… Ach, we kennen het allemaal wel zeker? Toch nog even proberen mijn Pietvader mee te krijgen, maar die moet helaas met vrouwlief naar de Carnaval. Tja… prioriteiten hé! Al heeft de rest van de groep achterblijvers-van-Spanje me wel goed geholpen! Peters horen hun petekinderen voor te trekken op hun vrouw! :) Haha! Doucheke in en naar huis nu! Rust in de benen tot zondag 14u, dan gaan we knallen! Alé… misschien… ik hoop het… misschien ook niet… hmmm… kan ik het wel??? Waarschijnlijk kan ik zondag niet eens 5 km lopen…?? En hupla…, daar zijn de alom bekende ‘speculaties-voor-een-wedstrijd’ weer… tsss… Naar de auto nu… naar huis… rust wacht!! Op weg naar de auto: Hoezo, jij hebt niks te doen zondag, Cas? Als je nu eens haasje kwam spelen? Ja? Jij kan? Check!! It’s a deal!!

Zondag ga je mee! Zondag 12.20u Cas oppikken in Spouwen en hup naar Bilzen! Inschrijven nu… Voor mij is dat al gebeurd, maar Cas moet nog even het formuliertje invullen… Vergeet blonde mevrouw haar bandje toch wel zeker… Daar kan Cas natuurlijk niet tegen en maakt er zijn missie van om het terug te bezorgen… tevergeefs… Ik daarentegen ben bezig met het uitkijken naar concurrentie… Zo hebben we elk ons eigen doel voor de wedstrijd opgebouwd! ;-)

Nummer nog afhalen en ik mag starten met een rond getal!! Joepie, daar hou k wel van!! 200… met deze nummer gaat het gebeuren, alé… misschien toch… Want ja… die twijfels zijn er elke keer opnieuw… Ik ga vandaag geen 13,5km kunnen lopen en ga waarschijnlijk na 5km al moeten opgeven! We zien wel! De organisatoren zijn in elk geval heel blij om me te zien! Cas start met nummer 325… hoe hij t ook draait of keert… er is daar geen cool nummer van te maken!!! LOL… Nog even een koffieke (voor Cas toch) en een spa bruiske (die is wel voor mij) en dan maar vlug gaan supporteren voor de starters van de 6,5km om 13.00u! Kleedkamer in, nog vlug veranderen van lange-mouwen-trui in korte-mouwen-T-shirt en juuu… Naar de start van de 13,5km om 14.00u. Daar staan we dan vooraan… en we zien al onmiddellijk een jongedame in een fluogroene singlet! We besluiten allebei samen dat we die maar beter in het oog houden!! Dit zou wel eens concurrentie kunnen zijn!!

10… 9… 8… 7.. 6… 5… 4… 3… 2… 1… PANG!!!

Daar gaan we!!! Vertrokken voor 13,5 km klimmen, klauteren, ploegen, zwoegen, zweten… en bovenal… genieten!! Na 100m besluiten we dat we madam-in-de fluogroene-singlet al kunnen uitschakelen als concurrentie… Ze zit nu al 50m achter… Maaaaaaarrrrr…. De wedstrijd duurt nog 13.4km dus we hebben nog heel wat voor de boeg!!! En of… na heel wat hoogtemeters en modderpaden beginnen de benen toch wel duidelijk te laten voelen dat ze hier toch echt wel moeite aan het doen zijn en dat het niet zomaar ‘van alleen’ gaat! Maaaarrrr… ik heb een supercoach bij die me ervan op de hoogte houdt dat de concurrentie erg ver achter zit!!! Madam-in-de fluogroene-singlet is in de verste verte niet te zien, dus we kunnen op ‘het gemakje’ verder onze tocht verder afhaspelen! Tot… we op Alden Biesen komen… we maken een haarspeldbocht en wat zien we 100m achter ons, dat moet zo ongeveer een 20-30 seconden zijn??? Ja hoor, een vrouw!!! Verdorie… waar komt die ineens vandaan? Zijn we met ons twee zo hard gefixeerd geweest op madam-in-de fluogroene-singlet, dat we gewoon andere dames even uit het oog verloren zijn… Dit zorgt toch wel even voor de nodige spanningen! Even de stevige en lange bergop naar het Apostelhuis afwerken en dan gaan we, volgens Cas, de laatste 5 km moeten knallen!! Even alles geven en afstand maken tussen mij en die tweede vrouw! Ok… boven… auw die bovenbenen!!! Maar Cas houdt me bij de les… ‘Geen tijd om te recuperen, Larissa, hier maak je de wedstrijd… Iedereen laat zichzelf even recuperen na zo’n bergopje, jij gaat dat niet doen, jij gaat knallen en doorgaan!! Hier maak je het verschil, hier op zo’n stuk win jij de wedstrijd!! Komaan!!’

Ok, ik luister… ga verder, zonder snelheid te minderen… meer zelfs, we bouwen op vanaf nu! Na een lang stukje door het veld voel ik plots een spreekwoordelijk ‘hete adem’ in mijn nek, en doe ik een poging om achter me te kijken, maar ik zie niet genoeg… ‘Hey… niet kijken, dat doe ik wel voor je… ze is nog ver!’ Maar iets in mij gelooft mijn mental coach niet, maar ik vertrouw erop… en blijf knallen!! Bergaf nu: ‘Komaan Larissa, grote stappen… en snelheid pakken!!’ En dat doe ik!! Maar na bergaf… ja hoor… weer een hoop hoogtemeters voor mijn neus… Alleen het zien van die berg zorgt al voor de nodige pijn in de bovenbenen!! ‘Kleine pasjes en voorover hangen’ zegt de coach, en ik gehoorzaam! Maar ik word moe! Cas telt de kilometers voor me af en zwijgt geen seconde… maar dat doet goed!! Ik concentreer me op alles wat hij zegt en dat helpt om de pijn in mijn bovenbenen even te negeren!! Ik praat nog steeds terug, dat lukt nog!! Op mijn adem moet ik niet trappen, dat is niet het probleem! De bovenbenen, die zorgen duidelijk wel voor de nodige pijntjes, maar doorbijten Vanherle… No pain, no gain!!

De laatste kilometers en die zijn helemaal door de bossen van de Kattenberg: klimmen over boomstronken, onder takken, de wit-rode lintjes volgen, want van een pad is hier totaal geen sprake meer! Cas laat me dan ook strategisch voorop lopen, zodat ik zelf het gewenste pad kan volgen! Hij doet dat echt goed, haasje spelen! (En ik bedenk me dat het toch wel heel jammer is dat ik die konijnenoren thuis vergeten ben die ik in de klas altijd gebruik bij het thema Pasen! Focus Vanherle… denk aan de wedstrijd, niet aan konijnenoren… tssss….)

Nog een paar meter door de bossen en we krijgen weer iets vastere grond onder de voeten… En wat ik dan zie doet me enorm veel plezier… Daar staat Piet die toch speciaal voor mij naar Bilzen is afgezakt! Liefst van al had ik hem rond de nek gevlogen om hem te bedanken, maar in plaats daarvan roep ik keihard ‘HEY!!’’ (En dat is heel duidelijk op het filmpje op youtube ;-) ) Het doet me echt goed dat hij er is en dat geeft me extra moed om er de laatste kilometer nog eens extra tegenaan te gaan!

Cas verzekert me nu dat de tegenstand uit het zicht is verdwenen en dit keer geloof ik hem! (Hij kan dus echt niet goed liegen blijkbaar ;-) )

We leggen de laatste kilometer af en langs de weg beginnen ze nu langs alle kanten te roepen dat de eerste vrouw in aantocht is… Wat een onwerkelijk gevoel!! Dit went nooit! We lopen het park uit en moeten nu nog een 200-tal meter richting finish, een rechte lijn! Ook hier hoor ik in de verte mijn naam door de speakers… Irreëel…

We lopen samen over de finish in een tijd van 1u06’18.6”. Uiteindelijk de volgende vrouw toch nog kunnen afschudden tot op 2’16” wat zo’n 500-tal meter moet geweest zijn… een mooi staaltje van ‘Vincere insieme’ als je het mij vraagt!! Jaaaaa, ik ben trots!!! Vuistje voor mijne geweldige mental en physical coach van de dag!!! Hij deed dat super!!! Zijn mond moet zo ongeveer geen seconde stilgestaan hebben, maar dat heeft ervoor gezorgd dat ik dit verwezenlijkt heb en dat ik dit gevoel opnieuw mag beleven… voor de tweede keer! Zalig, dit is kicken, dit is genieten, dit is voelen dat je leeft!!

Net over de finish en ze verzekeren me ervan dat er dit keer een huldiging is en dat ik om 15.30u in de inkomhal van de Kimpel aanwezig moet zijn! En daar is ook mijne supporter van de dag!!! Piet!!! Jeeuuiii… Ik had hem trouwens zaterdag nog gelokt… hem een berichtje gestuurd dat ik verse wafels gebakken had en die zou meenemen naar Bilzen! En ja, dat heeft gewerkt! Hihi… Heel blij mee!! En je gelooft het nooit… vlak voor we naar de auto gaan komt er toch wel iemand een selfie met me vragen… Verwezenlijkt zeg ik ja, en moet achteraf mijn lach proberen inhouden bij dit fenomeen!!!

Komaan Vanherle… Cas trekt me bij iedereen vandaan voor een welgekomen en overnuttig ‘uitloopje’… Ff gek doen, springen en gillen van plezier en terug een kilometertje lopen… op het gemakje nu!!! Nagenieten en even de wedstrijd terug overlopen! En dat doet deugd!! Woeps… bijna half vier… De beloofde wafels uit de auto, tas meenemen en naar de Kimpel!! En ja… voor de tweede keer ooit win ik een wedstrijd… en voor de eerste keer ooit mag ik in het midden staan bij de prijsuitreiking… Mijn eerste wedstrijd als Palukoloopster en ik win…

Een megagrote paraplu, een fles aperitief en een bon voor de volgende editie wordt me in mijn handen gestoken en ik geniet… ik geniet van elke seconde! En ik besef heel hard dat ik dit niet enkel aan mezelf te danken heb!!! Ben heel blij dat Cas me door deze wedstrijd heen gesleept (en vooral gepraat ;-) ) heeft! Wat is dit leuk!!! Klik klik klik… de nodige foto’s om dit moment vast te leggen zijn een feit En dan nu… tijd voor wafels!!!

Dank je wel Cas, om me dit te bezorgen, ben je heel dankbaar! Dank je wel Piet, om voor me te komen supporteren, deed me enorm veel deugd! Dank je wel team Paluko, om in me te geloven en me op te nemen in de groep! Betekent enorm veel voor me!!

Dikke kus

X

Read more...

Trilhos dos Abutres

by

Vrijdagmiddag 27 januari laten Ellen en ik onze auto achter in Zaventem om met Ryanair naar Porto te vliegen. We hebben in Porto een kleine Fiat gehuurd om in Coïmbra te komen. Het regent en de strakke wind speelt met ons bakske terwijl we door de eucalyptisch bossen rijden. Grote groepen ganzen vliegen weer in V-vorm richting noorden. Bij Coïmbra zijn het tientallen ooievaars die onze aandacht trekken. We laten even onze gegevens achter in het luggage hotel dat met haar parket vloer en 70's meubeltjes ons dadelijk een huiselijk gevoel geeft. We leggen uit dat we morgen vroeg zullen weg gaan en of er mogelijkheid tot ontbijten is. Geen probleem, we mogen de keuken vrij gebruiken!

Het is nog een half uurtje rijden tot Miranda do Corvo om er onze startnummers af te halen. De trap naar de boven verdieping is met lint afgesloten en we zien enkel mensen naar beneden komen. Ik vrees te laat te zijn en kruip onder het lint door om nog bij de inschrijving te komen. De lichten gaan echter al uit, maar iemand van de organisatie zorgt vriendelijk dat we alles krijgen. Portugezen zijn zo behulpzaam en bescheiden! Wel vragen ze vaak wat je van hun stad, organisatie, natuur,... vindt. Even later als we naar beneden gaan blijkt de inschrijving nu pas geopend! We kuieren door het atletendorp en schaffen bij compress sport nog wat technische kledij aan.

We zullen weinig slapen en veel te vroeg terug in Miranda zijn. Gelukkig is er al een bakker open waar we lekker warm kunnen wachten en een theetje drinken. Deelnemers komen in grote groepen binnen en drinken allen sterke koffie. De meesten hebben voor een korte stretch broek gekozen en lange kompressiekousen. Voor ik het startvak in mag wordt gecontroleerd of ik genoeg water bij heb, energierepen, gellekes, een gps, gsm, fluitje, hoofdlamp, reddingsdeken en windbraker. Ellen wacht aan de kant om 5 min voor de start mijn warme jas aan te nemen. Het startschot klinkt en zo'n 600 mannen en vrouwen zijn weg voor de start van trilhos dos abutros (de gierentrail). Ik heb mijn fenix bij om ze te bestrijden. Het hoogteprofiel zit in mijn hoofd, maar die kleine piekjes die ik verwaarloosbaar achtte blijken nu stevige kuitenbijters te zijn. Ze dwingen me een rustig jogtempo aan te nemen. 2 bulten verder komen we bij het park biologico dat we via een lang plankenpad binnen lopen. De grote linxen slaan ons rustig gade, maar even verder bij de wolven is er meer ongemak. De eerste langere helling dient zich aan en al snel is iedereen aan het wandelen. Het is zo'n genre terril zonder technische moeilijkheid maar wel op en af. Na een korte plaspauze haal ik er mijn snelste km. Het dalen doet echter pijn aan de benen.

Bij het dorpje Vila Nova is de eerste controlepost en bevoorrading. Ik passeer er na 13km als 123ste en 13de 45+. Alles goed! Wat water bijvullen, enkele zoetigheden en wat fruit. Het parcours verandert nu in een stenige single track. Nog voor km 16 voel ik al krampen. We zijn nu 2u bezig en Ellen vertrekt voor de 30km. Zal dit niet te zwaar voor haar zijn bedenk ik? Even later moeten we door een 100m lange rioolbuis waar het koude water tot boven onze enkels doorstroomt. Het is geen fijn gevoel nu al natte voeten te hebben. Het zorgt er ook voor dat ik vaker krampscheuten krijg. Intussen zijn me al heel wat groepjes voorbij gestoken en heb ik me als doel gesteld aan te komen binnen tijd.

Ik bereik het observatorium op 931m hoogte en tank nu meer zoutere dingen. Een technische lange afdaling dient zich aan. Het zal een gesel voor mijn benen worden en als we bijna onder zijn is er nog een korte beklimming met hogere rotsblokken. Ik kom er niet meer op en ben verplicht te stretchen. Uiteindelijk lukt het me, maar ik neem me voor bij de volgende bevoorrading uit te stappen. Het kan toch niet dat ik nog eens boven raak met deze benen? De laatste 100m zijn erg stijl naar onder. Gelukkig zijn er touwen voorzien, maar enkele onvoorzichtigen boven me zorgen dat er rotsblokken aan het rollen gaan. Ik kan ze gelukkig ontwijken.

Even later bij de bevoorrading, net voor het santuario de piedade schijnt de zon. Ik ga op een muurtje zitten en eet er soep. Een portugees naast me beurt me op met de boodschap dat de volgende afdaling niet meer zo technisch is en dat de klim die zich aandient enkel in het begin stijl is maar daarna wel meevalt. 'You go step by step', zegt hij. Het is fijn dat het nu wat warmer is en ook het feit dat er veel 30km trailers zijn geeft me het gevoel dat ik niet meer constant ingehaald word. We passeren watervalletjes en slingeren via kleine bruggetjes over bergriviertjes tot de begroeiing minder wordt en de windmolens weer te zien zijn op de top. Het is nu tijd om mijn windbraker aan te doen. We overschrijden weer de 900m bij de hoogste bevoorradingspost. Er is hier lekkere thee en deelnemers schuiven aan om een soort hotdog te eten. Een grote lap varkensvlees tussen een zachte piccolo. Ze krijgen er zelfs een flesje bier bij. Hiervoor pas ik en ik begin aan de afdaling samen met 2 ploegmaats van het plaatselijke trailteam.

Enkele km's gaat het goed tussen de dennenbossen over zacht lopende ondergrond, maar dan wordt het weer stenig en de slagen in mijn benen (mede door wedstrijdschoenen zonder demping) zorgen voor krampen. Ook de laatste echte helling blijkt zwaarder dan gedacht. We komen nu in het dorpje Gondramaz van waar het dalen is naar de finish. Ik neem de tijd om me te bevoorraden en een vriendelijke deelnemer vraagt me of ik geen magnesium tabletten bij heb. Hij zag me voordien al stretchen en wist dat ik krampen heb. Ik antwoord negatief en even later na wat rondgevraagd te hebben brengt hij me er eentje. Ook doe ik zout in mijn waterzak en eet noten en chips. Er staat hier zelfs een expresso machine en ik spoel die vieze smaken door met een lekker koffietje. Mijn andere waterfles vul ik met warme thee en weg zijn we. Mijn tijdelijke kameraad geeft me mee dat er nog 5 moeilijke afdaal km's zijn alvorens 4 makkelijkere aan te snijden. Hij zal niet gelogen hebben, want het duurt ruim een uur eer ik 600m lager in het dorpje Espinho kom, nauwelijks 5km verder. Alweer rust ik op een muurtje, maar ditmaal bij de ondergaande zon. Ik stoot per ongeluk een flesje bier om van iemand van de vrijwilligers, maar die geeft daar niet om. Integendeel, ze spreekt me moed in voor het laatste stuk. De 2 puddingbollen smaken me. Ik verwacht nu 4 makkelijke laatste km's , maar het wordt een modderbad en stukken door de rivier. Ik begin weer mensen in te halen, nu is het mijn beurt om anderen moed in te spreken. In de verte horen we de speaker roepen bij de finish. Ik passeer een cafeetje waar iemand accordeon speelt en verheug me al op de warme douche en gezellige avond. Ik zet me echter nog even in om onder de 9u te finishen. Dit lukt en ik ben verbaasd dat de hal nog vol mensen staat. Na 8u59'57" is er nog steeds applaus! 4uur na de winnaar! Ellen is al een uur aangekomen en dacht dat ik al binnen was. Ze is dan ook erg opgelucht dat er niks met me gebeurt is. Ze heeft de 30 heel goed verteerd na 6u20 en 1700 hoogtemeters. Je kan dat het best 's avonds aan tafel zien waar zij gezonde eetlust zal hebben en ik nauwelijks iets binnen krijg.

's ochtends aan het ontbijt met zicht over het mooie Coïmbra en sinaasappels aan de bomen is mijn eetlust weer ok en genieten we na van onze avonturen. Dit smaakt naar meer! Maar voorlopig willen enkel de hersenen dat!

Ellen: https://stopandgo.com.pt/timing/atleta.php?id=1&dorsal=1509  

Jean: https://stopandgo.com.pt/timing/atleta.php?id=1&dorsal=616

Read more...