BLOG

BLOG

Maart 2018

by

We zijn terug van onze stage en iedereen heeft op zijn manier verteld van hoe en wat we hebben, of heeft meegemaakt.

Het is niet fijn terug te zijn in ons belgenland, daar het hier zo koud is. We waren beter gewend.

De eerste training pas ik door de koude en sneeuw, komt mij goed uit zo kunnen mijn teentjes wat herkomen van de blaren.

Mijn eerste training op 07/03, 12,56km ' t is koud. Die avond krijg ik de eer om Piet en Pascal te decoreren als Palukolopers van de maand.

Op vrijdag 09/03 alleen op de piste 4x4000 op bevel van C R.

Zaterdag 15km op het programma richting Rutten. In het begin gaat het goed maar na 4 a 5 km voel ik mijn zware benen. Nog een beetje gegekt onderweg, maar voel mijn beentje zwaarder en zwaarder worden. Op ergens km 8 neem ik mijn gelleke en zeg tegen Gert die gezien heeft dat ik wat los, dat ik wel op mijn eigen tempo verder loop en dat hij maar naar de mannen moet lopen. Achteraf bekeken de juiste beslissing genomen. Verder in mijn eentje richting motten en wachtend en genietend van mijn etixx drank, komen de mannen na en tijdje de parking op gelopen. Nog en kleine babel en dan richting Horpmaal. Ik thuis in een lekker warm bad, heb op Myriam moeten roepen om er uit tegeraken. Achteraf neemt Myriam mijn bloeddruk en blijkt veel telaag te zijn. De ganse namiddag choco in de zetel.

Woensdag 14/03, 5x1000 en ben het haasje van Pascal. Christophe Roosen mist zijn eerste training, Ik zal meer van die telefoontjes naar Timen moeten doen;-)

Vrijdag 16/03 samen met Piet op overhaam 4x2000 omdat er niemand anders komt opdagen, of anders gezegd, niet met ons willen trainen. Jean, Ronny en Gert om 16u30, C R en Larissa om 17u30 en de andere weet ik niet waar, oja ene trainde in Zwitserland;-).

Zaterdag 17/03 zijn we maar met 5, Piet, Ronny, Dirk, Gert en ik voor een duurloop van 15,3km, waar is toch iedereen??? Jan en Ronny H komen we onderweg ook tegen. Christophe R mist daardoor zijn tweede training!!!! Piet mag het parcours uitstippelen en maak alweer eens contact met de harde ondergrond, al voor de tweede keer op zijn bakkes ;-) ;-) En het loopt alweer goed af, gelukkig maar!!!

Woensdag 21/03 staat er 6x400 en 400 rust, ik zet Aerts telkens uit de wind. Larissa heeft 15x1000 op haar programma en ik wil er een paar meelopen maar mag niet van Christophe, omdat Venlo er aan komt. Piet en Jimmy lopen nog wat mee met Larissa, Piet in totaal 8 x, maar hij loopt Venlo niet.

Vrijdag 23/03 rustig duurloopje en zaterdag lekker niks. Zaterdag morgen op het gemakske opstaan en lekker havermout eten met chocolade en honing. Hhmm lekker.  Pascal, Dirk en ik rijden samen met Ronny mee, Jean en C R gaan met Wouter mee. Het is er druk en we staan niet aan het stadion, dus nog een kleine km stappen en aan het stadion nemen we de bus richting start.

Ik persoonlijk hou niet van zo een drukte want ben de heren zelfs kwijtgespeeld. Eventjes praten met Patrick, Nora, Larissa en de Kevin die de 10 km hebben gelopen. Kevin loopt een zeer mooie 35 minuten 27 sec en achteraf hoor ik dat hij daar eigenlijk niet content mee is.

Larissa daarentegen duikt onder de 40 en staat op het podium als derde en stralen dat ze deed. Alé nog ene keer ' n dikke proficiat.

Nora mogen we natuurlijk ook niet vergeten, ze liep ook een zeer behoorlijke tijd ondanks dat ze ver achteraan moest starten, Patrick zat er ook wel voor iets tussen, maar je moet het toch maar doen! Sterk karakter.

Dimitri heeft ook een sterke wedstrijd gelopen. Loopt hij niet een nieuw PR? Maarja als je zo een haas voor u hebt;-) Sterk Dimitri!!!

Ik heb de mannen dus kwijt gespeeld en van opwarming komt niks meer in huis en beslis dan maar om op mijn gemak naar mijn startbox, of hoe je het wilt noemen, te gaan. “ K heb voor het vertrek nog iets belangrijks te doen, ik moet namelijk onze Annemie  nog zien binnen te krijgen, in onze box. Annemie is heel vriendelijk voor de wedstrijd, maar eens in de gewenste box is ze nergens meer te bespeuren. Achteraf verteld ze dat ze bij de Hollanders is gestart, de vuil trut;-) 

Iedereen heeft wel het mooi verslag gelezen van C R. Het startschot gaat en stapvoets gaan we naar het vertrek om dan stilletjes aan in looppas te gaan en we zijn vertrokken. De eerste die me toejuicht is de Kevin. In het verslag van C R weten we waar Patrick en Nora staan, maar ben wel  verschrokken toen ik die mooie roze pull zag. Het was Loes die haar stembanden aan het oefenen was, daarna Vicky en de flitser volgt mij zelfs naar het buitenland. Ook ons podiumbeest laat zich horen en port me nog aan. Onderweg heb ik ferm genoten van wat er allemaal te zien was, je houd het niet voor mogelijk hoe die mensen daar met meeleven, in hun handen klappen, u aanmoedigen ook al kennen ze u niet.

Het is lang geleden dat ik nog een lange afstandswedstrijd liep en ben meer dan content als ik afklok op 1u33,03.

Aan de finish gekomen krijg je dan te horen welke tijden dat de anderen hebben gelopen, de ene content en de andere miscontent. Maar het slechte nieuws krijgen we te horen van Ronny, die last had van zijn knie en is moeten stoppen.

Linda, Katrien en Ianthe liepen de 10km en hebben het er super van afgebracht en supporteren dan nog voor Elke, Larissa Stas en Fabien. Ik had graag Elke haar gezicht willen zien toen ze haar spandoek zag. Ook voor hen een dikke prestatie!!!!

Pascal heeft ook een poging gedaan en het is hem gelukt en dit samen met zijn blaren;-) Het is bewezen, je moet met nieuwe schoenen lopen dan krijg je geen blaren mannen.(Pascal, Gert en Kevin)

Maandag 26/03 rustig loopje.

Woensdag 28/03 4 km a5'00 4 km a 4'50 4 km a 4”30 en dit met veel tegenwind op de fietsroute pfff. Gaan mijn beentjes voldoende hersteld zijn voor de Osterlauf in Eupen?

 Eerst vrijdag nog een rustige loop van 45minuten en dit in mijn eentje dan richting Eupen.

Waar we vorig jaar met een hele bende waren, zijn het nu maar Nora, Ellen, Pascal, Fabien en ikzelf. Nora gaat voor de korte.

Onderweg in de auto praten we of het droog gaat blijven en volgens Pascal wel. Nora weet daarentegen dat het droog blijft tot 19u. Onderweg zien we dat de temperatuur stijgt, maar eens aangekomen voelde het toch anders aan. Brrr. Eigenlijk had ik niet veel goesting om te gaan lopen, mijn handen werden al koud en hadden al alle kleuren. Maar bij het opwarmen ging het al beter, het werd zelfs warmer het zonnetje was daar. Er werd afgeteld en oeps we zijn vertrokken, Als gekken gaan ze er vandoor, lichtjes bergaf om daarna aan het klimmen te beginnen. Ik laat me eigenlijk wat meegaan met de groep, maar bij het binnen lopen van het bos denk ik aan Piet die tegen mij gezegd heeft, neem het op als een training en achteraf gezien was dat het beste wat ik gedaan heb. Bergop in het bos kijk ik achterom en zie Fabien achter mij. Boven gekomen en bij het aannemen van wat water op km 5,5, wacht ik op Fabien en lopen een tijdje samen, niet lang, want voor mij loop hij te snel. Ik wou zeker gene slag van de hamer krijgen onderweg en had de week daarvoor al veel gegeven in Venlo. Ik loop vooral voor de fun, niets moet alleen maar genieten en dat heb ik daar gedaan.

We hebben fantastisch weer gehad, in singlet lopen had ook gekund. Fabien liep de lange afstand  in 1u09, Pascal 1u17, Ellen nam weer een drankje dat haar niet goed bevallen is. Welke wedstrijd heeft ze dat nogeens geprobeerd? Ellen komt binnen in 1u32 en ik 1u12, Nora klokt af in 31minuten denk ik toch, wel de 6km jullie moeten maar naar de uitslag kijken, maar wat ik wel weet is dat Nora eerste was in haar categorie met maar 2 seconden voorsprong op de tweede oeffff.

Luc en Kevin winnen ook in hun categorie en samen met Christophe winnen ze nog een prijs als beste team. Dit was het wat mij betreft mijn laatste km voor de maand maart.

Op naar april en de stage in Blankenberge.

 

Mvg Jo

Read more...

Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

by

Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

 

Aanloop Marathon Namen.

 

Omdat het nu eenmaal niet allemaal en helemaal loopt zoals we willen… 

Omdat er soms toch ook wel adders onder het gras verschijnen…

Omdat het vaak anders uit kan draaien dan we aanvankelijk gepland hadden… 

Omdat het erg frustrerend is wanneer het even tegenzit… 

Maar vooral omdat meestal enkel de leuke dingen gedeeld worden en de minder leuke stukken meestal een beetje halsstarrig verborgen en/of genegeerd worden…  Omdat ik nu eenmaal zo niet in mekaar zit en ook de minder positieve dingen met jullie wil delen... 

Want neenee, het is heus niet altijd rozengeur en maneschijn!!  

 

En vandaar dit blogje!  Mensen mogen gerust weten dat het er ook eens even tegenzit!!  Iedereen heeft al eens last van een soort ‘verdoeme-dit-stond-niet-op-de-planning-gevoel’!   En dan…  dan deel je best dat gevoel…  want hey, je bent niet alleen die dit al eens aan de hand heeft!!

 

Hupla, off we go!! 

 

Making marathon plans…  najaar 2017 en er wordt al goed gedacht aan een marathon hier en daar in het komende jaar!   Dit is niet zomaar even een lijst nemen en een dartspijltje erop gooien om zo het lot te laten beslissen…  Het is wel goed nadenken en plannen, wikken en wegen!!  Want er zijn natuurlijk nog andere wedstrijden in een jaar dan enkel die marathon(s).  Dus een datum prikken is een even denkwerk.  Welke wedstrijden wil ik nog lopen?  Vallen die data niet te kort voor of na de geplande marathon?  Welke stages zijn er gepland met het team enzovoort…

 

‘Namen!!  Larissa, Namen organiseert een marathon op 22 april!’

Ja ok, dacht ik, maar dat valt wel gelijk met de 10 Miles in Antwerpen.  Laat het nu zo zijn dat ik daar vorig jaar een plaats in het ‘snelle startvak’ verdiend heb.  En voor mij betekent dat toch wel iets.  Die plaats verdien je niet als vrouw of als man in categorie…  maar wel door bij de eerste ‘zoveel’ algemeen te eindigen!  Dus op dat plaatsje in de rij was ik toch wel enorm trots, voor zover het iets te betekenen heeft.

Dus neen, in eerste instantie laat ik deze marathon schieten om in Antwerpen 16.1 km te lopen vertrekkend vanuit het eerste vak!!

 

Na wat overtuigenswerk van anderen en besef van mezelf dat 22 april toch wel de beste datum in de planning gaat zijn, beslis ik dan toch me in te schrijven voor deze marathon.  Namen 2018 it will be!!

Voor de rest is er misschien nog de marathon van IM Maastricht die ik opnieuw mag gaan lopen en dan hoogstwaarschijnlijk trainen voor Eindhoven om daar eens te kijken wat we waard zijn in het BK marathon!

 

Maar ‘first things first’.  Namen nu! 

 

Puntje komt bij paaltje (zoals dat meestal gaat met puntjes en paaltjes) en de marathontraining komt eraan…

 

To-do-list: trainen!  Hard trainen!! 

In augustus vorig jaar liep ik een marathon (IM Maastricht) in 3u16’18”.  Doel voor Namen wordt dan ook een beetje aangescherpt en het eerste plan bestaat eruit om sneller te finishen dan deze vorige tijd.  Tweede puntje op de wishlist bestaat eruit om te eindigen in een tijd onder 3u13”.  Dat zou wel heel mooi zijn! 

 

Eerste puntje op de ‘not-to-do-list’: alleen de trainingen afwerken.  Ondertussen ben ik de enige die deze marathon op de planning heeft! 

Maar hey, een watje hebben ze aan mij niet, dus ik begin eraan!  Duurlopen, intervallen, tempo’s, herstellopen… net als bij de andere trainingsweken komen ze allemaal aan bod.  Alleen een beetje meer, een beetje verder, een beetje pittiger en soms ook een beetje trager dan normaal!  Want voor een marathon train je vooral je uithouding en iets minder je snelheid.

 

Maandag 29 januari en het spreekwoordelijk startschot weerklinkt!!  Mijn marathonschema begint, waarvoor dank Jef!

De maandagen staan voor herstel, en dat verandert over het algemeen in mijn marathonplanning niet!!   Deze trainingen kan ik dus netjes samen met de rest van het team afwerken.

 

Woensdag de eerste intervallen en dit zit zoooo goed!!  Het voelt zalig!  Er staan een aantal ‘duizenden’ op de planning en ik kan me laten gaan, want dit is in deze eerste week de enige zware training!  Het loopt op wieltjes en elke 1000 m ‘finish’ ik in minder dan 3’42”. 

 

Woensdag 7 februari staat er een mooi evenement op de planning in Tongeren, dus ik beslis de intervallen te gaan doen ‘op Overhaem’!  En zo leuk dat Piet beslist om ze mee te gaan doen!!  Met 10 keer 1000 op het menu is mijn steun en toeverlaat van harte welkom, en we knallen weer een keertje samen vandaag zoals alleen wij dat samen kunnen! 

Als kers op de taart komt de rest van het team ons tegen als we net onze laatste versnelling afwerken en knallen we allemaal samen nog de laatste 500 m tot aan het einde van de training!  Nog even een gezellige babbel tijdens het uitlopen en voila, deze training was er alvast weer eentje die ik niet alleen moest afwerken!! 

 

Die week staat ook de eerste lange duurloop op het programma en ik haspel 22 km in mn eentje af!  Kan eens deugd doen zo even helemaal alleen in de gietende regen, het koude weer en de stevige wind op kop!  Het is even doorbijten maar het gevoel dat je achteraf als beloning krijgt wil je gewoon voor geen geld meer missen!

 

En zo volgen er nog tal van trainingen!!!  En eigenlijk…  telkens op het heel onverwachte heb ik toch wel erg weinig trainingen alleen moeten afwerken… 

 

Zo was er vooral Piet die me heel hard gesteund heeft en me met raad en daad heeft bijgestaan bij tal van intervallen en tempolopen!  Zelfs na z’n eigen trainingen sloot hij geregeld nog bij me aan om me door de tweede helft van mijn training te loodsen!  2000den op de Romeinse kassei, maar vooral bij mijn 15 keer 1000!!  Ook Jimmy was er die fameuze keer bij om de tweede helft van die vreselijk lange interval te helpen en te steunen!  Dikke merci!!

 

Christophe (Roosen nvdr) was er dan weer om samen met mij 3 keer 3000 in de benen te pompen op Nerembaan!  Heb al erg veel geleerd van je Christophe, en ik neem alle kennis mee in de rest van de trainingen!!!  Merci alvast!

 

Jean was er dan weer om de 1200-den samen af te werken!!!  Veel leuker met twee dan alleen, je mag gerust zijn!  Thx!

 

Maar ook de rest van het team hielp me door de trainingen heen.  Ze waren er, steunde me en gaven me tonnen goede raad!  Telkens als we samen intervallen deden op de piste, en die van mij afweken van die van hun, dan waren ze er om me aan te moedigen bij elke ronde, me toe te juichen of me hier en daar met een grappige uitspraak er door te brengen!!!  Mannen, jullie zijn top gewoon!!!  Stuk voor stuk!!  Dikke dank je wel aan elk van jullie!! 

 

Ook had ik de eer en het genoegen om een lange duurloop te mogen doen met Roel en Xander!  Super om eens op een ander terrein een duurloop af te haspelen!  Verandering van spijs doet eten en Roel liett me prachtige Waalse stukken natuur zien!  Als traillopers zijn ze allebei een kei in de off road stukken! 

 

Wie nog de meeste kilometers met me gemaakt heeft zijn mijn kindjes!  Mama en Jeste fietsten naast me op tijdens een halve marathon in een stralende zon, Jante en Jeste gingen dan weer  bergop en bergaf (tot grote frustratie van Jante tijdens de stijgende stukken) met me mee door ons Haspengouws landschap. 

Maar vooral Jeste heeft me heel vaak begeleid tijdens duurlopen en zelfs tijdens intervallen!!  Zelfs door de sneeuw, in het donker en op de meest onhebbelijke momenten! 

 

Zo was er die ene keer dat de wind ons om de oren joeg en we samen 8 keer 1200 gingen doen in het veld bij ons!  Op en af op dezelfde veldweg, wat dan logischerwijs resulteerde in 1 keer wind mee, 1 keer wind tegen!  Doe dat x 4 en je krijgt frustratie!  Niet alleen bij de jongste van de twee, maar ik moet toegeven dat ik die training ook wat afgegrommeld heb!!!  We waren onze frustraties een tikkeltje op mekaar aan het uitwerken en dat ging bijvoorbeeld als volgt:

‘Mama, hoe vaak moet je nog?  Ik ben het moe!’

  • ‘Nog vier keer!’

‘Ik wil dat je stopt!!’

  • ‘Geloof me… dat wil ik ook, maar dat gaat niet, ik moet doorbijten’

‘Ja, maar die wind is vervelend! En alles doet pijn!’

  • ‘Ja hallo, wat denk je? Dat die alleen voor jou waait?’

‘Maar ik ben het moe, en ik kan niet meer…’

  • ‘Even doorbijten, wij gaan winnen van de wind!’

‘IK BEN HET MOE!!’

  • ‘Ik ook verdomme, en zwijg nu aub! En wees blij dat je een fiets tussen je benen hebt, ik moet dit allemaal op eigen krachten doen!!!’

 

Ja, er werd wat afgegrommeld die training!  De zon scheen die dag en het verbaast me nu nog steeds dat het door ons twee niet plots begon te onweren, die dag!!  Lol!

Maar weet je wat dan het allermooiste aan die trainingen is?  Het einde!  Dat verliep namelijk zo:

Onze laatste versnelling zat er bijna in en al gedurende 1000m waren we heel stil en geconcentreerd, allebei aan het einde van ons Latijn! 

  • ‘Jeste, nog 200m en het zit er op!! We zijn er bijna van af!!’

‘Komaan he mama, dan is het nog maar even, JIJ KAN DAT!!’

‘Mama, het was wel heel moeilijk vandaag, maar ik ben toch blij dat ik met je meegekomen ben!!’

Als bezegeling kloppen we een vuistje tegen mekaar en zagen dat het goed was!

 

En dat zijn nu exact de momenten waarop je weet wat je voor mekaar betekent en wat je aan mekaar hebt!!  Heerlijk was dat!!  Na heel dat ‘geklaag en gezaag’ waren we superblij en tevreden dat we het voorbije anderhalf uur lief en leed gedeeld hebben en dat we samen hebben afgezien!  Want samen afzien is zoveel leuker dan alleen!

Dank je wel kapoenen dat jullie veel van die momenten met me deelden!! 

 

Als ik daarnet nog vertelde dat ik alleen de marathon zou lopen dan zag het ernaar uit dat daar verandering in zou komen!!  Kristof Schrijvers heeft me laten weten dat hij misschien ook wel interesse heeft, en het duurt niet lang vooraleer hij beslist zich in te schrijven!! 

We warmen samen op voor de offroadwedstrijd in Bilzen, die ik mocht winnen voor de derde keer op rij dit jaar, en smeden plannen om dan een aantal duurlopen samen te doen! 

 

Voor een eerste duurloop spraken we af op 31 maart bij mijn thuis samen met Roel. Met ons drie maken we een toerke van 27 km rond Riemst!!  Heel gezellig werd het, een babbeltje hier, een babbeltje daar en die 27 km zaten er vlotjes in! 

 

En hier kan ik puntje twee op de ‘not-to-do-list’ aanvinken en dat is: ‘pijn krijgen’!

Ergens rond het 25 km punt begint mijn knie te irriteren!  Een kwaaltje waar ik wel vaker last van heb bij erg lange duurlopen van om en bij de 30 km!

ITB heet die ellendeling die me dan parten speelt…  Hij ontsteekt omdat hij tijdens het lopen heel veel wrijving te verduren krijgt. 

Al de vorige keren ben ik er vanaf gekomen met een dagje of 2 rust en een pakje ijs in de aanslag!

 

Dit keer natuurlijk iets minder rustig gebleven hierbij en s anderendaags een kort herstel gaan doen!  Op het gemakje een kilometerke of 5 en dat ging prima, niks aan de hand… 

De dag daarna 1000den op de piste proberen afwerken, maar door een maagprobleem (lees: misschien een ietsiepietsie te veel paaseitjes gegeten op deze paasmaandag) zijn deze serieus in het water gevallen!  Balen, maar helaas, het enige wat ik hierover kan zeggen is dat het mijn eigen schuld was. 

En de knie?  Niks mee aan de hand!!!

 

De volgende trainingen zijn helaas ook iets minder positief…  Begin april, drie weken voor D-day, en de miserie begint…  de pijn in de knie steekt nu wel de kop op bij elke training maar de moed zakt me nog niet in de schoenen!  Roel, die kiné van beroep is, stelt voor om me te behandelen en me klaar te stomen voor de 22 ste!  Een kleine drie weken hebben we nog van hieruit en ik heb er volle vertrouwen in.  Al de vorige keren was ik er ook vanaf in een paar dagen, dus hey…  dat zal nu ook wel zo zijn! 

 

De dagen en de trainingen vliegen voorbij en in deze derde week voor de marathon kan ik helaas geen enkele training naar behoren uitvoeren.  En dat knaagt wel…  dit zou de zwaarste week moeten worden vooraleer ik aan de taperperiode begin en het is vreselijk dat ik die niet kan afwerken!  Geloof het of niet, ik keek uit naar deze zware week.  Op de menukaart stonden 85 km en behoorlijk wat tempotrainingen met als toetje een 30km duurloop op zondag.  Niks van dit alles dus…  een fietstocht van 30 km met de kapoentjes vervangt de duurloop, maar de voldoening van fietsen ten opzichte van lopen is voor mij niet te vergelijken… 

 

Op naar week twee voor de marathon en ik zet ze in met een zwemuurtje…  bezig blijven is het doel…  de taperperiode begint en dinsdag ga ik, op aanraden van Roel, 10 km lopen aan marathontempo…  en als een Godsgeschenk kom ik na 45’ voorzichtig gelukkig terug thuis.  Deze 10 km heb ik volledig pijnvrij kunnen lopen! 

Blij sta ik woensdag op de Motten om samen met de mannen en Ellen 2 keer 5000 te gaan doen op Overhaem.  De piste en andere ‘rondeloopjes’ doe ik nu in tegenovergestelde richting, om de knie te sparen…  Roel geeft me al deze tips mee en ik omarm ze stuk voor stuk en voer uit wat hij me mee geeft!!  Ik zet alles op alles om die marathon niet op te moeten zeggen…

Ik heb immer ondertussen met Kristof afgesproken dat we samen gaan starten en zolang mogelijk gaan proberen om samen te blijven!

 

Maar na het wisselen van tempo’s in deze training moet ik constateren dat de pijn er toch weer terug aan komt…  deze training kan ik dus niet pijnvrij afsluiten en daar komt een dipje aan…  De moed begint me nu zo stilaan wel in m’n schoenen te zakken! 

Vrijdag vertrekken we immers op stage.  Christophe had m’n schema voor de laatste twee weken heel netjes en concreet uitgeschreven en ik keek er naar uit om aan de zee mijn laatste trainingen in een rustig tempo uit te voeren.  Nog even chill de  week voor de marathon!  Dat was althans het plan!!! 

 

Vrijdag aan zee doe ik de loopschoenen aan en voel al na 3,5 km dat het geen zin heeft hier koppig mee door te gaan!  Bij deze gooi ik, een paar uur na aankomst, dus al de handdoek in de ring voor dit weekend!!  En geloof me…  en moeilijkere beslissing heb ik nog niet genomen wat lopen betreft…  Binnen iets meer dan een week staat mijn voorjaarsdoel op de planning en het is onzeker of dit kan doorgaan of niet!! 

En dat doet pijn!!!  Heel erg veel pijn! Ik heb in de loop van het weekend dus ook meer hartzeer dan pijn in mijn knie!

 

Want als ik niet loop… voel ik niks…  helemaal niks!!!  Dat maakt het nog eens zo moeilijk om niet elke keer de loopschoenen aan te doen en gewoon te proberen!!

 

Het wordt wel nog een super leuk weekend, hoor!!!  Dat moet gezegd!  De sfeer zat er enorm in, we hadden veel plezier, veel gelachen en leuke gesprekken gevoerd! 

Ik hou me bezig met wat wandelingen en ga wel mee op ‘run bike run’ met het team!  Al is het voor mij eerder een ‘bike bike bike’ geworden!

 

Dat ik niet kon meedoen met de trainingen, omdat ik in taperperiode zit, daar kon ik me gemakkelijk mee verzoenen!  Ik zou immers de week erna een marathon als beloning mogen lopen…  Maar op een loopstage slechts 4 km kunnen afleggen, dat is vreselijk…  Iedereen die me een beetje kent weet dat ik dolgelukkig ben als ik m’n schoenen en tight aan heb!!  Niks zo zalig als de dag starten met een loopje en daarna nog leuke dingen samen doen! 

 

Dus…  ja…  terwijl ik dit schrijf zijn we exact een week voor de fameuze marathon…  een beslissing is er nog niet gevallen.  Sta ik aan de start of niet?  Ik weet het zelf nog niet…

Morgenavond, maandag, mag ik in elk geval naar een sportarts en tja…  dan zullen we wel zien wat er verder gaat gebeuren! 

Probeer ik Namen of niet?  Wacht ik even af tot in Visé (13 mei)? En leg ik de doelen daar misschien dan net even anders?  Vergeet ik even die beoogde eindtijd en focus ik op afstand alleen?  Ga ik gelukkig zijn als ik gewoon ‘de marathon’ nog een keer gelopen heb zonder voluit te gaan en eruit te halen wat erin zit?   Loop ik gewoon de 42.192 meter uit op m’n ‘gemak’?  Of doe ik even alsof de voorbije maanden er niet waren en loop ik helemaal geen marathon dit voorjaar?  Ik weet het nog niet…  Die beslissing zal in de komende week wel vallen! 

 

In elke geval:

Mijn gezin, familie en vrienden spreken me bemoedigend toe en iedereen heeft zijn eigen raad mee! 

 

Roel blijft me ondertussen geweldig bijstaan.  

 

Kristof, ik hoop dat ik alsnog aan de start van Namen ga staan komende zondag en zo niet:  van uitstel gaan we geen afstel maken!!! We zoeken gewoon een volgend doel als deze niet tot uitvoering komt en in het slechste geval (voor mij dan)  wens ik jou in elk geval al heeeeeeeeel veel succes komende zondag, je gaat knallen!!!  Daar geloof ik in!! 

 

En mijn team…  tja…  die zijn geweldig!!  Met raad en daad staan ze me bij, iedereens’ duimen staan vol spanning naar boven gericht, vingers (en zelfs tenen) worden gekruist!  En ik ben ze daar enorm dankbaar voor!  Ik ben dan ook heel blij dat ik dit weekend voor de marathon samen met ze mocht doorbrengen, ook al was het heel moeilijk om niet te lopen hier in het mooie Blankenberge.  Ook al doet het enorm pijn om op zondagmiddag mijn looptas nagenoegd onaangeroerd terug in de auto te moeten zetten. 

Ik vrees zelfs dat als ik dadelijk thuis ben er tranen gaan vloeien als al die singlets, shirts, tights, korte broeken en schoenen terug op zijn plaats gelegd moeten worden, zonder dat ze ruiken naar loperszweet…  Want hey…  dat was wel de bedoeling!!  Daar dienen die dingen voor!  En hoe degoutant het ook mag klinken…   (en alleen lopers gaan nu weten wat ik écht bedoel) loperszweet is het beste wat je kan overkomen!!!  En zoals het met alles is:  je weet dat pas als het er even niet meer is!!

 

En ook al loop ik volgende week de marathon van Namen niet.  Ook al komt mijn backupplan (Visé) in het gedrang doordat ik best geen marathon loop dit voorjaar…  dan nog ga ik een gat in de lucht springen als binnenkort dat loperszweet terug langs m’n rug naar beneden mag vloeien!  Want ik mis het! 

 

Onder het motto: hoe meer duimen hoe beter kruisen jullie alvast al maar je vingers!  Jullie bemoedigende woorden hebben me tot hiertoe in elk geval al heel veel deugd gedaan, super hoe jullie allemaal meeleven!  Als ik eens iets terug kan doen?  Shoot!!

 

Dus ja…  wat het ook wordt…  jullie horen het wel!!  Deze laatste week voor 22 april wordt er sowieso eentje vol emotie, dat staat vast!  Wat dan ook!

 

Dikke kus van een girl who’s not on the run for a moment! 

 

Larissa

x

 

Read more...

Op zoek naar PR.

by

Mission accomplished!

 

Venlo 39’35”

 

Augustus of zo…  (neenee, gene bang…  ik begin mijn verhaal niet een half jaar op voorhand! ?) 

Maar het was wel augustus 2017 denk ik toen we moesten inschrijven voor Venlo, 25 maart 2018.  Wou je deelnemen en niet zoals ik vorig jaar nog allerijl op zoek gaan naar een gekwetst iemand om zijn/haar borstnummer over te kopen, was het nu het moment!  Merci, Christophe (Stevens) om wakker te blijven tot na middernacht!  ?   

 

In het najaar dan ook nog beslist om opnieuw een marathon te lopen en oepsie… Namen 42.195k, 22 april 2018, valt vier weken na Venlo!  Mijn plan om Venlo dan onder de 40’ te lopen laat ik maar varen…  Een marathontraining en een 10km trainingsprogramma staan lijnrecht tegenover elkaar, dus dat maakt van Venlo gewoon een stevige training! 

Hoe dichter ik bij 25 maart kom, hoe harder besef ik dat ik mezelf het laatste half jaar gewoon iets heb wijsgemaakt…  Dat doel om Venlo onder de 40’ te lopen blijft gewoonweg wél spelen in mijn hoofd en me er vanaf zetten is totaal geen optie… 

(Als het in mn koppeke zit, zit het niet, tja, je weet wel…)

Ik moét en zál die wedstrijd lopen met als doel die onder de 40’ te finishen!  Vanherle, you go girl!!! 

 

De laatste weken waren pittig qua kilometers, maar nog behoorlijk wat betreft het tempo.  Ok…  de benen zijn natuurlijk wel wat zwaar na al die vele duurlopen, intervallen en tempoloopjes, maar ik laat het er niet bij…  Venlo moét en zál (yep…  again, en geloof me, ik ben de enige die mezelf die druk heeft opgelegd hoor, niemand deed dat in mijn plaats!) D-Day worden voor de sub 40’ droom!  Dé grote voorwaarde om Palukees te zijn, en de belofte die ik het team gemaakt heb toen ik toetrad, zal op die dag waargemaakt worden!

 

De week van Venlo beslis ik dan ook om het marathon-idee even van me af te zetten en ik minder het aantal kilometers strak met een 20-tal die week en op de woensdagtraining na doe ik enkel een rustig herstelloopje.  Woensdag staat er namelijk 15 x 1000 op het programma en die zou aan om en bij het marathontempo afgewerkt moeten worden!  En ik beslis die training ook gewoon te doen!!  Na 25 km en, de daarbij horende, 62 rondjes op de piste zit ze erin en ca va nog…  ik heb, door het tempo ‘laag’, te houden mezelf niet doodgelopen, wel duizelig…  lol, maar dat zal tegen zondag wel weer voorbij zijn! ?

 

Vrijdag nog een rustig herstelloopje met de mannen en dan zit het erop…  Midden in marathon training neem ik nu een kleeeeiiinn beetje relatieve rust naar Venlo toe! 

Rust in de benen wil niet zeggen rust in het hoofd…  Geloof me…  ik heb mezelf behoorlijk gek gemaakt die laatste dagen!!!  Zenuwen gieren door mijn lijf, slapen kan ik nog amper, en als het zaterdag prachtig weer is, kan ik alleen maar vloeken omdat dat zoveel zin geeft in een lange duurloop…  Maar ik hou me gedeisd!!  Blijf mooi ‘in rust’ met de benen, maar toch lukt dat ’s nachts nog steeds niet voor mijn hoofd!!!  De zenuwen willen maar niet verdwijnen en ik slaap amper een oog… 

Dat doel van die sub 40’ maakt me ontzettend nerveus…  Wat als ik dat nu eens niet haal, de wereld gaat wel vergaan he seg…  jama…  is waar hoor!!!  (Of zo voelt het althans!!) 

 

‘s Ochtends voor vertrek hou ik me bezig met mijn voeding:  lekker ontbijtje met koolhydraten, energierepen die ik daags ervoor gemaakt heb in stukjes verdelen, en een eiwit-herstel-shake van banaan, avocado, hennep…  verdwijnt in mijn tas!  Samen met mijn rugnummer, wedstrijdschoenen…, ach…  je weet wel, the usual! 

 

In de auto…  yep, stiknerveus!!!  Kan dit nog erger?  Ok, toegegeven, ik ben elke wedstrijd opnieuw wel zenuwachtig voor de start, maar dit slaat alles… ik besef dat het voor niks nodig is, maar het afzetten is gewoon onmogelijk!!  Ik, en ik alleen ben de enige die me deze druk opgelegd heeft, maar toch…  Midden in deze marathontraining was het misschien toch niet zo verstandig om onder die 40’ te willen ‘duikelen’, ik heb dan ook geen 10 km-training achter de rug…  Maar het zit nu eenmaal in mijn hoofd! 

 

We komen aan en nemen de bus richting parcours, ondertussen zijn we al met een mooi groepje 10km lopers en de gezelligheid neemt hierdoor alleen maar toe!  Oef, dat komt mijn zenuwen wel ten goede!!  Niet dat het echt veel minder wordt, maar enfin, ik heb alvast wat minder tijd om er mee bezig te zijn!! 

 

Borstnummers afhalen van degenen die dat nog moeten hebben en de laatste voorbereidingen worden getroffen: nummer opspelden, opnieuw en opnieuw totdat hij semi(!) recht hangt…  veters knopen, en nog eens, en nog eens en nog eens totdat ze semi(!) even strak aanvoelen… (doen die kleine f*ckertjes dat eigenlijk ooit op een wedstrijd?? Of ben ik nu echt de enige loper die zich daar dood aan ergert?  ?) 

 

Alé, richting start, maar nog vlug even een paar druppels zenuwvocht kwijt spelen, dus samen met Nora aanschuiven aan de twee(!) toitoi toiletten!!  Jaaaaaa, je leest het goed:  twee!  En veel meer zullen het er echt niet geweest zijn!!!!  En dat voor om en bij de 8000 10km lopers en hun supporters!!! 

Als ik nog iets wil doen dat je opwarming zou willen noemen, dan moet ik nu handelen…  ik bespaar je de details, maar laten we zeggen dat de haagjes in Venlo een flinke boost zullen krijgen deze lente!!!   Lol!!!  En hey, ik heb alleen maar het goede(!?) voorbeeld gegeven want na mij volgden er nog meer vrouwen mijn strak plan!!  Iemand moet lef genoeg hebben he ja!!

 

Hup, ik loop een kilometertje in…  echt maar een kilometer…  de zenuwen maken zich baas en beslissen dat ik NU het startvak in moet!  Ik baan me een weg naar voor tot bij de eerste rijen en ik wacht…  ik zie de nummer twee van vorig jaar al klaarstaan, maar ze zegt niks…  vorig jaar tijdens het podiumgebeuren was ze ook niet de meest vriendelijke allertijden, en ze heeft nog geen pakketje vriendelijkheid cadeau gekregen in dat laatste jaar precies… 

 

De nummer 1 van vorig jaar, Diana Golek, een Poolse, die komt er ook aan!!  En daar had ik vorig jaar wel veel plezier mee!  We hebben zelfs nog contact nu en dan, en volgen mekaar wel op!! Ze is echt een toploopster (sub 3u op de marathon), straffe madam en, in tegenstelling tot nummer 2, loopt zij wel over van vriendelijkheid!!!

We slaan nog een praatje en verklappen mekaars marathonplannen, blijkt dat we allebei op dezelfde dag er eentje gepland hebben!!  Nice!! 

 

Startschot en we worden losgelaten!!  Zenuwen??  Welke zenuwen???  Zoals bij elke wedstrijd verdwijnen die als sneeuw voor de zon eens ik kan doen waarvoor ik gekomen ben!  Kalm blijven lukt me nu dus ineens weer wel!!  Lopen, Vanherle!!

 

Hoewel dat de eerste kilometer niet zo een evidentie is…  Zo een ontzettende drukte in de veel te smalle straten en dat zorgt ervoor dat de eerste km niet de snelste is…  Na exact een km klok ik af op een gemiddeld tempo van 4’03”! Verdorie, dat was nu niet de bedoeling vandaag… Wil ik die sub 40’ halen dan zal ik onder die 4’ moeten blijven en dit zie ik niet graag verschijnen op mijn klok moet ik zeggen, dat zijn al 3” die ik naar beneden moet weten te krijgen!!  Maar me eraan ergeren doe ik niet te hard want ik heb nog 9km te gaan om dat plan tot uitvoering te brengen!

En de nummer 2 van vorig jaar? Die is al geruime afstand achter me!! 

 

Hoewel ik besliste dat het podium halen absoluut geen doel is hier, maar ik enkel en alleen gefocust ben op die tijd roepen mensen me toch toe dat ik derde vrouw ben!! 

 

Na die eerste km wordt het iets minder druk, maar nog…  nog klokt de volgende km af in 4’!  Ok, tijd om dat naar beneden te halen nu!  8 km te gaan nog, komt goed…  Hoop ik…

 

Weet je, op dit punt loop ik nog altijd vlak naast, voor, achter Diana.   Ik verbaas me hierover…  ofwel ben ik echt beter geworden, ofwel heeft zij een off day!?

(Achteraf verklapt ze me dat ze een beetje ziekjes was…  dus laten we het erop houden dat het een combinatie van de twee was.)

Maar het voelt zeker nog niet alsof ik hier over mijn grens ga…  het gevoel zit goed, het zonnetje straalt en ik loop…  wat moet een mens nog meer? 

 

Hier en daar hoor ik mijn naam door de supporters roepen en we lopen door…

 

Km 5 en hier staat, net zoals vorig jaar, een tijdsaanduiding.  En ik meen me te herinneren dat er 19’46 op stond toen ik passeerde!!  En dat is ok!!!  Dat wil zeggen dat mijn snelheid na km 2 gestegen is en mijn klok geeft inderdaad aan dat mijn gemiddelde tempo nu op 3’58” ligt!!  Dat is toch wel een opluchting maar safe zit het zeker nog niet!!  Ik zit namelijk nog maar in de helft en met 2” overschot kan ik me geen ‘rustige’ km meer veroorloven, neem ik mezelf voor!

 

Dus blijven we lopen…  nog steeds zij en zij met Diana…  Nu en dan neem ik de leiding van ons twee, maar het overgrote deel van de wedstrijd heeft zij dat voor haar rekening kunnen nemen!  Ere wie ere toekomt!  Maar ik ben trots dat ik dit loopwonder kan volgen en dat ik haar tempo als pacer kan gebruiken!

 

De laatste twee km en ik neem de leiding weer over!!  Spannend is het voor mij niet echt wat betreft wie er van ons twee nu sneller gaat zijn, omdat ik daar gewoon NIET mee bezig ben!!!  Voor mij geldt vandaag maar 1 ding:  en dat is die 40 te snel af zijn!!! 

Dat is het enige wat speelt! 

 

Km 9 ‘en een kletske’ en Diana heeft nog meer over dan mij!!  Mijn tempo aanhouden, dat lukt me nog wel, versnellen zit er voor mij niet meer in, maar voor haar wel nog!! Ze komt me voorbij en hier is duidelijk dat ik dat niet ga volgen!!  Nog een 200 tal meters en ik zie de klok boven de finishlijn!!  39’+”!!!  F****cccccckkkkkk (sorry, maar soms is dit echt even op zn plaats gewoon ?)

Ik ga dit gewoon halen!!!!!    Ik ga het doen!!!!  Er spurt me nog een man voorbij en ik finish met een tijd van 39’39” op de klok boven me!!!!!   39’35” gecorrigeerde tijd!!! 

 

Ik deed het…  ik liep 10 km sub 40’!!!  3’58”/km als tempo…  de tijd die er na een paar km als gemiddelde opstond heb ik mooi kunnen aanhouden, zonder verval!  Zalig!!!  Ik deed waarvoor ik gekomen was!!  En dat daarbij ook nog een podium samenhangt is alleen maar dubbel plezier en een mooi cadeau erbovenop!!! 

 

Van erbovenop gesproken…  Dat podium…!!!???  Mannekes…

Vorig jaar hadden ze dit opgebouwd naast de finishlijn op de begane grond.  Dit jaar was er wel iets heel speciaal van gemaakt!

 

Nadat we uit de deelnemers geplukt werden waren we al snel verzameld met de drie eerste vrouwen!  Diana Golek dus op twee en een supertoffe, gezellige Nederlandse wist als eerste, met een toptijd en ruime voorsprong, over de lijn te lopen!! 

Na een babbeltje in het Engels, Nederlands en vanalles daartussenin en na een banaantje en een flesje water samen werden we, samen met de top drie van de mannen, begeleid naar een stel trappen die behoorlijk de lucht in gingen moet ik zeggen!!  Ze leken wel richting hemel te stijgen, en eenmaal boven bleek dat ook nog waar te zijn ook!! 

 

We stonden plots boven op de finishboog…  ONWERKELIJK wat een zicht dit gaf…  We stonden boven op de finishlijn!!  BOVEN OP!!!  Ik herinner me nog dat ik straalde…  ik voel het nog met momenten…

 

Het duurde even voordat ze aan de uitreiking begonnen maar dat gaf ons de tijd om van dit prachtige uitzicht te genieten!!  We staan met ons zessen aan de reling en bekijken het uitzicht…  een prachtig zicht over de laatste honderden meters voor de eindstreep, lopers in allerlei prachtige kleuren die hun laatste, beste beentjes nog inzetten om de finish te bereiken…  Sommigen kunnen er nog een eindspurtje uitpersen, anderen zijn zichtbaar erg blij dat ze de aankomst bereikt hebben, sommigen met twee of in een groepje, anderen weer alleen… 

Levende Kunst met de grote ‘K’!

 

En dan die supporters…  rijen dik, tribunes hoog, zo ver het oog kan reiken, aan weerszijden van het parcours en met oorverdovend lawaai voor de lopers die nog passeren…  TOP gewoon…  Hier bovenop staan en dit alles mogen aanschouwen is machtig… 

 

Ik zeg het je…  dit is een ervaring waar ik nog uuuuuuren zou over kunnen vertellen…  (En ja, ik weet dat ik niet veel nodig heb om uuuuren te kunnen vertellen, ik zeg het al maar zelf, maar toch…)  DIT slaat alles…  Dit is meer en specialer dan eender welk ander podium dat ik al heb mogen betreden!!  Ik hoop dat jullie een klein beetje een idee krijgen hoe het voelt om dit te mogen meemaken… beschrijven hoe het exact voelt is namelijk onmogelijk…  onbeschrijflijk… 

 

Het gevoel dat ik hier kreeg…  de combinatie van beseffen dat ik nu toch een beetje bij die sub 40’ hoor, dat ik mijn belofte aan het team heb kunnen inlossen, dat ik daardoor ook nog verdien om op het podium te staan in het grote Venlo…  MACHTIG gewoon!!!  Gewoon MACHTIG, anders kan ik het niet omschrijven.  Een kropje zit dan ook wat verscholen in m’n keel terwijl we hier staan en overzien wat er allemaal gebeurt!

 

En genieten doen we vooral samen, alle zes, allemaal hartelijke mensen dit jaar en we delen onze ervaringen totdat ze beginnen aan de uitreiking.  Eerst zijn de mannen aan de beurt, dan de vrouwen!!  Mijn naam wordt afgeroepen: Larissa Vanherle uit België!!! Ik betreed het podium en als bij wonder lopen net Patrick en Nora richting finish…  toeval bestaat niet!!  Dus hey, ik ben mezelf en in plaats van met die fotograaf bezig te zijn begin ik luidkeels te roepen en te zwaaien…  hahaha!!!!  Tja, you know me…  ?

 

De tweede en eerste vrouw komen mee op het podium, we ontvangen om beurt onze bloemen en beker van miss Venlo en de medaille van iemand van de organisatie.  Nog maar eens lachen naar de fotograaf en we kunnen met de ‘big smile’ terug naar de top drie mannen voor nog een foto met ons zes!  Topmomenten om nooit meer te vergeten gewoon…   Het doet wat met een mens…  geloof me!

 

Beseffen doe ik het nog niet op dit moment maar achteraf, pas de dagen erna, begint het te dagen:

Als 3de vrouw mogen finishen van de zovelen, 1ste masterdame uit de bende, 46ste algemeen die de lijn passeerde van de toch wel bijna 6000 finishers…  On-we-zen-lijk!!

 

Nu terug met z’n allen naar de rest van het team, de familie en de vrienden!! 

De eerste die ik tegenkom is Dimi, die ook de 10 km heeft gelopen, en ik hoor dat ook hij zijn PR stevig heeft kunnen verbreken met een nieuwe toptijd!!!  Super gewoon!!!  Dikke proficiat!!

 

Op zoek naar de rest, iedereen is trots op ons, en dat is leuk!!  Wij vol van geluk en trots, de rest vol van spanning, want nu is het aan hen om elk hun eigen doel te halen vandaag op de halve marathon!!!  Veel succes mannen!! 

Ze maken zich klaar terwijl wij afspraken maken om ons op te stellen op de beste supportersposten!!!  Van loper naar supporter in no-time, in elk geval een veel ontspannendere bezigheid ?!!  Zalige dagen zijn dat samen!!!  Genieten van elke seconde, van elk moment, van iedereen die erbij is, en van elk leuk woord dat we delen!! 

 

We zijn een topteam, laat het gezegd zijn!!!!

 

Dank je, Team Paluko om me te brengen waar ik sta, zonder jullie was dit allemaal maar een droom gebleven.  Maar dankzij de begeleiding, de steun, het geloof en de vriendschap die er onder ons heerst kan ik nu toch al zeggen dat ik een keertje die sub 40’ gehaald heb!!!  Merci allemaal! X

 

En nu terug naar de marathontraining, geen tijd meer te verliezen!!  ?

 

CU op de piste!

 

Dikke kus

Larissa

x

Read more...

Februari: Warm en koud!

by

Dag iedereen, zo vergeet ik niemand.
Hier iets over de maand februari en onze stage in Lanzarote.

 

Vrijdag 09/02 mijn eerste training gemist door Myriam die persé naar het toneel wou, maar moet wel toegeven, het was wel de moeite waard.

 

Christophe Roosen daarentegen heeft geen enkele training gemist. Dus ik na het werk samen met onze viervoeter Zino 8km gaan loslopen in de lichte sneeuw.

 

Zaterdag 10/02 stond er een heuveltraining in Borgloon op het programma. Parcours uitgestippeld door Ronny N. Op de parking en bij het vertrek nog droog, maar echt lang heeft dit niet geduurd, regen en vooral natte sneeuw, ik heb zelfs op een moment onze trouwe bevoorrader naar huis gestuurd, hij moest nog met zijne fiets naar Tongeren rijden en hij was al zeiknat. ' n Dikke merci Raph voor de warme drank die je voor ons had klaar gemaakt. Voor de parcoursbouwer ook een dikke merci, ik ben op plaatsen gekomen waar ik nog nooit was geweest, al heb ik jaren met de joggingclub van Borgloon vele straatjes en wegen doorkruist. Door het slechte weer neemt Pascal een kortere weg om uit te komen ergens bij de dames. Na een tijdje lost Patrick ook de groep en na 11 km geeft El Follador er ook de brui aan, hij is choco ;-) het gelleke dat hij van CR heeft gekregen is te laat, dit kan ik niet laten liggen Tony, “je was choco”. Ik blijf dan maar bij hem want hoe weet hij anders de weg? Vier van de 8 lopers: Ronny, Jean, Gert en CR lopen het volledige parcours dat Ronny had uitgestippeld, om als laatste de mot op te lopen en te eindigen op het speelhof.

 

Maandag 12/02 herstelloop! Alé normaal toch. Bij die herstelloop gaat het soms nogal eens fout doordat we ons niet aan het tempo houden dat we moeten volgen. Ellen waagt het soms om met ons mee te gaan voor een km of 8 aan een tempo van 5min/km. Op Overheam beslist Ellen om ons tegemoet te lopen zegt Jean. Christophe R moet lopen aan 4.20/km om ons, Piet, Cas, Dimitri, Larissa en ik bij te benen. We zeggen nochtans regelmatig dat we te snel lopen, Dimitri en ik. Jean en Dirk komen ook nog achter ons aan, Jean kort af en Dirk moet tegen 3.53/km lopen om bij ons te geraken en zegt tegen Jean dat hij een zwakke legumes is. En dat hij gelijk heeft!!!! ;-) ;-) Ik en we kijken uit naar Lanzarote!!!!!

 

Woensdag 14/02 staat 2x 600, 800 en 1000 met R 200 op ons programma. Roosen heeft snel gegeten, volgens velen van ons heeft hij nog iets met Loesje afgesproken, het is dan ook valentijn hé mannen en jullie zijn toch ook jong geweest. Lanzarote komt dichterbij en Jean sluit voor ene keer niet de kantine, denk ik!!!

 

Vrijdag 16/02 mis ik mijn tweede training, omdat we naar een feestje moeten van Myriam haar metekind, verjaardags feestje. Maar het zonnetje schijnt en nodigt mij uit om dadelijk na mijn werk te gaan lopen.

 

Zaterdag 17/02 gaan we naar de Teut in Zonhoven Piet, Ronny N, Dirk, Dimitri, Gert, Kevin en Christophe R. Myriam hield de eer van de dames hoog. Op de parking van de Teut staan de mannen ons op te wachten, behalve Gert. Hij zou door gelopen zijn naar huis maar daar trap ik niet in. Hij liep wel naar zijn schoonzus. Pietje heeft iets gedaan wat Jean woensdag op de piste heeft gedaan, namelijk op zijn bakkes gegaan. Sorry mannen maar dit kon ik niet laten voorbij gaan zonder er iets over te schrijven. Van mij mogen jullie regelmatig op je bakkes gaan, dan is er nog iets te zien, zolang als je er maar geen kwetsuren aan over houdt. Myriam en ik lopen 15.3km, 1 km meer dan de mannen, sterk vrouwtje!!!

 

Maandag 19/02 de laatste training en dan op stage naar Lanzarote. Piet en ik lopen al een tijdje rondjes en de mannen komen maar met mondjesmaat binnen lopen, de Kevin,Gert, Ronny N, Dimitri, Jean en de Palukoloper van het jaar komt maar weer eens te laat ;-) ;-), Dirk sluit ook nog aan en op de parking pikken we nog juist Luc op. Het grootste deel van de training loop ik vanvoor en hoor geen enkele keer dat het te snel of te traag gaat. Dus aan 5min/km, Lanzarote we zijn daar.

 

Stage op Lanzarote.

 

We zijn er goed aangekomen en zien al dadelijk dat de mensen die er rond lopen een mooi kleurtje hebben van de zon, dus de meeste van ons content. Onze vlucht is goed verlopen en de stemming zit er al dadelijk in. Onze eerste training vertrekken Patrick, Pascal, Tony, Ronny, Dirk, Jean, Christophe S, Kevin en Christophe R en ik. Raph loopt met de vrouwen Nora, Myriam en Ellen, terwijl Marijke, Gavina en Marc 7km wandelen. Stijn blijft spijtig alleen achter door een kwetsuur. Bij de eerste training gebeurt het, na 7km lopen, een kreet, één die niet veel goeds voorspeld. Ik kijk achterom en zie Tony op de grond liggen. Met wat moeite kruipt hij overeind en we zien de wonde aan beide knieën en een bebloede hand. Achteraf lijkt alles nog mee te vallen (denken en hopen we) voor de namiddag training, we duimen voor hem. Na ons onbijt doen we core oefeningen, gegeven door Patrick en Gavina die een oogje in het zeil houdt of iedereen de oefeningen wel correct doet. Gavina merkt op dat Marc beter Leffe kan drinken dan de core oefeningen en hij krijgt het tegen zijn kloten en terecht!!! Nu rusten want om 15u moeten we weer paraat staan voor de namiddag training. Vooral ik moet zorgen dat ik op tijd ben, want ik heb het al tegen mijn voeten gekregen deze morgen, ik was een paar seconden te laat.
Bij het vertrek is iedereen op tijd. Raph lapt Tony zijn knie nog eventjes op en Pascal verzorgt zijn voet voordat we aan onze km's beginnen. Tot onze verbazing gaat Tony goed mee. Patrick blijft bij de dames. Na een tijdje beslist Pascal om de mannen, Ronny, Tony, Dirk, Jean, Kevin en Christophe R te laten gaan en ik blijf bij Pascal. Na km 10 beslist Pascal om van de route af te gaan en kort af. Ik zou Patrick en de dames tegemoet lopen om zo extra km's te hebben, maar na 2 km terug te hebben gelopen, heb ik door dat Patrick en de Lady's ons niet volgen. Het is die namiddag warm en ik heb eigenlijk niks bij me, mijn gelleke al ingenomen, geen water en niets rondom me te zien, alleen maar zand. Terwijl ik loop, aan het denken, dezelfde route nemen als Pascal, want de andere na lopen zou betekenen dat ik ergens zou uitkomen, wie weet waar. Sporen in het zand, dat zouden die van Pascal moeten zijn, dacht ik. Als Pascal die richting uitliep zou hij zelfs voor de andere daar zijn dacht hij. Dus besluit ik om ook de zelfde richting uit te gaan, richting zee is altijd goed. Ik kom ook voorbij een alleen staand huisje en ben dadelijk op de grote weg, die ik nog een eindje moet volgen om in het dorpje aan te komen. Aangekomen in Calleta de Famara zie ik op een bord, wat maakt het uit, ben ik content dat ik geel Paluko truien zie. Waar zijn de dames vragen ze, niet gezien zeg ik en geloven die onno..... me niet ;-) ;-). Uiteindelijk allemaal terecht gekomen!!!! Het avond eten bij de Italiaan was niet slecht, zeker niet als je BASURA moet spelen.

 

Vrijdag

De ochtendloop loop ik met Raph, Nora, Myriam en Ellen en daarna met Tony en Christophe Stevens. Na het eten rusten voor de heuveltraining in de namiddag. Afgezet aan de Montana Blanca en van daar begint onze GR route, Pascal, Nora, Tony, Ronny, Dirk, Jean, Kevin, CR en Ellen. Het duurt niet lang of we moeten al klimmen en niet een beetje pffff!!!! Na 5 km hebben we al problemen, geen bordjes meer te zien. Even bellen naar Raph en we moeten terug naar beneden lopen. Er eventjes gebruik van maken dat we iets kunnen eten of drinken, voor wie wil. We vervolgen ons pad en genieten van de natuur, de mooie weg, Piet zijn naam valt. Twaalf km en Tony neemt een goede beslissing om in de auto te stappen en wij kunnen voor de tweede keer van de bevoorrading genieten. Ik ben tot dan constant met Tony gebleven maar nu hij er niet meer bij is, besluit ik om bij Pascal te blijven. Maar het is niet waar, deze gaat wéér afkorten en deze keer ga ik wel mee. Iets verder wacht Jean ons op, blijkbaar liepen de andere te snel. Met zijn drietjes gaan we de laatste km's in en ik por Pascal aan om nog eventjes door te bijten. Komt die zot ineens ons voorbij gecrost en Jean met al zijn ervaring zegt tegen mij dat hij iets verderop wel zal stil vallen. Het is bergop en Jean krijgt gelijk. Bijna boven lopen Jean en ik, naast elkaar, Pascal voorbij en nu heb ik zoiets van Pascal, nu loop ik mijn eigen tempo. Pascal krijgt een ferme dreun denk ik!!!! Nog negenhonderd meter zegt Jean. Iets verder zien we Marc en hij stuurt ons richting parking, rechts moeten we volgen maar we hebben change dat Raph ons de juiste weg wijst. Mijn laatste meters versnel ik tot bij de mannen die ons staan op te wachten, om Jean wat op te jutten ;-) ;-). Smeerlapke zegt hij nadien!!!! Op het pleintje staan Patrick, Ronny, Dirk, Kevin, C R en en Pascal is me weer voor, weer ergens afgekort, met een smile van hier tot in Tokyo. Het avondeten was weer gezellig zeker de borreltjes erna. Voor het slapen gaan merk ik dat ik een blaar heb aan mijn kleine rechterteen. Voor het slapen prikt Myriam de blaar stuk.

 

Zaterdag.

 

De zaterdag training begint goed, goed omdat Stijn het waagt om zijn eerste km's te lopen na een maand van moeten rusten of niet mogen lopen. Stijn stopt na 3km. De rest loopt + - 9km en ik doe een rondje extra, 12km. Mijn blaar is erger geworden. Ga ik deze namiddag op de piste kunnen lopen of zal het passen worden? Myriam heeft me ferm opgelapt en ik kan op de piste trainen. Patrick maalt rondjes omdat het niet gaat zoals het moet met zijn voet. Myriam loopt 4x400, Nora 3x300x3. Tony en ik hazen Ellen om onder de 1.35 te blijven en het lukt ons. Kevin en C R lopen hun laatste in 1.04, zij hadden ook een haas, een blondine, een Finse ;-) ;-). Volgens C R hebben we allemaal sterk gelopen en hij is toch wel een beetje verbaast. We gaan ons snel douchen om op tijd te zijn om de aankomst te zien van Christophe Stevens, die een 5km wedstrijd loopt. Christophe behaalt een knappe derde plaats. Het avondeten was weeral lekker en Pascal was al aan het uitkijken naar honing rum. We hebben de fles alweer leeg gekregen.

 

Zondag.

 

Omdat we naar Teguise gaan voor een loop van 15km en dit niet bij de deur is, moeten we vroeger opstaan.”We” zijn Pascal, Nora, Myriam, Tony, Ronny, Dirk, Jean, Stijn, Christophe S, Kevin, C R en Ellen. Pascal en C R bepalen het tempo. Al dadelijk lossen Tony en Stijn, het tempo was iets te snel . Dirk, Ronny, Jean, Kevin en C R beginnen aan hun eerste 2000m. Pascal en ik laten ze gaan. Volgens Pascal duren de km's langer dan anders, hij heeft de avond ervoor te veel honing rum gedronken . Op km 7 staan Raph en Marc met de bevoorrading. Tony en Stijn stoppen er mee. Stijn is de nieuwe chauffeur en Raph gaat samen met Pascal en mij en samen met de dames voor de resterende km's. Aangekomen in Calleta de Famara, snel naar La Santa voor ons ontbijt. Namiddag geen training maar een uitstap naar Montanas Del Fuego, het nationaal park van Lanzarote. Speciaal voor Stijn doen we een rondrit met de bus en het was de moeite!!! Het avond eten was weer lekker, maar ja, met zoveel verschillende karakters, zijn er wel altijd die het ene of het andere niet lekker vinden hé.;-) Wat ben ik dan toch een gemakkelijke jongen, de paella was lekker!!! Hebben we daar ook honing rum gekregen, lekkere likeur?

 

Maandag.

 

Die ochtend loop ik maar 5km. Myriam daarentegen loopt met Patrick, Ronny, Raph, Pascal, Dirk, Jean en C R. Deze heren maken haar er op attent waar ze moet lopen en zetten haar uit de wind. Zoiets daar moet ik tot op de dag van vandaag nog altijd opwachten, dat die heren mij uit de wind zetten. Die lange met zijn stekelhaar (varkenskop) uit de walen, zegt altijd dat ik daarom juist ben aangenomen om hen uit de wind te zetten. Welke kapster heeft Jean zijn haar gedaan, jus 'n varkens kop? Na het eten krijgen we briefing over de namiddag training, 17km staat er op het programma. Hopelijk kan ik mijn kleine rechterteen oplappen (blaar) en zal ik het gaan uithouden; Stijn loopt niet door last van zijn knie en Tony zijn been is niet oké, Patrick heeft dan wel deze ochtend gelopen maar zal passen voor de namiddag training. Ik heb ondertussen ook vernomen dat ze mijne choco(etixx) zijn komen pikken, je moet maar durven. Volgend jaar bewaar ik hem bij mij op de kamer!!!! Ik ga op zoek of er iemand tape zou bij hebben, voor mijne teen mee in te draaien. Dirk, Dirk, dat was mijn reddende engel, hij heeft mijn teentje echt in de watten gelegd. De namiddag training, we zullen het Playa Blanca to Papagayo of Trail Papagayo noemen, dan heeft iedereen zijn zin. Bij deze training hebben we wel dikwijlser (=meer) stil gestaan dan normaal, om foto's te nemen en te genieten van de natuur. Soms moesten we stapvoets naar beneden en dan weer omhoog klauteren. En dan opeens lopen we op een naaktstrand. Wat Kevin opvalt is dat het tempo van Nora en Ellen plots naar omlaag gaat, daar ze hun ogen de kost geven aan menig klokkenspel. Wij mannen hadden minder chance, alé ik toch, het was daar erg moeilijk lopen omdat het zand ongelijk lag. Ronny liep met een camera en hopelijk gaan we achteraf daar iets mooi van te zien krijgen. Het zal ervan gaan afhangen of hij ook naar dat klokkenspel heeft gekeken of naar, ja iets anders hé. Hier en daar hebben we toch wat kunnen doorlopen, dankzij Kevin, die Pascal en mij aanmoedigde en ons erop wees waar we moesten lopen. Twee keer heb ik een Pietje gedaan, de beentjes laten rollen en dat terwijl ik nu ook voel, dat ik aan mijn linker kleine teen een blaar ga krijgen. Ronny, Dirk en C R lopen verder, terwijl Nora, Pascal, Jean, Kevin, Christophe S, Ellen en ik afkorten, Patrick sluit even later ook aan. Patrick zijn horloge zegt nog 1200m en we zijn er. Blij en toch voldaan zien we Marc en Raph, we eten en drinken iets en Jean en Pascal beslissen om 4km extra te lopen tot op de afgesproken parking. Pascal loopt tot dan meer dan 100km en dat verdient een applausje van ons. Na het avondeten vertelt Dirk een fantastische mop. BOOTJE NUMMER 6!!!!!

 

Dinsdag.

 

De dinsdag ochtend training pas ik, daar ik nu aan mijn beide kleine teentjes een blaar heb en ik wil ze sparen voor in de namiddag. Ik ben een goede eter, maar met wat ik heb gezien ben ik maar een kleine eter, ze. De namiddag training was formidabel voor velen van ons toch en dat onder een stralende zon. Myriam is technisch niet sterk bergaf daarom moeten we eventjes wachten op haar, terwijl wij kunnen kijken waar we naar beneden zijn gekomen. Kevin heeft veel naast Myriam gelopen en gezegd waar en hoe ze moest lopen en heeft haar aangemoedigd “kom op je kan het” en “je kunt het”. Op een ochtend training heeft Kevin veel verteld over zijn houding en weet ik wat nog allemaal en daar heeft Myriam stiekem naar geluisterd. Ik zelf ben dan ook wat meer gaan letten op mijn houding en vind voor mij persoonlijk dat het toch een meerwaarde heeft. Nog meer zieken in het team of in de groep. Marijke is ziek, er is zelfs een dokter aan de past moeten komen, hij heeft Marijke zelfs een spuit gezet, kan of kon den Raph dat niet? Die avond gaan we met 16 eten, maar Patrick voelde zich ook al niet goed en vraagt aan Marc of hij hem niet terug wil brengen naar zijn huisje. Gavina bestelt alleen maar een voorgerecht, waarvan grotendeels Marc eet. Na het eten vraagt Jean de sleutel aan Marc en gaat wat slapen in het busje, hij is moe(ons moe);-). Gavina en Marc zijn 32 jaar getrouwd en na zijn speech zegt Marc dat hij al de drank betaald en de dessert ook. Nog 'n dikke merci Marc en Gavina. Die avond blijven Tony, Stijn, Kevin, Pascal, Christophe S, Dirk en chauffeur Christophe R plakken zoals gewoonlijk ;-) ;-). Weet zelfs niet om hoe laat ze zijn naar huis gekomen, de honing rum was al op, waar zijn ze nog geweest, nog altijd niets van gehoord.

 

Woensdag.

 

De laatste training van onze stage, 15 km staat er op het programma. Vertrek om 07u15, met zessen zijn we, Ronny, Jean, Dirk, C S, C R en ik. Voor het eerst is er regen en wind. Het was de bedoeling om deze uit te lopen, maar het had al zoveel energie gevraagd in de andere trainingen en dan komen die blaren er nog bij, dat ik besluit om na 6,7km met Marc in het busje te stappen. Achteraf een goeie beslissing en zeker als je die tijden hoort achteraf en we gingen toch maar een gezapig tempo lopen. Die zijn toch niet heel goed in hun bovenkamer, weet Marc me te vertellen. Ik antwoord hem dat ik het weet, maar wat doe je er aan zeg ik;-). Jean vertrekt iets vroeger omdat hij het wat moeilijker heeft en dit de ganse stage al. Het was eigenlijk de bedoeling om aan een gezapig tempo te lopen, maar je weet wel hoe dat gaat hé. Marc en ik kijken nog een tijdje waar de mannen lopen, maar ze lopen meer en meer van de weg weg. Ze hebben Jean niet zo gemakkelijk kunnen inhalen. Marc tracteert mij op een tas koffie en ik sta verstomd dat deze maar €1,10 kost. We moeten doorgaan anders zijn de mannen voor ons daar en krijgen ze koud in de regen, merkt Marc op. Op het moment dat we in willen stappen zegt Marc “daar zijn ze”, C S, C R, daarna Dirk en Jean en Ronny ietsjes later. Het ging een gezapig tempo zijn, maar de laatste km's hebben ze gelopen aan 4min/km, de zotten.

 

In het kort iets over hoe de dagen werden gevuld.

 

Na het eten, briefing en meestal ging iedereen daarna zijn eigen gang. De vrouwen zonnen aan het zwembad en een boek. De mannen kaarten, dan met die en dan die. Den Jean daarentegen hield hem aan zijn zelfde patroon. Jean zag je pas terug voor de namiddag training, hij zonderde zich altijd af(choco) Anderen maakten dan weer een wandeling. Patrick en Ronny zaten dan ook weer eens samen om het over de estafette te hebben.

 

Met Patrick gaat het wat beter, met Marijke is het goed, ze mag vliegen, oef, stel u voor dat ze daar moest blijven;-). We worden uit het busje gegooid, maar sommigen wensen ons toch een goede vlucht, zo goed was de sfeer ;-) Onze vlucht heeft 45minuten vertraging, we hebben dus tijd voor een klein drankje. We hebben ook nog één voor één op de weegschaal gestaan waar ze de bagage op wegen, 77kg voormij met kleren aan natuurlijk. Over de andere hun gewicht ga ik mij niet uit laten, er moet nog een beetje privacy zijn. ;-) Goede vlucht gehad, daarna nog iets drinken omdat we moeten wachten op iemand die ook mee naar de oudste stad moet. In de taxi en bij het pas rijden, merkt Jean op dat hij al meer auto's gezien heeft op 5 minuten tijd, dan op de ganse stage. We keken er zo naar uit en het is alweer voorbij, brrr wat was het hier koud toen we aankwamen!!

 

Op stage liep ik elf van de dertien trainingen, 132,9km. In februari 278,6km, gemiddeld 9,9 per dag en gemiddeld 69,6 per week. Het is niet iets voor over te stoeffen, maar voor iemand met 2 gebrekkige knieën en niet meer van de aller jongste ben ik persoonlijk heel content.

 

Groetjes

 

Jo

Read more...

Januari: 2018 goed beginnen is de boodschap!

by

Er is alweer een maand om van het nieuwe jaar. We hebben 2017 mooi afgerond met een duurloop in Vechmaal en de organitatie was in handen van het toekomstige nieuw team ToJoPa.
Oja daarvoor hebben we ook nog een nieuwe Palukoloper van het jaar gekozen, door iedereen wel gekend.
En hebben we van onze trainer een schema gekregen dat we eigenlijk zouden moeten volgen, maar er zijn er hier en daar, ik ga geen namen noemen en wil vooral geen ruzie stoken ;-) die in het zwart of niet trainen. Hoe kan het anders dat er maar twee alle trainingen van januari afhaspelden.
Voor mij was het dikwijls afzien, 3x2000 op de Romeinse kassei met tegenwind pffff.
Een mooie duurloop in Maasmechelen liepen we met King Dirk en Queen Myriam en een traktatie van Larissa en Cas, sorry Cas, eigenlijk alleen van Larissa heb ik achteraf in de garage gehoord van u ;-)
3x overhaem, maar voor mij was het maar 2x, soms zijn er zo van die momenten dat je beter naar je lichaam luistert en dat helpt.
Tussendoor lopen we ook onze DL 10km en herstellopen.
' s Vrijdags duurloop en 's zaterdags Jeans Jekervallei en weer kopje gebruikt door met de meisjes te lopen, want op woensdag 17/01 staat er een duurloop van 15km aan 4'40 vlak op het progamma. Deze keer ben ik een tijdje met de mannen meegegaan, om dan toch maar af te haken en in mijn eentje mijn kilometers af te malen.
Ik heb wel iets verschrikkelijks meegemaakt tijdens deze tocht, toch zeker als je weet dat ze in Rutten achter je aan zitten. Ik mijn lamp al uitdoen vanachter en dan kom ik tot de conclusie dat mijn lamp van voor op de verkeersborden schijnt. “Even uitdoen Jo!” en de weg links inslaan om niet meer zichtbaar te zijn. Oef ik zie geen lampjes meer achter mij, het waren er veel hoor; Af en toe flikkerde er iets, was dat Pietje zijne kletskop of zijn lange grijze haren die wapperden en achteraf bleek dit zo te zijn. Pietje wist niet dat ik op dat moment zeer sterk aan het lopen was tegen 4'20. Daarna ben ik de groep op Overhaem in de tegengestelde richting toevallig tegemoet gelopen, dit wist ik natuurlijk niet.

De 8x800 waren ook zwaar, op de voorlaatste ben ik pas fatsoenlijk kunnen doorgaan tegen 3'15 en de laatste 3'09.
Vrijdag 26/01 zijn we maar met drie, nadat we Christophe Roosen achtergelaten hebben, 'we' zijn Larissa, Jean en ik.
Zaterdag 27/01 staat Guigoven op het programma, we zijn met een hele bende aan het Rode Kasteel: Piet, Marina, Patrick, Nora, Pascal, Jan, Myriam, Ronny N, Tony, Jean, Ronny H, Fabien, Cas, Gert, Dimitri, Christophe R en ik en natuurlijk himself niet vergeten, die ons dit allemaal aan doet, Jefke! ;-) Het geeft een mens wel meer energie als je die kerels zo voor je ziet vlammen, de tweede keer heb ik voor mijn doen ook wel door gevlamd en was ik content dat ik Neuki achter me liet ;-) ;-)

We weten ook allemaal hoe je Palukoloper van het jaar kan worden dit jaar, een nieuwe formule hebben ze uitgevonden (het bestuur) het gaat iets moois worden als iedereen er kan mee lachen.

De maandag alweer op training en nog eentje te gaan en dan hebben Christophe R en ikzelf geen enkele gemist en daar deed ik het persoonlijk ook voor. Vooral voor mijn eigen.

En zo kwam dan woensdag 31/01 de laatste training van januari en als ik mij niet vergis 6x1000, ik deed deze met Ellen en het waren er 7 voor mij.

Ik liep dit jaar in januari 97km meer dan januari vorig jaar en het is niet voor dit of dat, maar je moet het toch maar doen met zulke gebrekkige knieën.

Ik moet iedereen bedanken die voor mij gekozen heeft voor de nominatie van januari, maar begrijp andere hun keuze en zal ze daar door ook niets verwijten en even dikke vrienden blijven, we moeten iedereen zijn keuze respecteren ook al komt ze van over de andere taalgrens ;-) ;-)

En zo kijk ik verschrikkelijk uit naar Lanzarote en ik niet alleen!

Doei!!!!

Read more...

Emoties zijn het mooiste van de sport.

by

Throwback 17 december 2016.

Emoties te over op deze dag door de ongelooflijke eer die de vrienden van Team Paluko me toekenden.
In het jaar dat de blessures me eindelijk zover kregen te stoppen met wedstrijdlopen en de super emotionele slotwedstrijd in Montenaken, zorgden deze mannen en vrouwen voor het absolute hoogtepunt van 2017 tijdens ons eindejaarsetentje.
Met een geweldig filmisch overzicht waarin vrouw en dochter een hoofdrol speelden en Team Paluko me met fantastische herinneringen van de voorbije jaren terugflitsten in de tijd, waren de tranen niet meer te bedwingen.
De stiekem (tot op een bepaald punt) opgenomen film tijdens de Turbinekesloop was echt genieten.
Ik was al enkele keren “gepakt” door het team, maar wat ze klaarspeelden met ene Frederick van Lierde sneed me echt de adem af.
Een boodschap van een van de grootste duursporters van België om me geluk te wensen met het weinige lopen dat nog ging komen en het veelvuldiger fietsen: kippenvel en krop in de keel!
Dat is enkel mogelijk bij een vriendenteam.
Om alles te onderstrepen komt dan ineens een mysterieus verdwenen loopschoen terug tevoorschijn. Verguld en met “Lifetime Achievement Award”-plaquette.
Als klap op de vuurpijl verkiezen de teamleden me dan nog als Palukoloper van het jaar. Een erkenning die ons team jaarlijks uitreikt aan het meest verdienstelijke teamlid.
Een paar maanden voor dit feestje kwam ik bij Christophe Roosen aankloppen met het idee om mijn echtgenote een aandenken te laten maken waarop alle namen van de vorige winnaars zouden komen en die een jaar bij de nieuwe winnaar mocht staan. Dat werd een geheimpje tussen Christophe en mezelf. Wist ik veel dat ik hem terug mee naar huis zou moeten nemen.En dit jaar, op 9 december, was er de nieuwe editie van ons eindejaar Teamfeest.
Lekker eten, geweldige sfeer, goedgezinde vrienden onder mekaar.
Voor 2018 staan er weer heel wat dingen te gebeuren in ons team.
Onze buitenlandse stage, dit jaar in Lanzarote, wordt zeker weer een hoogtepunt.
De weekendstage in april te Blankenberge, samen met FitHappens, zal ook weer memorabel worden.
Dit moet leiden tot heel mooie resultaten in 2018.
Met een nieuwe aanpak van de trainingsprogramma’s en begeleiding van onze atleten is het succes bijna gegarandeerd.
Vast onderdeel van deze avond is natuurlijk ook weer de verkiezing van Palukoloper 2017.
In een gewijzigde formule met nominaties kwam uiteindelijk een duidelijke winnaar naar voor.
Hij werd genomineerd vanwege zijn niet aflatende inzet voor Team Paluko en het verpersoonlijken van de spirit van de Feniks: steeds weer uit de as verrijzen. Plak daarbij nog een marathondebuut
Sub 3hr en dan is alle twijfel over het gerechtvaardigd zijn van deze keuze weg.
Hij mag nu een jaar kijken naar de buste waarop de namen van alle Palukolopers van het jaar sinds 2012 staan.
Proficiat Christophe Roosen. Ik hoop dat je met evenveel plezier als ik,  een jaar lang naar de buste kan kijken.

En dan is het nu tijd om de loopschoenen aan te trekken en te gaan trainen allemaal.
Loop ze!

Raph

Read more...

Vijf keer naar de hemel en terug!

by

28 oktober, een datum waar we al even naar uitkijken met het team.  Jaja, lopers kijken uit naar een dagje van afzien!  ;-)

We trekken naar Namen vandaag voor de Citadelrun, een hoogtetraining die we ook vorig jaar al voor onze rekening ‘namen’!  Cas zet zijn tanden in deze organisatie, we kunnen terecht in de kazerne waar hij werkt en het parcours is hem dus niet onbekend.  Hij traint er geregeld en neemt ons graag een keer per jaar mee op sleeptouw om onze spieren en vooral ons karakter een uitdaging aan te bieden. 

We krijgen een divers spectrum van opties voorgeschoteld dit jaar! 

Ofwel loop je (net als vorig jaar) de heuvel op langs Route la Merveilleuse en daal je af langs een bospad, herhaal dit drie keer en je gaat naar huis met de titel ‘Cinglé du Citadel’!!

Op je horloge staan dan zo’n slordige 17.5km met 340hm! 

Heb je zin in de titel van ‘Forestier du Citadel’?  Dan staat er na de drie beklimmingen nog een extra beklimming op het programma!  Niet langs Route la Merveilleuse deze keer, maar langs een bospad dat steil(!) de lucht in gaat (sjtijl om te doen zur!! Inside joke… begrijpen wie begrijpen kan ;-) )  Je steekt bij deze 22.5km met 460hm in je benen!

Voor wie dan nog niet voldaan is, kan beroep doen op de titel van ‘Galérien du Citadel’ maar moet daarvoor nog een keertje extra naar boven.  Langs een pad van kasseien, grind, tunnels, trappen en modder!  Zottekes, maar je kan nadien wel 27km met 740hm aan je palmares toevoegen!  Staat mooi op je CV, niet? ;-)

Om 07.45u in alle vroegte en donkerte staan we mekaar op te wachten op de Motten, om met een militaire stiptheid om 07.55u te vertrekken!  We verdelen ons in de auto’s en de fun kan al onmiddellijk beginnen!  Plezierig is het altijd als we er allemaal samen op uit trekken!  Na het nodig gegiechel en gegibber komen we om 09.00u (net zoals gepland) aan in de kazerne en de sporttassen krijgen een plaatske! 

Tijd voor een ‘stresskaksken’ krijgen we niet!!  Want al onmiddellijk staat de iets oudere tweelingbroer van Cas ons op te wachten! 

Kolonel Castaarmans geeft ons kordaat (en met de pollepel in de hand)  de nodige instructies over het verloop van de training en de rest van de dag!  We krijgen een plan van het parcours voorgeschoteld en onze opdracht wordt al snel een stuk duidelijker!

Het doel is zo klaar als een klontje:  de vijand, alias de vele hoogtemeters, verslaan!  We krijgen de opdracht dat in twee teams te doen, zodat ieder team het gevecht op zijn eigen tempo kan strijden!!  Binnen elk team neemt elk individu dan nog eens zelf de beslissing tegen hoeveel hoogtemeters hij of zij vandaag wil opboksen!!  Maar gevochten zal er worden!!  Voor zover is duidelijk!! 

Na de briefing krijgen we nog exact 5 minuutjes de tijd om trainingen uit te doen, de juiste schoenen aan te doen en nog eventuele overtollige kilootjes te gaan lozen!!  Ja, stresskakskes zijn nu wel toegestaan!  Snel dan wel, want in ‘den oorlog’ is er geen tijd te verliezen!!  ;-) 

Nog even een groepsfoto nu er nog geen gesneuvelden zijn!! Straks is het misschien te laat…

En dan vertrekken we van op het paradeplein (de speelplaats volgens sommigen;-) ) richting strijdtoneel! 

We weten waar we aan toe zijn, aangezien we vorig jaar deze strijd ook gestreden hebben, maar toch vertrekken we weer met de nodige kriebels… 

Aan de voet van route la merveilleuse wensen we mekaar nog even veel succes en begint ieder aan z’n gevecht tegen de vijand, die moet en zal neergehaald worden!!  Ieder op zijn eigen kracht, maar toch samen, dat is nu eenmaal de sterkte van ons team!! 

Zoals afgesproken komen we in twee groepen aan boven aan het theatergebouw!  De vijand heeft bij deze met een eerste aanval te maken gekregen en beseft dat team Paluko een stevige strijd aan het leveren is!  Beide teams wachten mekaar hier op om nog even een plaatje te schieten, een eerste overwinning is binnen!!  Daarna dalen we voor het eerst af door de bossen richting tweede aanval!! 

Vanaf nu doet elk team het op eigen tempo en bestijgen we de vijand een tweede keer!  En de feniksvleugels liegen er niet om, we vliegen naar boven!   De ene al sneller dan de andere, maar toch samen!  Dit doet niemand ons na!

Na de tweede aanval profiteren we even van het uitzicht dat onze vijand te bieden heeft, en dat maakt zelfs de luidruchtigsten onder ons een beetje stiller… 

De derde keer omhoog en het blijft waanzinnig om te doen met onze bende!  We geven mekaar vleugels en blijven mekaar aanmoedigen!  We hebben op die manier ontzettend veel aan elkaar! 

En wat een steun ook van Raph, die ons met de fiets begeleidt en voor bevoorrading zorgt op de momenten dat we daar nood aan hebben!   Merci daarvoor, makker!! 

Nu en dan eens lachen naar de camera van Marc, die voor de meest prachtige foto’s zorgt!  Dank je wel, Marc, ze zijn prachtig!

Wat moet het een ‘impressionant’ zicht zijn om ons hier in groep te zien lopen in onze outfits!!  (ofwel denken we dat alleen maar zelf en denken anderen eerder iets als:  ‘wat een gek idee van die kanarietjes om deze berg op te willen lopen…’ J  In dat geval misschien maar heel goed dat ze niet wisten dat we dat vijf keer van plan zijn vandaag! ;-) )

De derde aanval en iedereen heeft het met het grootste succes overleefd, de Citadel heeft het geweten, oh ja!! 

Proficiat allemaal, we mogen vanaf dit punt onszelf de titel ‘Cinglé du Citadel’ toekennen! 

Team A en team B wachten mekaar ook hier weer gedeeltelijk op!!  Gedeeltelijk, want vanaf hier scheiden de wegen zich een beetje!  De meesten hebben op dit punt hun vooropgestelde strijd gestreden en trekken terug naar beneden voor een welverdiende rust en douche…  Maar er zijn nog zes vrienden die verder willen strijden  en nog meer hoogtemeters te lijf willen gaan!  Zij trekken terug naar beneden vol goede moed!! 

Eens daar wordt het dubbel zo spannend.   Tot dit punt kenden we de route nog van vorig jaar, maar vanaf nu staat er vernieuwing op het oorlogsplan!  Niet enkel Route la Merveilleuse moet eraan geloven… 

Wil je de titel van ‘Forestier du Citadel’ in je rugzakje mee naar  huis nemen, dan is het nu tijd om het bos in te trekken en dit terrein kennis te laten maken met onze loopschoenen!  Vanaf nu wordt het ook wel heel duidelijk waarom er ons aangeraden werd om onze trailschoenen vanonder het stof te halen!  

Een ‘pad’ kan je dit niet meer echt noemen!  We klimmen via Tienne Des Biches…  Dit is pure survival!  De vijand geeft zich niet zomaar gewonnen, zo blijkt, hier moet hard gewerkt worden om de hoogtemeters in de benen te krijgen!!  Hartslag omhoog, ademhaling omhoog, pijngrens omhoog, tempo omlaag…  Lopen lukt hier op stukken echt niet meer, klimmen en klauteren is een betere benaming.  Maar ook in deze omstandigheden laten we ons als team niet kennen. We sleuren mekaar erdoor, en in deze omgeving mag je dat gerust letterlijk nemen!!!  ;-) 

Maar wat een prachtige omgeving…  Bossen, rozentuinen, kasteeltjes, theatergebouwen…  noem maar op, we komen het op ons oorlogspad allemaal tegen, en het is magnifiek!!  Terwijl we aan het afzien zijn (voor sommigen toch) kunnen we toch blijven genieten van al het moois dat deze streek ons te bieden heeft!  We komen op deze manier van strijd voeren op plaatsen waar je nooit zomaar zou komen en dat beseffen we wel!!  We glunderen, stralen, lachen en blijven plezier maken!  Een zalige voormiddag…  Nog een paar afdalingen en beklimmingen en die brengen ons voor de vierde keer op rij boven in de hemel!! 

De voorlaatste afdaling nu, en net als de beklimmingen verschilt ook deze van de vorige drie keer!  Eens beneden maken we ons klaar voor de vijfde en laatste beklimming, als ‘Forestier’ gaan we nu op pad voor de titel van ‘Galérien’! 

Alle zes, geen enkele van de zes geeft zich hier gewonnen!  (Zou het karakter zijn?  Of zou het komen door het feit dat we ‘de-dood-met-de-sabel ‘ voorgeschoteld krijgen als we nu nog deserteren? Wie weet!)

Dit keer staat er een pad van vooral kasseien en trappen op het planning!   Makkelijker wordt het er niet op, laat dat duidelijk zijn, elke beklimming wordt in kilometers wel korter, maar dat wil in evenredige zin dan ook weer zeggen dat de wegen steiler en steiler worden!!  Met al ongeveer 20 km in de benen dus geen lachertje!  Maar moedig beginnen we eraan en we houden de meute samen!   Tunnels…  trappen…  kasseien…  een halloweentocht…  mensen met gekke blikken…  we passeren het allemaal!  Met de nodige omwegen, door een halloweentocht die dag, bereiken we de top voor de laatste keer!  Maar dit is nog niet hét einde…  Daar moeten we nog even verder voor!!! 

We trekken richting beneden en na de laatste kleine ‘hellingskes’ (die op dat moment ook wel een Mount Everest op zich lijken) komen we aan bij de bekroning op onze arbeid!!  DE SCHILDPAD! 

Al uren horen we er verhalen over en weten we waar hij ongeveer moet staan!!  Nu zijn we er!!  Dit is de plaats waar er geen enkele hoogtemeter nog in onze weg ligt!!

We hebben ze één voor één klein gekregen, vertrappeld, crushed like a worm (om het op z’n ‘Bravehearts’ te zeggen!)! 

WE HEBBEN GEWONNEN!! 

De Citadel zal geweten hebben dat team Paluko er vandaag aanwezig was!!!  Oh ja!!! 

Na een overwinningsfoto samen met de schildpad en zes ‘Galériens’ op een rij voelen we ons een beetje de Goden van de Citadel!  En met dat goed-gevoel dalen we voor de laatste keer af om dit keer vol trots terug richting kazerne te lopen!   Het moet ook even gezegd dat deze laatste afdaling ook wel echt de mooiste was!! 

Onze oorlogsvoering zit erop, na iets meer dan 2u30’ is het tijd…  de thuisbasis wacht! 

En ze wachten met de meest heerlijke warme chocomelk ooit!  Een beter recupedrankje hadden we ons niet kunnen wensen!  Ware het niet dat Vicky en Marijke ook nog voor ‘gesmeerde pistolekes’, bananen, chocolade, wafeltjes...  gezorgd hebben!  Een heerlijk buffetje hebben ze voor ons klaargezet en dat smaakt enorm nu!  Na de strijdlust was er nu de eetlust!! 

Dank je wel, dames, om zo goed voor ons te zorgen!!! 

Een welverdiend doucheke en we kunnen terug huiswaarts keren om onze overwinningsroes uit te slapen!!  Dat hebben we wel verdiend na deze strijd tegen de vijand!!  De mensheid mag op zijn beide oren slapen: team PALUKO stond er!!

Rest er ons nog één ding!!

De man bedanken die deze prachtige training en dag voor ons uitstippelde!  Merci Cas!  We zijn er stuk voor stuk sterker uit gekomen, je hebt dat super gedaan! Uren werk aan het uitstippelen van de route en het idee, maar het was dan ook dik de moeite waard!  Het was AF! 

Greetz! Team PALUKO!!

Read more...

‘Den halve’ van Eindhoven!

by

Of ik een ticket wil overkopen voor ‘nen halve’?  Tja… dat moet je mij maar vragen he!  NATUURLIJK zie ik dat zitten!  J 

Voila dan, zo ineens staat er ‘nen halve’ op de planning.  Eindhoven nog wel!  Een specifieke voorbereiding zit er niet echt in met de Victors Cup wedstrijden op de planning, maar ca va…  Hem uitlopen zal wel lukken zeker…  Welke tijd ik voor ogen heb?

Tja…  mijn pr op de halve marathon is nog niet gezet, heb nog nooit een halve marathon als wedstrijd gelopen…  Tijdens de marathon in Maastricht zat ik op om en bij de 1u35’ op die afstand.  Dus iets sneller finishen, tussen de 1u30’ en 1u32’, is een mooi doel! Dan zou ik een gemiddelde van 4’20”/km moeten aanhouden en dat vind ik netjes.  Sneller willen gaan is te hoog gegrepen!

 ’s Morgens opgepikt door Cas en dan richting Maasmechelen om Lindsay op te halen, ze loopt ook mee, dat maakt dat we met drietjes aan de startlijn gaan staan. 

Onderweg nog even stoppen aan een ‘random’ tankstation om nog wat grammetjes te verspelen (om het mooi te zeggen… J ).  En we schieten met vier in de lach!!!  (Bart, één van de broers van Lindsay is er ook bij…) 

Dit station heet toch wel ‘On the run’ zeker!!!  Dit kan alleen maar een positief voorteken zijn!  Fotootje kan hier niet ontbreken… 

 Nummers ophalen in het beursgebouw, aankleden (lange of korte mouw?  Twijfel, twijfel…  de lange dan maar…), alles op z’n plaats zetten, borstnummers recht hangen, opnieuw, opnieuw en opnieuw…  Die dingen hangen nu eens noooooit helemaal goed hé seg…  Storend…  Net als mn veters…  Nog zo iets waar ik me op fixeer voor een wedstrijd.  Ik fiks het altijd om één veter vaster te doen dan de andere…  Eens ik daarop begin te letten maak ik mezelf zot door ze tig keer opnieuw los te doen en te strikken….  Ook hier dus: opnieuw, opnieuw en opnieuw…  tot vervelends toe!!  Erger me er kapot aan, maar kan het dan toch ook weer niet laten… 

 Ok, tijd om de tassen af te geven en richting start te gaan!  Het volk volgen is de boodschap!!  Want het zijn er veel…  ongelooflijk, Mekka in Eindhoven!

Cas besluit nog even op te warmen, Lindsay en ik beslissen dat niet te doen…  het is bijna tijd en ik zou te nerveus worden moest ik pas op het laatste momentje het startvak induiken…  ik beslis dan van de eerste kilometers mijn opwarming te maken!  Ik start in startvak A, om 13.30u.  Nog rap de laatste kledingstukken uitspelen en in Barts rugzak proppen en hopla, startvak in en wat naar voor…  whoop whoop, nog tien minuutjes voor de start.  Lindsay trekt naar haar startvak, ze vertrekt om 14.00u!

Cas niet meer gezien, dus we vertrekken alle drie in ons uppie voor het 21.1 km lange avontuur!

 En hupla…  heb je m weer…  de veter…  eentje zit te vast…  voet op het dranghek en losmaken, opnieuw te vast!  Niet goed… Opnieuw…  opnieuw… en opnieuw…  ik vraag me af hoe ‘autie’ mn medelopers me vinden als ze dit aan t volgen zijn…  Maar hey…  als ik daar, op drie meter van me, ineens een vrouw (oh nee, twee) naast een boom met haar broek op haar enkels zie zitten…  dan besluit ik dat ik toch maar liever bekeken word omdat ik mijn veters 100 keer los maak, hoor! J

De speaker maakt ons klaar, hij spreekt ons toe, hij maakt ons warm, hij zegt dat het nog 3 minuten zijn…

En idd, iets later weerklinkt er een schot en vertrekt de meute voor een tocht van 21.1km, mijn eerste halve marathon is van start! 

 Het volk verdeelt zich en ik loop aan een tempo van 4’20” zoals gepland…  al snel wordt dat 4’15” maar het voelt dik ok… 

Veel volk voor me, nog meer achter me…  en nóg meer naast me…  ongelooflijk hoeveel supporters er hier afgezakt zijn!  Leuk wel!! 

Het rolt…  het rolt netjes aan een constante van 4’10” à 4’15”, nu en dan even 4’20”, dus helemaal volgens schema!  Iets sneller om eerlijk te zijn…  Als ik dit maar ga volhouden…  Maar het voelt leuk, het voelt soepel en het bolt… 

Glad wegdek wel…  ik bedenk me de eerste kilometers dat het hier wel erg gevaarlijk is voor valpartijen…  (Een mens moet zich ergens mee bezighouden anderhalf uur lang natuurlijk!)

Er speelt ook een beetje een kat-en-muisspel met een vrouw voor me…  oh nee, achter me…  och…  terug voor me…  Maar ik beslis me daar in deze wedstrijd niet mee bezig te houden! 

Ik ben hier namelijk louter naartoe gekomen om te testen wat ik persoonlijk waard ben op een halve marathon, en niet in wedstrijd te gaan met anderen!  Just me, myself and I dus.

Dus of ze nu voor me, achter me, of naast me loopt, het kan me eerlijk gezegd dit keer geen barst schelen!! 

Km 10 en een kletske en we zijn in de helft!  Het rolt…  het rolt ok!  Gemiddeld tempo: 4’13”!  Dik ok!!

Km 12 en uit het niets komt er een man rechts naast me lopen en zegt:  ‘Juffrouwke, versnellen kan nog altijd, hé!’

Met verbazing kijk ik hem aan en vraag me af waar hij het over heeft.  ‘Welke tijd wil je lopen?’

Ik vertel hem mijn doel en hij begint me daar zowaar een beetje onder mijn voeten te geven… 

‘Tja… dan loop je veel te snel!  Ik ga voor een tijd tussen 1’27” en 1’29”, jij loopt je kapot hier!’

Ik kijk hem aan en beslis hier verder geen energie aan te verspillen…  het enige wat ik nog doe is ogen trekken naar de man links van me…  die heeft het ‘gesprek’ namelijk mee gevolgd en kijkt me aan met ogen die boekdelen spreken, het moet iets in de aard van ‘waar-moeit-die-zich-mee’ geweest zijn dat we in 1 blik uitwisselden!

Ach ja…  verder maar weer!  Waar waren we…  Ah ja…  ‘nen halve’

En we zitten op km 16 zoiets…  en vanaf hier begin ik me bezig te houden met tellen…  je moet iets doen hé…  Mijn gemiddelde tempo ligt nog steeds op 4’13” en dat voelt goed…  Volgens mijn berekeningen zou ik met een tempo van 4’15” op exact 1u30’ binnenkomen?  En vanaf hier begint dus het rekenwerk naar de mogelijkheden?  Kan ik dit nog volhouden en finishen onder die grens?  En zo ja, tot welk tempo mag ik dan maximaal afzakken?

Och daar se…  mevrouw van het kat-en-muisspel komt weer voorbij!  En het valt me nu op dat ze een coach op de fiets mee heeft.  Coach?  Haas?  Wie zal het zeggen?  Mag dat wel?  Maar het maakt me echt geen fluit uit!!  Als ze t zo wil spelen, doet ze maar!  Ze neemt een voorsprongetje van een 50tal meter, dus het is bij deze echt wel duidelijk dat het haar doel is om voor me te eindigen!  Ach…  ik gun het haar!  Wat doet het er toe op zo’n grote wedstrijd, we moeten hier nu eenmaal niet denken dat we hier wonderen kunnen verrichten!

Elke komende km doe ik de berekening nog eens opnieuw!  Het maakt het wat aangenamer om de tijd om te krijgen zo alleen, want ik zit niet in een groepje dat zich spontaan soms vormt!

Waar ik me ook wel mee bezig houd is de marathonners een hart onder de riem proberen te steken!

We lopen namelijk op hetzelfde parcours…  het tweede deel van hun parcours is het deel dat ook wij afhaspelen vandaag!  Dat maakt dat er nog marathonners op het parcours bezig zijn!!  Zij zitten hier ver in de 30 km en dat is er bij de meesten nu duidelijk aan te zien…  Ze lopen, manken, wandelen, strompelen…  en ik zie mezelf weer bezig…  die laatste kilometers zijn afzien!  Ik heb dan ook ontzettend veel ontzag voor ze, en probeer dat te tonen door een duimpje, een schouderklopje of een kleine aanmoediging!  Hoop dat het ze deugd gedaan heeft! 

We rollen verder… tempo blijft mooi!  4’10” – 4’15”…  Netjes dacht ik zo…

Km 19 en we zitten terug dicht bij het centrum!  En daar is madam met de fietser weer…  Ze heeft het zitten precies…  totaal ‘naar de haaien’ en ik loop haar vlotjes voorbij aan mijn tempo van 4’05” dat ik even geleden aan kon nemen!  (Hey seg, had nog wat over en dacht… zet het maar in… speel je troeven uit… tja…)

Ik hoor haar coach/haas nog een beetje grommelen en hij vertelt haar dat ze me terug moet inhalen!  Het was dus echt wel het doel om me voor te blijven…  Helaas…  k had het haar wel gegund, maar hey, sneller is sneller…  En ik heb nu eenmaal nog wat over om de laatste kilometer sneller af te leggen dan de vorigen…

Doordat ik mijn tempo een tijdje geleden heb kunnen versnellen zie ik nu op een paar 100 m voor me meneer met het blauwe T-shirt ook weer!  Die betweter daar, je weet wel, die wat denkt te weten hoe snel ik moet en kan lopen…  Hij die mijn lichaam beter kent dan ikzelf…  Hij die mijn tempo eens even zal bepalen…  Die daar!! 

(En ja…  je voelt hier enige frustratie, je beeldt het je niet in!  ;-) lol)

En eerlijk!!  Ik vind het zalig dat hij niet zo heel erg veel voor me ligt hier!!  Neh!!! 

Km 20 en we lopen midden in het centrum nu!  Riiiijjjjeeeeenn dik staan de mensen hier de roepen en te tieren, op elke hoek hoor je je naam en daar heb je die feniksvleugels weer!  Het is op deze manier echt niet moeilijk om mn tempo van 4’05” vast te houden!  Het is ook hier dat ik een man met een ballon passeer. Hij is de pacer voor 5u op de marathon!!  Nu groeit mijn respect voor de mensen die ik passeerde nog meer!!!  5u en meer lopen aan 1 stuk!!  Ik doe het ze alvast niet na!!!  Super mannekes!!  Chapeau voor elk van jullie!!

Km 20,5 nog even gek doen voor de foto! 

Km 21 en de finish ligt vlak voor me!  Ze komt dichter en dichter…  en ik ben er wel blij mee!! 

Yes!!  Over de lijn!!!  Ik finish hier mijn eerste halve marathon en klok af op 1u28’37” goed voor een gemiddeld tempo van 4’11”!  Zooooooo tevreden mee!!!  (Achteraf gezien goed voor een bronzen plaats in de catergorie 35+!  #beetjetrotstochwelhierineindhovendatteverwezenlijken)

Maar voor ik tijd heb om dit even te laten bezinken krijg ik een microfoon onder mijn neus geduwd en een camera vlak ervoor!!!  Zonder nadenken begin ik aan mijn allereerste interview!!  De vrouw aan de andere kant van de microfoon vraagt me wat ik er van vond!  En zoals de meesten van jullie wel weten heb ik het nu eenmaal niet zo heeeel erg moeilijk om uit mijn woorden te komen!! ;-)   Al moet ik na dat interview wel heel hard lachen om deze situatie!  Ik…  een interview en straks misschien op de Nederlandse tv…  onwaarschijnlijk…

Ik loop verder de uitloopzone in, want het is hier dat ik met Cas heb afgesproken.  Ik zou namelijk behoorlijk verloren lopen moesten ze me daar alleen laten.  Ik sliep nog toen ze het oriëntatievermogen uitdeelden, voor zover is duidelijk!!

Daar staat hij, naast Bart, die zich aan de andere kant van de herasrekken bevindt!  Ze willen me feliciteren, maar daar heb ik nu even geeeeeeen tijd voor!  Ik heb namelijk nog een missie, ik heb nog een appeltje te pellen met iemand!!  Woman with a mission!  Aan de kant allemaal!!! 

Het is van hier af dat ik op zoek ga naar meneer met het blauwe T-shirt!!!  Oh hell yeah!!! 

Ja doe maar op, Vanherle, maar doe eerst iets aan, veel te koud om zo te blijven rondlopen…  alé dan, trui even over mn rug gegooid en ju…  zoeken nu!

Daar heb je ‘m…  Of niet!  Verdorie, ik ga nu toch nog wel weten wie dat was zeker?  Ik stap op een man met een(!) blauw shirt af en vraag hem of hij het was die me aansprak tijdens de wedstrijd!

Awel…  ‘diene mens’ is diep gegaan precies, hij bekijkt me met ogen van een half dode en ik besef dat deze man niet meer weet aan de voorkant dat hij zijn achterkant ook mee heeft vandaag… Hij is het dus duidelijk niet!! 

Daar!!!  Ik weet het zeker, daar heb je hem!!  Dé(!) man in het blauwe shirt!!  Ik kan het écht niet laten en stap stevig op hem af!!  Al de trots in mijn lijf neemt de bovenhand nu!

‘Dag meneer, ik wil je even laten weten dat ook meisjes kunnen finishen in een tijd tussen 1u27’ en 1u29’, net als jou! Ik dacht dat u dat misschien wel even wou weten!’

Ik moet zeggen dat hij vrij verbaasd op keek toen ik hem zo direct aansprak, maar hey… dit moest even gebeuren!!  Don’t mess with a girl who runs 13.1M just for fun!

Nu zijn ego eventjes gedeukt is, en zijn verbazing half verteerd, wenst hij me dan toch proficiat!!

‘Merci daarvoor, meneer!’  ;-)

Ok…  dat is gebeurd en ik moet zeggen dat het eventjes deugd deed!

En dan nu tijd om zelf even te beseffen dat ik een goede wedstrijd liep en dat ik nog niet aan mijn plafond zit!!  Voel aan alles dat er nog meer in zit dat eruit wil, en dat gevoel is zalig!!! 

Al rillend stappen we naar de geïmproviseerde douches, want koud is het wel na de wedstrijd, zo nat van het zweet!  Die douche is dus welgekomen!!  Niet alleen voor mezelf maar ook voor Cas en Lindsay die allebei ook een schitterende wedstrijd liepen!!  Proficiat vriendjes!!  Top gedaan!!

Het volgende op de planning?  Blijven trainen!  Ik zie jullie dus: on track!! 

And for us ladies:

‘Look like a girl…  Run like a beast!!’

Dikke kus x

Larissa

Read more...

IRONMAN 140.6 MAASTRICHT

Het is vandaag exact 9 weken geleden ... en het lijkt alsof het gisteren was : de ultieme triathlon, de crême de la crême, het neusje van de zalm, de Ironman 140.6 ..

Ik moet eerst even iets bekennen. Voor sommigen is het allicht geen verrassing. Als ik over een wedstrijd niet helemaal tevreden ben kan ik er met de beste wil van de wereld geen verslag over schrijven. Het knaagt dan langs alle kanten omdat het om één of andere reden niet liep zoals ik dat wilde .. vooral wanneer het mijn eigen schuld is. In dit geval knaagde het twee maanden. Ik wilde dan ook zo snel mogelijk verder naar een ander doel. De Cinglé du Mont Ventoux was geen vakantie .. het was therapie – net als het schrijven van dit verslag. Het heeft dus twee maanden geduurd alvorens ik er ook maar aan dacht om dit verslag te beginnen schrijven. Ik kan nu wel zeggen dat ik er (bijna) over heen ben en dat ik kan terugblikken op een mooi seizoen.

Een relaas over de mooiste en zwaarste race waar ik tot nu toe aan deelnam .. in de tegenwoordige tijd alsof ik het opnieuw beleef.

Op donderdag 3 augustus moet ik mezelf serieus inhouden om niet onmiddellijk na het werk al naar Maastricht te rijden. Het Ironmancircus staat er namelijk al en de roep klinkt bijna onweerstaanbaar. Toch weet ik het volwassen kind in me te bedwingen en blijf ik wijselijk thuis in de zetel zitten om de benen wat rust te gunnen .. ik zal ze ongetwijfeld nog nodig hebben. Maar de dag erna ga ik des te enthousiaster richting Het Griend in Maastricht om er de sfeer te gaan opsnuiven en vooral om er mijn startnummer en startpakket te gaan ophalen. Loopmaatje Larissa is ook van de partij en deelt in mijn uitgelaten enthousiasme en ongeduld. In het pakket zitten : “de witte zak”, “de blauwe zak”, “de rode zak”, een badmuts en een über-coole rugzak van het evenement. De dame aan de registreerbalie wil me twee gekleurde polsbandjes aandoen : eentje dat iedereen zal dragen om overal toegang te krijgen en dat dient om het dagelijkse pastabuffet à volonté te mogen nuttigen .. het andere wijst er iedereen op dat dit mijn eerste deelname aan een IM140.6 zal zijn – “dat ziet ge van hier” klinkt in mijn hoofd. Het verbaast Larissa dan ook niks dat ik dat laatste bandje liever wegmoffel in mijn broekzak. Ik weet me ook nog vlug aan te melden bij het tri-team program standje waardoor ik met een zilveren badmuts, in naam van ZLTC, zal starten en niet met de standaard witte badmuts. Het registreren van ZLTC als tri-club maakt dat onze prestaties in het clubklassement van IM Maastricht en andere IM’s kunnen worden opgenomen. Even verifiëren of Davy Metten ook als ZLTC’er geregistreerd werd – neen ? “Zet het er maar bij dan juffrouw ! En geef zijn badmuts maar aan <<moi>> !” Een half uurtje later kom ik Davy dan ook tegen samen met Kevin Stazack. Na een bezoekje aan de merchandise tent en het marktje, keer ik huiswaarts met reeds enkele felgegeerde aankopen op zak. Nervositeitsmeter : nul.

Op zaterdag gaat het terug richting Maastricht om de fiets in te checken. Hij is er klaar voor en blinkt al even hard als ik. Last minute weet ik nog een uiterst handig tasje op de kop te tikken dat op mijn kader zal komen te hangen, gevuld met een paar stevige energierepen. (FOUT N°1) De fiets gaat binnen op Het Griend samen met de blauwe en de rode zak. In de blauwe zak zit namelijk mijn fietskledij en de rode bevat mijn loopgerief. Eens dat alles achter de rug is wordt het verder genieten in de aanloop naar D-day. De verplichte veiligheidsbriefing vertelt ons niks nieuws en dus is er rust in mijn hoofd : geen last minute verrassingen .. i-de-aal ! Het pastabuffet gaat vlotjes binnen. Fotootjes links .. selfies rechts .. Nog even via de merchandise tent want ja .. je ziet al-tijd wel iets dat je eerst toch maar niet koopt maar waar je ’s avonds dan spijt van krijgt. Enfin, opnieuw met enkele aankopen naar huis. Nervositeitsmeter : nul.

RACEDAY !!

Ik haal het “nieuwelingenbandje” uit mijn broekzak en doe het toch maar aan. Kwestie van nederig te blijven. Hoewel ik me had voorgenomen pasta te koken als ontbijt, heb ik daar plots geen zin meer in .. ik bedenk me en eet rijstpap in de plaats. (FOUT N°2) Met wat confituur en een banaan erbij speel ik het ontbijt binnen. Ik vertrek naar Maastricht met enkel nog de witte zak, een “koei van een” energiereep, een banaan, een talisman(neke) en een ton aan zelfvertrouwen. Nervositeitsmeter : nul.

Ik parkeer in de zowat de enige Maastrichtse ondergrondse waar mijn metershoge 2-tonner binnen geraakt en dat tot mijn groot genoegen op de meest perfecte plaats voorhanden, vlak aan de glazen schuifdeuren van het nieuwe shoppingcenter. Ideaal om straks met stramme stelten en al mijn materiaal terug naar huis te kunnen gaan. Met mijn witte zak en al dat zelfvertrouwen stap ik door de nachtelijke sfeer van de stad richting het bike park. Vanuit alle hoeken komen enkelingen met duidelijke ironmantrekken richting Het Griend gestapt : felgekleurde compressiekousen onder losse shorts, rugzak met één of ander triathlonlogo erop, mega-coole pet op, zonnebril op hoewel het nog donker is, gemarmerde armen en benen, een witte zak èn .. een ton aan zelfvertrouwen. Het voelt een beetje als thuiskomen, tussen al die gelijkgestemden.

De fiets staat me op te wachten en is blij me te zien. Ik zeg – echt waar – “Goeiemorgen!” Ik leg de ketting op het grote plateau en ergens midden op de cassette. De talisman hang ik aan het zadel, het reservemateriaal in een daarvoor ontworpen bidon op de kader en de met energiedrank gevulde bidons steek ik op hun plaats. Bijna klaar ! Naar de rode zak .. check .. dubbelcheck .. naar de blauwe zak .. check .. dubbelcheck .. kleren uit en in de witte zak, trisuit aan, wetsuit aan .. terug naar de fiets .. check .. dubbelcheck .. triplecheck .. ja, klaar !! – NEEN, niet klaar Cas :  je badmuts !! Nadat ik ook de witte zak op de voorziene plaats heb afgegeven kom ik tot bij Davy en Kevin en kunnen we onze beginnende nervositeit weglachen tussen de honderden andere atleten die er net zo over denken. Het startuur nadert plotseling heel snel en ik besluit te gaan aanschuiven in de lange trechter van nadars richting de Maas. Nervositeitsmeter : 25.

Ik herinner me de woorden van de speaker tijdens de briefing : “We ask you to be honest in your expected swim time or you’ll get pummeled by faster swimmers overtaking you and YOU WILL DROWN !” Tijdens de briefing kon ik er hard om lachen maar nu is het bittere ernst ! Dus wandel ik door de fuik richting Maas en passeer de bordjes, met de verwachte zwemtijden op, tot ik 1HR05’ zie staan – misschien best nog wat naar voor opschuiven denk ik. Ik ben onder de indruk van al die gouden badmutsen, met de letters AWA erop, die gedragen worden door de All World Athletes. Het zijn stuk voor stuk straffe kerels en madammen die hun AWA status verkregen door aan meerdere ironmanraces deel te nemen dit jaar en/of door verschrikkelijk sterk te presteren tijdens hun race. Ik zou ze bijna willen aanraken .. Tussen de joelende mensenmassa aan de kant hoor ik ineens de stem van Jimmy Loix door zijne Ghettoblaster. De fenomenale playlist die hij in de weken ervoor heeft samengesteld gaat echter verloren in het geroep van de honderden supporters. Ik word stilaan ongeduldig en het mag gaan beginnen .. Nervositeitsmeter : 26 of zo.

Het kanonschot luidt : de toppers gaan te water .. wat later is het aan ons. Geen weg terug nu , ik sla mezelf op de borst (letterlijk) en kus de geluksbrengers aan mijn kettinkje drie keer – komaan Cas, sub 10 uur, you can do it ! Het zwemmen verloopt vlot en helemaal zoals verwacht. Onderweg naar de Australian exit passeer ik redelijk wat zwemmers en dat geeft me een extra goed gevoel. In de passage om het eiland halfweg drijft er veel afval en is het minder aangenaam zwemmen maar voor ik het weet kom ik aan de trap voor de Australian exit : uit het water komen, stukje lopen en 50m verder terug te water gaan. Spektakel voor de toeschouwers natuurlijk. Net voor ik mezelf weer in het water smijt herken ik de uitgelaten bende van Jimmy en Tim !! Whoppaaa, nog maar 2 kilometer te gaan. Tegen het einde van het zwemnummer voel ik echter wel dat het een inspanning heeft gevergd. Ik kom uit de Maas geklauterd na 1HR05’ zoals gepland. Ik had liever nog ietwat sneller gezwommen maar het is OK. Het is helemaal op schema.

Ik kleed me om en besef onmiddellijk dat ik te veel tijd heb verspeeld met deze wissel (T1 meer dan 6’).  Mijn fiets is ongeduldig en klaar om te gaan. De wisselzone is gigantisch en het duurt minuten eer ik op de fiets zit. Soit, ik spring op mijn raket en zet de knop op “aan.” Ah ja, want “aan is gaan !” Ik voel me geweldig vanaf de start en merk dat ik vandaag goeie benen heb. Ik lig goed in de beugel en lijk te vliegen. Na enkele kilometers bereik ik de laatste huizen aan de rand van de stad en draai het gas verder open. Ik concentreer me op mijn houding en hou het hoofd goed laag met de ogen naar voor gericht zodat ik net genoeg kan zien wat er voor me ligt. Ik eet een reep nu het kan. Wanneer ik toch even naar beneden kijk : in gele letters op de weg “AAN IS GAAN !!” geschilderd – zag ik dat goed ??? De benen draaien het grote plateau goed rond en wanneer ik aan de voet van de Geulhemmerberg aan kom schakel ik terug naar de 39. Ik vlieg er vlotter omhoog dan Alberto Contador in een doorsnee Vueltarit ergens midden zijn glorietijd - tenminste dat denk ik toch - en rijd verder naar één van mijn favoriete hellingen van de buurt. De Bemelerberg baart me al lang geen zorgen meer en de ketting blijft er voortaan steeds op de 53 liggen. Hier ben ik Tony Martin die als enige renner het WK tijdrijden te Valkenburg met een 56 afwerkt – tenminste dat denk ik toch !

Wanneer ik wat later de grens over rijd zijn daar die gekke ZLTC’ers weer ; deze keer zijn ze mobiel en met hun vespa’s rijden ze enkele kilometers langs me op richting Hallembaye. Hier laat ik me helaas iets te hard opjutten door hun aanmoedigingen en in al mijn enthousiasme rijd ik plots een paar km/uur sneller dan ik eigenlijk zou mogen. Ik steek opeens verdacht veel atleten voorbij en besef dat ik op het kleinste kroontje lig achteraan, ik rij te hard – niet goed. (FOUT N°3) In de draai naar de in-mijn-ogen verschrikkelijke Hallembaye staan mijn ouders voor het eerst langs het parcours. Het geeft me extra moed in de laatste meters naar de gevreesde kuitenbijter. De eerste passage daar verloopt vlotjes maar toch klinkt er in mijn hoofd de vraag “wat doet dit onding in godsnaam op een tijdritparcours ???” Een tweede reep eten lukt me daarna wel niet, ik krijg de brok gewoon niet af geslikt. Hoewel ik wel degelijk getraind heb met deze stevige voeding lijkt het nu plots een vers gebakken baksteen te zijn die mijn strot weigerachtig terug naar boven werkt. Het gaat ondertussen razendsnel verder richting Riemst en in de bevoorrading tussen Zichen-Zussen-Bolder en Riemst loopt het mis. De eerste vijf vrijwilligers in de post houden enkel bidons met water omhoog. Daarna staan er twee jongedames met een gelletje in de hand. De renner voor me neemt ze allebei .. De volgende vrijwilligers houden bidons cola in de lucht. Die durf ik niet aannemen omdat ik daar niet op heb getraind en omdat Jimmy me had gezegd : “eens ge cola begint te drinken moet ge dat al bijna blijven drinken”. Dat valt te verklaren door de plotse piek in de bloedsuikerspiegel en de snelle daling achteraf. Ik rijd door – ach ja, ik probeer dadelijk nog wel een reep te eten. Nervositeitsmeter : 50 en stijgend.

Op de steenweg naar Riemst zie ik Joris Vanderbeuken die als vooruitgeschoven post fungeert voor de Tongerse Marathonclub. Ik vlieg over de gelegenheidsbrug te Riemst waar dan voor het eerst een hele delegatie van Run TMC me staat op te wachten en me luidkeels aanmoedigt om er een lap op te geven. Ik herken ook Ben Somers in zijn blauwe kogelvrije vest en hij houdt het verkeer voor me tegen om me verder te laten vliegen over het prachtige parcours. Die reep geraakt echt niet voorbij mijn eetstenen en ik moet zelfs alles gewoon weer uitspuwen. Op het rond punt in Riemst staat Piet .. ik moet op hem roepen want hij herkent me niet onmiddellijk. Weer wat verder staat Larissa met haar gezinnetje twee maal op korte tijd langs het parcours. Voor ik het goed en wel besef zit ik weer 20km verder en ligt er een volgende bevoorrading op me te wachten. Na de vele bidons water, een meid met twee gelletjes in de hand. Maar wanneer ik binnen bereik kom draait ze zich plots naar achter om iets te zeggen tegen een andere vrijwilliger en daardoor trekt ze de hand onbewust van me weg – lap, die MOEST ik hebben ! Ik heb namelijk geen vloeibare voeding in het kadertasje gestopt daar ik dacht dat de gelletjes me rond de oren gingen gegooid worden. (FOUT N°4) Nervositeitsmeter : 95 en stijgend.

Ik kan maar niet vatten waarom er zoveel bidons worden omhoog gehouden en zo weinig gelletjes ?! Ik kom terug in de buurt van de Nederlandse grens en voor het eerst begint het me te dagen : dit kan wel eens fout aflopen. Nog voor ik Maastricht binnenrijd merk ik krachtverlies en de bovenbenen doen zelfs een beetje pijn. Paniek slaat toe wanneer ik besef dat ik nog een volledige ronde van 90 Km moet afleggen. Het gaat van kwaad naar erger en het tempo gaat er volledig uit nu. Na de Gheulhemmerweg (die nu ineens niet meer lekker loopt) kom ik op een bepaald moment uit een schaduwrijke holle weg gereden terug de felle zon in en ineens zie ik zwarte vlekken – OH CRAP !! Daar heb je het: hongerklop !! Nervositeitsmeter : astronomische proporties. De Bemelerberg moet ik genoodzaakt aan een slakkentempo over en de weg naar de Hallembaye is een marteling. Ik zie enkel nog het gekende beeld voor me dat striptekenaars gebruiken om voor te stellen dat de stripheld door een verrekijker kijkt – tunnelzicht. De atleten die ik in de eerste ronde voorbijstak komen één voor één terug voorbij. Ik krijg wel terug een gelletje of twee te pakken onderweg maar het is te laat ik zit voor de komende twee en half uur in de twilightzone. Ik rijd rond met een grijsgrauw gezicht en bevind me ergens tussen schemer en donker. Ik rijd nog amper 28 Km/Hr. Op één of andere manier geraak ik over de Hallembaye (deze keer als Tom Simpson) .. is het door de steun van de supportersclub Stevens die er met spandoeken en al staan ? Is het de talisman die zijn werk doet ? Waarschijnlijk beiden.

Ik ben zelfs een paar stukken kwijt blijkt nu. Jean en Ellen stonden ergens op de steenweg naar Riemst bij de 2de passage en ik heb hun toegesproken – al weet ik daar niks meer van. Wat ik wel weet is dat ik daar besefte dat ik nu wel moest cola beginnen drinken. Ik weet twee bidons te bemachtigen in Zichen-Zussen-Bolder en drink ze achter elkaar uit. Het duurt even voor de suikers hun werk doen maar twintig kilometer verder voel ik dat er verandering komt in mijn situatie. Ik geraak terug in een aanvaardbaar ritme en na de lange strook langs het Albertkanaal lijkt het ergste gepasseerd. In Vroenhoven staat Raph te supporteren – vast en zeker het brein achter al de graffiti op het parcours. Ik roep hem toe dat ik een “serieuze patat” heb gehad maar dat ik terug tot leven kom. Vanaf dat moment geloof ik er ook weer in en begin terug kracht te voelen in het onderstel. Eens in Maastricht begin ik te rekenen en ik kom tot de conclusie dat ik 7 minuten over mijn gehoopte fietstijd ga gaan. Dat betekent dat er van de 10 minuten overschot niet veel meer overblijft. Ik had namelijk een rekensommetje gemaakt de week ervoor met de maximum tijden die ik over de drie onderdelen en de wissels mocht doen om sub 10 uur te blijven.

Vlak voor de tweede en laatste wissel zie ik mijn ouders opnieuw staan, op de Wilhelminabrug. Ik ben zo blij dat ik van de fiets af mag na 5Hr24’. Ik moet mijn oriëntatiezin even terug kalibreren wanneer ik op het bankje zit in de omkleedtent (T2 = 3’41”). Maar wederom : tijdsdruk ! Nadat ik weer in gang schiet richting loopparcours zie ik Larissa nerveus staan trippelen in de relay-wisselzone. Ze wenst me veel succes, ik haar ook – tenminste dat denk ik toch ??

De eerste loopmeters lopen echter verrassend vlot en ik zie het weer helemaal zitten. Eens over de brug zit ik op de eerste van 4 ronden. Het gaat goed vooruit en ik begin weer te rekenen – haal ik het nog of is het kalf verdronken ? Jimmy staat met de hele bende me weer op te wachten. Jef en Marina ook. Er staat werkelijk o-ve-ral wel iemand die ik ken : in elke straat, in elke bocht !! Het geeft een mens vleugels, zelfs na al die zware inspanningen ! Het bergje aan Andre Rieu’s huis doet pijn maar ik maak er een erezaak van om het steile bochtje op het eind toch aan de binnenkant te nemen – STEIL met korte “-ei” ;-) Een beetje verderop staat de familie Beusen. Van daar loop ik naar Norbert en Chantal .. door naar Marc Roosen. Verder naar Patrick en Nora … terug naar Norbert, naar Kevin, naar de geweldige RUN TMC-delegatie met hun spandoeken. Ik loop op het juiste ritme om de marathon in 3Hr10’ af te haspelen maar ik besef wel dat ik een marathon moet lopen na 3,8 Km in de Maas en 180 Km op een heel uitdagend parcours – en de man met de hamer naast me (die het vanaf nu op mij gemunt heeft). Heel wat anders dan de vier marathons die ik allen liep met deze IM140.6 in gedachten en allen rond de 2Hr45’ wist af te leggen.

Op het vrijthof is het zover : het rode bandje !! Ik krijg een rood haarbandje rond de arm wanneer mijn eerste ronde erop zit. Een straat verder staat de familie Stevens met Pascal en Raph. Ik stuif een minuut later over de markt waar de finish voor het eerst in zicht komt. Ik bots er op een muur van oorverdovend lawaai en de haren op mijn armen komen recht op te staan. Eens terug aan de Maas zie ik mijn ouders weer staan. Trouw op post. Mijn Pa registreert nauwkeurig de rondetijden en weet me na de race te zeggen dat er elke ronde telkens exact drie minuten verval bijkomen.

De tweede ronde verloopt ook nog goed maar ik merk dat ik snelheid verlies ook al doe ik zo hard mijn best. Ik loop opnieuw van supporterskliek naar supporterskliek tot ik op het Vrijthof ben : het blauwe bandje !! Het gejoel aan de kant wordt alsmaar luider bij elke kilometer en de sfeer op de markt is met geen azertytoetsenbord te beschrijven – wie gebruikt nog een pen ? Het bergje van André doet pijn maar Kevin staat boven op me te wachten. Hij loopt een stukje mee maar een plotseling-uit-de-grond-opgeschoten jurylid wijst me erop dat dat niet mag en hij dreigt me een gele kaart te geven. “Sorry Kevin, beter niet meer doen makker!” Ik kom er met een verwittiging vanaf en neem me voor niks te riskeren : niemand meer laten meelopen en zeker niks maar dan ook niks aannemen van supporters ! Onderweg probeer ik terug te rekenen of ik mijn doel ga halen maar het lijkt wel alsof ik de relativiteitstheorie opnieuw aan het staven ben en dus moet ik mijn denkwerk telkenmale stopzetten – niet denken Cas : lopen !!! Het groene bandje lonkt en ik ben dolblij wanneer ik het aan de arm heb. Met iets meer dan een ronde te gaan geef ik een paar high fives aan o.a. Pascal en Raph in de Brusselse straat. Ik loop over de markt en hoor de speaker thv de aankomst een finisher luidkeels bevestigen dat hij een Ironman is. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe ik daar over 10 Km ook over die mat ga lopen ..

Mijn ouders staan er weer. Opnieuw drie minuten aan de broek. Ik doe teken dat het goed is en dat ik nog maar één rondje moet lopen. Ze zijn nog veel blijer dan ikzelf want wie ziet zijn zoon nu graag zo afzien ?? Laatste keer die molshoop op .. laatste keer door die glooiende wijk .. terug over de kasseien van het centrum, die er ook maar los ingesmeten zijn. Op naar het Vrijthof !! Ik ben ondertussen wel al tot het besef gekomen dat ik net over de tien uur ga finishen maar het kan met geen r*#t schelen : ik word een Ironman !

Ik kom om de bocht en zie voor de laatste keer de vier trechters waar je na elke ronde een bandje krijgt. Ik loop tussen de linkse nadars en reik de hand hand gretig uit – “Geef hier dat gele bandje !!” Ik sla een indianenkreet uit en zet zowaar een kleine versnelling in. Tenminste dat denk ik toch ?! Ik groet voor het laatste de club Stevens en loop de laatste hectometers naar de triathlonhemel. Sint Pieter staat er te wachten met een micro in de hand .. na een marathon van 3Hr24’

Ik duik de arena in en het volk wordt gek .. ze roepen al-le-maal mijn naam. Tenminste dat denk ik toch ?!? Ik versnel een laatste keer (ook dat denk ik toch) en sla voor het eerst in vier ronden niet af naar links voor een lusje door Maastricht maar ik richt me op de rode loper die voor me uitgerold ligt. Het volk wordt uitzinnig nu en staan rijen dik tegen de nadars te schreeuwen. De rode mat schuift onder me door, ik bevind me nu in een aanhoudende zweeffase op een meter boven de grond.

De wereld gaat op pauze .. letterlijk ! En het geluid gaat plotseling af .. Sint Pieter roept :

“CHRISTOPHE CASTERMANS … YOU ... AAAARE ... AN IRONMAN !!!!!”

 

Ik finishte na 10Hr05’ .. niet slecht voor een eerste IM140.6 maar er zat ongetwijfeld meer in als ik mijn verstand had gebruikt.

Ik zou nog een bladzijde of twee kunnen schrijven over de geweldige eerste minuten en uren na de finish, de fantastische dag nadien maar ik ga u rust gunnen beste lezer. Uw ogen zullen moe zijn .. het belangrijkste is verteld. Misschien wel nog even dit. Door de fenomenale prestatie van Davy Metten, die finishte net onder de 09Hr30’, werd ZLTC winnaar in zijn categorie in het clubklassement !! Hoewel ik mezelf nog steeds voor de kop kan slaan dat ik weer persé iets anders ging eten dan gepland voor de race, dat ik energierepen meenam waar een volwassen eland twee strenge winters op kan overleven, dat ik me liet verleiden om sneller te gaan vliegen dan het vluchtplan voorschreef en dat ik geen vloeibare voeding als back-up had voorzien .. ben ik zeer fier dat ik deel mocht uitmaken van een teamprestatie van ZLTC. We zijn bij deze uitgenodigd voor de 70.3 te Barcelona in mei 2018 om er de strijd met andere clubs aan te gaan . Ik kan het niet genoeg benadrukken : dit komt door de buitenaardse prestatie van Davy ! Ik zal de volgende keer wel voor een sub 10 uur tijd gaan. En dat gaat me lukken ook !

Bedankt aan iedereen die er voor me was die dag !! Bedankt voor alle aanmoedigingen langs en/of op het parcours !! Bedankt voor alle felicitaties na de race !! Bedankt om me tot vervelens toe te laten “stoefen” dat ik een IM140.6 liep !! You guys are IRON !!

CAS

Read more...

About an Iron Marathon…

by

Trainen, trainen en trainen…  heerlijk om zoveel kilometers te mogen maken en gewoon 5 à 6 dagen op 7 mijn loopschoenen aan te mogen trekken om te doen wat ik graag doe…  deur uit en lopen…  Heerlijk toch!  De vlot goed en het lukt vrij wel om de geplande trainingen op de juiste momenten uit te voeren! Nice…

Even ter verduidelijking… op dit moment ben ik geen marathonloopster…  op 7 mei liep ik voor het eerst een marathon op de Wings for Life World Run…  ok…  geslaagd, dubbel en dik geslaagd…  maar o zo per ongeluk!!! 

Ik blijf er bij, wil niet dat iemand me een marathonster noemt daarna…  Dat zal ik pas zijn als ik op 6 augustus erin slaag om die magische afstand voor de tweede keer af te leggen! 

Maandag, 31 juli, en de laatste trainingsweek gaat van start, de moeilijkste waarschijnlijk…  Nog zes keer slapen en taperweek is begonnen bij deze…  Bijna geen loopjes op de planning, maar rust, rust en nog eens rust ter afwisseling…

Geen loopje deze maandag dus… Wel even start2run mee gaan begeleiden om niet zo helemaal het gevoel te hebben dat ik niks gedaan heb vandaag… 

Dinsdag, nope, geen loopje…  tanden bijten…

Woensdag…  jaaaa, ik mag nog even…  training, de laatste, met Piet, met een versnelling van 5000m en nu mogen de schoenen weer aan de haak…  Nog even in de kantine de laatste tips and tricks van mn teammaatjes op gaan slaan en dan… ja, je raadt het nooit: rust!

Maar, ik voel me klaar…  benen voelen goed, ben uitgerust, voel me klaar…  voel me gewoon echt klaar om eraan te beginnen en vanaf deze laatste training kijk ik er echt naar uit om te mogen starten! 

Donderdag…  rust…  aaargghh… 

‘Vanherle, je moet staan springen om te mogen lopen zondag!! Dat is het doel van taperen!’

Ok, dat zal wel gaan lukken, mijn schoenen vragen zich nu al af of ik kwaad op ze ben…  staan daar te bestoffen ocharme…  tssss…

Vrijdag, nog twee keer slapen! 

Helaas, geen loopje…  Maaaaaaarrrrrrr…  het avontuur begint nu wel écht echt!!  Vandaag naar Maastricht, en daar kijk ik wel naar uit! Cas en ik trekken samen naar de Iron Man hoofdstad van het moment om ons voor te bereiden op het avontuur, elk ons eigen doel zondag!!  Het ene al heel wat grootser dan het andere. 

Starterspakket halen samen met Elke Muermans (zwemster van ons team), expo eens bezoeken en naar de briefing terwijl we ons volproppen met koolhydraten (lees: aangeboden pastabuffet was heerlijk!)… 

t Is leuk om hier tussen ‘de echten’ te mogen ronddartelen.  Nieuwe schoenen gekocht zelfs!!  Fluoroze… omdat dat nu eenmaal ‘the new black’ is gewoon!!  ;-) Voila… 

De kriebeltjes beginnen nu toch wel echt te komen, maar het zou abnormaal zijn, moest dat nu niet het geval zijn he!! 

Zaterdag en vandaag mogen de loopschoenen aan!!!  Heeeeel eventjes toch!!  Benen prikkelen heet dat dan! (Heb ik me ook maar laten vertellen hoor, ben geen pro ;-) )

Er staat een 3km loopje op de planning met hier en daar een kort sprintje… 

Namiddag toch nog maar eens even met team Riemst afgesproken in Maastricht.  Vandaag mogen we namelijk ook in de wisselzone!  En ik wil alles toch wel eens van dichtbij gezien hebben vooraleer ik hier morgen vol spanning op onze fietser (William Huls) sta te wachten! 

Ok…  de checklist met voorbereidingen is volledig afgevinkt en we zouden er klaar voor moeten zijn!!  Op tijd het bed in vandaag om de nodig uren slaap goed mee te kunnen pikken.  Ah ja…

Zondagmorgen en de ogen gaan al vroeg open natuurlijk…  spanning, kriebels, spanning, kriebels…  ze wisselen mekaar in een speedtempo af!!  Rolluiken omhoog en de zon straalt heerlijk… en hupla de eerste emoties schieten al door mijn lichaam bij het zien van de straat…  Zijn hier toch wel een paar Paluko-hooligans langs geweest deze nacht die de straat prachtig beschilderd hebben!!  Wat een super verrassing!!  Bedankt, jullie zijn schatten!!  Dit is zo leuk om te zien en het geeft al onmiddellijk een enorme boost om er tegenaan te gaan vandaag!!

En ja…  ik ben hyper!!  Ik hol van de ene naar de andere kant van het huis en weet eigenlijk feitelijk niet echt wat ik aan het doen ben!!  Besef dan dat ik nu best energie kan sparen in plaats van er onnodig op te maken en besluit degelijke koolhydraten op te nemen en me in de zetel te planten…  Alé… eventjes toch want ik ontdek net de ‘IronMan Track app’…  Cas kan elk moment voorbij komen in Vlijtingen en omdat m’n gat nu eenmaal niet gemaakt is om lang te zitten besluit ik dan maar even met de rest van het gezin te gaan supporteren!!

De app geeft aan dat onze zwemster, Elke Muermans, uit het water is gekomen na een tijd van 1u09’29”!  Wauw, wat een knappe tijd!!  Meer dan vijf minuten sneller dan ze verwacht had!!  Topprestatie Elke, je hebt dat super gedaan!!!  Proficiat!!

Ondertussen blijven de berichten binnenstromen…  En binnenstromen is dan nog maar een understatement!!  Niet te geloven hoeveel mensen er aan me denken en hoeveel steun er komt van elke mogelijk hoek!  Zalig gewoon!!  Rond 11u besluit ik de gsm zelfs uit te zetten en achteraf de berichten verder wel te checken…  Concentraré nu Vanherle!! 

12u en we zijn er!  Tom, de kinderen en ik zitten in het event area in het Griendpark waar ik me probeer te focussen op wat er gaat komen…  en ja… ik ben zenuwachtig…  enorm nog wel…  het kriebelt langs alle kanten.  En wie me een beetje kent weet er wat er voor elke, maar dan ook echt voor élke, wedstrijd door mijn hoofd spookt: ‘Verdorie, dit gaat me vandaag niet lukken…  kan ik dit wel??’

Tussen die hersenspinsels door volgt Tom William op de voet!  De app geeft toch wel een betrouwbaar beeld over waar onze fietser zich op het parcours bevindt.  De richttijd voor binnenkomst in de wisselzone staat nu al een tijdje op 14.22u dus beslis ik rond 13.50u toch stilaan richting daar te gaan! 

Volgens diezelfde app zou ook Cas moeten aankomen zo meteen…  ergens rond 14.05u.  Terwijl ik op William sta te wachten zie ik hem inderdaad af komen snellen!  Omkleden van fietsen naar lopen en daar gaat ie!  Leuk dat we mekaar op die manier toch nog even kunnen aanmoedigen op het parcours zelf!  Hij roept nog even dat hij een hongerklopje heeft gekregen op de fiets!  Niet praten, lopen nu, Castermans!!  Komaan hé!!  Gaan!!  Ah ja… aan is gaan hé!  ;-)

En de spanning stijgt!!!  Elke komt net aan om me aan te moedigen en William te zien finishen!  Leuk al die steun!! 

Tom roept van achter de rekken dat William over de finishlijn is!!  Dat wil zeggen dat hij nog met zijn fiets naar de ‘parkeerplaats’ moet lopen en dan richting mij moet lopen!!  En ik zie hem komen… Man…  De zenuwen gieren door mijn lijf…  Binnen luttele seconden start ik aan wat mijn tweede marathon hoort te worden!!  Ik staar…  ik blijf staren en William komt dichterbij, dichterbij… dichterbij…  Alles staat gegrift ergens in wat mijn geheugen moet voorstellen…  Hij is vlakbij, ik zeg dat hij het geweldig gedaan heeft en ik buk me, neem de chip rond zijn enkel en bevestig hem aan de mijne!!  Links, dat hoort zo om een of andere reden! 

William roept me toe: ‘Sub 10 hé Larissa, komaan!!’  Zou ons dit echt gaan lukken onder de 10u?  Dat is nog even toekomstmuziek! 

En daar ga ik… onder de ‘IronMan run’ boog door! En daar staan de eerste supporters al… Vlak aan de start!  Hoe geweldig!!  Super om te zien!  Het geeft al onmiddellijk de juiste vibes mee en zoals het gewoonlijk gaat: de eerste passen zijn gezet en de zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon!  Zo gaat dat nu eenmaal… Ik ben aan het doen waarvoor ik hier ben en wat ik graag doe…  Zalig!

De brug in Wijck over en het parcours op…  het parcours dat we hier vier keer gaan doen vandaag!  En waar ik me mee bezig gehouden heb de eerste kilometers?  Tempo!  Had me op voorhand voorgenomen niet sneller dan 4’30”/km te lopen en awel, ik ga me er echt aan houden se!!  Wil liever dat tempo grotendeels kunnen vasthouden dan de eerste helft als een speer vertrekken om dan de tweede helft te moeten verderstrompelen…  Dus…  4’35” it is!! 

Na een paar km en een aantal supporters verder lukt het me vrij goed het beoogde tempo vast te houden, dus dat zit goed!  Klokkijken is nu niet meer elke 100m nodig, dus genieten we van de eerste ronde.  Aangezien ik deze week nog maar weinig kilometers gemaakt heb en niet vaak ben gaan lopen, is de honger groot genoeg om dubbel en dik te genieten, de eerste ronde is in elk geval fantastisch!! 

En de verrassing is des te groter als je ontdekt wie waar allemaal post gevat heeft om me een hart onder de riem te steken! 

En jullie waren met veel… jullie waren met ONTZETTEND veel!!  Wat doet het deugd om zoveel familie, vrienden, kennissen, bekenden en zelfs onbekenden te horen roepen!!  Jullie zijn echt massaal naar Maastricht gekomen om naast het parcours te staan en me te komen helpen om die 42.195km te overbruggen!! 

Wat doet dat zo ontzettend goed, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik nog water-oogjes van zoveel emotie die daarmee gepaard gaat… 

Wat doe ik dit graag… Wat doe ik ontzettend graag mijn loopschoenen aan en gewoon een blokje om…  Vier keer dan vandaag, maar enfin!! 

Waar ze hier in Nederland niet op bespaard hebben is bevoorrading!  Verdorie…  zonder energie val je op het loopparcours alleszins niet… Het is hier zelfs oppassen geblazen dat je je niet overeet, met zo’n uitgebreid buffet naast de weg…  LOL!! 

Op km 9 beslis ik dan ook al maar meteen een gelleke aan te nemen en op te slurpen…  Beter al maar wat energie erin steken vóór er een klopje aankomt!!  Voorbereiden is al een half werk he…  ah ja…

En daar kom ik voor t eerst bijna aan het Vrijthof…  Hier is het al even opletten, want hier kom je aan een ‘sluizensysteempje’.  Strak en duidelijk eigenlijk, handig ook voor de supporters, weten ze een beetje hoeveel rondes al die lopers al afgelegd hebben!  Heb je je eerste ronde beëindigd, ga je door sluis 1 en krijg je een gekleurd bandje aan je arm.  Elke volgende ronde ga je door de volgende sluis en krijg je een andere kleur!  Vier bandjes geeft je het recht om te finishen!  Maar dat is iets waar ik nog niet mee bezig ben!!  Heb er nu 10 km opzitten, dus dat is voor later…  Nog 32 te gaan!  Aftellen is dus nog geen optie!!  ;-) 

Voorbij de eerste sluis en richting Markt nu…  Hey…  een bende hardroepende Palukezen hier!!!  Leuk!!  Al die gele shirts vallen goed op!  Ze roepen en tieren dat het een lieve lust is!  Zalig gewoon!  En dan de markt op…

Tja…  en daar wordt ne mens wel even stil van…  Jaaaaaaa, zelfs IK(!) word daar even stil van…  Ongelooflijk wat een ervaring die eerste passage op de markt was…  Je loopt tussen twee nadars op een rode loper getatoeëerd met het IronMan teken.  Achter de nadars bevinden zich mensen, rijen dik, met honderDEN moeten ze geweest zijn…  joelende mensen, ze schreeuwen zich de ziel uit het lijf.  Of ze je nu kennen of niet…  Ze roepen, ze tieren, ze brullen…  ze supporteren voor je met heel hun hart en ziel!!  En dat gevoel dat daar bij komt kijken is gewoon onbeschrijflijk!  Het raakt je tot in het diepste van je ziel en je weet even gewoon niet meer waar je het hebt. 

Ik kreeg er steken van in mijn rug…  vermoedelijk kwam dat doordat mijn vleugels hierdoor fameus begonnen te groeien…  Ze braken door mijn loopshirt en ik vloog… ik vloog over de rode loper…  Ik voel aan mijn ogen dat ze glunderen, ze stralen, mijn kaken geven een stralende glimlach aan het publiek en met dat gevoel start ik mijn tweede ronde op het parcours!

Nu dat ik zo ongeveer weet wie waar staat op het parcours krijg ik mijn kilometers om door van persoon tot persoon of van groep tot groep te lopen!!  Jef blijft me bij elke ronde zijn tips geven en ik neem ze aan in dank en handel er naar!  Ik blijf ook gretig gebruik maken van de bevoorradingsposten.  Vooral voor het water en de sponsen ben ik heel dankbaar!!  De temperatuur valt dan met 22 graden goed mee (stel je voor, 6 augustus; het had evengoed 35 graden kunnen zijn!!!)  maar het zonnetje zorgt toch wel voor de nodige warmte!  Dus een beker water waar ik elke keer toch wel een paar slokjes van kan nemen (goede tip trouwens, mannen, om dat bekertje op mekaar te pitsen!!) en elke keer een spons om mezelf wat af te koelen!  Vooral mijn hoofd heeft hier het meeste baat bij!! 

De tweede keer de berg bij André Rieu op (korte maar pittige helling) en alles zit nog fris… Ronde twee gaat vlot voorbij!  Tweede bandje op het Vrijthof, Paluko met groot lawaai, en de tweede passage op de markt!

Ronde drie vangt aan!!  In het begin van elke ronde kom ik de bende van ZLTC tegen en Jimmy heeft zelfs een ganse installatie rond z’n nek met n micro.  Daarmee moedigt hij Cas en mij aan en dat is wel leuk!  Hij roept dat ik in de helft zit en dat het spelen voorbij is… ‘Nu begint het pas hé, Larissa’ hoor ik hem nog roepen in mijn voorbij gaan.  En gelijk heeft hij natuurlijk!  De derde ronde verloopt natuurlijk niet meer zo soepel als de vorige twee.  Ik kan mijn tempo van 4’30” à 4’35” nog wel vast houden maar het kost me nu wel een pak meer moeite!! 

Km 29 en ja hoor, daar is ie…  Net zoals op training begint de ITB zich te laten voelen.  ITB is de Illiotibiale band die aan de buitenkant van de knie zit.  En ook op training begon hij zich te laten voelen op 29 km.  Nu dus ook… dat is minder…  Maar de wedstrijdadrenaline zorgt er wel voor dat het allemaal iets minder pijnlijk is dan op een training!  Dus ca va…  we kunnen er nog even mee door! 

Al beslis ik vanaf km 30 toch even meer tijd te nemen om mijn water degelijk op te drinken en vermindert mijn tempo bij een aantal (niet bij alle) bevoorradingsposten toch wel aanzienlijk.  Niet zo bevorderlijk naar mijn eindtijd toe maar wel positief voor de knie die toch wel even kan bekomen van het groot aantal schokken die ze per minuut te verduren krijgt! 

Derde keer op het pleintje aan ‘Sterre der zee’ en ik besef dat ik mijn gezin hier voor de laatste keer ga zien staan en beloon ze met een klaphandje in mijn passage.  De volgende ronde gaan ze hier niet meer staan maar gaan ze richting finish vertrokken zijn.  Bijna op het Vrijthof en ik zie dat er hier wel een heel aantal supporters bij gekomen zijn…  hoe hartverwarmend allemaal!!

Derde bandje…  Welke kleur het net was weet ik niet meer, maar dat het NIET geel was weet ik wel…  De reden daarvoor is dat het gele bandje het laatste was…  En eerlijk gezegd: ik keek er in deze fase van de wedstrijd wel heel hard naar uit om dat gele bandje rond mijn arm te krijgen!  ;-) 

Nog een loopje over de markt en ronde vier, en dus de finale ronde, kan van start! 

En ik ben heel blij dat ik mama en papa aan het begin van de vierde ronde zie staan.  Want het wordt natuurlijk zwaarder en zwaarder!  Maar het gaat nog…  Onder de Kennedybrug, langs de Maas, en we trippelen verder…  tot aan het kasteeltje van André Rieu… en hey… wat is hier gebeurd???  Wat hebben ze in Godsnaam met die helling gedaan…  Shit man…  Eén of andere onmens heeft die berg ineens dubbel zo hoog en drie keer zo stijl gemaakt!!  Maar ik loop!!!  Ik LOOP ‘m op!!  Ik – zal – niet – wandelen – bij – die – helling!!  Ik loop de wandelende marathoners voorbij!  Mijn tempo van 4’30” is ondertussen wel wat afgezakt hoor!!  ;-)  Amai…

Maar er is nog niks verloren… Als ik mijn klok bestudeer en tel hoeveel km ik nog moet en hoelang ik erover doe… Dan kan ik mijn vorige record van 3u19’58” (Tjaaa, ik weiger het 3u20’ te noemen…) nog verbeteren!  Mijn tempo zit in elke geval nog mooi onder de 5’00”, dus ca va! Tevreden mee hoor!

Km 35 en het wordt echt met elke stap zwaarder nu…  Die alombekende km 35 toch…  Elke pas wordt nu voelbaar en ik loop nu echt van supporter naar supporter!  Elke helling naar beneden is mooi meegenomen en de sponsen blijven hun werk mooi doen!! 

Het leuke aan ronde vier is dat mensen je beginnen herkennen en nu steeds harder en harder supporteren als je passeert!!  Wat een deugd doet dat toch…  met geen pen te beschrijven!!!  Laat dat duidelijk zijn!!

Bijna aan het Vrijthof… Bijna… BIJNA…  nog even… nog heeeeel even en ik krijg dat begeerde gele armbandje!!  Ik loop de vierde en laatste sluis in en grijp toch wel bijna naast het bandje zeker…  tsss…  Maar ik heb ze…  Ik heb vier gekleurde bandjes rond mijn pols en loop (Alé, daar moet het toch voor doorgaan… ;-) ) richting markt!  Op een 200-300tal meters voor de finish lopen mijn teammaten achter me aan!  We mogen hier met ons drie over de finish lopen!  Geweldig…  We lopen de laatste paar 100 meter samen maar eigenlijk weet ik zo heel goed niet meer dat ik op dat moment nog leef…

De markt op nu…  de rode loper onder onze voeten…  en daar is ze…  de splitsing…  de fameuze splitsing:  links voor de lopers die nog rondes te gaan hebben, rechts voor de finishers…  en ja ik ben blij… blij dat ik ga stoppen met lopen nu en over die finish mag gaan…  William en Elke komen nu vanachter me vandaan en lopen naast me! 

Merci aan William trouwens om mijn arm in de lucht te steken, want zelf was ik daar niet meer toe in staat! ;-) J

Net voor we de finishlijn oversteken zie ik onze burgemeester nog staan!!  Hoe leuk dat hij net daar ons staat op te wachten!  Dat geeft wel de nodige voldoening voor onze inzet!! 

Wat een gevoel…  pauzeknop op garmin indrukken en het zit erop…  Geweldig!!!  Wat een gevoel…  Ik zie de palukezen door de mazen van het net… letterlijk, want ze staan handjes te geven tussen twee herasrekken die ons scheiden van elkaar en die bedekt zijn met doeken en reclameborden!  Heerlijk dat jullie er waren!  Jullie waren zo’n grote steun!!  Onbetaalbaar!

Als ik me omdraai zie ik Cas!  En je gelooft het nooit!  Hij finishte 2 minuten(!) voor ons!!  Moesten we het gepland hebben… het zou nooit lukken!!  2 luttele minuten verschil! Hoe cool is dat!!!  We lopen dus met ons vieren verder in de uitwandel strook en komen in de ‘kiss en hug area’!  We staan als atleten wel in onze eigen zone tussen de nadars maar links en rechts krijgen familie en vrienden de kans om ons te komen feliciteren!  En we horen onze naam langs alle kanten!  Ook Christian Bamps en Guy Kersten staan ons zo trots als een pauw op te wachten!!  Iedereen is apetrots gewoon!  Apetrots…  Wat een grote voldoening van die weken vol trainingen… 

Foto hier, foto daar… nog eentje… nog eentje met die… nog eentje met hun…  nog eentje met die anderen… oh, wacht… ik wil er ook nog eentje… we lijken wel bekende atleten…  hihi… stiekem wel leuk hoor!  (eerlijk is eerlijk he… ;-) )

Beetje bijpraten met alle supporters (terwijl we zo nu en dan duizelig zijn van alle aandacht… en ja… misschien ook omdat ik net een marathon liep of zo.. ;-) ) en dan komt het besef: ik deed het… ik liep zonet mijn tweede marathon!!  En jaaaaaaaaa…. Nu mag het!!  Nu mag het gezegd!! 

 

IK BEN EEN MARATHONER!!!

Ik laat zo even mijn adrenaline de bovenhand te geven en ik roep en tier zo een beetje de ganse markt bij elkaar!  (Mijn excuses aan de omroeper die even op de achtergrond verdween daardoor…)  Ik ben blij… ik ben enorm blij… want ik kan het… ik kan aan een degelijke tijd een marathon afstand afwerken en dat gevoel is gewoon abnormaal… Mijn marathontijd van vandaag is 3u16’18” en bij deze ben ik wat ik al heel lang WIL zijn… ik ben een marathoner… en daar komen de watervallen over de wangen…  ik ben zo gelukkig…  Ik kan dit zelfs niet neerpennen zonder tranen te laten vloeien… 

Wacht even… mijn verslag gaat dadelijk verder… even een zakdoekje halen voor de traantjes…

Ja…  daar zijn we weer!! 

Fotoreportage gedaan en ik had daarstraks al gezien dat ik net 42km op de teller bij het pauze duwen van mijn horloge! 

42…  Geen marathon dus…  Ze verklaren me hier allemaal voor gek maar op mijn klok zal 42.2 te zien zijn!!!  (Typisch ‘ikke’…) De draaiende ogen die ik rond me heen kreeg gezwierd zijn ook niet te tellen!!  Hahaha…  Ik glip dus nog even naast de security door de hekken uit en beslis nog even een stukje door de winkelstraat te gaan vlammen!  En ja…  ik kreeg daar heeeeel erg veel verbaasde blikken!  Medaille rond je nek en door de straten van Maastricht lopen!!!  Ik heb zelfs iemand horen zeggen: ‘Heeft die er nu na 42 km nog geen genoeg van?’  Lol…  only runners know…  ;-) 

100 m op en 100 m af en de vrouw aan de hekken laat me terug binnen met nu wél de juiste afstand op mijn klok!!  Oef…  dat maakt me nu gelukkig se…  J

En nu toch wel even nood aan wat rust en kalmte en ik verdwijn in de athlete’s garden!  Even weg van alle drukte en enkel mensen rond me die even hard nood hebben aan die rust als ik… Al besef ik heel goed dat ik hier tussen al die ‘beesten’ MAAR een marathoner ben…  90% van de mensen die hier rondloopt heeft gewoon een ganse IronMan afgerond en mijn diep respect daarvoor!!!  Pet af en diepe buiging voor elk van jullie!! Ik kijk enorm naar jullie op!!   Ik vind hier ook Cas terug en ontdek nu dat hij z’n avontuur aan een strakke tijd van 10u05’ heeft afgerond!! Awel…  ik heb ontzettend veel ontzag voor wat je hier vandaag gepresteerd hebt en wens je bij deze nog eens een dubbel en dikke proficiat met je enorme prestatie!!  Dit is om enorm trots op te zijn!!   Chapeau!! 

Samen schuiven we nog aan voor een welverdiende massage door de specialisten ter plekke en dat het pijn doet, daar hoef ik geen tekeningske bij te maken zeker??  Hahaha…  maar het doet even hard deugd als pijn, dus het is genieten!  Pijn laat je voelen dat je leeft, dus IK LEEF…  meer dan ooit zelfs!!

Ik werd net een marathoner…  dus hey…  ik kan de wereld aan op t moment hoor!!  ;-) J  lol

Een verfrissend doucheke later zijn we klaar om wat te eten van het buffet hier en wat na te praten met andere atleten.  Geweldig om hier nog wat na te genieten na al die trainingen die we samen afgerond hebben, en na al die dagen die we hier in Maastricht samen nerveus uitkeken naar dit moment!!  We zijn geslaagd…  Elk met zijn eigen doel zijn we geslaagd in onze persoonlijke missie!!  En dat is leuk om samen af te ronden!! 

En dan…  naar huis… moe maar meer voldaan dan ooit naar huis…  Waar de familie op me wacht!  En zoooooo blij dat Christophe (Stevens nvdr) geluisterd heeft en ook nog even thuis komt vieren!!!  Heel blij dat je erbij was, maatje!! 

Zalige dagen heb ik achter de rug met een geweldig hoogtepunt aan de finish!! 

En dan krijgen we het nieuws dat we de volgende dag nog het podium op mogen omdat we met onze tijd van 09u44’51” gewoonweg tweede gemixt relay team geworden zijn!!!  Wij mogen voor de gemeente Riemst dus gewoon nog het podium op!!!  Hoe VET is dat????   Super toch!!!

Die dag was dus ook weer super he…  amusement tot en met en weer vele nieuwe, interessante mensen leren kennen, maar die verhalen zijn ook al weer goed voor weer een verslag van 42.195km lang, dus ik spaar jullie hier wel van!!  ;-) 

Enfin…  genieten…  het was genieten vanaf de vraag ‘doe je mee?’ tot…  tja tot nog verder dan nu…

Want zaterdag worden we als team uitgenodigd als vip op de Binckbank tour als appreciatie voor wat we deden.  Want dat de gemeente trots is, dat is wel heel duidelijk!!  En dat geeft een enorme voldoening!! 

En nu… nu staat er terug rust op het programma… dinsdag wat gaan zwemmen en woensdag terug wat loslopen, want kriebelen doet het ondertussen al wel weer hoor… pijnekes of niet…  Want trappen naar beneden is wel een klein beetje pijnlijk natuurlijk en ik loop een beetje gekjes op t moment, maar elk ‘pijneke’ is meer dan de moeite waard…  ik doe dit zooo graag dat ik al deze pijnekes gewoon als een trofee bekijk en er trots op ben!  Ik heb immers pijn omdat ik net en marathon liep en hey…  proud of that!!!  ;-)

En het eerste wat je dan doet is een volgende plannen ;-)  dus hey…  ik ga ns wat googlen nu en zoeken waar en wanneer er nog eens een marathon is.  ;-)

 

Maar niet voor dit: 

Ik ben nog heeeeeel veel mensen dankbaar!! 

Allereerst:  Dank je wel Mark Vos voor de vraag of ik voor onze gemeente Riemst de marathon wou volbrengen op IronMan Maastricht!!  Het was een geweldige uitdaging die ik met open armen en heel veel trots aanvaard heb!! 

Dank je wel aan het voltallig bestuur van Riemst voor de kans die ik hierbij kreeg!  Ik heb dat enorm graag gedaan!  Dikke merci!! 

Dank je wel, team Riemst, voor de geweldige tijd en de super samenwerking!!  Het was een enorm leuke tijd en fijn dat we dit avontuur samen konden delen!!  Op naar meer van dat… ;-)

Merci Jef, het schema heeft gewerkt! ;-)  Ik heb toch maar mooi 3’40” van mn vorige tijd kunnen afknabbelen…  Als dat elke keer lukt, dan staan er nog mooie tijden op het programma ;-) 

De tips en tricks voor en tijdens de wedstrijd kwamen goed van pas en ik heb ze in dank aangenomen en zo goed mogelijk proberen in te passen!!

Merci aan mijn gezin!!  Ze hebben me alle drie de vrijheid gegeven om me al die trainingen te laten doen en me te laten lopen…  letterlijk en figuurlijk… J  De laatste 9 weken waren weken van 70 à 80 km en ze hebben me alle drie gesteund om ze er elke week opnieuw in te krijgen en me m’n schema te laten af ronden!!  De kindjes soms naast me op met hun fiets! Merci schatten!!  Love you!! 

Merci mama en papa om trots op me te zijn en me te steunen tijdens de ganse periode!  Ik weet dat jullie me niet graag zien afzien maar ik doe dit graag…  Dit is waar ik van hou en elke pijn heb ik er graag voor over!!  Jullie zijn er ondertussen wel al mee verzoend dat dit nu eenmaal een passie in m’n leven is waar ik gewoonweg niet meer zonder kan!!! Jullie hebben me gemaakt tot wie ik ben…  jullie hebben al die tijd geleden een marathoner gemaakt en ik kon me geen betere ouders inbeelden! Dank je wel!!!  X

Merci aan team Paluko voor de steun tijdens en voor de wedstrijd… alle tips heb ik netjes opgeslagen en meegenomen naar de marathon!  Ieder van jullie heeft me iets bij gebracht naar deze wedstrijd en naar al mijn komende loopwedstrijden toe!!  De duurlopen niet alleen moeten doen was een hele grote steun! 

De support tijdens de wedstrijd was onbetaalbaar!!!  De markeringen op de weg, de vele supporters langs de kant, netjes verdeeld over het ganse parcours, met elk z’n eigen manier van aanmoedigen…  Jullie waren met zóveel en jullie hebben me gedragen over het 42.195 km lange parcours!!  Merci…  ik wil jullie nooit meer missen!!

Merci Christophe (Stevens), om mijn maatje te zijn!  En me af en toe m’n waarheden mee te geven en me met je eerlijkheid telkens weer op de grond te houden!!  Of ik dat op dat moment graag hoor of niet doet er niet toe…  je weet dat ik het altijd meeneem en het niet zomaar in de wind sla!!  Je bent geweldig!!  Best Friends Forever!!!  Beloofd!

Christophe (Roosen), bedankt!  Om samen met me mijn inspanningstest door te nemen en met je raad en daad me bij te staan in het aannemen en behouden van mijn tempo!! 

Dank je wel, Cas!!!  Dikke, dikke dank je wel om dit samen met me te ondergaan!!  Heb enorm veel aan je gehad tijdens de weg naar hier!!  De duurlopen samen en de tonnen goede raad die je voor me klaar had liggen hebben ervoor gezorgd dat ik ben waar ik ben!!  Je kent er wat van, man!  Chapeau!  Je weet waar je mee bezig bent!!  Ben trots dat ik jou avontuur een beetje samen met je kon beleven!!  Mercikes!

En dan jullie allemaal…  alle familie, vrienden en kennissen…  De ontelbare berichten op voorhand om me succes te wensen, de nog ‘ontelbaarderdere’ berichten om me te feliciteren…  Onwaarschijnlijk gewoon!  Niet bij te houden en onmogelijk om iedereen persoonlijk terug te sturen!! Maar weet dat het me enorm veel deugd deed om elk woord toe gestuurd te krijgen!  Facebook, messenger, sms, telefoontjes, WhatsApp…  elke mogelijke mediasoort moet zowat ontploft zijn de laatste week… 

En het aantal mensen dat in Maastricht was om voor me te supporteren naast het parcours was onbetaalbaar!  Jullie stonden er!!  Dank je wel!!  Besef dat het me onbeschrijflijk veel deugd deed dat jullie dat gedaan hebben!!  Ben jullie stuk voor stuk levenslang dankbaar!!  Jullie waren geweldig!!  Dikke kus voor elk van jullie!!! X

 

Dit avontuur is dan wel op z’n einde aan het lopen, maar ik hoop dat er nog heel wat marathonavonturen mogen volgen!  Eens gebeten door de microbe… 

MARATHON

Pain is temporary

Pride is forever…

Dikke kus, Larissa

Read more...