Over de loopster die even niet meer liep...

Blessure voorjaar 2018!

 

It’s been awhile…  (zoals ‘staind’ dat zo mooi zegt…)

 

Namen…  het is nog even blijven nazinderen… 

Iedereen weet intussen dat die marathon niet voor mij was weggelegd…  In de week ervoor adviseerde de dokter me nog om hem proberen uit te lopen en daarna rust te nemen voor een drietal weken.  Na een rustig loopje (of wat dat had moeten worden…),  op dinsdag voor de fameuse dag, ben ik al na 3 km uit pure frustratie moeten stoppen…  De pijn kwam al op bij deze afstand!  ‘Vanherle, hoe ga in Godsnaam een marathon uitlopen met dit probleem?’

 

Een pijnlijke en vooral harde gedachte die me op dat moment diep doordrong en deed beseffen dat dit gewoon onbegonnen werk was…

Wat had ik nu liever achter m’n naam staan?  DNF of DNS…  Met tranen in de ogen besliste ik al wandelend (op weg terug naar huis) om voor de DNS te gaan…  Dit had gewoon totaal geen zin!  En pijn dat dit deed…  vreselijk…  minder aan m’n knie moet ik zeggen…  mijn hart daarentegen? Dat brak!!!  In honderdduizend stukjes moet dat zo ongeveer geweest zijn!  Ontzettende harde dobber!

De zon scheen, het weer was prachtig, ik bevond me vijf dagen voor de grote, langverwachtte dag en ik wandelde(!) door Lafelt met tranen in m’n ogen!

 

Hier had ik zooooo hard voor gewerkt, liters zweet voor verloren, heel veel voor moeten doorstaan, blaren moeten doorprikken, teennagels voor verloren, pijn geleden en dat zowel fysiek als mentaal…  en nu viel in deze laatste seconden alles in het water… 

En natuuuuurlijk had ik dit zelf de laatste twee weken ook al wel zien aankomen en wist ik diep in mezelf dat dit moment zou komen…  Maar het moment waarop je effectief beslist om ‘neen’ te zeggen, het moment waarop je de knoop met een dikke bijl doorhakt…  dat moment…  dat is heel hard!!  Goed dat ik toen even alleen was en de boel even kon plaatsen!  Liefst van al zou je op zo’n moment gewoon even van de wereld willen verdwijnen…

Ik telefoneerde naar Tom om te zeggen dat ik wel even langer onderweg kon zijn dan gepland doordat mijn tempo van lopen in wandelen was overgegaan, ik telefoneerde naar de dokter om m’n besluit aan hem mee te delen, en ik belde naar Christophe S om m’n beklag te doen. 

 

Thuis gekomen en aan die waterlanders, daar kwam het eerste moment nog geen einde aan…  mama bellen, even laten weten dat ik de juiste beslissing had genomen…  En elke keer opnieuw moeten vertellen dat ik Namen niet zou lopen… Pijnlijk, heel pijnlijk…

 

Maar ik kon het kleine voordeel van mijn beslissing ook wel zien…  Door nu ‘neen’ te zeggen ging mijn drie weken looprust in vanaf vandaag, 17 april…  en niet pas een week later, na een marathon die ik waarschijnlijk nooit uitgelopen zou hebben!  Het voordeel daarvan was dan bij gevolg dan ook dat ik al een week eerder opnieuw zou mogen starten!

 

Die eerste dagen van ‘niet-lopen’?  Een hel…  Anders kan ik het niet omschrijven…  Pure torture…  Overal waar je komt zie je lopers, vind je affiches van wedstrijden, vragen mensen je hoe het gaat en wanneer je terug mag starten…  NOG DRIE F*CKING WEKEN!!! 

Drie weken looprust staan bij mij in het woordenboek ondertussen als verklaring bij ‘een eeuwigheid’!!!

De speculaties vlogen me rond m’n oren…  Heb je niet te veel dit? Deed je niet te veel dat?  Was je niet te zus?  Een beetje te zo misschien???  AAARRRGGGGGHHHHH!!!!!!  

 

Op #2/21 van mijn ‘niet-loop-dagen’ kom ik Wim Meyers tegen als ik mijn bakje vitamientjes ga ophalen.  Hij verzekert me er van dat die eerste dagen inderdaad dodelijk zijn maar dat dat gevoel wel even gaat liggen…  om vervolgens weer terug te komen eens de dag dat je weer mag lopen dichterbij komt!!!

En zo was het ook maar net!!!!   Na een weekje ruilden de tranen en frustraties wel weer wat plaats (want ja er zijn ettelijke literkes gevloeid…  verloor ik eindelijk geen zweet meer, tja dan verliet dat vocht m’n lichaam via mijn ogen…  ?)

 

Supermoeilijk werd het natuurlijk wel in Namen zelf!!  Want ja…  Ik ben daar geweest de dag van de marathon!!!  k Vond het maar normaal om voor Kristof Schrijvers te gaan supporteren…  Normaal zouden we daar samen aan de start gestaan hebben en was het een plan om zolang mogelijk bij mekaar te blijven gedurende de heilige afstand!  Hem nu alleen in Namen achterlaten, dat kan ik niet, zo zit ik niet in mekaar, dus ik sta er…  Hem zien vertrekken was zowat het meest pijnlijke moment gedurende die drie weken…  Pijn mijn knie had ik niet…  nooit als ik ‘niet liep’ trouwens…  Maar mijn hart speelt ontzettend hard op op dit moment!!  Tranen, heel veel tranen, allemaal in Namen achtergelaten…  Maar Kristof zet een prachtige tijd neer van 3u17’ en ik ben wel ontzettend trots!!  Chapeau kameraad, super gedaan!!!!  De volgende doen we wél samen!!!  For sure!!

 

Ook Pïet en Jean deden het super met een podiumplaats in hun categorie, en Cas deed er haaswerk.

 

Gelukkig mocht ik in die drie ellendige weken wel andere dingen doen!!  Helemaal geen sport in die tijd, dat zou echt wel een no go geweest zijn!

Alles waarbij ik de pijn niet voelde mocht ik Godzijdank blijven doen!  En dan kan je zowat elke sport opnoemen…  behalve die ene die ik echt écht ECHT wou doen!!!  Maar enfin…  gedaan met zagen en aan het werk!!!

 

Ik vulde mijn dagen dan nu wel even niet meer met lopen, maar getraind werd er wel en hard nog ook!!  Roel had me (en heeft me trouwens nog steeds) stevig onder zijn vleugels!!  Hij zorgde voor bloed, zweet en gelukkig net geen tranen in zijn trainingsruimte en nam mijn been stevig onder handen!!! 

Het zwembad van Bilzen en Tongeren ken ik ondertussen ook al een stuk beter en de walvisslag is toch al geen vreemde meer!!  LOL!!! 

Met moederdag stond de fiets die ik zo graag wou in de living op me te wachten en sinds die dag kan ik dus ook al fietsen zonder zijwieltjes!  Flink he!! ?

En ook wandelingen stonden meer en meer op het programma in die weken!  Eerst alleen, maar op de woensdagen kreeg ik op de Motten al snel gezelschap van Larissa Stas en Elke!  Samen maakten we de Kevie en Rutten een stukje minder rustig dan dat ze daar gewoon zijn!!!  Ach…  Ze mogen weten dat ‘Team bLA&bLA’ er passeerden!! In elk geval al een dikke merci dames om me te vergezellen tijdens mijn alternatieve trainingen!! 

 

Stilzitten zat er dus niet in (onmogelijk trouwens…)!!  Het plan was dan ook om zo weinig mogelijk spiermassa en conditie te verliezen tijdens deze weken!! 

 

Op school organiseer ik voor het goede doel een run-walk-run en leg samen met de kinderen en de ouders een mijl af om centjes in te zamelen voor het goede doel!!!  Toch wel leuk om in deze periode me toch met iets loop-gerelateerd bezig te kunnen houden!!

 

De allereerste wedstrijd van de VC…  1 mei, Tungrirun…  Veel minder moeilijk dan in Namen moet ik zeggen…  Ik heb er me ondertussen ‘een soort van bij neergelegd’ en ik zak naar Tongeren af om te supporteren voor al mijn vrienden en vriendinnen die wel aan de start staan!  En eerst en vooral voor Jeste die samen met papa zijn eerste 5km wedstrijd op zijn naam gaat schrijven vandaag!  Fiere mama daar aan de finishlijn als ze haar zoon over de streep ziet gaan in minder dan 26’!!

Ook Jante deed het op de 2km super!!!  Ze wist mama’s beoogde marathontempo vol te houden voor de volle 2000m en finisht in om en bij de 9’!

Dus ja… mama straalt!!

 

De eerste twee weken zijn ongeveer voorbij en ik heb me erdoor gewandeld, gefietst en gezwommen…  En hier komt die periode waarvoor Wim me al waarschuwde:  het wordt terug moeilijker…  De kriebels beginnen terug te komen en ik ‘loop zo ongeveer de muren op’ van pure ‘niet-loop-frustratie’!

Want hoezeer ik die andere sporten ook ben gaan appreciëren…  er is er geen enkele die me exact dezelfde voldoening geeft als ‘mijn’ loopjes! Niks wat opweegt tegen samen met de mannen op pad te gaan, samen de piste onveilig te maken en ‘hunne flauwe praat’ te aanhoren en de mijne aan hen door te verkopen!  (Dus ja Jo, zelfs die van jou heb ik gemist de laatste weken!!!!  Lol)

 

Nog een weekje geduld maar makkelijk is dat niet met een gemoed dat zich diep onder het vriespunt bevindt!  Arme huisgenoten…  ?  lol!

Roel ziet het allemaal heel positief en spreekt me vol met goede moed en dat heb ik ook wel nodig op dit moment!!  Want het begint enorm lastig te worden om ‘niet te lopen’! 

 

Maandag 7 mei…  Naar deze dag heb ik ontzzzzeeeeeettend lang uitgekeken!!  Terug naar de dokter en die controleert grondig…  heeeeeeel grondig!!  En zet het licht op groen!!!  IK MAG TERUG LOPEN!!!!  Niks meer aan de hand, alles opgelost ter hoogte van de knie!

Dat wil zeggen dat ik de volgende dag de loopschoenen terug aanbind en vertrek voor een tochtje dat maximum een half uurtje mag duren!!! 

 

Maaaaaaar toch met een heel klein hartje hoor!  Ik heb totaal geen zicht op de situatie!!  Aangezien ik nooit pijn voelde op momenten dat ik niet liep was het dus heel moeilijk om in te schatten of de pijn minder zou zijn, weg zou zijn, nog niks veranderd zou zijn…  Dus ja, een beetje met schrik!

 

De eerste passen…  Voetje voor voetje gaat het vooruit en mijn tempo laag houden is lastig…  Eindelijk mag ik terug doen wat ik het allerliefste doe en het gaat vooruit!!!  Ik geniet…  Van elke stap, van elke ademhaling, van elke hartslag, van elke zweetdruppel…  Heerlijk, de zon schijnt, ik heb mijn lievelingsschoenen aan en ik vlieg… 

 

Tot…  Voel ik daar iets?  Neeeee, dat beeld ik me maar in.  volgende stap…  nee verdomme, ik voel het wel echt…  Puntje bij paaltje en de pijn is er gewoon na een 3-tal km al terug…  niks veranderd, nog even hevig en even pijnlijk als ervoor…  Wat een domper, dit was het enige waar ik niet op gehoopt had!!!  Alles was toch in orde?? 

Stel je nu even een diepe put voor…  zo eentje waar je de bodem niet van ziet!  Wel…  daar zakte ik in…  Met moed en al… 

Ik verwittig Roel en die weet me wel terug op te peppen en besluit gewoon de volgende training met me mee te gaan!!  En die ging al gelukkig wel wat beter!!!

 

Op zaterdag ga ik voor 5 km de piste op en draai rondjes ‘op z’n tegendraads’…  Is op het moment even beter voor mijn knie! De piste…  Wat heb ik deze thuis gemist!!! Zalig om ‘de rooi’ (om het even op z’n Piets te zeggen) terug onder mijn voeten te voelen!

En die 5 km gaan gewoon super!!  Geen pijn, heeeeeelemaal niks!!!  En Pascal heeft het geweten want vol trots spreken we nog even met mekaar nadat we elk gestopt waren met trainen!  De ene al voor een andere reden dan de ander!  Hahaha…   :-D   Maar wat was het lastig om ook effectief te stoppen na 5!!  Maar ik luister en doe alles wat ze me opdragen, ik zet niks op het spel en neem geen enkel risico!

 

Opbouwen geblazen nu!!  Terug een keer of drie per week de loopschoenen aanbinden om telkens een iets langere afstand af te leggen!!!

En pijnloos zijn ze niet, dat nog zeker niet, maar de moed begint wel weer wat terug te komen omdat ik duidelijk merk dat de pijn telkens wel weer ietsje later in de training opduikt en de afstanden dus wel weer een beetje oplopen. Nog lang niet wat ik gewoon ben of graag zie verschijnen op mijn stravaschermpje, maar het is beter dan niks.

 

Op 23 mei loop ik voor het eerst zelfs weer 10 km en daar was ik wel even heeeeel gelukkig mee!  Dubbele cijfertjes zijn gewoon meer mijn ding! En zeker als de pijn dan ook nog eens gehalveerd kan worden.  Gelukkig bij deze!

 

25 mei en ik besluit onder de middagpauze een kortere training te doen, maar deze wel pittig te maken met wat versnellingen en het tempo redelijk hoog te houden!!!  En ok… Dit was ‘m!!!  ‘Dood’ kom ik na 6 km terug in mijn klas aan… ‘Dood’ maar dolgelukkig, deze dag kan niet meer stuk want de ganse training lang voelde ik helemaal niks, en dat met een degelijk tempo en versnellingen!

Na deze beslis ik dan ook om de wedstrijd in Wellen mee te lopen!  Niet om op niveau te lopen, dat zou niet zo slim zijn, maar om er een goede, stevige training van te maken en gewoon terug nog eens 10km samen met anderen te kunnen lopen!! 

Cas beslist om na z’n wedtrijd in Maastricht nog met me mee te komen lopen om me in te tomen en me op tempo te houden!  Cas en iemand intomen?  Ja, ik zie het je al denken!!!  ? ? ?

Maar Piet zou Piet niet zijn moest hij niet beslissen om ook samen met me het tempo van 4’40” - 4’30” aan te houden en ook met me mee te lopen, Pascal sluit hier ook bij aan, Fabien vervoegt ons en we krijgen een mooi groepje Feniksen bij elkaar!! 

Maar t is hier dat ik even een ‘note to myself’ moet maken:  Lopen met buikgriep: DA GA NIE!!! 

‘Shit happens’ nu eenmaal en met een maag die op ontploffen staat, na de eerste ronde van 5 km, kan ik niet anders dan uitstappen en de wedstrijd voor mezelf stilleggen!! 

 

Besluit: Maagontsteking!  Paar dagen uitzieken en we zien we weer verder!  Pijn aan de knie na die 5 km had ik alvast niet gelukkig. 

 

Wat zondag in Wellen niet lukte besluiten Piet en ik dan maar op woensdag te doen!  We vertrekken samen voo ‘een rondje Rutten’ onder een verschroeiend hete zon en lopen een slordige 11 km aan een pittig gemiddelde van 4’30”.  En ok, dit was even een klein keerpuntje!!!  Na deze training werd het sportieve orgasme uitgevonden en kwam er weer een grote schep moed extra bovenop!!!  11 km…  De 10 met 1 overschreden en een pijngevoel van 0,0!!  Dit is wat het moet zijn, zo moet het gaan, de eerste échte training zonder pijn!!!!  Dit heb ik nodig om de hoop terug te krijgen!  Meer van dit, pleeeeaassseee!!!!

 

Rustige duurloop op zondagochtend: my favorite btw!!  Ik vind het zo heerlijk om voor dag en dauw de deur uit te gaan, naar de brug van Vroenhoven te lopen, door het veld te tsjokken terwijl de zon opkomt, alleen op de wereld te zijn terwijl de rest nog slaapt…  Magisch gewoon!!

En weer zonder pijn, zonder enig gevoel van ook maar het minste dat daar op lijkt… 

Bij thuiskomst…  tja…  uit pure emotie, uit puur gemis van al dit moois begin ik spontaan emoties te verliezen in de vorm van gelukstranen, puur geluk die ochtendloopjes…  Wat had ik deze momenten met mezelf en de wereld gemist!   Op zo’n momenten kan m’n dag niet meer stuk!!!  Om 8u – 8u30 al terug thuiskomen van een training?  Die dag is dán al geslaagd!

 

6 juni en ik besluit samen met Roel dat ik de intervaltraining probeer mee te lopen op de piste!  Hier en daar weer een tegendraads rondje erbij, en dat lukt gewoon!!  Bij elk van zo’n momenten krijg ik gewoon telkens een beetje meer moed en dat doet deugd na die looploze weken!  Het is een beetje een gek gevoel (en waarschijnlijk ook een gek zicht) om tegendraads op de piste te crossen, maar het is nu even niet anders, alles om zo snel mogelijk terug te zijn waar ik was!!

 

Ook de tempotraining die twee dagen later naadloos aansloot op de intervallen gaan super! 

De benen voelen zwaar…  dat wel, maar ja… het is dan ook weer even wennen voor ze om terug bijna 50 km op een week erin gepompt te krijgen!  Maar het maakt me gelukkig!!

 

Hoogtijd om een ‘echte’ duurloop te proberen en na het werk op maandag besluit ik (met een kleeeeeiiiinnnn omwegje) naar huis te lopen!  15 km puur genieten!!  Geen pijn, enkel een stevige wind tegen maar endorfines met de hopen!!  Het geloof in IronMan Maastricht begint zo stilaan het kopje boven water te steken!

 

Want dat is namelijk waar ik zoooo voorzichtig voor ben… 

Dat is exact de reden waarom ik echt echt echt niet terug wil invallen…

Dat is waarom ik zoooo goed luister en geen enkel advies met de vinger wijs…

Daarom doe ik wat ze me zeggen en laat ik vooral wat ze me verbieden…

Om deze marathon te doen slagen doe ik alles… 

Dit is het eerstkomende doel!

 

Ook Aterstoase zal ik dit weekend gaan lopen, maar dat zal geen wedstrijdtempo worden, maar een stevige tempoloop!  Geen zotte kuren nu…  Die hoop ik te kunnen bewaren voor begin augustus bij onze noorderburen! ?

 

Daar hoop ik mijn spieren te doen schroeien van de pijn, blaren over heel mijn voeten te doen ontspringen, mijn hartslag de hoogte in te jagen, mijn teennagels één voor één opnieuw te verliezen, schuurwondes te krijgen van de loopkledij, mijn liezen te doen piepen, mijn longen te doen branden…

Daar hoop ik op…  daarop en op al die andere geneugten die het lopen met zich meebrengt!!

 

En tot die tijd hoop ik vooral dat het blijft vooruit gaan zoals het dat nu doet!! 

Gaan voor een toptijd in Maastricht of er een nieuw pr neer willen zetten dat is een utopie…  Dat weet ik ook wel!  Doel is wel de afstand terug in de benen te kunnen pompen, en dit keer zonder pijn aan die verdomde knie!  ?

 

En ook al verafschuwde ik die drie weken van complete looprust, ze hebben me toch wel het één en ander geleerd.

Ze hebben me de waarde van andere duursporten en ook die van krachtsport leren waarderen en ik bouw deze dan ook steeds vaker in als alternatieve training!  Zonder morren en zeuren, want ik doe het ook nog graag ook ondertussen. 

Ze hebben me geleerd dat een momentje van rust echt geen kwaad kan en dat de spieren door deze rust even de kans krijgen om eens helemaal te recupereren.

Ze hebben me geleerd dat ik blijkbaar echt niet sterf van een periode zonder lopen, al was het nipt op momenten hoor! 

Maar wat ze me vooral geleerd hebben is dat ik me een leven zonder lopen gewoon niet meer kan voorstellen!!! 

 

I run my life!

And I always will!

 

Dikke kus

X

 

Larissa