Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

Omdat het niet altijd ‘loopt’ zoals we willen…

 

Aanloop Marathon Namen.

 

Omdat het nu eenmaal niet allemaal en helemaal loopt zoals we willen… 

Omdat er soms toch ook wel adders onder het gras verschijnen…

Omdat het vaak anders uit kan draaien dan we aanvankelijk gepland hadden… 

Omdat het erg frustrerend is wanneer het even tegenzit… 

Maar vooral omdat meestal enkel de leuke dingen gedeeld worden en de minder leuke stukken meestal een beetje halsstarrig verborgen en/of genegeerd worden…  Omdat ik nu eenmaal zo niet in mekaar zit en ook de minder positieve dingen met jullie wil delen... 

Want neenee, het is heus niet altijd rozengeur en maneschijn!!  

 

En vandaar dit blogje!  Mensen mogen gerust weten dat het er ook eens even tegenzit!!  Iedereen heeft al eens last van een soort ‘verdoeme-dit-stond-niet-op-de-planning-gevoel’!   En dan…  dan deel je best dat gevoel…  want hey, je bent niet alleen die dit al eens aan de hand heeft!!

 

Hupla, off we go!! 

 

Making marathon plans…  najaar 2017 en er wordt al goed gedacht aan een marathon hier en daar in het komende jaar!   Dit is niet zomaar even een lijst nemen en een dartspijltje erop gooien om zo het lot te laten beslissen…  Het is wel goed nadenken en plannen, wikken en wegen!!  Want er zijn natuurlijk nog andere wedstrijden in een jaar dan enkel die marathon(s).  Dus een datum prikken is een even denkwerk.  Welke wedstrijden wil ik nog lopen?  Vallen die data niet te kort voor of na de geplande marathon?  Welke stages zijn er gepland met het team enzovoort…

 

‘Namen!!  Larissa, Namen organiseert een marathon op 22 april!’

Ja ok, dacht ik, maar dat valt wel gelijk met de 10 Miles in Antwerpen.  Laat het nu zo zijn dat ik daar vorig jaar een plaats in het ‘snelle startvak’ verdiend heb.  En voor mij betekent dat toch wel iets.  Die plaats verdien je niet als vrouw of als man in categorie…  maar wel door bij de eerste ‘zoveel’ algemeen te eindigen!  Dus op dat plaatsje in de rij was ik toch wel enorm trots, voor zover het iets te betekenen heeft.

Dus neen, in eerste instantie laat ik deze marathon schieten om in Antwerpen 16.1 km te lopen vertrekkend vanuit het eerste vak!!

 

Na wat overtuigenswerk van anderen en besef van mezelf dat 22 april toch wel de beste datum in de planning gaat zijn, beslis ik dan toch me in te schrijven voor deze marathon.  Namen 2018 it will be!!

Voor de rest is er misschien nog de marathon van IM Maastricht die ik opnieuw mag gaan lopen en dan hoogstwaarschijnlijk trainen voor Eindhoven om daar eens te kijken wat we waard zijn in het BK marathon!

 

Maar ‘first things first’.  Namen nu! 

 

Puntje komt bij paaltje (zoals dat meestal gaat met puntjes en paaltjes) en de marathontraining komt eraan…

 

To-do-list: trainen!  Hard trainen!! 

In augustus vorig jaar liep ik een marathon (IM Maastricht) in 3u16’18”.  Doel voor Namen wordt dan ook een beetje aangescherpt en het eerste plan bestaat eruit om sneller te finishen dan deze vorige tijd.  Tweede puntje op de wishlist bestaat eruit om te eindigen in een tijd onder 3u13”.  Dat zou wel heel mooi zijn! 

 

Eerste puntje op de ‘not-to-do-list’: alleen de trainingen afwerken.  Ondertussen ben ik de enige die deze marathon op de planning heeft! 

Maar hey, een watje hebben ze aan mij niet, dus ik begin eraan!  Duurlopen, intervallen, tempo’s, herstellopen… net als bij de andere trainingsweken komen ze allemaal aan bod.  Alleen een beetje meer, een beetje verder, een beetje pittiger en soms ook een beetje trager dan normaal!  Want voor een marathon train je vooral je uithouding en iets minder je snelheid.

 

Maandag 29 januari en het spreekwoordelijk startschot weerklinkt!!  Mijn marathonschema begint, waarvoor dank Jef!

De maandagen staan voor herstel, en dat verandert over het algemeen in mijn marathonplanning niet!!   Deze trainingen kan ik dus netjes samen met de rest van het team afwerken.

 

Woensdag de eerste intervallen en dit zit zoooo goed!!  Het voelt zalig!  Er staan een aantal ‘duizenden’ op de planning en ik kan me laten gaan, want dit is in deze eerste week de enige zware training!  Het loopt op wieltjes en elke 1000 m ‘finish’ ik in minder dan 3’42”. 

 

Woensdag 7 februari staat er een mooi evenement op de planning in Tongeren, dus ik beslis de intervallen te gaan doen ‘op Overhaem’!  En zo leuk dat Piet beslist om ze mee te gaan doen!!  Met 10 keer 1000 op het menu is mijn steun en toeverlaat van harte welkom, en we knallen weer een keertje samen vandaag zoals alleen wij dat samen kunnen! 

Als kers op de taart komt de rest van het team ons tegen als we net onze laatste versnelling afwerken en knallen we allemaal samen nog de laatste 500 m tot aan het einde van de training!  Nog even een gezellige babbel tijdens het uitlopen en voila, deze training was er alvast weer eentje die ik niet alleen moest afwerken!! 

 

Die week staat ook de eerste lange duurloop op het programma en ik haspel 22 km in mn eentje af!  Kan eens deugd doen zo even helemaal alleen in de gietende regen, het koude weer en de stevige wind op kop!  Het is even doorbijten maar het gevoel dat je achteraf als beloning krijgt wil je gewoon voor geen geld meer missen!

 

En zo volgen er nog tal van trainingen!!!  En eigenlijk…  telkens op het heel onverwachte heb ik toch wel erg weinig trainingen alleen moeten afwerken… 

 

Zo was er vooral Piet die me heel hard gesteund heeft en me met raad en daad heeft bijgestaan bij tal van intervallen en tempolopen!  Zelfs na z’n eigen trainingen sloot hij geregeld nog bij me aan om me door de tweede helft van mijn training te loodsen!  2000den op de Romeinse kassei, maar vooral bij mijn 15 keer 1000!!  Ook Jimmy was er die fameuze keer bij om de tweede helft van die vreselijk lange interval te helpen en te steunen!  Dikke merci!!

 

Christophe (Roosen nvdr) was er dan weer om samen met mij 3 keer 3000 in de benen te pompen op Nerembaan!  Heb al erg veel geleerd van je Christophe, en ik neem alle kennis mee in de rest van de trainingen!!!  Merci alvast!

 

Jean was er dan weer om de 1200-den samen af te werken!!!  Veel leuker met twee dan alleen, je mag gerust zijn!  Thx!

 

Maar ook de rest van het team hielp me door de trainingen heen.  Ze waren er, steunde me en gaven me tonnen goede raad!  Telkens als we samen intervallen deden op de piste, en die van mij afweken van die van hun, dan waren ze er om me aan te moedigen bij elke ronde, me toe te juichen of me hier en daar met een grappige uitspraak er door te brengen!!!  Mannen, jullie zijn top gewoon!!!  Stuk voor stuk!!  Dikke dank je wel aan elk van jullie!! 

 

Ook had ik de eer en het genoegen om een lange duurloop te mogen doen met Roel en Xander!  Super om eens op een ander terrein een duurloop af te haspelen!  Verandering van spijs doet eten en Roel liett me prachtige Waalse stukken natuur zien!  Als traillopers zijn ze allebei een kei in de off road stukken! 

 

Wie nog de meeste kilometers met me gemaakt heeft zijn mijn kindjes!  Mama en Jeste fietsten naast me op tijdens een halve marathon in een stralende zon, Jante en Jeste gingen dan weer  bergop en bergaf (tot grote frustratie van Jante tijdens de stijgende stukken) met me mee door ons Haspengouws landschap. 

Maar vooral Jeste heeft me heel vaak begeleid tijdens duurlopen en zelfs tijdens intervallen!!  Zelfs door de sneeuw, in het donker en op de meest onhebbelijke momenten! 

 

Zo was er die ene keer dat de wind ons om de oren joeg en we samen 8 keer 1200 gingen doen in het veld bij ons!  Op en af op dezelfde veldweg, wat dan logischerwijs resulteerde in 1 keer wind mee, 1 keer wind tegen!  Doe dat x 4 en je krijgt frustratie!  Niet alleen bij de jongste van de twee, maar ik moet toegeven dat ik die training ook wat afgegrommeld heb!!!  We waren onze frustraties een tikkeltje op mekaar aan het uitwerken en dat ging bijvoorbeeld als volgt:

‘Mama, hoe vaak moet je nog?  Ik ben het moe!’

  • ‘Nog vier keer!’

‘Ik wil dat je stopt!!’

  • ‘Geloof me… dat wil ik ook, maar dat gaat niet, ik moet doorbijten’

‘Ja, maar die wind is vervelend! En alles doet pijn!’

  • ‘Ja hallo, wat denk je? Dat die alleen voor jou waait?’

‘Maar ik ben het moe, en ik kan niet meer…’

  • ‘Even doorbijten, wij gaan winnen van de wind!’

‘IK BEN HET MOE!!’

  • ‘Ik ook verdomme, en zwijg nu aub! En wees blij dat je een fiets tussen je benen hebt, ik moet dit allemaal op eigen krachten doen!!!’

 

Ja, er werd wat afgegrommeld die training!  De zon scheen die dag en het verbaast me nu nog steeds dat het door ons twee niet plots begon te onweren, die dag!!  Lol!

Maar weet je wat dan het allermooiste aan die trainingen is?  Het einde!  Dat verliep namelijk zo:

Onze laatste versnelling zat er bijna in en al gedurende 1000m waren we heel stil en geconcentreerd, allebei aan het einde van ons Latijn! 

  • ‘Jeste, nog 200m en het zit er op!! We zijn er bijna van af!!’

‘Komaan he mama, dan is het nog maar even, JIJ KAN DAT!!’

‘Mama, het was wel heel moeilijk vandaag, maar ik ben toch blij dat ik met je meegekomen ben!!’

Als bezegeling kloppen we een vuistje tegen mekaar en zagen dat het goed was!

 

En dat zijn nu exact de momenten waarop je weet wat je voor mekaar betekent en wat je aan mekaar hebt!!  Heerlijk was dat!!  Na heel dat ‘geklaag en gezaag’ waren we superblij en tevreden dat we het voorbije anderhalf uur lief en leed gedeeld hebben en dat we samen hebben afgezien!  Want samen afzien is zoveel leuker dan alleen!

Dank je wel kapoenen dat jullie veel van die momenten met me deelden!! 

 

Als ik daarnet nog vertelde dat ik alleen de marathon zou lopen dan zag het ernaar uit dat daar verandering in zou komen!!  Kristof Schrijvers heeft me laten weten dat hij misschien ook wel interesse heeft, en het duurt niet lang vooraleer hij beslist zich in te schrijven!! 

We warmen samen op voor de offroadwedstrijd in Bilzen, die ik mocht winnen voor de derde keer op rij dit jaar, en smeden plannen om dan een aantal duurlopen samen te doen! 

 

Voor een eerste duurloop spraken we af op 31 maart bij mijn thuis samen met Roel. Met ons drie maken we een toerke van 27 km rond Riemst!!  Heel gezellig werd het, een babbeltje hier, een babbeltje daar en die 27 km zaten er vlotjes in! 

 

En hier kan ik puntje twee op de ‘not-to-do-list’ aanvinken en dat is: ‘pijn krijgen’!

Ergens rond het 25 km punt begint mijn knie te irriteren!  Een kwaaltje waar ik wel vaker last van heb bij erg lange duurlopen van om en bij de 30 km!

ITB heet die ellendeling die me dan parten speelt…  Hij ontsteekt omdat hij tijdens het lopen heel veel wrijving te verduren krijgt. 

Al de vorige keren ben ik er vanaf gekomen met een dagje of 2 rust en een pakje ijs in de aanslag!

 

Dit keer natuurlijk iets minder rustig gebleven hierbij en s anderendaags een kort herstel gaan doen!  Op het gemakje een kilometerke of 5 en dat ging prima, niks aan de hand… 

De dag daarna 1000den op de piste proberen afwerken, maar door een maagprobleem (lees: misschien een ietsiepietsie te veel paaseitjes gegeten op deze paasmaandag) zijn deze serieus in het water gevallen!  Balen, maar helaas, het enige wat ik hierover kan zeggen is dat het mijn eigen schuld was. 

En de knie?  Niks mee aan de hand!!!

 

De volgende trainingen zijn helaas ook iets minder positief…  Begin april, drie weken voor D-day, en de miserie begint…  de pijn in de knie steekt nu wel de kop op bij elke training maar de moed zakt me nog niet in de schoenen!  Roel, die kiné van beroep is, stelt voor om me te behandelen en me klaar te stomen voor de 22 ste!  Een kleine drie weken hebben we nog van hieruit en ik heb er volle vertrouwen in.  Al de vorige keren was ik er ook vanaf in een paar dagen, dus hey…  dat zal nu ook wel zo zijn! 

 

De dagen en de trainingen vliegen voorbij en in deze derde week voor de marathon kan ik helaas geen enkele training naar behoren uitvoeren.  En dat knaagt wel…  dit zou de zwaarste week moeten worden vooraleer ik aan de taperperiode begin en het is vreselijk dat ik die niet kan afwerken!  Geloof het of niet, ik keek uit naar deze zware week.  Op de menukaart stonden 85 km en behoorlijk wat tempotrainingen met als toetje een 30km duurloop op zondag.  Niks van dit alles dus…  een fietstocht van 30 km met de kapoentjes vervangt de duurloop, maar de voldoening van fietsen ten opzichte van lopen is voor mij niet te vergelijken… 

 

Op naar week twee voor de marathon en ik zet ze in met een zwemuurtje…  bezig blijven is het doel…  de taperperiode begint en dinsdag ga ik, op aanraden van Roel, 10 km lopen aan marathontempo…  en als een Godsgeschenk kom ik na 45’ voorzichtig gelukkig terug thuis.  Deze 10 km heb ik volledig pijnvrij kunnen lopen! 

Blij sta ik woensdag op de Motten om samen met de mannen en Ellen 2 keer 5000 te gaan doen op Overhaem.  De piste en andere ‘rondeloopjes’ doe ik nu in tegenovergestelde richting, om de knie te sparen…  Roel geeft me al deze tips mee en ik omarm ze stuk voor stuk en voer uit wat hij me mee geeft!!  Ik zet alles op alles om die marathon niet op te moeten zeggen…

Ik heb immer ondertussen met Kristof afgesproken dat we samen gaan starten en zolang mogelijk gaan proberen om samen te blijven!

 

Maar na het wisselen van tempo’s in deze training moet ik constateren dat de pijn er toch weer terug aan komt…  deze training kan ik dus niet pijnvrij afsluiten en daar komt een dipje aan…  De moed begint me nu zo stilaan wel in m’n schoenen te zakken! 

Vrijdag vertrekken we immers op stage.  Christophe had m’n schema voor de laatste twee weken heel netjes en concreet uitgeschreven en ik keek er naar uit om aan de zee mijn laatste trainingen in een rustig tempo uit te voeren.  Nog even chill de  week voor de marathon!  Dat was althans het plan!!! 

 

Vrijdag aan zee doe ik de loopschoenen aan en voel al na 3,5 km dat het geen zin heeft hier koppig mee door te gaan!  Bij deze gooi ik, een paar uur na aankomst, dus al de handdoek in de ring voor dit weekend!!  En geloof me…  en moeilijkere beslissing heb ik nog niet genomen wat lopen betreft…  Binnen iets meer dan een week staat mijn voorjaarsdoel op de planning en het is onzeker of dit kan doorgaan of niet!! 

En dat doet pijn!!!  Heel erg veel pijn! Ik heb in de loop van het weekend dus ook meer hartzeer dan pijn in mijn knie!

 

Want als ik niet loop… voel ik niks…  helemaal niks!!!  Dat maakt het nog eens zo moeilijk om niet elke keer de loopschoenen aan te doen en gewoon te proberen!!

 

Het wordt wel nog een super leuk weekend, hoor!!!  Dat moet gezegd!  De sfeer zat er enorm in, we hadden veel plezier, veel gelachen en leuke gesprekken gevoerd! 

Ik hou me bezig met wat wandelingen en ga wel mee op ‘run bike run’ met het team!  Al is het voor mij eerder een ‘bike bike bike’ geworden!

 

Dat ik niet kon meedoen met de trainingen, omdat ik in taperperiode zit, daar kon ik me gemakkelijk mee verzoenen!  Ik zou immers de week erna een marathon als beloning mogen lopen…  Maar op een loopstage slechts 4 km kunnen afleggen, dat is vreselijk…  Iedereen die me een beetje kent weet dat ik dolgelukkig ben als ik m’n schoenen en tight aan heb!!  Niks zo zalig als de dag starten met een loopje en daarna nog leuke dingen samen doen! 

 

Dus…  ja…  terwijl ik dit schrijf zijn we exact een week voor de fameuze marathon…  een beslissing is er nog niet gevallen.  Sta ik aan de start of niet?  Ik weet het zelf nog niet…

Morgenavond, maandag, mag ik in elk geval naar een sportarts en tja…  dan zullen we wel zien wat er verder gaat gebeuren! 

Probeer ik Namen of niet?  Wacht ik even af tot in Visé (13 mei)? En leg ik de doelen daar misschien dan net even anders?  Vergeet ik even die beoogde eindtijd en focus ik op afstand alleen?  Ga ik gelukkig zijn als ik gewoon ‘de marathon’ nog een keer gelopen heb zonder voluit te gaan en eruit te halen wat erin zit?   Loop ik gewoon de 42.192 meter uit op m’n ‘gemak’?  Of doe ik even alsof de voorbije maanden er niet waren en loop ik helemaal geen marathon dit voorjaar?  Ik weet het nog niet…  Die beslissing zal in de komende week wel vallen! 

 

In elke geval:

Mijn gezin, familie en vrienden spreken me bemoedigend toe en iedereen heeft zijn eigen raad mee! 

 

Roel blijft me ondertussen geweldig bijstaan.  

 

Kristof, ik hoop dat ik alsnog aan de start van Namen ga staan komende zondag en zo niet:  van uitstel gaan we geen afstel maken!!! We zoeken gewoon een volgend doel als deze niet tot uitvoering komt en in het slechste geval (voor mij dan)  wens ik jou in elk geval al heeeeeeeeel veel succes komende zondag, je gaat knallen!!!  Daar geloof ik in!! 

 

En mijn team…  tja…  die zijn geweldig!!  Met raad en daad staan ze me bij, iedereens’ duimen staan vol spanning naar boven gericht, vingers (en zelfs tenen) worden gekruist!  En ik ben ze daar enorm dankbaar voor!  Ik ben dan ook heel blij dat ik dit weekend voor de marathon samen met ze mocht doorbrengen, ook al was het heel moeilijk om niet te lopen hier in het mooie Blankenberge.  Ook al doet het enorm pijn om op zondagmiddag mijn looptas nagenoegd onaangeroerd terug in de auto te moeten zetten. 

Ik vrees zelfs dat als ik dadelijk thuis ben er tranen gaan vloeien als al die singlets, shirts, tights, korte broeken en schoenen terug op zijn plaats gelegd moeten worden, zonder dat ze ruiken naar loperszweet…  Want hey…  dat was wel de bedoeling!!  Daar dienen die dingen voor!  En hoe degoutant het ook mag klinken…   (en alleen lopers gaan nu weten wat ik écht bedoel) loperszweet is het beste wat je kan overkomen!!!  En zoals het met alles is:  je weet dat pas als het er even niet meer is!!

 

En ook al loop ik volgende week de marathon van Namen niet.  Ook al komt mijn backupplan (Visé) in het gedrang doordat ik best geen marathon loop dit voorjaar…  dan nog ga ik een gat in de lucht springen als binnenkort dat loperszweet terug langs m’n rug naar beneden mag vloeien!  Want ik mis het! 

 

Onder het motto: hoe meer duimen hoe beter kruisen jullie alvast al maar je vingers!  Jullie bemoedigende woorden hebben me tot hiertoe in elk geval al heel veel deugd gedaan, super hoe jullie allemaal meeleven!  Als ik eens iets terug kan doen?  Shoot!!

 

Dus ja…  wat het ook wordt…  jullie horen het wel!!  Deze laatste week voor 22 april wordt er sowieso eentje vol emotie, dat staat vast!  Wat dan ook!

 

Dikke kus van een girl who’s not on the run for a moment! 

 

Larissa

x