Op zoek naar PR.

Mission accomplished!

 

Venlo 39’35”

 

Augustus of zo…  (neenee, gene bang…  ik begin mijn verhaal niet een half jaar op voorhand! ?) 

Maar het was wel augustus 2017 denk ik toen we moesten inschrijven voor Venlo, 25 maart 2018.  Wou je deelnemen en niet zoals ik vorig jaar nog allerijl op zoek gaan naar een gekwetst iemand om zijn/haar borstnummer over te kopen, was het nu het moment!  Merci, Christophe (Stevens) om wakker te blijven tot na middernacht!  ?   

 

In het najaar dan ook nog beslist om opnieuw een marathon te lopen en oepsie… Namen 42.195k, 22 april 2018, valt vier weken na Venlo!  Mijn plan om Venlo dan onder de 40’ te lopen laat ik maar varen…  Een marathontraining en een 10km trainingsprogramma staan lijnrecht tegenover elkaar, dus dat maakt van Venlo gewoon een stevige training! 

Hoe dichter ik bij 25 maart kom, hoe harder besef ik dat ik mezelf het laatste half jaar gewoon iets heb wijsgemaakt…  Dat doel om Venlo onder de 40’ te lopen blijft gewoonweg wél spelen in mijn hoofd en me er vanaf zetten is totaal geen optie… 

(Als het in mn koppeke zit, zit het niet, tja, je weet wel…)

Ik moét en zál die wedstrijd lopen met als doel die onder de 40’ te finishen!  Vanherle, you go girl!!! 

 

De laatste weken waren pittig qua kilometers, maar nog behoorlijk wat betreft het tempo.  Ok…  de benen zijn natuurlijk wel wat zwaar na al die vele duurlopen, intervallen en tempoloopjes, maar ik laat het er niet bij…  Venlo moét en zál (yep…  again, en geloof me, ik ben de enige die mezelf die druk heeft opgelegd hoor, niemand deed dat in mijn plaats!) D-Day worden voor de sub 40’ droom!  Dé grote voorwaarde om Palukees te zijn, en de belofte die ik het team gemaakt heb toen ik toetrad, zal op die dag waargemaakt worden!

 

De week van Venlo beslis ik dan ook om het marathon-idee even van me af te zetten en ik minder het aantal kilometers strak met een 20-tal die week en op de woensdagtraining na doe ik enkel een rustig herstelloopje.  Woensdag staat er namelijk 15 x 1000 op het programma en die zou aan om en bij het marathontempo afgewerkt moeten worden!  En ik beslis die training ook gewoon te doen!!  Na 25 km en, de daarbij horende, 62 rondjes op de piste zit ze erin en ca va nog…  ik heb, door het tempo ‘laag’, te houden mezelf niet doodgelopen, wel duizelig…  lol, maar dat zal tegen zondag wel weer voorbij zijn! ?

 

Vrijdag nog een rustig herstelloopje met de mannen en dan zit het erop…  Midden in marathon training neem ik nu een kleeeeiiinn beetje relatieve rust naar Venlo toe! 

Rust in de benen wil niet zeggen rust in het hoofd…  Geloof me…  ik heb mezelf behoorlijk gek gemaakt die laatste dagen!!!  Zenuwen gieren door mijn lijf, slapen kan ik nog amper, en als het zaterdag prachtig weer is, kan ik alleen maar vloeken omdat dat zoveel zin geeft in een lange duurloop…  Maar ik hou me gedeisd!!  Blijf mooi ‘in rust’ met de benen, maar toch lukt dat ’s nachts nog steeds niet voor mijn hoofd!!!  De zenuwen willen maar niet verdwijnen en ik slaap amper een oog… 

Dat doel van die sub 40’ maakt me ontzettend nerveus…  Wat als ik dat nu eens niet haal, de wereld gaat wel vergaan he seg…  jama…  is waar hoor!!!  (Of zo voelt het althans!!) 

 

‘s Ochtends voor vertrek hou ik me bezig met mijn voeding:  lekker ontbijtje met koolhydraten, energierepen die ik daags ervoor gemaakt heb in stukjes verdelen, en een eiwit-herstel-shake van banaan, avocado, hennep…  verdwijnt in mijn tas!  Samen met mijn rugnummer, wedstrijdschoenen…, ach…  je weet wel, the usual! 

 

In de auto…  yep, stiknerveus!!!  Kan dit nog erger?  Ok, toegegeven, ik ben elke wedstrijd opnieuw wel zenuwachtig voor de start, maar dit slaat alles… ik besef dat het voor niks nodig is, maar het afzetten is gewoon onmogelijk!!  Ik, en ik alleen ben de enige die me deze druk opgelegd heeft, maar toch…  Midden in deze marathontraining was het misschien toch niet zo verstandig om onder die 40’ te willen ‘duikelen’, ik heb dan ook geen 10 km-training achter de rug…  Maar het zit nu eenmaal in mijn hoofd! 

 

We komen aan en nemen de bus richting parcours, ondertussen zijn we al met een mooi groepje 10km lopers en de gezelligheid neemt hierdoor alleen maar toe!  Oef, dat komt mijn zenuwen wel ten goede!!  Niet dat het echt veel minder wordt, maar enfin, ik heb alvast wat minder tijd om er mee bezig te zijn!! 

 

Borstnummers afhalen van degenen die dat nog moeten hebben en de laatste voorbereidingen worden getroffen: nummer opspelden, opnieuw en opnieuw totdat hij semi(!) recht hangt…  veters knopen, en nog eens, en nog eens en nog eens totdat ze semi(!) even strak aanvoelen… (doen die kleine f*ckertjes dat eigenlijk ooit op een wedstrijd?? Of ben ik nu echt de enige loper die zich daar dood aan ergert?  ?) 

 

Alé, richting start, maar nog vlug even een paar druppels zenuwvocht kwijt spelen, dus samen met Nora aanschuiven aan de twee(!) toitoi toiletten!!  Jaaaaaa, je leest het goed:  twee!  En veel meer zullen het er echt niet geweest zijn!!!!  En dat voor om en bij de 8000 10km lopers en hun supporters!!! 

Als ik nog iets wil doen dat je opwarming zou willen noemen, dan moet ik nu handelen…  ik bespaar je de details, maar laten we zeggen dat de haagjes in Venlo een flinke boost zullen krijgen deze lente!!!   Lol!!!  En hey, ik heb alleen maar het goede(!?) voorbeeld gegeven want na mij volgden er nog meer vrouwen mijn strak plan!!  Iemand moet lef genoeg hebben he ja!!

 

Hup, ik loop een kilometertje in…  echt maar een kilometer…  de zenuwen maken zich baas en beslissen dat ik NU het startvak in moet!  Ik baan me een weg naar voor tot bij de eerste rijen en ik wacht…  ik zie de nummer twee van vorig jaar al klaarstaan, maar ze zegt niks…  vorig jaar tijdens het podiumgebeuren was ze ook niet de meest vriendelijke allertijden, en ze heeft nog geen pakketje vriendelijkheid cadeau gekregen in dat laatste jaar precies… 

 

De nummer 1 van vorig jaar, Diana Golek, een Poolse, die komt er ook aan!!  En daar had ik vorig jaar wel veel plezier mee!  We hebben zelfs nog contact nu en dan, en volgen mekaar wel op!! Ze is echt een toploopster (sub 3u op de marathon), straffe madam en, in tegenstelling tot nummer 2, loopt zij wel over van vriendelijkheid!!!

We slaan nog een praatje en verklappen mekaars marathonplannen, blijkt dat we allebei op dezelfde dag er eentje gepland hebben!!  Nice!! 

 

Startschot en we worden losgelaten!!  Zenuwen??  Welke zenuwen???  Zoals bij elke wedstrijd verdwijnen die als sneeuw voor de zon eens ik kan doen waarvoor ik gekomen ben!  Kalm blijven lukt me nu dus ineens weer wel!!  Lopen, Vanherle!!

 

Hoewel dat de eerste kilometer niet zo een evidentie is…  Zo een ontzettende drukte in de veel te smalle straten en dat zorgt ervoor dat de eerste km niet de snelste is…  Na exact een km klok ik af op een gemiddeld tempo van 4’03”! Verdorie, dat was nu niet de bedoeling vandaag… Wil ik die sub 40’ halen dan zal ik onder die 4’ moeten blijven en dit zie ik niet graag verschijnen op mijn klok moet ik zeggen, dat zijn al 3” die ik naar beneden moet weten te krijgen!!  Maar me eraan ergeren doe ik niet te hard want ik heb nog 9km te gaan om dat plan tot uitvoering te brengen!

En de nummer 2 van vorig jaar? Die is al geruime afstand achter me!! 

 

Hoewel ik besliste dat het podium halen absoluut geen doel is hier, maar ik enkel en alleen gefocust ben op die tijd roepen mensen me toch toe dat ik derde vrouw ben!! 

 

Na die eerste km wordt het iets minder druk, maar nog…  nog klokt de volgende km af in 4’!  Ok, tijd om dat naar beneden te halen nu!  8 km te gaan nog, komt goed…  Hoop ik…

 

Weet je, op dit punt loop ik nog altijd vlak naast, voor, achter Diana.   Ik verbaas me hierover…  ofwel ben ik echt beter geworden, ofwel heeft zij een off day!?

(Achteraf verklapt ze me dat ze een beetje ziekjes was…  dus laten we het erop houden dat het een combinatie van de twee was.)

Maar het voelt zeker nog niet alsof ik hier over mijn grens ga…  het gevoel zit goed, het zonnetje straalt en ik loop…  wat moet een mens nog meer? 

 

Hier en daar hoor ik mijn naam door de supporters roepen en we lopen door…

 

Km 5 en hier staat, net zoals vorig jaar, een tijdsaanduiding.  En ik meen me te herinneren dat er 19’46 op stond toen ik passeerde!!  En dat is ok!!!  Dat wil zeggen dat mijn snelheid na km 2 gestegen is en mijn klok geeft inderdaad aan dat mijn gemiddelde tempo nu op 3’58” ligt!!  Dat is toch wel een opluchting maar safe zit het zeker nog niet!!  Ik zit namelijk nog maar in de helft en met 2” overschot kan ik me geen ‘rustige’ km meer veroorloven, neem ik mezelf voor!

 

Dus blijven we lopen…  nog steeds zij en zij met Diana…  Nu en dan neem ik de leiding van ons twee, maar het overgrote deel van de wedstrijd heeft zij dat voor haar rekening kunnen nemen!  Ere wie ere toekomt!  Maar ik ben trots dat ik dit loopwonder kan volgen en dat ik haar tempo als pacer kan gebruiken!

 

De laatste twee km en ik neem de leiding weer over!!  Spannend is het voor mij niet echt wat betreft wie er van ons twee nu sneller gaat zijn, omdat ik daar gewoon NIET mee bezig ben!!!  Voor mij geldt vandaag maar 1 ding:  en dat is die 40 te snel af zijn!!! 

Dat is het enige wat speelt! 

 

Km 9 ‘en een kletske’ en Diana heeft nog meer over dan mij!!  Mijn tempo aanhouden, dat lukt me nog wel, versnellen zit er voor mij niet meer in, maar voor haar wel nog!! Ze komt me voorbij en hier is duidelijk dat ik dat niet ga volgen!!  Nog een 200 tal meters en ik zie de klok boven de finishlijn!!  39’+”!!!  F****cccccckkkkkk (sorry, maar soms is dit echt even op zn plaats gewoon ?)

Ik ga dit gewoon halen!!!!!    Ik ga het doen!!!!  Er spurt me nog een man voorbij en ik finish met een tijd van 39’39” op de klok boven me!!!!!   39’35” gecorrigeerde tijd!!! 

 

Ik deed het…  ik liep 10 km sub 40’!!!  3’58”/km als tempo…  de tijd die er na een paar km als gemiddelde opstond heb ik mooi kunnen aanhouden, zonder verval!  Zalig!!!  Ik deed waarvoor ik gekomen was!!  En dat daarbij ook nog een podium samenhangt is alleen maar dubbel plezier en een mooi cadeau erbovenop!!! 

 

Van erbovenop gesproken…  Dat podium…!!!???  Mannekes…

Vorig jaar hadden ze dit opgebouwd naast de finishlijn op de begane grond.  Dit jaar was er wel iets heel speciaal van gemaakt!

 

Nadat we uit de deelnemers geplukt werden waren we al snel verzameld met de drie eerste vrouwen!  Diana Golek dus op twee en een supertoffe, gezellige Nederlandse wist als eerste, met een toptijd en ruime voorsprong, over de lijn te lopen!! 

Na een babbeltje in het Engels, Nederlands en vanalles daartussenin en na een banaantje en een flesje water samen werden we, samen met de top drie van de mannen, begeleid naar een stel trappen die behoorlijk de lucht in gingen moet ik zeggen!!  Ze leken wel richting hemel te stijgen, en eenmaal boven bleek dat ook nog waar te zijn ook!! 

 

We stonden plots boven op de finishboog…  ONWERKELIJK wat een zicht dit gaf…  We stonden boven op de finishlijn!!  BOVEN OP!!!  Ik herinner me nog dat ik straalde…  ik voel het nog met momenten…

 

Het duurde even voordat ze aan de uitreiking begonnen maar dat gaf ons de tijd om van dit prachtige uitzicht te genieten!!  We staan met ons zessen aan de reling en bekijken het uitzicht…  een prachtig zicht over de laatste honderden meters voor de eindstreep, lopers in allerlei prachtige kleuren die hun laatste, beste beentjes nog inzetten om de finish te bereiken…  Sommigen kunnen er nog een eindspurtje uitpersen, anderen zijn zichtbaar erg blij dat ze de aankomst bereikt hebben, sommigen met twee of in een groepje, anderen weer alleen… 

Levende Kunst met de grote ‘K’!

 

En dan die supporters…  rijen dik, tribunes hoog, zo ver het oog kan reiken, aan weerszijden van het parcours en met oorverdovend lawaai voor de lopers die nog passeren…  TOP gewoon…  Hier bovenop staan en dit alles mogen aanschouwen is machtig… 

 

Ik zeg het je…  dit is een ervaring waar ik nog uuuuuuren zou over kunnen vertellen…  (En ja, ik weet dat ik niet veel nodig heb om uuuuren te kunnen vertellen, ik zeg het al maar zelf, maar toch…)  DIT slaat alles…  Dit is meer en specialer dan eender welk ander podium dat ik al heb mogen betreden!!  Ik hoop dat jullie een klein beetje een idee krijgen hoe het voelt om dit te mogen meemaken… beschrijven hoe het exact voelt is namelijk onmogelijk…  onbeschrijflijk… 

 

Het gevoel dat ik hier kreeg…  de combinatie van beseffen dat ik nu toch een beetje bij die sub 40’ hoor, dat ik mijn belofte aan het team heb kunnen inlossen, dat ik daardoor ook nog verdien om op het podium te staan in het grote Venlo…  MACHTIG gewoon!!!  Gewoon MACHTIG, anders kan ik het niet omschrijven.  Een kropje zit dan ook wat verscholen in m’n keel terwijl we hier staan en overzien wat er allemaal gebeurt!

 

En genieten doen we vooral samen, alle zes, allemaal hartelijke mensen dit jaar en we delen onze ervaringen totdat ze beginnen aan de uitreiking.  Eerst zijn de mannen aan de beurt, dan de vrouwen!!  Mijn naam wordt afgeroepen: Larissa Vanherle uit België!!! Ik betreed het podium en als bij wonder lopen net Patrick en Nora richting finish…  toeval bestaat niet!!  Dus hey, ik ben mezelf en in plaats van met die fotograaf bezig te zijn begin ik luidkeels te roepen en te zwaaien…  hahaha!!!!  Tja, you know me…  ?

 

De tweede en eerste vrouw komen mee op het podium, we ontvangen om beurt onze bloemen en beker van miss Venlo en de medaille van iemand van de organisatie.  Nog maar eens lachen naar de fotograaf en we kunnen met de ‘big smile’ terug naar de top drie mannen voor nog een foto met ons zes!  Topmomenten om nooit meer te vergeten gewoon…   Het doet wat met een mens…  geloof me!

 

Beseffen doe ik het nog niet op dit moment maar achteraf, pas de dagen erna, begint het te dagen:

Als 3de vrouw mogen finishen van de zovelen, 1ste masterdame uit de bende, 46ste algemeen die de lijn passeerde van de toch wel bijna 6000 finishers…  On-we-zen-lijk!!

 

Nu terug met z’n allen naar de rest van het team, de familie en de vrienden!! 

De eerste die ik tegenkom is Dimi, die ook de 10 km heeft gelopen, en ik hoor dat ook hij zijn PR stevig heeft kunnen verbreken met een nieuwe toptijd!!!  Super gewoon!!!  Dikke proficiat!!

 

Op zoek naar de rest, iedereen is trots op ons, en dat is leuk!!  Wij vol van geluk en trots, de rest vol van spanning, want nu is het aan hen om elk hun eigen doel te halen vandaag op de halve marathon!!!  Veel succes mannen!! 

Ze maken zich klaar terwijl wij afspraken maken om ons op te stellen op de beste supportersposten!!!  Van loper naar supporter in no-time, in elk geval een veel ontspannendere bezigheid ?!!  Zalige dagen zijn dat samen!!!  Genieten van elke seconde, van elk moment, van iedereen die erbij is, en van elk leuk woord dat we delen!! 

 

We zijn een topteam, laat het gezegd zijn!!!!

 

Dank je, Team Paluko om me te brengen waar ik sta, zonder jullie was dit allemaal maar een droom gebleven.  Maar dankzij de begeleiding, de steun, het geloof en de vriendschap die er onder ons heerst kan ik nu toch al zeggen dat ik een keertje die sub 40’ gehaald heb!!!  Merci allemaal! X

 

En nu terug naar de marathontraining, geen tijd meer te verliezen!!  ?

 

CU op de piste!

 

Dikke kus

Larissa

x