Vijf keer naar de hemel en terug!

28 oktober, een datum waar we al even naar uitkijken met het team.  Jaja, lopers kijken uit naar een dagje van afzien!  ;-)

We trekken naar Namen vandaag voor de Citadelrun, een hoogtetraining die we ook vorig jaar al voor onze rekening ‘namen’!  Cas zet zijn tanden in deze organisatie, we kunnen terecht in de kazerne waar hij werkt en het parcours is hem dus niet onbekend.  Hij traint er geregeld en neemt ons graag een keer per jaar mee op sleeptouw om onze spieren en vooral ons karakter een uitdaging aan te bieden. 

We krijgen een divers spectrum van opties voorgeschoteld dit jaar! 

Ofwel loop je (net als vorig jaar) de heuvel op langs Route la Merveilleuse en daal je af langs een bospad, herhaal dit drie keer en je gaat naar huis met de titel ‘Cinglé du Citadel’!!

Op je horloge staan dan zo’n slordige 17.5km met 340hm! 

Heb je zin in de titel van ‘Forestier du Citadel’?  Dan staat er na de drie beklimmingen nog een extra beklimming op het programma!  Niet langs Route la Merveilleuse deze keer, maar langs een bospad dat steil(!) de lucht in gaat (sjtijl om te doen zur!! Inside joke… begrijpen wie begrijpen kan ;-) )  Je steekt bij deze 22.5km met 460hm in je benen!

Voor wie dan nog niet voldaan is, kan beroep doen op de titel van ‘Galérien du Citadel’ maar moet daarvoor nog een keertje extra naar boven.  Langs een pad van kasseien, grind, tunnels, trappen en modder!  Zottekes, maar je kan nadien wel 27km met 740hm aan je palmares toevoegen!  Staat mooi op je CV, niet? ;-)

Om 07.45u in alle vroegte en donkerte staan we mekaar op te wachten op de Motten, om met een militaire stiptheid om 07.55u te vertrekken!  We verdelen ons in de auto’s en de fun kan al onmiddellijk beginnen!  Plezierig is het altijd als we er allemaal samen op uit trekken!  Na het nodig gegiechel en gegibber komen we om 09.00u (net zoals gepland) aan in de kazerne en de sporttassen krijgen een plaatske! 

Tijd voor een ‘stresskaksken’ krijgen we niet!!  Want al onmiddellijk staat de iets oudere tweelingbroer van Cas ons op te wachten! 

Kolonel Castaarmans geeft ons kordaat (en met de pollepel in de hand)  de nodige instructies over het verloop van de training en de rest van de dag!  We krijgen een plan van het parcours voorgeschoteld en onze opdracht wordt al snel een stuk duidelijker!

Het doel is zo klaar als een klontje:  de vijand, alias de vele hoogtemeters, verslaan!  We krijgen de opdracht dat in twee teams te doen, zodat ieder team het gevecht op zijn eigen tempo kan strijden!!  Binnen elk team neemt elk individu dan nog eens zelf de beslissing tegen hoeveel hoogtemeters hij of zij vandaag wil opboksen!!  Maar gevochten zal er worden!!  Voor zover is duidelijk!! 

Na de briefing krijgen we nog exact 5 minuutjes de tijd om trainingen uit te doen, de juiste schoenen aan te doen en nog eventuele overtollige kilootjes te gaan lozen!!  Ja, stresskakskes zijn nu wel toegestaan!  Snel dan wel, want in ‘den oorlog’ is er geen tijd te verliezen!!  ;-) 

Nog even een groepsfoto nu er nog geen gesneuvelden zijn!! Straks is het misschien te laat…

En dan vertrekken we van op het paradeplein (de speelplaats volgens sommigen;-) ) richting strijdtoneel! 

We weten waar we aan toe zijn, aangezien we vorig jaar deze strijd ook gestreden hebben, maar toch vertrekken we weer met de nodige kriebels… 

Aan de voet van route la merveilleuse wensen we mekaar nog even veel succes en begint ieder aan z’n gevecht tegen de vijand, die moet en zal neergehaald worden!!  Ieder op zijn eigen kracht, maar toch samen, dat is nu eenmaal de sterkte van ons team!! 

Zoals afgesproken komen we in twee groepen aan boven aan het theatergebouw!  De vijand heeft bij deze met een eerste aanval te maken gekregen en beseft dat team Paluko een stevige strijd aan het leveren is!  Beide teams wachten mekaar hier op om nog even een plaatje te schieten, een eerste overwinning is binnen!!  Daarna dalen we voor het eerst af door de bossen richting tweede aanval!! 

Vanaf nu doet elk team het op eigen tempo en bestijgen we de vijand een tweede keer!  En de feniksvleugels liegen er niet om, we vliegen naar boven!   De ene al sneller dan de andere, maar toch samen!  Dit doet niemand ons na!

Na de tweede aanval profiteren we even van het uitzicht dat onze vijand te bieden heeft, en dat maakt zelfs de luidruchtigsten onder ons een beetje stiller… 

De derde keer omhoog en het blijft waanzinnig om te doen met onze bende!  We geven mekaar vleugels en blijven mekaar aanmoedigen!  We hebben op die manier ontzettend veel aan elkaar! 

En wat een steun ook van Raph, die ons met de fiets begeleidt en voor bevoorrading zorgt op de momenten dat we daar nood aan hebben!   Merci daarvoor, makker!! 

Nu en dan eens lachen naar de camera van Marc, die voor de meest prachtige foto’s zorgt!  Dank je wel, Marc, ze zijn prachtig!

Wat moet het een ‘impressionant’ zicht zijn om ons hier in groep te zien lopen in onze outfits!!  (ofwel denken we dat alleen maar zelf en denken anderen eerder iets als:  ‘wat een gek idee van die kanarietjes om deze berg op te willen lopen…’ J  In dat geval misschien maar heel goed dat ze niet wisten dat we dat vijf keer van plan zijn vandaag! ;-) )

De derde aanval en iedereen heeft het met het grootste succes overleefd, de Citadel heeft het geweten, oh ja!! 

Proficiat allemaal, we mogen vanaf dit punt onszelf de titel ‘Cinglé du Citadel’ toekennen! 

Team A en team B wachten mekaar ook hier weer gedeeltelijk op!!  Gedeeltelijk, want vanaf hier scheiden de wegen zich een beetje!  De meesten hebben op dit punt hun vooropgestelde strijd gestreden en trekken terug naar beneden voor een welverdiende rust en douche…  Maar er zijn nog zes vrienden die verder willen strijden  en nog meer hoogtemeters te lijf willen gaan!  Zij trekken terug naar beneden vol goede moed!! 

Eens daar wordt het dubbel zo spannend.   Tot dit punt kenden we de route nog van vorig jaar, maar vanaf nu staat er vernieuwing op het oorlogsplan!  Niet enkel Route la Merveilleuse moet eraan geloven… 

Wil je de titel van ‘Forestier du Citadel’ in je rugzakje mee naar  huis nemen, dan is het nu tijd om het bos in te trekken en dit terrein kennis te laten maken met onze loopschoenen!  Vanaf nu wordt het ook wel heel duidelijk waarom er ons aangeraden werd om onze trailschoenen vanonder het stof te halen!  

Een ‘pad’ kan je dit niet meer echt noemen!  We klimmen via Tienne Des Biches…  Dit is pure survival!  De vijand geeft zich niet zomaar gewonnen, zo blijkt, hier moet hard gewerkt worden om de hoogtemeters in de benen te krijgen!!  Hartslag omhoog, ademhaling omhoog, pijngrens omhoog, tempo omlaag…  Lopen lukt hier op stukken echt niet meer, klimmen en klauteren is een betere benaming.  Maar ook in deze omstandigheden laten we ons als team niet kennen. We sleuren mekaar erdoor, en in deze omgeving mag je dat gerust letterlijk nemen!!!  ;-) 

Maar wat een prachtige omgeving…  Bossen, rozentuinen, kasteeltjes, theatergebouwen…  noem maar op, we komen het op ons oorlogspad allemaal tegen, en het is magnifiek!!  Terwijl we aan het afzien zijn (voor sommigen toch) kunnen we toch blijven genieten van al het moois dat deze streek ons te bieden heeft!  We komen op deze manier van strijd voeren op plaatsen waar je nooit zomaar zou komen en dat beseffen we wel!!  We glunderen, stralen, lachen en blijven plezier maken!  Een zalige voormiddag…  Nog een paar afdalingen en beklimmingen en die brengen ons voor de vierde keer op rij boven in de hemel!! 

De voorlaatste afdaling nu, en net als de beklimmingen verschilt ook deze van de vorige drie keer!  Eens beneden maken we ons klaar voor de vijfde en laatste beklimming, als ‘Forestier’ gaan we nu op pad voor de titel van ‘Galérien’! 

Alle zes, geen enkele van de zes geeft zich hier gewonnen!  (Zou het karakter zijn?  Of zou het komen door het feit dat we ‘de-dood-met-de-sabel ‘ voorgeschoteld krijgen als we nu nog deserteren? Wie weet!)

Dit keer staat er een pad van vooral kasseien en trappen op het planning!   Makkelijker wordt het er niet op, laat dat duidelijk zijn, elke beklimming wordt in kilometers wel korter, maar dat wil in evenredige zin dan ook weer zeggen dat de wegen steiler en steiler worden!!  Met al ongeveer 20 km in de benen dus geen lachertje!  Maar moedig beginnen we eraan en we houden de meute samen!   Tunnels…  trappen…  kasseien…  een halloweentocht…  mensen met gekke blikken…  we passeren het allemaal!  Met de nodige omwegen, door een halloweentocht die dag, bereiken we de top voor de laatste keer!  Maar dit is nog niet hét einde…  Daar moeten we nog even verder voor!!! 

We trekken richting beneden en na de laatste kleine ‘hellingskes’ (die op dat moment ook wel een Mount Everest op zich lijken) komen we aan bij de bekroning op onze arbeid!!  DE SCHILDPAD! 

Al uren horen we er verhalen over en weten we waar hij ongeveer moet staan!!  Nu zijn we er!!  Dit is de plaats waar er geen enkele hoogtemeter nog in onze weg ligt!!

We hebben ze één voor één klein gekregen, vertrappeld, crushed like a worm (om het op z’n ‘Bravehearts’ te zeggen!)! 

WE HEBBEN GEWONNEN!! 

De Citadel zal geweten hebben dat team Paluko er vandaag aanwezig was!!!  Oh ja!!! 

Na een overwinningsfoto samen met de schildpad en zes ‘Galériens’ op een rij voelen we ons een beetje de Goden van de Citadel!  En met dat goed-gevoel dalen we voor de laatste keer af om dit keer vol trots terug richting kazerne te lopen!   Het moet ook even gezegd dat deze laatste afdaling ook wel echt de mooiste was!! 

Onze oorlogsvoering zit erop, na iets meer dan 2u30’ is het tijd…  de thuisbasis wacht! 

En ze wachten met de meest heerlijke warme chocomelk ooit!  Een beter recupedrankje hadden we ons niet kunnen wensen!  Ware het niet dat Vicky en Marijke ook nog voor ‘gesmeerde pistolekes’, bananen, chocolade, wafeltjes...  gezorgd hebben!  Een heerlijk buffetje hebben ze voor ons klaargezet en dat smaakt enorm nu!  Na de strijdlust was er nu de eetlust!! 

Dank je wel, dames, om zo goed voor ons te zorgen!!! 

Een welverdiend doucheke en we kunnen terug huiswaarts keren om onze overwinningsroes uit te slapen!!  Dat hebben we wel verdiend na deze strijd tegen de vijand!!  De mensheid mag op zijn beide oren slapen: team PALUKO stond er!!

Rest er ons nog één ding!!

De man bedanken die deze prachtige training en dag voor ons uitstippelde!  Merci Cas!  We zijn er stuk voor stuk sterker uit gekomen, je hebt dat super gedaan! Uren werk aan het uitstippelen van de route en het idee, maar het was dan ook dik de moeite waard!  Het was AF! 

Greetz! Team PALUKO!!