‘Den halve’ van Eindhoven!

Of ik een ticket wil overkopen voor ‘nen halve’?  Tja… dat moet je mij maar vragen he!  NATUURLIJK zie ik dat zitten!  J 

Voila dan, zo ineens staat er ‘nen halve’ op de planning.  Eindhoven nog wel!  Een specifieke voorbereiding zit er niet echt in met de Victors Cup wedstrijden op de planning, maar ca va…  Hem uitlopen zal wel lukken zeker…  Welke tijd ik voor ogen heb?

Tja…  mijn pr op de halve marathon is nog niet gezet, heb nog nooit een halve marathon als wedstrijd gelopen…  Tijdens de marathon in Maastricht zat ik op om en bij de 1u35’ op die afstand.  Dus iets sneller finishen, tussen de 1u30’ en 1u32’, is een mooi doel! Dan zou ik een gemiddelde van 4’20”/km moeten aanhouden en dat vind ik netjes.  Sneller willen gaan is te hoog gegrepen!

 ’s Morgens opgepikt door Cas en dan richting Maasmechelen om Lindsay op te halen, ze loopt ook mee, dat maakt dat we met drietjes aan de startlijn gaan staan. 

Onderweg nog even stoppen aan een ‘random’ tankstation om nog wat grammetjes te verspelen (om het mooi te zeggen… J ).  En we schieten met vier in de lach!!!  (Bart, één van de broers van Lindsay is er ook bij…) 

Dit station heet toch wel ‘On the run’ zeker!!!  Dit kan alleen maar een positief voorteken zijn!  Fotootje kan hier niet ontbreken… 

 Nummers ophalen in het beursgebouw, aankleden (lange of korte mouw?  Twijfel, twijfel…  de lange dan maar…), alles op z’n plaats zetten, borstnummers recht hangen, opnieuw, opnieuw en opnieuw…  Die dingen hangen nu eens noooooit helemaal goed hé seg…  Storend…  Net als mn veters…  Nog zo iets waar ik me op fixeer voor een wedstrijd.  Ik fiks het altijd om één veter vaster te doen dan de andere…  Eens ik daarop begin te letten maak ik mezelf zot door ze tig keer opnieuw los te doen en te strikken….  Ook hier dus: opnieuw, opnieuw en opnieuw…  tot vervelends toe!!  Erger me er kapot aan, maar kan het dan toch ook weer niet laten… 

 Ok, tijd om de tassen af te geven en richting start te gaan!  Het volk volgen is de boodschap!!  Want het zijn er veel…  ongelooflijk, Mekka in Eindhoven!

Cas besluit nog even op te warmen, Lindsay en ik beslissen dat niet te doen…  het is bijna tijd en ik zou te nerveus worden moest ik pas op het laatste momentje het startvak induiken…  ik beslis dan van de eerste kilometers mijn opwarming te maken!  Ik start in startvak A, om 13.30u.  Nog rap de laatste kledingstukken uitspelen en in Barts rugzak proppen en hopla, startvak in en wat naar voor…  whoop whoop, nog tien minuutjes voor de start.  Lindsay trekt naar haar startvak, ze vertrekt om 14.00u!

Cas niet meer gezien, dus we vertrekken alle drie in ons uppie voor het 21.1 km lange avontuur!

 En hupla…  heb je m weer…  de veter…  eentje zit te vast…  voet op het dranghek en losmaken, opnieuw te vast!  Niet goed… Opnieuw…  opnieuw… en opnieuw…  ik vraag me af hoe ‘autie’ mn medelopers me vinden als ze dit aan t volgen zijn…  Maar hey…  als ik daar, op drie meter van me, ineens een vrouw (oh nee, twee) naast een boom met haar broek op haar enkels zie zitten…  dan besluit ik dat ik toch maar liever bekeken word omdat ik mijn veters 100 keer los maak, hoor! J

De speaker maakt ons klaar, hij spreekt ons toe, hij maakt ons warm, hij zegt dat het nog 3 minuten zijn…

En idd, iets later weerklinkt er een schot en vertrekt de meute voor een tocht van 21.1km, mijn eerste halve marathon is van start! 

 Het volk verdeelt zich en ik loop aan een tempo van 4’20” zoals gepland…  al snel wordt dat 4’15” maar het voelt dik ok… 

Veel volk voor me, nog meer achter me…  en nóg meer naast me…  ongelooflijk hoeveel supporters er hier afgezakt zijn!  Leuk wel!! 

Het rolt…  het rolt netjes aan een constante van 4’10” à 4’15”, nu en dan even 4’20”, dus helemaal volgens schema!  Iets sneller om eerlijk te zijn…  Als ik dit maar ga volhouden…  Maar het voelt leuk, het voelt soepel en het bolt… 

Glad wegdek wel…  ik bedenk me de eerste kilometers dat het hier wel erg gevaarlijk is voor valpartijen…  (Een mens moet zich ergens mee bezighouden anderhalf uur lang natuurlijk!)

Er speelt ook een beetje een kat-en-muisspel met een vrouw voor me…  oh nee, achter me…  och…  terug voor me…  Maar ik beslis me daar in deze wedstrijd niet mee bezig te houden! 

Ik ben hier namelijk louter naartoe gekomen om te testen wat ik persoonlijk waard ben op een halve marathon, en niet in wedstrijd te gaan met anderen!  Just me, myself and I dus.

Dus of ze nu voor me, achter me, of naast me loopt, het kan me eerlijk gezegd dit keer geen barst schelen!! 

Km 10 en een kletske en we zijn in de helft!  Het rolt…  het rolt ok!  Gemiddeld tempo: 4’13”!  Dik ok!!

Km 12 en uit het niets komt er een man rechts naast me lopen en zegt:  ‘Juffrouwke, versnellen kan nog altijd, hé!’

Met verbazing kijk ik hem aan en vraag me af waar hij het over heeft.  ‘Welke tijd wil je lopen?’

Ik vertel hem mijn doel en hij begint me daar zowaar een beetje onder mijn voeten te geven… 

‘Tja… dan loop je veel te snel!  Ik ga voor een tijd tussen 1’27” en 1’29”, jij loopt je kapot hier!’

Ik kijk hem aan en beslis hier verder geen energie aan te verspillen…  het enige wat ik nog doe is ogen trekken naar de man links van me…  die heeft het ‘gesprek’ namelijk mee gevolgd en kijkt me aan met ogen die boekdelen spreken, het moet iets in de aard van ‘waar-moeit-die-zich-mee’ geweest zijn dat we in 1 blik uitwisselden!

Ach ja…  verder maar weer!  Waar waren we…  Ah ja…  ‘nen halve’

En we zitten op km 16 zoiets…  en vanaf hier begin ik me bezig te houden met tellen…  je moet iets doen hé…  Mijn gemiddelde tempo ligt nog steeds op 4’13” en dat voelt goed…  Volgens mijn berekeningen zou ik met een tempo van 4’15” op exact 1u30’ binnenkomen?  En vanaf hier begint dus het rekenwerk naar de mogelijkheden?  Kan ik dit nog volhouden en finishen onder die grens?  En zo ja, tot welk tempo mag ik dan maximaal afzakken?

Och daar se…  mevrouw van het kat-en-muisspel komt weer voorbij!  En het valt me nu op dat ze een coach op de fiets mee heeft.  Coach?  Haas?  Wie zal het zeggen?  Mag dat wel?  Maar het maakt me echt geen fluit uit!!  Als ze t zo wil spelen, doet ze maar!  Ze neemt een voorsprongetje van een 50tal meter, dus het is bij deze echt wel duidelijk dat het haar doel is om voor me te eindigen!  Ach…  ik gun het haar!  Wat doet het er toe op zo’n grote wedstrijd, we moeten hier nu eenmaal niet denken dat we hier wonderen kunnen verrichten!

Elke komende km doe ik de berekening nog eens opnieuw!  Het maakt het wat aangenamer om de tijd om te krijgen zo alleen, want ik zit niet in een groepje dat zich spontaan soms vormt!

Waar ik me ook wel mee bezig houd is de marathonners een hart onder de riem proberen te steken!

We lopen namelijk op hetzelfde parcours…  het tweede deel van hun parcours is het deel dat ook wij afhaspelen vandaag!  Dat maakt dat er nog marathonners op het parcours bezig zijn!!  Zij zitten hier ver in de 30 km en dat is er bij de meesten nu duidelijk aan te zien…  Ze lopen, manken, wandelen, strompelen…  en ik zie mezelf weer bezig…  die laatste kilometers zijn afzien!  Ik heb dan ook ontzettend veel ontzag voor ze, en probeer dat te tonen door een duimpje, een schouderklopje of een kleine aanmoediging!  Hoop dat het ze deugd gedaan heeft! 

We rollen verder… tempo blijft mooi!  4’10” – 4’15”…  Netjes dacht ik zo…

Km 19 en we zitten terug dicht bij het centrum!  En daar is madam met de fietser weer…  Ze heeft het zitten precies…  totaal ‘naar de haaien’ en ik loop haar vlotjes voorbij aan mijn tempo van 4’05” dat ik even geleden aan kon nemen!  (Hey seg, had nog wat over en dacht… zet het maar in… speel je troeven uit… tja…)

Ik hoor haar coach/haas nog een beetje grommelen en hij vertelt haar dat ze me terug moet inhalen!  Het was dus echt wel het doel om me voor te blijven…  Helaas…  k had het haar wel gegund, maar hey, sneller is sneller…  En ik heb nu eenmaal nog wat over om de laatste kilometer sneller af te leggen dan de vorigen…

Doordat ik mijn tempo een tijdje geleden heb kunnen versnellen zie ik nu op een paar 100 m voor me meneer met het blauwe T-shirt ook weer!  Die betweter daar, je weet wel, die wat denkt te weten hoe snel ik moet en kan lopen…  Hij die mijn lichaam beter kent dan ikzelf…  Hij die mijn tempo eens even zal bepalen…  Die daar!! 

(En ja…  je voelt hier enige frustratie, je beeldt het je niet in!  ;-) lol)

En eerlijk!!  Ik vind het zalig dat hij niet zo heel erg veel voor me ligt hier!!  Neh!!! 

Km 20 en we lopen midden in het centrum nu!  Riiiijjjjeeeeenn dik staan de mensen hier de roepen en te tieren, op elke hoek hoor je je naam en daar heb je die feniksvleugels weer!  Het is op deze manier echt niet moeilijk om mn tempo van 4’05” vast te houden!  Het is ook hier dat ik een man met een ballon passeer. Hij is de pacer voor 5u op de marathon!!  Nu groeit mijn respect voor de mensen die ik passeerde nog meer!!!  5u en meer lopen aan 1 stuk!!  Ik doe het ze alvast niet na!!!  Super mannekes!!  Chapeau voor elk van jullie!!

Km 20,5 nog even gek doen voor de foto! 

Km 21 en de finish ligt vlak voor me!  Ze komt dichter en dichter…  en ik ben er wel blij mee!! 

Yes!!  Over de lijn!!!  Ik finish hier mijn eerste halve marathon en klok af op 1u28’37” goed voor een gemiddeld tempo van 4’11”!  Zooooooo tevreden mee!!!  (Achteraf gezien goed voor een bronzen plaats in de catergorie 35+!  #beetjetrotstochwelhierineindhovendatteverwezenlijken)

Maar voor ik tijd heb om dit even te laten bezinken krijg ik een microfoon onder mijn neus geduwd en een camera vlak ervoor!!!  Zonder nadenken begin ik aan mijn allereerste interview!!  De vrouw aan de andere kant van de microfoon vraagt me wat ik er van vond!  En zoals de meesten van jullie wel weten heb ik het nu eenmaal niet zo heeeel erg moeilijk om uit mijn woorden te komen!! ;-)   Al moet ik na dat interview wel heel hard lachen om deze situatie!  Ik…  een interview en straks misschien op de Nederlandse tv…  onwaarschijnlijk…

Ik loop verder de uitloopzone in, want het is hier dat ik met Cas heb afgesproken.  Ik zou namelijk behoorlijk verloren lopen moesten ze me daar alleen laten.  Ik sliep nog toen ze het oriëntatievermogen uitdeelden, voor zover is duidelijk!!

Daar staat hij, naast Bart, die zich aan de andere kant van de herasrekken bevindt!  Ze willen me feliciteren, maar daar heb ik nu even geeeeeeen tijd voor!  Ik heb namelijk nog een missie, ik heb nog een appeltje te pellen met iemand!!  Woman with a mission!  Aan de kant allemaal!!! 

Het is van hier af dat ik op zoek ga naar meneer met het blauwe T-shirt!!!  Oh hell yeah!!! 

Ja doe maar op, Vanherle, maar doe eerst iets aan, veel te koud om zo te blijven rondlopen…  alé dan, trui even over mn rug gegooid en ju…  zoeken nu!

Daar heb je ‘m…  Of niet!  Verdorie, ik ga nu toch nog wel weten wie dat was zeker?  Ik stap op een man met een(!) blauw shirt af en vraag hem of hij het was die me aansprak tijdens de wedstrijd!

Awel…  ‘diene mens’ is diep gegaan precies, hij bekijkt me met ogen van een half dode en ik besef dat deze man niet meer weet aan de voorkant dat hij zijn achterkant ook mee heeft vandaag… Hij is het dus duidelijk niet!! 

Daar!!!  Ik weet het zeker, daar heb je hem!!  Dé(!) man in het blauwe shirt!!  Ik kan het écht niet laten en stap stevig op hem af!!  Al de trots in mijn lijf neemt de bovenhand nu!

‘Dag meneer, ik wil je even laten weten dat ook meisjes kunnen finishen in een tijd tussen 1u27’ en 1u29’, net als jou! Ik dacht dat u dat misschien wel even wou weten!’

Ik moet zeggen dat hij vrij verbaasd op keek toen ik hem zo direct aansprak, maar hey… dit moest even gebeuren!!  Don’t mess with a girl who runs 13.1M just for fun!

Nu zijn ego eventjes gedeukt is, en zijn verbazing half verteerd, wenst hij me dan toch proficiat!!

‘Merci daarvoor, meneer!’  ;-)

Ok…  dat is gebeurd en ik moet zeggen dat het eventjes deugd deed!

En dan nu tijd om zelf even te beseffen dat ik een goede wedstrijd liep en dat ik nog niet aan mijn plafond zit!!  Voel aan alles dat er nog meer in zit dat eruit wil, en dat gevoel is zalig!!! 

Al rillend stappen we naar de geïmproviseerde douches, want koud is het wel na de wedstrijd, zo nat van het zweet!  Die douche is dus welgekomen!!  Niet alleen voor mezelf maar ook voor Cas en Lindsay die allebei ook een schitterende wedstrijd liepen!!  Proficiat vriendjes!!  Top gedaan!!

Het volgende op de planning?  Blijven trainen!  Ik zie jullie dus: on track!! 

And for us ladies:

‘Look like a girl…  Run like a beast!!’

Dikke kus x

Larissa