IRONMAN 140.6 MAASTRICHT

Het is vandaag exact 9 weken geleden ... en het lijkt alsof het gisteren was : de ultieme triathlon, de crême de la crême, het neusje van de zalm, de Ironman 140.6 ..

Ik moet eerst even iets bekennen. Voor sommigen is het allicht geen verrassing. Als ik over een wedstrijd niet helemaal tevreden ben kan ik er met de beste wil van de wereld geen verslag over schrijven. Het knaagt dan langs alle kanten omdat het om één of andere reden niet liep zoals ik dat wilde .. vooral wanneer het mijn eigen schuld is. In dit geval knaagde het twee maanden. Ik wilde dan ook zo snel mogelijk verder naar een ander doel. De Cinglé du Mont Ventoux was geen vakantie .. het was therapie – net als het schrijven van dit verslag. Het heeft dus twee maanden geduurd alvorens ik er ook maar aan dacht om dit verslag te beginnen schrijven. Ik kan nu wel zeggen dat ik er (bijna) over heen ben en dat ik kan terugblikken op een mooi seizoen.

Een relaas over de mooiste en zwaarste race waar ik tot nu toe aan deelnam .. in de tegenwoordige tijd alsof ik het opnieuw beleef.

Op donderdag 3 augustus moet ik mezelf serieus inhouden om niet onmiddellijk na het werk al naar Maastricht te rijden. Het Ironmancircus staat er namelijk al en de roep klinkt bijna onweerstaanbaar. Toch weet ik het volwassen kind in me te bedwingen en blijf ik wijselijk thuis in de zetel zitten om de benen wat rust te gunnen .. ik zal ze ongetwijfeld nog nodig hebben. Maar de dag erna ga ik des te enthousiaster richting Het Griend in Maastricht om er de sfeer te gaan opsnuiven en vooral om er mijn startnummer en startpakket te gaan ophalen. Loopmaatje Larissa is ook van de partij en deelt in mijn uitgelaten enthousiasme en ongeduld. In het pakket zitten : “de witte zak”, “de blauwe zak”, “de rode zak”, een badmuts en een über-coole rugzak van het evenement. De dame aan de registreerbalie wil me twee gekleurde polsbandjes aandoen : eentje dat iedereen zal dragen om overal toegang te krijgen en dat dient om het dagelijkse pastabuffet à volonté te mogen nuttigen .. het andere wijst er iedereen op dat dit mijn eerste deelname aan een IM140.6 zal zijn – “dat ziet ge van hier” klinkt in mijn hoofd. Het verbaast Larissa dan ook niks dat ik dat laatste bandje liever wegmoffel in mijn broekzak. Ik weet me ook nog vlug aan te melden bij het tri-team program standje waardoor ik met een zilveren badmuts, in naam van ZLTC, zal starten en niet met de standaard witte badmuts. Het registreren van ZLTC als tri-club maakt dat onze prestaties in het clubklassement van IM Maastricht en andere IM’s kunnen worden opgenomen. Even verifiëren of Davy Metten ook als ZLTC’er geregistreerd werd – neen ? “Zet het er maar bij dan juffrouw ! En geef zijn badmuts maar aan <<moi>> !” Een half uurtje later kom ik Davy dan ook tegen samen met Kevin Stazack. Na een bezoekje aan de merchandise tent en het marktje, keer ik huiswaarts met reeds enkele felgegeerde aankopen op zak. Nervositeitsmeter : nul.

Op zaterdag gaat het terug richting Maastricht om de fiets in te checken. Hij is er klaar voor en blinkt al even hard als ik. Last minute weet ik nog een uiterst handig tasje op de kop te tikken dat op mijn kader zal komen te hangen, gevuld met een paar stevige energierepen. (FOUT N°1) De fiets gaat binnen op Het Griend samen met de blauwe en de rode zak. In de blauwe zak zit namelijk mijn fietskledij en de rode bevat mijn loopgerief. Eens dat alles achter de rug is wordt het verder genieten in de aanloop naar D-day. De verplichte veiligheidsbriefing vertelt ons niks nieuws en dus is er rust in mijn hoofd : geen last minute verrassingen .. i-de-aal ! Het pastabuffet gaat vlotjes binnen. Fotootjes links .. selfies rechts .. Nog even via de merchandise tent want ja .. je ziet al-tijd wel iets dat je eerst toch maar niet koopt maar waar je ’s avonds dan spijt van krijgt. Enfin, opnieuw met enkele aankopen naar huis. Nervositeitsmeter : nul.

RACEDAY !!

Ik haal het “nieuwelingenbandje” uit mijn broekzak en doe het toch maar aan. Kwestie van nederig te blijven. Hoewel ik me had voorgenomen pasta te koken als ontbijt, heb ik daar plots geen zin meer in .. ik bedenk me en eet rijstpap in de plaats. (FOUT N°2) Met wat confituur en een banaan erbij speel ik het ontbijt binnen. Ik vertrek naar Maastricht met enkel nog de witte zak, een “koei van een” energiereep, een banaan, een talisman(neke) en een ton aan zelfvertrouwen. Nervositeitsmeter : nul.

Ik parkeer in de zowat de enige Maastrichtse ondergrondse waar mijn metershoge 2-tonner binnen geraakt en dat tot mijn groot genoegen op de meest perfecte plaats voorhanden, vlak aan de glazen schuifdeuren van het nieuwe shoppingcenter. Ideaal om straks met stramme stelten en al mijn materiaal terug naar huis te kunnen gaan. Met mijn witte zak en al dat zelfvertrouwen stap ik door de nachtelijke sfeer van de stad richting het bike park. Vanuit alle hoeken komen enkelingen met duidelijke ironmantrekken richting Het Griend gestapt : felgekleurde compressiekousen onder losse shorts, rugzak met één of ander triathlonlogo erop, mega-coole pet op, zonnebril op hoewel het nog donker is, gemarmerde armen en benen, een witte zak èn .. een ton aan zelfvertrouwen. Het voelt een beetje als thuiskomen, tussen al die gelijkgestemden.

De fiets staat me op te wachten en is blij me te zien. Ik zeg – echt waar – “Goeiemorgen!” Ik leg de ketting op het grote plateau en ergens midden op de cassette. De talisman hang ik aan het zadel, het reservemateriaal in een daarvoor ontworpen bidon op de kader en de met energiedrank gevulde bidons steek ik op hun plaats. Bijna klaar ! Naar de rode zak .. check .. dubbelcheck .. naar de blauwe zak .. check .. dubbelcheck .. kleren uit en in de witte zak, trisuit aan, wetsuit aan .. terug naar de fiets .. check .. dubbelcheck .. triplecheck .. ja, klaar !! – NEEN, niet klaar Cas :  je badmuts !! Nadat ik ook de witte zak op de voorziene plaats heb afgegeven kom ik tot bij Davy en Kevin en kunnen we onze beginnende nervositeit weglachen tussen de honderden andere atleten die er net zo over denken. Het startuur nadert plotseling heel snel en ik besluit te gaan aanschuiven in de lange trechter van nadars richting de Maas. Nervositeitsmeter : 25.

Ik herinner me de woorden van de speaker tijdens de briefing : “We ask you to be honest in your expected swim time or you’ll get pummeled by faster swimmers overtaking you and YOU WILL DROWN !” Tijdens de briefing kon ik er hard om lachen maar nu is het bittere ernst ! Dus wandel ik door de fuik richting Maas en passeer de bordjes, met de verwachte zwemtijden op, tot ik 1HR05’ zie staan – misschien best nog wat naar voor opschuiven denk ik. Ik ben onder de indruk van al die gouden badmutsen, met de letters AWA erop, die gedragen worden door de All World Athletes. Het zijn stuk voor stuk straffe kerels en madammen die hun AWA status verkregen door aan meerdere ironmanraces deel te nemen dit jaar en/of door verschrikkelijk sterk te presteren tijdens hun race. Ik zou ze bijna willen aanraken .. Tussen de joelende mensenmassa aan de kant hoor ik ineens de stem van Jimmy Loix door zijne Ghettoblaster. De fenomenale playlist die hij in de weken ervoor heeft samengesteld gaat echter verloren in het geroep van de honderden supporters. Ik word stilaan ongeduldig en het mag gaan beginnen .. Nervositeitsmeter : 26 of zo.

Het kanonschot luidt : de toppers gaan te water .. wat later is het aan ons. Geen weg terug nu , ik sla mezelf op de borst (letterlijk) en kus de geluksbrengers aan mijn kettinkje drie keer – komaan Cas, sub 10 uur, you can do it ! Het zwemmen verloopt vlot en helemaal zoals verwacht. Onderweg naar de Australian exit passeer ik redelijk wat zwemmers en dat geeft me een extra goed gevoel. In de passage om het eiland halfweg drijft er veel afval en is het minder aangenaam zwemmen maar voor ik het weet kom ik aan de trap voor de Australian exit : uit het water komen, stukje lopen en 50m verder terug te water gaan. Spektakel voor de toeschouwers natuurlijk. Net voor ik mezelf weer in het water smijt herken ik de uitgelaten bende van Jimmy en Tim !! Whoppaaa, nog maar 2 kilometer te gaan. Tegen het einde van het zwemnummer voel ik echter wel dat het een inspanning heeft gevergd. Ik kom uit de Maas geklauterd na 1HR05’ zoals gepland. Ik had liever nog ietwat sneller gezwommen maar het is OK. Het is helemaal op schema.

Ik kleed me om en besef onmiddellijk dat ik te veel tijd heb verspeeld met deze wissel (T1 meer dan 6’).  Mijn fiets is ongeduldig en klaar om te gaan. De wisselzone is gigantisch en het duurt minuten eer ik op de fiets zit. Soit, ik spring op mijn raket en zet de knop op “aan.” Ah ja, want “aan is gaan !” Ik voel me geweldig vanaf de start en merk dat ik vandaag goeie benen heb. Ik lig goed in de beugel en lijk te vliegen. Na enkele kilometers bereik ik de laatste huizen aan de rand van de stad en draai het gas verder open. Ik concentreer me op mijn houding en hou het hoofd goed laag met de ogen naar voor gericht zodat ik net genoeg kan zien wat er voor me ligt. Ik eet een reep nu het kan. Wanneer ik toch even naar beneden kijk : in gele letters op de weg “AAN IS GAAN !!” geschilderd – zag ik dat goed ??? De benen draaien het grote plateau goed rond en wanneer ik aan de voet van de Geulhemmerberg aan kom schakel ik terug naar de 39. Ik vlieg er vlotter omhoog dan Alberto Contador in een doorsnee Vueltarit ergens midden zijn glorietijd - tenminste dat denk ik toch - en rijd verder naar één van mijn favoriete hellingen van de buurt. De Bemelerberg baart me al lang geen zorgen meer en de ketting blijft er voortaan steeds op de 53 liggen. Hier ben ik Tony Martin die als enige renner het WK tijdrijden te Valkenburg met een 56 afwerkt – tenminste dat denk ik toch !

Wanneer ik wat later de grens over rijd zijn daar die gekke ZLTC’ers weer ; deze keer zijn ze mobiel en met hun vespa’s rijden ze enkele kilometers langs me op richting Hallembaye. Hier laat ik me helaas iets te hard opjutten door hun aanmoedigingen en in al mijn enthousiasme rijd ik plots een paar km/uur sneller dan ik eigenlijk zou mogen. Ik steek opeens verdacht veel atleten voorbij en besef dat ik op het kleinste kroontje lig achteraan, ik rij te hard – niet goed. (FOUT N°3) In de draai naar de in-mijn-ogen verschrikkelijke Hallembaye staan mijn ouders voor het eerst langs het parcours. Het geeft me extra moed in de laatste meters naar de gevreesde kuitenbijter. De eerste passage daar verloopt vlotjes maar toch klinkt er in mijn hoofd de vraag “wat doet dit onding in godsnaam op een tijdritparcours ???” Een tweede reep eten lukt me daarna wel niet, ik krijg de brok gewoon niet af geslikt. Hoewel ik wel degelijk getraind heb met deze stevige voeding lijkt het nu plots een vers gebakken baksteen te zijn die mijn strot weigerachtig terug naar boven werkt. Het gaat ondertussen razendsnel verder richting Riemst en in de bevoorrading tussen Zichen-Zussen-Bolder en Riemst loopt het mis. De eerste vijf vrijwilligers in de post houden enkel bidons met water omhoog. Daarna staan er twee jongedames met een gelletje in de hand. De renner voor me neemt ze allebei .. De volgende vrijwilligers houden bidons cola in de lucht. Die durf ik niet aannemen omdat ik daar niet op heb getraind en omdat Jimmy me had gezegd : “eens ge cola begint te drinken moet ge dat al bijna blijven drinken”. Dat valt te verklaren door de plotse piek in de bloedsuikerspiegel en de snelle daling achteraf. Ik rijd door – ach ja, ik probeer dadelijk nog wel een reep te eten. Nervositeitsmeter : 50 en stijgend.

Op de steenweg naar Riemst zie ik Joris Vanderbeuken die als vooruitgeschoven post fungeert voor de Tongerse Marathonclub. Ik vlieg over de gelegenheidsbrug te Riemst waar dan voor het eerst een hele delegatie van Run TMC me staat op te wachten en me luidkeels aanmoedigt om er een lap op te geven. Ik herken ook Ben Somers in zijn blauwe kogelvrije vest en hij houdt het verkeer voor me tegen om me verder te laten vliegen over het prachtige parcours. Die reep geraakt echt niet voorbij mijn eetstenen en ik moet zelfs alles gewoon weer uitspuwen. Op het rond punt in Riemst staat Piet .. ik moet op hem roepen want hij herkent me niet onmiddellijk. Weer wat verder staat Larissa met haar gezinnetje twee maal op korte tijd langs het parcours. Voor ik het goed en wel besef zit ik weer 20km verder en ligt er een volgende bevoorrading op me te wachten. Na de vele bidons water, een meid met twee gelletjes in de hand. Maar wanneer ik binnen bereik kom draait ze zich plots naar achter om iets te zeggen tegen een andere vrijwilliger en daardoor trekt ze de hand onbewust van me weg – lap, die MOEST ik hebben ! Ik heb namelijk geen vloeibare voeding in het kadertasje gestopt daar ik dacht dat de gelletjes me rond de oren gingen gegooid worden. (FOUT N°4) Nervositeitsmeter : 95 en stijgend.

Ik kan maar niet vatten waarom er zoveel bidons worden omhoog gehouden en zo weinig gelletjes ?! Ik kom terug in de buurt van de Nederlandse grens en voor het eerst begint het me te dagen : dit kan wel eens fout aflopen. Nog voor ik Maastricht binnenrijd merk ik krachtverlies en de bovenbenen doen zelfs een beetje pijn. Paniek slaat toe wanneer ik besef dat ik nog een volledige ronde van 90 Km moet afleggen. Het gaat van kwaad naar erger en het tempo gaat er volledig uit nu. Na de Gheulhemmerweg (die nu ineens niet meer lekker loopt) kom ik op een bepaald moment uit een schaduwrijke holle weg gereden terug de felle zon in en ineens zie ik zwarte vlekken – OH CRAP !! Daar heb je het: hongerklop !! Nervositeitsmeter : astronomische proporties. De Bemelerberg moet ik genoodzaakt aan een slakkentempo over en de weg naar de Hallembaye is een marteling. Ik zie enkel nog het gekende beeld voor me dat striptekenaars gebruiken om voor te stellen dat de stripheld door een verrekijker kijkt – tunnelzicht. De atleten die ik in de eerste ronde voorbijstak komen één voor één terug voorbij. Ik krijg wel terug een gelletje of twee te pakken onderweg maar het is te laat ik zit voor de komende twee en half uur in de twilightzone. Ik rijd rond met een grijsgrauw gezicht en bevind me ergens tussen schemer en donker. Ik rijd nog amper 28 Km/Hr. Op één of andere manier geraak ik over de Hallembaye (deze keer als Tom Simpson) .. is het door de steun van de supportersclub Stevens die er met spandoeken en al staan ? Is het de talisman die zijn werk doet ? Waarschijnlijk beiden.

Ik ben zelfs een paar stukken kwijt blijkt nu. Jean en Ellen stonden ergens op de steenweg naar Riemst bij de 2de passage en ik heb hun toegesproken – al weet ik daar niks meer van. Wat ik wel weet is dat ik daar besefte dat ik nu wel moest cola beginnen drinken. Ik weet twee bidons te bemachtigen in Zichen-Zussen-Bolder en drink ze achter elkaar uit. Het duurt even voor de suikers hun werk doen maar twintig kilometer verder voel ik dat er verandering komt in mijn situatie. Ik geraak terug in een aanvaardbaar ritme en na de lange strook langs het Albertkanaal lijkt het ergste gepasseerd. In Vroenhoven staat Raph te supporteren – vast en zeker het brein achter al de graffiti op het parcours. Ik roep hem toe dat ik een “serieuze patat” heb gehad maar dat ik terug tot leven kom. Vanaf dat moment geloof ik er ook weer in en begin terug kracht te voelen in het onderstel. Eens in Maastricht begin ik te rekenen en ik kom tot de conclusie dat ik 7 minuten over mijn gehoopte fietstijd ga gaan. Dat betekent dat er van de 10 minuten overschot niet veel meer overblijft. Ik had namelijk een rekensommetje gemaakt de week ervoor met de maximum tijden die ik over de drie onderdelen en de wissels mocht doen om sub 10 uur te blijven.

Vlak voor de tweede en laatste wissel zie ik mijn ouders opnieuw staan, op de Wilhelminabrug. Ik ben zo blij dat ik van de fiets af mag na 5Hr24’. Ik moet mijn oriëntatiezin even terug kalibreren wanneer ik op het bankje zit in de omkleedtent (T2 = 3’41”). Maar wederom : tijdsdruk ! Nadat ik weer in gang schiet richting loopparcours zie ik Larissa nerveus staan trippelen in de relay-wisselzone. Ze wenst me veel succes, ik haar ook – tenminste dat denk ik toch ??

De eerste loopmeters lopen echter verrassend vlot en ik zie het weer helemaal zitten. Eens over de brug zit ik op de eerste van 4 ronden. Het gaat goed vooruit en ik begin weer te rekenen – haal ik het nog of is het kalf verdronken ? Jimmy staat met de hele bende me weer op te wachten. Jef en Marina ook. Er staat werkelijk o-ve-ral wel iemand die ik ken : in elke straat, in elke bocht !! Het geeft een mens vleugels, zelfs na al die zware inspanningen ! Het bergje aan Andre Rieu’s huis doet pijn maar ik maak er een erezaak van om het steile bochtje op het eind toch aan de binnenkant te nemen – STEIL met korte “-ei” ;-) Een beetje verderop staat de familie Beusen. Van daar loop ik naar Norbert en Chantal .. door naar Marc Roosen. Verder naar Patrick en Nora … terug naar Norbert, naar Kevin, naar de geweldige RUN TMC-delegatie met hun spandoeken. Ik loop op het juiste ritme om de marathon in 3Hr10’ af te haspelen maar ik besef wel dat ik een marathon moet lopen na 3,8 Km in de Maas en 180 Km op een heel uitdagend parcours – en de man met de hamer naast me (die het vanaf nu op mij gemunt heeft). Heel wat anders dan de vier marathons die ik allen liep met deze IM140.6 in gedachten en allen rond de 2Hr45’ wist af te leggen.

Op het vrijthof is het zover : het rode bandje !! Ik krijg een rood haarbandje rond de arm wanneer mijn eerste ronde erop zit. Een straat verder staat de familie Stevens met Pascal en Raph. Ik stuif een minuut later over de markt waar de finish voor het eerst in zicht komt. Ik bots er op een muur van oorverdovend lawaai en de haren op mijn armen komen recht op te staan. Eens terug aan de Maas zie ik mijn ouders weer staan. Trouw op post. Mijn Pa registreert nauwkeurig de rondetijden en weet me na de race te zeggen dat er elke ronde telkens exact drie minuten verval bijkomen.

De tweede ronde verloopt ook nog goed maar ik merk dat ik snelheid verlies ook al doe ik zo hard mijn best. Ik loop opnieuw van supporterskliek naar supporterskliek tot ik op het Vrijthof ben : het blauwe bandje !! Het gejoel aan de kant wordt alsmaar luider bij elke kilometer en de sfeer op de markt is met geen azertytoetsenbord te beschrijven – wie gebruikt nog een pen ? Het bergje van André doet pijn maar Kevin staat boven op me te wachten. Hij loopt een stukje mee maar een plotseling-uit-de-grond-opgeschoten jurylid wijst me erop dat dat niet mag en hij dreigt me een gele kaart te geven. “Sorry Kevin, beter niet meer doen makker!” Ik kom er met een verwittiging vanaf en neem me voor niks te riskeren : niemand meer laten meelopen en zeker niks maar dan ook niks aannemen van supporters ! Onderweg probeer ik terug te rekenen of ik mijn doel ga halen maar het lijkt wel alsof ik de relativiteitstheorie opnieuw aan het staven ben en dus moet ik mijn denkwerk telkenmale stopzetten – niet denken Cas : lopen !!! Het groene bandje lonkt en ik ben dolblij wanneer ik het aan de arm heb. Met iets meer dan een ronde te gaan geef ik een paar high fives aan o.a. Pascal en Raph in de Brusselse straat. Ik loop over de markt en hoor de speaker thv de aankomst een finisher luidkeels bevestigen dat hij een Ironman is. Ik kan me alleen maar proberen voor te stellen hoe ik daar over 10 Km ook over die mat ga lopen ..

Mijn ouders staan er weer. Opnieuw drie minuten aan de broek. Ik doe teken dat het goed is en dat ik nog maar één rondje moet lopen. Ze zijn nog veel blijer dan ikzelf want wie ziet zijn zoon nu graag zo afzien ?? Laatste keer die molshoop op .. laatste keer door die glooiende wijk .. terug over de kasseien van het centrum, die er ook maar los ingesmeten zijn. Op naar het Vrijthof !! Ik ben ondertussen wel al tot het besef gekomen dat ik net over de tien uur ga finishen maar het kan met geen r*#t schelen : ik word een Ironman !

Ik kom om de bocht en zie voor de laatste keer de vier trechters waar je na elke ronde een bandje krijgt. Ik loop tussen de linkse nadars en reik de hand hand gretig uit – “Geef hier dat gele bandje !!” Ik sla een indianenkreet uit en zet zowaar een kleine versnelling in. Tenminste dat denk ik toch ?! Ik groet voor het laatste de club Stevens en loop de laatste hectometers naar de triathlonhemel. Sint Pieter staat er te wachten met een micro in de hand .. na een marathon van 3Hr24’

Ik duik de arena in en het volk wordt gek .. ze roepen al-le-maal mijn naam. Tenminste dat denk ik toch ?!? Ik versnel een laatste keer (ook dat denk ik toch) en sla voor het eerst in vier ronden niet af naar links voor een lusje door Maastricht maar ik richt me op de rode loper die voor me uitgerold ligt. Het volk wordt uitzinnig nu en staan rijen dik tegen de nadars te schreeuwen. De rode mat schuift onder me door, ik bevind me nu in een aanhoudende zweeffase op een meter boven de grond.

De wereld gaat op pauze .. letterlijk ! En het geluid gaat plotseling af .. Sint Pieter roept :

“CHRISTOPHE CASTERMANS … YOU ... AAAARE ... AN IRONMAN !!!!!”

 

Ik finishte na 10Hr05’ .. niet slecht voor een eerste IM140.6 maar er zat ongetwijfeld meer in als ik mijn verstand had gebruikt.

Ik zou nog een bladzijde of twee kunnen schrijven over de geweldige eerste minuten en uren na de finish, de fantastische dag nadien maar ik ga u rust gunnen beste lezer. Uw ogen zullen moe zijn .. het belangrijkste is verteld. Misschien wel nog even dit. Door de fenomenale prestatie van Davy Metten, die finishte net onder de 09Hr30’, werd ZLTC winnaar in zijn categorie in het clubklassement !! Hoewel ik mezelf nog steeds voor de kop kan slaan dat ik weer persé iets anders ging eten dan gepland voor de race, dat ik energierepen meenam waar een volwassen eland twee strenge winters op kan overleven, dat ik me liet verleiden om sneller te gaan vliegen dan het vluchtplan voorschreef en dat ik geen vloeibare voeding als back-up had voorzien .. ben ik zeer fier dat ik deel mocht uitmaken van een teamprestatie van ZLTC. We zijn bij deze uitgenodigd voor de 70.3 te Barcelona in mei 2018 om er de strijd met andere clubs aan te gaan . Ik kan het niet genoeg benadrukken : dit komt door de buitenaardse prestatie van Davy ! Ik zal de volgende keer wel voor een sub 10 uur tijd gaan. En dat gaat me lukken ook !

Bedankt aan iedereen die er voor me was die dag !! Bedankt voor alle aanmoedigingen langs en/of op het parcours !! Bedankt voor alle felicitaties na de race !! Bedankt om me tot vervelens toe te laten “stoefen” dat ik een IM140.6 liep !! You guys are IRON !!

CAS