About an Iron Marathon…

Trainen, trainen en trainen…  heerlijk om zoveel kilometers te mogen maken en gewoon 5 à 6 dagen op 7 mijn loopschoenen aan te mogen trekken om te doen wat ik graag doe…  deur uit en lopen…  Heerlijk toch!  De vlot goed en het lukt vrij wel om de geplande trainingen op de juiste momenten uit te voeren! Nice…

Even ter verduidelijking… op dit moment ben ik geen marathonloopster…  op 7 mei liep ik voor het eerst een marathon op de Wings for Life World Run…  ok…  geslaagd, dubbel en dik geslaagd…  maar o zo per ongeluk!!! 

Ik blijf er bij, wil niet dat iemand me een marathonster noemt daarna…  Dat zal ik pas zijn als ik op 6 augustus erin slaag om die magische afstand voor de tweede keer af te leggen! 

Maandag, 31 juli, en de laatste trainingsweek gaat van start, de moeilijkste waarschijnlijk…  Nog zes keer slapen en taperweek is begonnen bij deze…  Bijna geen loopjes op de planning, maar rust, rust en nog eens rust ter afwisseling…

Geen loopje deze maandag dus… Wel even start2run mee gaan begeleiden om niet zo helemaal het gevoel te hebben dat ik niks gedaan heb vandaag… 

Dinsdag, nope, geen loopje…  tanden bijten…

Woensdag…  jaaaa, ik mag nog even…  training, de laatste, met Piet, met een versnelling van 5000m en nu mogen de schoenen weer aan de haak…  Nog even in de kantine de laatste tips and tricks van mn teammaatjes op gaan slaan en dan… ja, je raadt het nooit: rust!

Maar, ik voel me klaar…  benen voelen goed, ben uitgerust, voel me klaar…  voel me gewoon echt klaar om eraan te beginnen en vanaf deze laatste training kijk ik er echt naar uit om te mogen starten! 

Donderdag…  rust…  aaargghh… 

‘Vanherle, je moet staan springen om te mogen lopen zondag!! Dat is het doel van taperen!’

Ok, dat zal wel gaan lukken, mijn schoenen vragen zich nu al af of ik kwaad op ze ben…  staan daar te bestoffen ocharme…  tssss…

Vrijdag, nog twee keer slapen! 

Helaas, geen loopje…  Maaaaaaarrrrrrr…  het avontuur begint nu wel écht echt!!  Vandaag naar Maastricht, en daar kijk ik wel naar uit! Cas en ik trekken samen naar de Iron Man hoofdstad van het moment om ons voor te bereiden op het avontuur, elk ons eigen doel zondag!!  Het ene al heel wat grootser dan het andere. 

Starterspakket halen samen met Elke Muermans (zwemster van ons team), expo eens bezoeken en naar de briefing terwijl we ons volproppen met koolhydraten (lees: aangeboden pastabuffet was heerlijk!)… 

t Is leuk om hier tussen ‘de echten’ te mogen ronddartelen.  Nieuwe schoenen gekocht zelfs!!  Fluoroze… omdat dat nu eenmaal ‘the new black’ is gewoon!!  ;-) Voila… 

De kriebeltjes beginnen nu toch wel echt te komen, maar het zou abnormaal zijn, moest dat nu niet het geval zijn he!! 

Zaterdag en vandaag mogen de loopschoenen aan!!!  Heeeeel eventjes toch!!  Benen prikkelen heet dat dan! (Heb ik me ook maar laten vertellen hoor, ben geen pro ;-) )

Er staat een 3km loopje op de planning met hier en daar een kort sprintje… 

Namiddag toch nog maar eens even met team Riemst afgesproken in Maastricht.  Vandaag mogen we namelijk ook in de wisselzone!  En ik wil alles toch wel eens van dichtbij gezien hebben vooraleer ik hier morgen vol spanning op onze fietser (William Huls) sta te wachten! 

Ok…  de checklist met voorbereidingen is volledig afgevinkt en we zouden er klaar voor moeten zijn!!  Op tijd het bed in vandaag om de nodig uren slaap goed mee te kunnen pikken.  Ah ja…

Zondagmorgen en de ogen gaan al vroeg open natuurlijk…  spanning, kriebels, spanning, kriebels…  ze wisselen mekaar in een speedtempo af!!  Rolluiken omhoog en de zon straalt heerlijk… en hupla de eerste emoties schieten al door mijn lichaam bij het zien van de straat…  Zijn hier toch wel een paar Paluko-hooligans langs geweest deze nacht die de straat prachtig beschilderd hebben!!  Wat een super verrassing!!  Bedankt, jullie zijn schatten!!  Dit is zo leuk om te zien en het geeft al onmiddellijk een enorme boost om er tegenaan te gaan vandaag!!

En ja…  ik ben hyper!!  Ik hol van de ene naar de andere kant van het huis en weet eigenlijk feitelijk niet echt wat ik aan het doen ben!!  Besef dan dat ik nu best energie kan sparen in plaats van er onnodig op te maken en besluit degelijke koolhydraten op te nemen en me in de zetel te planten…  Alé… eventjes toch want ik ontdek net de ‘IronMan Track app’…  Cas kan elk moment voorbij komen in Vlijtingen en omdat m’n gat nu eenmaal niet gemaakt is om lang te zitten besluit ik dan maar even met de rest van het gezin te gaan supporteren!!

De app geeft aan dat onze zwemster, Elke Muermans, uit het water is gekomen na een tijd van 1u09’29”!  Wauw, wat een knappe tijd!!  Meer dan vijf minuten sneller dan ze verwacht had!!  Topprestatie Elke, je hebt dat super gedaan!!!  Proficiat!!

Ondertussen blijven de berichten binnenstromen…  En binnenstromen is dan nog maar een understatement!!  Niet te geloven hoeveel mensen er aan me denken en hoeveel steun er komt van elke mogelijk hoek!  Zalig gewoon!!  Rond 11u besluit ik de gsm zelfs uit te zetten en achteraf de berichten verder wel te checken…  Concentraré nu Vanherle!! 

12u en we zijn er!  Tom, de kinderen en ik zitten in het event area in het Griendpark waar ik me probeer te focussen op wat er gaat komen…  en ja… ik ben zenuwachtig…  enorm nog wel…  het kriebelt langs alle kanten.  En wie me een beetje kent weet er wat er voor elke, maar dan ook echt voor élke, wedstrijd door mijn hoofd spookt: ‘Verdorie, dit gaat me vandaag niet lukken…  kan ik dit wel??’

Tussen die hersenspinsels door volgt Tom William op de voet!  De app geeft toch wel een betrouwbaar beeld over waar onze fietser zich op het parcours bevindt.  De richttijd voor binnenkomst in de wisselzone staat nu al een tijdje op 14.22u dus beslis ik rond 13.50u toch stilaan richting daar te gaan! 

Volgens diezelfde app zou ook Cas moeten aankomen zo meteen…  ergens rond 14.05u.  Terwijl ik op William sta te wachten zie ik hem inderdaad af komen snellen!  Omkleden van fietsen naar lopen en daar gaat ie!  Leuk dat we mekaar op die manier toch nog even kunnen aanmoedigen op het parcours zelf!  Hij roept nog even dat hij een hongerklopje heeft gekregen op de fiets!  Niet praten, lopen nu, Castermans!!  Komaan hé!!  Gaan!!  Ah ja… aan is gaan hé!  ;-)

En de spanning stijgt!!!  Elke komt net aan om me aan te moedigen en William te zien finishen!  Leuk al die steun!! 

Tom roept van achter de rekken dat William over de finishlijn is!!  Dat wil zeggen dat hij nog met zijn fiets naar de ‘parkeerplaats’ moet lopen en dan richting mij moet lopen!!  En ik zie hem komen… Man…  De zenuwen gieren door mijn lijf…  Binnen luttele seconden start ik aan wat mijn tweede marathon hoort te worden!!  Ik staar…  ik blijf staren en William komt dichterbij, dichterbij… dichterbij…  Alles staat gegrift ergens in wat mijn geheugen moet voorstellen…  Hij is vlakbij, ik zeg dat hij het geweldig gedaan heeft en ik buk me, neem de chip rond zijn enkel en bevestig hem aan de mijne!!  Links, dat hoort zo om een of andere reden! 

William roept me toe: ‘Sub 10 hé Larissa, komaan!!’  Zou ons dit echt gaan lukken onder de 10u?  Dat is nog even toekomstmuziek! 

En daar ga ik… onder de ‘IronMan run’ boog door! En daar staan de eerste supporters al… Vlak aan de start!  Hoe geweldig!!  Super om te zien!  Het geeft al onmiddellijk de juiste vibes mee en zoals het gewoonlijk gaat: de eerste passen zijn gezet en de zenuwen verdwijnen als sneeuw voor de zon!  Zo gaat dat nu eenmaal… Ik ben aan het doen waarvoor ik hier ben en wat ik graag doe…  Zalig!

De brug in Wijck over en het parcours op…  het parcours dat we hier vier keer gaan doen vandaag!  En waar ik me mee bezig gehouden heb de eerste kilometers?  Tempo!  Had me op voorhand voorgenomen niet sneller dan 4’30”/km te lopen en awel, ik ga me er echt aan houden se!!  Wil liever dat tempo grotendeels kunnen vasthouden dan de eerste helft als een speer vertrekken om dan de tweede helft te moeten verderstrompelen…  Dus…  4’35” it is!! 

Na een paar km en een aantal supporters verder lukt het me vrij goed het beoogde tempo vast te houden, dus dat zit goed!  Klokkijken is nu niet meer elke 100m nodig, dus genieten we van de eerste ronde.  Aangezien ik deze week nog maar weinig kilometers gemaakt heb en niet vaak ben gaan lopen, is de honger groot genoeg om dubbel en dik te genieten, de eerste ronde is in elk geval fantastisch!! 

En de verrassing is des te groter als je ontdekt wie waar allemaal post gevat heeft om me een hart onder de riem te steken! 

En jullie waren met veel… jullie waren met ONTZETTEND veel!!  Wat doet het deugd om zoveel familie, vrienden, kennissen, bekenden en zelfs onbekenden te horen roepen!!  Jullie zijn echt massaal naar Maastricht gekomen om naast het parcours te staan en me te komen helpen om die 42.195km te overbruggen!! 

Wat doet dat zo ontzettend goed, zelfs nu ik dit schrijf krijg ik nog water-oogjes van zoveel emotie die daarmee gepaard gaat… 

Wat doe ik dit graag… Wat doe ik ontzettend graag mijn loopschoenen aan en gewoon een blokje om…  Vier keer dan vandaag, maar enfin!! 

Waar ze hier in Nederland niet op bespaard hebben is bevoorrading!  Verdorie…  zonder energie val je op het loopparcours alleszins niet… Het is hier zelfs oppassen geblazen dat je je niet overeet, met zo’n uitgebreid buffet naast de weg…  LOL!! 

Op km 9 beslis ik dan ook al maar meteen een gelleke aan te nemen en op te slurpen…  Beter al maar wat energie erin steken vóór er een klopje aankomt!!  Voorbereiden is al een half werk he…  ah ja…

En daar kom ik voor t eerst bijna aan het Vrijthof…  Hier is het al even opletten, want hier kom je aan een ‘sluizensysteempje’.  Strak en duidelijk eigenlijk, handig ook voor de supporters, weten ze een beetje hoeveel rondes al die lopers al afgelegd hebben!  Heb je je eerste ronde beëindigd, ga je door sluis 1 en krijg je een gekleurd bandje aan je arm.  Elke volgende ronde ga je door de volgende sluis en krijg je een andere kleur!  Vier bandjes geeft je het recht om te finishen!  Maar dat is iets waar ik nog niet mee bezig ben!!  Heb er nu 10 km opzitten, dus dat is voor later…  Nog 32 te gaan!  Aftellen is dus nog geen optie!!  ;-) 

Voorbij de eerste sluis en richting Markt nu…  Hey…  een bende hardroepende Palukezen hier!!!  Leuk!!  Al die gele shirts vallen goed op!  Ze roepen en tieren dat het een lieve lust is!  Zalig gewoon!  En dan de markt op…

Tja…  en daar wordt ne mens wel even stil van…  Jaaaaaaa, zelfs IK(!) word daar even stil van…  Ongelooflijk wat een ervaring die eerste passage op de markt was…  Je loopt tussen twee nadars op een rode loper getatoeëerd met het IronMan teken.  Achter de nadars bevinden zich mensen, rijen dik, met honderDEN moeten ze geweest zijn…  joelende mensen, ze schreeuwen zich de ziel uit het lijf.  Of ze je nu kennen of niet…  Ze roepen, ze tieren, ze brullen…  ze supporteren voor je met heel hun hart en ziel!!  En dat gevoel dat daar bij komt kijken is gewoon onbeschrijflijk!  Het raakt je tot in het diepste van je ziel en je weet even gewoon niet meer waar je het hebt. 

Ik kreeg er steken van in mijn rug…  vermoedelijk kwam dat doordat mijn vleugels hierdoor fameus begonnen te groeien…  Ze braken door mijn loopshirt en ik vloog… ik vloog over de rode loper…  Ik voel aan mijn ogen dat ze glunderen, ze stralen, mijn kaken geven een stralende glimlach aan het publiek en met dat gevoel start ik mijn tweede ronde op het parcours!

Nu dat ik zo ongeveer weet wie waar staat op het parcours krijg ik mijn kilometers om door van persoon tot persoon of van groep tot groep te lopen!!  Jef blijft me bij elke ronde zijn tips geven en ik neem ze aan in dank en handel er naar!  Ik blijf ook gretig gebruik maken van de bevoorradingsposten.  Vooral voor het water en de sponsen ben ik heel dankbaar!!  De temperatuur valt dan met 22 graden goed mee (stel je voor, 6 augustus; het had evengoed 35 graden kunnen zijn!!!)  maar het zonnetje zorgt toch wel voor de nodige warmte!  Dus een beker water waar ik elke keer toch wel een paar slokjes van kan nemen (goede tip trouwens, mannen, om dat bekertje op mekaar te pitsen!!) en elke keer een spons om mezelf wat af te koelen!  Vooral mijn hoofd heeft hier het meeste baat bij!! 

De tweede keer de berg bij André Rieu op (korte maar pittige helling) en alles zit nog fris… Ronde twee gaat vlot voorbij!  Tweede bandje op het Vrijthof, Paluko met groot lawaai, en de tweede passage op de markt!

Ronde drie vangt aan!!  In het begin van elke ronde kom ik de bende van ZLTC tegen en Jimmy heeft zelfs een ganse installatie rond z’n nek met n micro.  Daarmee moedigt hij Cas en mij aan en dat is wel leuk!  Hij roept dat ik in de helft zit en dat het spelen voorbij is… ‘Nu begint het pas hé, Larissa’ hoor ik hem nog roepen in mijn voorbij gaan.  En gelijk heeft hij natuurlijk!  De derde ronde verloopt natuurlijk niet meer zo soepel als de vorige twee.  Ik kan mijn tempo van 4’30” à 4’35” nog wel vast houden maar het kost me nu wel een pak meer moeite!! 

Km 29 en ja hoor, daar is ie…  Net zoals op training begint de ITB zich te laten voelen.  ITB is de Illiotibiale band die aan de buitenkant van de knie zit.  En ook op training begon hij zich te laten voelen op 29 km.  Nu dus ook… dat is minder…  Maar de wedstrijdadrenaline zorgt er wel voor dat het allemaal iets minder pijnlijk is dan op een training!  Dus ca va…  we kunnen er nog even mee door! 

Al beslis ik vanaf km 30 toch even meer tijd te nemen om mijn water degelijk op te drinken en vermindert mijn tempo bij een aantal (niet bij alle) bevoorradingsposten toch wel aanzienlijk.  Niet zo bevorderlijk naar mijn eindtijd toe maar wel positief voor de knie die toch wel even kan bekomen van het groot aantal schokken die ze per minuut te verduren krijgt! 

Derde keer op het pleintje aan ‘Sterre der zee’ en ik besef dat ik mijn gezin hier voor de laatste keer ga zien staan en beloon ze met een klaphandje in mijn passage.  De volgende ronde gaan ze hier niet meer staan maar gaan ze richting finish vertrokken zijn.  Bijna op het Vrijthof en ik zie dat er hier wel een heel aantal supporters bij gekomen zijn…  hoe hartverwarmend allemaal!!

Derde bandje…  Welke kleur het net was weet ik niet meer, maar dat het NIET geel was weet ik wel…  De reden daarvoor is dat het gele bandje het laatste was…  En eerlijk gezegd: ik keek er in deze fase van de wedstrijd wel heel hard naar uit om dat gele bandje rond mijn arm te krijgen!  ;-) 

Nog een loopje over de markt en ronde vier, en dus de finale ronde, kan van start! 

En ik ben heel blij dat ik mama en papa aan het begin van de vierde ronde zie staan.  Want het wordt natuurlijk zwaarder en zwaarder!  Maar het gaat nog…  Onder de Kennedybrug, langs de Maas, en we trippelen verder…  tot aan het kasteeltje van André Rieu… en hey… wat is hier gebeurd???  Wat hebben ze in Godsnaam met die helling gedaan…  Shit man…  Eén of andere onmens heeft die berg ineens dubbel zo hoog en drie keer zo stijl gemaakt!!  Maar ik loop!!!  Ik LOOP ‘m op!!  Ik – zal – niet – wandelen – bij – die – helling!!  Ik loop de wandelende marathoners voorbij!  Mijn tempo van 4’30” is ondertussen wel wat afgezakt hoor!!  ;-)  Amai…

Maar er is nog niks verloren… Als ik mijn klok bestudeer en tel hoeveel km ik nog moet en hoelang ik erover doe… Dan kan ik mijn vorige record van 3u19’58” (Tjaaa, ik weiger het 3u20’ te noemen…) nog verbeteren!  Mijn tempo zit in elke geval nog mooi onder de 5’00”, dus ca va! Tevreden mee hoor!

Km 35 en het wordt echt met elke stap zwaarder nu…  Die alombekende km 35 toch…  Elke pas wordt nu voelbaar en ik loop nu echt van supporter naar supporter!  Elke helling naar beneden is mooi meegenomen en de sponsen blijven hun werk mooi doen!! 

Het leuke aan ronde vier is dat mensen je beginnen herkennen en nu steeds harder en harder supporteren als je passeert!!  Wat een deugd doet dat toch…  met geen pen te beschrijven!!!  Laat dat duidelijk zijn!!

Bijna aan het Vrijthof… Bijna… BIJNA…  nog even… nog heeeeel even en ik krijg dat begeerde gele armbandje!!  Ik loop de vierde en laatste sluis in en grijp toch wel bijna naast het bandje zeker…  tsss…  Maar ik heb ze…  Ik heb vier gekleurde bandjes rond mijn pols en loop (Alé, daar moet het toch voor doorgaan… ;-) ) richting markt!  Op een 200-300tal meters voor de finish lopen mijn teammaten achter me aan!  We mogen hier met ons drie over de finish lopen!  Geweldig…  We lopen de laatste paar 100 meter samen maar eigenlijk weet ik zo heel goed niet meer dat ik op dat moment nog leef…

De markt op nu…  de rode loper onder onze voeten…  en daar is ze…  de splitsing…  de fameuze splitsing:  links voor de lopers die nog rondes te gaan hebben, rechts voor de finishers…  en ja ik ben blij… blij dat ik ga stoppen met lopen nu en over die finish mag gaan…  William en Elke komen nu vanachter me vandaan en lopen naast me! 

Merci aan William trouwens om mijn arm in de lucht te steken, want zelf was ik daar niet meer toe in staat! ;-) J

Net voor we de finishlijn oversteken zie ik onze burgemeester nog staan!!  Hoe leuk dat hij net daar ons staat op te wachten!  Dat geeft wel de nodige voldoening voor onze inzet!! 

Wat een gevoel…  pauzeknop op garmin indrukken en het zit erop…  Geweldig!!!  Wat een gevoel…  Ik zie de palukezen door de mazen van het net… letterlijk, want ze staan handjes te geven tussen twee herasrekken die ons scheiden van elkaar en die bedekt zijn met doeken en reclameborden!  Heerlijk dat jullie er waren!  Jullie waren zo’n grote steun!!  Onbetaalbaar!

Als ik me omdraai zie ik Cas!  En je gelooft het nooit!  Hij finishte 2 minuten(!) voor ons!!  Moesten we het gepland hebben… het zou nooit lukken!!  2 luttele minuten verschil! Hoe cool is dat!!!  We lopen dus met ons vieren verder in de uitwandel strook en komen in de ‘kiss en hug area’!  We staan als atleten wel in onze eigen zone tussen de nadars maar links en rechts krijgen familie en vrienden de kans om ons te komen feliciteren!  En we horen onze naam langs alle kanten!  Ook Christian Bamps en Guy Kersten staan ons zo trots als een pauw op te wachten!!  Iedereen is apetrots gewoon!  Apetrots…  Wat een grote voldoening van die weken vol trainingen… 

Foto hier, foto daar… nog eentje… nog eentje met die… nog eentje met hun…  nog eentje met die anderen… oh, wacht… ik wil er ook nog eentje… we lijken wel bekende atleten…  hihi… stiekem wel leuk hoor!  (eerlijk is eerlijk he… ;-) )

Beetje bijpraten met alle supporters (terwijl we zo nu en dan duizelig zijn van alle aandacht… en ja… misschien ook omdat ik net een marathon liep of zo.. ;-) ) en dan komt het besef: ik deed het… ik liep zonet mijn tweede marathon!!  En jaaaaaaaaa…. Nu mag het!!  Nu mag het gezegd!! 

 

IK BEN EEN MARATHONER!!!

Ik laat zo even mijn adrenaline de bovenhand te geven en ik roep en tier zo een beetje de ganse markt bij elkaar!  (Mijn excuses aan de omroeper die even op de achtergrond verdween daardoor…)  Ik ben blij… ik ben enorm blij… want ik kan het… ik kan aan een degelijke tijd een marathon afstand afwerken en dat gevoel is gewoon abnormaal… Mijn marathontijd van vandaag is 3u16’18” en bij deze ben ik wat ik al heel lang WIL zijn… ik ben een marathoner… en daar komen de watervallen over de wangen…  ik ben zo gelukkig…  Ik kan dit zelfs niet neerpennen zonder tranen te laten vloeien… 

Wacht even… mijn verslag gaat dadelijk verder… even een zakdoekje halen voor de traantjes…

Ja…  daar zijn we weer!! 

Fotoreportage gedaan en ik had daarstraks al gezien dat ik net 42km op de teller bij het pauze duwen van mijn horloge! 

42…  Geen marathon dus…  Ze verklaren me hier allemaal voor gek maar op mijn klok zal 42.2 te zien zijn!!!  (Typisch ‘ikke’…) De draaiende ogen die ik rond me heen kreeg gezwierd zijn ook niet te tellen!!  Hahaha…  Ik glip dus nog even naast de security door de hekken uit en beslis nog even een stukje door de winkelstraat te gaan vlammen!  En ja…  ik kreeg daar heeeeel erg veel verbaasde blikken!  Medaille rond je nek en door de straten van Maastricht lopen!!!  Ik heb zelfs iemand horen zeggen: ‘Heeft die er nu na 42 km nog geen genoeg van?’  Lol…  only runners know…  ;-) 

100 m op en 100 m af en de vrouw aan de hekken laat me terug binnen met nu wél de juiste afstand op mijn klok!!  Oef…  dat maakt me nu gelukkig se…  J

En nu toch wel even nood aan wat rust en kalmte en ik verdwijn in de athlete’s garden!  Even weg van alle drukte en enkel mensen rond me die even hard nood hebben aan die rust als ik… Al besef ik heel goed dat ik hier tussen al die ‘beesten’ MAAR een marathoner ben…  90% van de mensen die hier rondloopt heeft gewoon een ganse IronMan afgerond en mijn diep respect daarvoor!!!  Pet af en diepe buiging voor elk van jullie!! Ik kijk enorm naar jullie op!!   Ik vind hier ook Cas terug en ontdek nu dat hij z’n avontuur aan een strakke tijd van 10u05’ heeft afgerond!! Awel…  ik heb ontzettend veel ontzag voor wat je hier vandaag gepresteerd hebt en wens je bij deze nog eens een dubbel en dikke proficiat met je enorme prestatie!!  Dit is om enorm trots op te zijn!!   Chapeau!! 

Samen schuiven we nog aan voor een welverdiende massage door de specialisten ter plekke en dat het pijn doet, daar hoef ik geen tekeningske bij te maken zeker??  Hahaha…  maar het doet even hard deugd als pijn, dus het is genieten!  Pijn laat je voelen dat je leeft, dus IK LEEF…  meer dan ooit zelfs!!

Ik werd net een marathoner…  dus hey…  ik kan de wereld aan op t moment hoor!!  ;-) J  lol

Een verfrissend doucheke later zijn we klaar om wat te eten van het buffet hier en wat na te praten met andere atleten.  Geweldig om hier nog wat na te genieten na al die trainingen die we samen afgerond hebben, en na al die dagen die we hier in Maastricht samen nerveus uitkeken naar dit moment!!  We zijn geslaagd…  Elk met zijn eigen doel zijn we geslaagd in onze persoonlijke missie!!  En dat is leuk om samen af te ronden!! 

En dan…  naar huis… moe maar meer voldaan dan ooit naar huis…  Waar de familie op me wacht!  En zoooooo blij dat Christophe (Stevens nvdr) geluisterd heeft en ook nog even thuis komt vieren!!!  Heel blij dat je erbij was, maatje!! 

Zalige dagen heb ik achter de rug met een geweldig hoogtepunt aan de finish!! 

En dan krijgen we het nieuws dat we de volgende dag nog het podium op mogen omdat we met onze tijd van 09u44’51” gewoonweg tweede gemixt relay team geworden zijn!!!  Wij mogen voor de gemeente Riemst dus gewoon nog het podium op!!!  Hoe VET is dat????   Super toch!!!

Die dag was dus ook weer super he…  amusement tot en met en weer vele nieuwe, interessante mensen leren kennen, maar die verhalen zijn ook al weer goed voor weer een verslag van 42.195km lang, dus ik spaar jullie hier wel van!!  ;-) 

Enfin…  genieten…  het was genieten vanaf de vraag ‘doe je mee?’ tot…  tja tot nog verder dan nu…

Want zaterdag worden we als team uitgenodigd als vip op de Binckbank tour als appreciatie voor wat we deden.  Want dat de gemeente trots is, dat is wel heel duidelijk!!  En dat geeft een enorme voldoening!! 

En nu… nu staat er terug rust op het programma… dinsdag wat gaan zwemmen en woensdag terug wat loslopen, want kriebelen doet het ondertussen al wel weer hoor… pijnekes of niet…  Want trappen naar beneden is wel een klein beetje pijnlijk natuurlijk en ik loop een beetje gekjes op t moment, maar elk ‘pijneke’ is meer dan de moeite waard…  ik doe dit zooo graag dat ik al deze pijnekes gewoon als een trofee bekijk en er trots op ben!  Ik heb immers pijn omdat ik net en marathon liep en hey…  proud of that!!!  ;-)

En het eerste wat je dan doet is een volgende plannen ;-)  dus hey…  ik ga ns wat googlen nu en zoeken waar en wanneer er nog eens een marathon is.  ;-)

 

Maar niet voor dit: 

Ik ben nog heeeeeel veel mensen dankbaar!! 

Allereerst:  Dank je wel Mark Vos voor de vraag of ik voor onze gemeente Riemst de marathon wou volbrengen op IronMan Maastricht!!  Het was een geweldige uitdaging die ik met open armen en heel veel trots aanvaard heb!! 

Dank je wel aan het voltallig bestuur van Riemst voor de kans die ik hierbij kreeg!  Ik heb dat enorm graag gedaan!  Dikke merci!! 

Dank je wel, team Riemst, voor de geweldige tijd en de super samenwerking!!  Het was een enorm leuke tijd en fijn dat we dit avontuur samen konden delen!!  Op naar meer van dat… ;-)

Merci Jef, het schema heeft gewerkt! ;-)  Ik heb toch maar mooi 3’40” van mn vorige tijd kunnen afknabbelen…  Als dat elke keer lukt, dan staan er nog mooie tijden op het programma ;-) 

De tips en tricks voor en tijdens de wedstrijd kwamen goed van pas en ik heb ze in dank aangenomen en zo goed mogelijk proberen in te passen!!

Merci aan mijn gezin!!  Ze hebben me alle drie de vrijheid gegeven om me al die trainingen te laten doen en me te laten lopen…  letterlijk en figuurlijk… J  De laatste 9 weken waren weken van 70 à 80 km en ze hebben me alle drie gesteund om ze er elke week opnieuw in te krijgen en me m’n schema te laten af ronden!!  De kindjes soms naast me op met hun fiets! Merci schatten!!  Love you!! 

Merci mama en papa om trots op me te zijn en me te steunen tijdens de ganse periode!  Ik weet dat jullie me niet graag zien afzien maar ik doe dit graag…  Dit is waar ik van hou en elke pijn heb ik er graag voor over!!  Jullie zijn er ondertussen wel al mee verzoend dat dit nu eenmaal een passie in m’n leven is waar ik gewoonweg niet meer zonder kan!!! Jullie hebben me gemaakt tot wie ik ben…  jullie hebben al die tijd geleden een marathoner gemaakt en ik kon me geen betere ouders inbeelden! Dank je wel!!!  X

Merci aan team Paluko voor de steun tijdens en voor de wedstrijd… alle tips heb ik netjes opgeslagen en meegenomen naar de marathon!  Ieder van jullie heeft me iets bij gebracht naar deze wedstrijd en naar al mijn komende loopwedstrijden toe!!  De duurlopen niet alleen moeten doen was een hele grote steun! 

De support tijdens de wedstrijd was onbetaalbaar!!!  De markeringen op de weg, de vele supporters langs de kant, netjes verdeeld over het ganse parcours, met elk z’n eigen manier van aanmoedigen…  Jullie waren met zóveel en jullie hebben me gedragen over het 42.195 km lange parcours!!  Merci…  ik wil jullie nooit meer missen!!

Merci Christophe (Stevens), om mijn maatje te zijn!  En me af en toe m’n waarheden mee te geven en me met je eerlijkheid telkens weer op de grond te houden!!  Of ik dat op dat moment graag hoor of niet doet er niet toe…  je weet dat ik het altijd meeneem en het niet zomaar in de wind sla!!  Je bent geweldig!!  Best Friends Forever!!!  Beloofd!

Christophe (Roosen), bedankt!  Om samen met me mijn inspanningstest door te nemen en met je raad en daad me bij te staan in het aannemen en behouden van mijn tempo!! 

Dank je wel, Cas!!!  Dikke, dikke dank je wel om dit samen met me te ondergaan!!  Heb enorm veel aan je gehad tijdens de weg naar hier!!  De duurlopen samen en de tonnen goede raad die je voor me klaar had liggen hebben ervoor gezorgd dat ik ben waar ik ben!!  Je kent er wat van, man!  Chapeau!  Je weet waar je mee bezig bent!!  Ben trots dat ik jou avontuur een beetje samen met je kon beleven!!  Mercikes!

En dan jullie allemaal…  alle familie, vrienden en kennissen…  De ontelbare berichten op voorhand om me succes te wensen, de nog ‘ontelbaarderdere’ berichten om me te feliciteren…  Onwaarschijnlijk gewoon!  Niet bij te houden en onmogelijk om iedereen persoonlijk terug te sturen!! Maar weet dat het me enorm veel deugd deed om elk woord toe gestuurd te krijgen!  Facebook, messenger, sms, telefoontjes, WhatsApp…  elke mogelijke mediasoort moet zowat ontploft zijn de laatste week… 

En het aantal mensen dat in Maastricht was om voor me te supporteren naast het parcours was onbetaalbaar!  Jullie stonden er!!  Dank je wel!!  Besef dat het me onbeschrijflijk veel deugd deed dat jullie dat gedaan hebben!!  Ben jullie stuk voor stuk levenslang dankbaar!!  Jullie waren geweldig!!  Dikke kus voor elk van jullie!!! X

 

Dit avontuur is dan wel op z’n einde aan het lopen, maar ik hoop dat er nog heel wat marathonavonturen mogen volgen!  Eens gebeten door de microbe… 

MARATHON

Pain is temporary

Pride is forever…

Dikke kus, Larissa