Triathlon du Lac de l’Eau d’Heure OD 2017

Op zondag 3 juni vond één van ‘s lands oudste triathlon evenementen plaats in de prachtige omgeving van de meren van Les Lacs de l’Eau d’Heure. Een klein verslagje ..

Het warme weer van de laatste dagen is gelukkig voorbij wanneer ik die ochtend op sta en aan de voorbereiding begin om naar de toplocatie te rijden van deze klassieker onder de triathlon wedstrijden. Ik doe nog snel wat aanpassingen aan de TT fiets terwijl hij opdroogt van zijn wasbeurt. Ik maak genoeg pasta voor een klein leger en dan vertrek ik vol goede moed richting Cerfontaine. Ik ben vroeg op weg om zeker te zijn van goed plaatsje dichtbij de wisselzone .. en het loont want ik sta quasi in de wisselzone geparkeerd. Tussen de aanwezige mobilhomes doe ik de allerlaatste voorbereidingen om nog uitgebreid van een goeie kop koffie (of twee) te kunnen genieten in het Crocodile Café, met zicht op het meer. De weergoden hebben de thermostaat op 20° gezet en het water is maar net iets koeler.

Nadat ik een collega door zijn tweede triathlon ooit heb gecoacht trek ik mijn ZLTC-trisuit aan en begeef me met mijn strijdros naar de wisselzone – enkele tientallen meters verderop dus. Ik voel me goed en trek mijn reserve loopschoenen aan, gooi mijn wetsuit over de schouder en begin warm te lopen naar de zwemstart 1.500m verderop. Ik maak na de briefing nog even gebruik  van de resterende minuten om aan watergewenning te doen.

De start wordt gegeven, 20 minuten na de dames. “The battle of the sexes” weet-je-wel : het gemiddelde verschil tussen de eerste dame en de eerste heer de voorbije 5 jaar. Als de eerste man het gat met de eerste vrouw weet te dichten wacht hem een mooie premie. Meer dan 625 deelnemers zijn aan de Olympische afstand begonnen ! Het zwemmen verloopt i-de-aal !! Geen enkele slag gaat verloren en ik concentreer me vol op de stijltips die ik sinds januari van Tim, Morganne en Stéphanie heb gekregen. Ik zal waarschijnlijk nog wel wat van links naar rechts “gezwalpt” hebben maar zet alsnog mijn beste zwemprestatie ooit neer door 3.6km/uur te zwemmen en na 26’ uit het meer te komen – ik gebruik nu wel de tijden van mijn sporthorloge en niet die van chronorace daar zij niet altijd de exacte zwem-,fiets- of looptijd weergeven. Ik ben uiterst tevreden met deze tijd want dit is het tempo dat ik moet hebben in Maastricht ! De “sub10” is haalbaar met een degelijk zwemnummer .. al zal het de marathon zijn die de doorslag gaat geven.

De wisselzone is helaas niet ideaal qua opstelling voor diegenen die de Olympische afstand doen : we moeten namelijk de wisselzone van de promo-afstand volledig doorkruisen en dat is ontzettend jammer. Ook kunnen de favorieten er niet om lachen dat zij de meest nadelige kant van de wisselzone toegewezen kregen. Dit terzijde verloopt de organisatie verder vlekkeloos.

Het fietsnummer dan .. ik draai de gas onmiddellijk vol open – nu ik zelfvertrouwen heb gekweekt durf ik dat wèl. De eerste 500m meter, op de stuwdam, zijn ook meteen de enige vlakke meters op het overigens pittige parcours. De hellingen volgen elkaar snel op en elke ronde (3 ronden van 13km) telt vier hellingen. Helling nr 1 is het al onmiddellijk terug naar het kleine plateau schakelen. De afdalingen zijn za-alig breed en snelheden van 80km/hr worden met gemak overschreden. Helling 2 kan je in foulée nemen al moet je ergens halverwege wel beslissen of je al-dan-niet het risico neemt om de benen te laten vollopen – ik kies hier steevast voor de veilige oplossing en schakel ook hier naar de kleine molen eens de snelheid van de aanloop er volledig uit is. Daarna volgt “Le petit Poggio”, een gekende helling, die vol klinkende wielernamen staat geschilderd. Hier komen de klimkilometers tijdens de trainingen tot uiting : de “grimpeur” danst tot boven .. de “stoemper” stokt. Er rest nog de laatste helling van het rondje : de helling terug naar de bovenkant van de stuwdam. Ik had me voorgenomen mezelf hier sterk te tonen en telkens voor het grote blad te kiezen. Ik heb namelijk enkele verkenningsrondjes gereden op een mooie prille lentedag ergens in april. En dat heeft geloond ! Ik stuif er naar boven als “nen echten” en weet dat ook de volgende twee ronden te herhalen ! Na drie ronden en dus na twaalf hellingen buigen we af naar de wissel .. althans sommigen onder ons want de meesten moeten nog minstens een volledig ronde fietsen. Na 1hr14 en met net geen 40 km en 900 hm in de benen sta ik hijgend voor mijn wachtende Hoka’s.

Lopen : mijn ding ! Ik had gedacht hier vandaag thans niet zo snel als vorig jaar te zijn. Daar ik vorig jaar veel meer kilometers liep per week en veel meer wedstrijdritme had. Maar ik loop alsnog 2 volle minuten sneller dan tijdens de vorige editie. Tijdens het lopen, over het golvende parcours langs het stuwmeer, kan ik ook nog de ontwikkelingen in “the battle of the sexes” zien en merk op dat Alexis Krug voor het eerst in drie manches van de URBAN TRI SERIES 2017 het verschil met de vrouwen weet te overbruggen – kassa kassa. Ik spurt de laatste meters naar de finish om er als 66ste te finishen na 38’44”  .. 48ste SenH in 2h24’ .. ach, was ik maar een jaartje ouder. Dan was ik 4de H40 geweest met die tijd. Ik heb ineens al een doel voor 2018 !!

Na de race eet ik mijn gratis lasagne nog vlug op .. lekker is ie niet maar honger is de beste saus. Een kleine twee uur later kan ik weer relaxen thuis in de zetel, mijn gegevens “stravateren” en uitkijken naar de volgende : 1/3 Caveman Tri here we come !

IM Maastricht : 9 weeks and counting …

Cas