Road to Ironman 140.6 Maastricht 2017 ...

Het is vandaag 22 mei, het nieuwe triathlonseizoen is in volle gang en het is tijd om eens een verslagje te schrijven. Een verslagje over het seizoen tot nu toe en de weg die ik nog moet afleggen naar de Ironman 140.6 te Maastricht. Een verslagje voor mijn nieuwe club ZLTC maar ook voor Team PALUKO uiteraard.

We maken eerst even een sprongetje in tijd : terug naar december 2016. De maand waarin ik mezelf 5 weken rust opleg. Rust .. iets waar ik het normaal oooh zo moeilijk mee heb –want rust roest weet-je-wel. Maar deze keer echter niet  .. de meesten kennen het verhaal wel al maar voor de ZLTC’ers in het kort : een 36-tal loopwedstrijden, 3 marathons, 7 kwarttri’s en 2 halve tri’s in een jaar tijd deden het energieniveau enigszins slinken. Ook de aanslepende, zeurende lies- en heupblessure en vooral de schandalig povere beloning voor mijn derde plaats in het eindklassement van de Course La Province hebben me totaal gedegouteerd. De enige mogelijkheid om terug honger te krijgen en te genezen van die vervelende blessure is in mijn ogen dan ook een totale winterstop. Zo gezegd zo gedaan en in die 5 weken loop ik geen meter. In die rustperiode behaal ik wel nog mijn brevet Hoger Redder en doe ik enkel wat yoga en algemene fitness oefeningen. De blessure blijft echter duidelijk voelbaar tijdens de vele uren in het water die maand. Ik ben ondertussen ingeschreven voor enkele triathlons en vooral voor de IRONMAN 140.6 Maastricht 2017. Om die droom te kunnen waarmaken klop ik aan bij ZLTC. De ervaring van enkele ijzeren mannen en de zwem- en fietstrainingen zullen me helpen om mijn doel te bereiken.

Het is begin januari en ik beslis er terug in te vliegen .. letterlijk natuurlijk –typisch ik. Iemand van Team Paluko zei ooit : <Cas, gij hebt maar twee knopkes : “AAN” en ”UIT”> waarop ik antwoorde : <En “AAN” is “GAAN” !!> .. dus al snel merk ik dat de blessure verre van voorbij is. Ik kan wel janken op dat moment ! Ik neem mezelf voor dat ik doorzet : blessure of niet, het kan me niet schelen verdomme, de oorzaak blijkt toch onvindbaar te zijn en regelmatig wringt Ken Naudts me dan ook weer terug in een normale houding. Het is met momenten “om mijn kas op te fretten” ..

Ik hou het in de wintermaanden op zwemmen, duurlopen en beperk bewust de intervaltrainingen. Ik wil een heeeeel brede basis uitbouwen om mijn Ironmanavontuur zo sterk mogelijk aan te vatten. Ook met de fiets pik ik geleidelijk aan de draad weer op – al wacht ik daar misschien wel iets te lang mee. Ik ga doelbewust ook zo goed als geen wedstrijden lopen om maximaal te kunnen herstellen van alle koppeltrainingen en duurlopen.

Rond 10 maart zit ik in Reek (Nederland) en bedenk hoe ik eigenlijk wekelijks wel ergens een straffe looptraining afwerk. Eens 30km lopen of een paar keer de Muur van Amay of de Côte de La Redoute oplopen zijn wekelijkse kost en dus …. Kan ik evengoed eens een “marathonneke” gaan lopen .. omdat het kan. Tot op die dag was ik altijd kwaad op Leen, een vriendin van me die 5de dame werd op de IM Maastricht in 2015, als ze sprak van een “marathonneke”. Ik vond het ongepast en respectloos om over die magische 42,195km te spreken met een verkleinwoord. Maar nu snap ik haar wel en nu spreek ik ook zo over die afstand. Simpelweg omdat ik binnenkort na 3.8km zwemmen en 180km fietsen niet voor een muur wil staan. Ik wil kunnen zeggen dat ik nog maar enkel dat marathonneke hoef te lopen en dan zit het erop ! En dus schrijf ik me in voor het Vlaams Kampioenschap Marathon te Lier op 26 maart. Op dat moment weet ik echter wel nog niet dat het om een kampioenschap gaat. Ik begin pas met taperen de week voor de marathon en zonder enige druk ga ik naar deze wedstrijd. Wanneer men me vraagt wat mijn gehoopte finishtijd is, antwoord ik steevast : “bwa, niks moet .. heb me niet specifiek voorbereid, 3 uur is goed .. 3 uur 10 eigenlijk ook nog .. maakt niet uit, ik zie wel.” Samen met mijn RUN TMC makker Joris Vanderbeuken – oh ja, ik zit eigenlijk in 3 clubs (RUN TMC = de Tongerse Marathon Club) – zak ik af naar Lier .. zonder stress, druk noch verwachtingen. Maar daar sta je dan : op de eerste rij, minuten voor de start, goeie benen, kilo’s motivatie en slechts enkelen die zich geroepen voelen om ook op de eerste rij post te vatten. De hazen zetten zich voor ons en het startschot klinkt. Al na 20m laat Stan De Vleminck (van een luxe-haas gesproken) ostentatief de ballon van 2h45’ vliegen. Het zou nogal een zicht geweest zijn .. 42km aan die snelheid, met die wapperende ballon aan zijn arm. Ik heb ondertussen ingezien dat het leven aan de durvers is en dus ik ga ik mee met de kopgroep van 10. Er staat wind op het overigens mooi maar best pittige parcours dat loopt over de Ruppeldijken rond de stad. Ik kan mezelf niet bedwingen en doe veel kopwerk naast de twee voorziene hazen. Rond km 5 zijn er al twee vogels gaan vliegen en niemand voelt zich geroepen er onmiddellijk achter te gaan. Het duurt even vooraleer er nog iemand vertrekt maar al vrij snel gaat de deur achteraan wel wijd openstaan. Ons groepje dunt zich geleidelijk uit. Op km 19 vertrekt Malle Eppie .. Malle Eppie is het rare menneke dat ik voor de wedstrijd aan Joris had aangewezen als zijnde een uiterste vreemd kereltje dat bij mij in de eenheid had gediend toen de kiekens nog tanden hadden. Ik zeg nog tegen Stan : “laat die maar doen, ik heb al vaak tegen hem gelopen en hoewel ik hem op korte afstanden niet kan volgen, op langere afstanden geeft ie 8 keer op de 10 gewoon op omdat ie zich opblaast.” Er lopen nu 4 man voor ons groepje uit en ondertussen zijn we nog met 5 overgebleven .. de twee hazen, Els Rens (straffe madam), de man die mij wat later in de koers het vuur aan de schenen zal leggen en ikzelf. Op km 30 stopt één van de hazen ermee en Els is ook weggevallen .. Stan neemt ons met twee verder op sleeptouw –hoewel ik me niet op sleeptouw laat nemen daar ik het niet kan laten langs de man te blijven lopen. Kilometer 35 zegt het bord naast de weg en Stan zegt : “jongens , kom op hè ! Samen blijven werken en gaan hè !! Ik stop ermee !” Zijn woorden zijn nog niet koud of mijn enige concurrent voor de titel bij de Master35+ steekt op korte tijd een cartoucheke of drie af. Ik moet alle zeilen bijzetten om telkens op twee meter te blijven hangen .. Op km 38 geef ik toe en laat de nummer 5 gaan .. Ik vecht verder alleen tegen de felle wind en mezelf. De kilometers zijn op en ik nader het atletiekstadion van Lier met een brede smile op het gezicht en benen vol “punaises” .. mijn kameraad Joris staat me op te wachten daar hij op km 28 uitstapte (hij loopt in Rotterdam over twee weken). Luidkeels roept hij me toe nog ene keer alles te geven en ik doe dat ook. Ik vlieg als 6de het stadion binnen en in de laatste 200m hoor ik straffe Els haar eindsprint achter me inzetten. Die is zomaar even terug gekomen, uit de dood verrezen en heeft mij als rode lap gezien ! Ik zet door tot aan de streep om seconden na mij Els te zien aankomen met haar handen in de lucht. Ik finish in 2HR45’ en word out of the blue Vice Vlaams Kampioen Marathon M35+ ! Totaal onverwacht maar een geweldige boost naar de Ironman toe !

En Malle Eppie ? Die werd derde algemeen !!!! Ongelooflijk dat dat klein trolleke met zijn penske en zijn gekrulde vacht op 2HR40’ wist te finishen !!

De week erna probeer ik maximaal te herstellen want Chris Bessemans, Jimmy Loix en Tim Jorissen rekenen op me om mee te gaan knallen in naam van ZLTC op de ploegenduathlon te Geel het weekend erna. En of het knallen wordt ! Ik loop al jaren wedstrijden maar zo’n raketstart als op die korte duathlon heb ik nog nooit gezien !! Die gasten sprinten 2.5km naar hun fiets, rijden tegen 40 gemiddeld rond op het 20km-lange parcours om dan opnieuw 5km de ziel uit hun lijf te lopen. Ik ben helaas nog niet voldoende hersteld om er een rol van betekenis te spelen. Ik kan mijn naam letterlijk niet meer uitspreken na het fietsonderdeel. En heb alle moeite van de wereld om zelfs mijn helm nog maar los te krijgen. Na drie keer dood te zijn gegaan eindig ik voor het eerst in mijn leven een wedstrijd in de ZLTC outfit. Ik besef dat ik vanaf die dag al mijn energie in de verdere voorbereidingen voor de Ironman moet gaan steken. Ik drijf de fietskilometers op en laat de looptrainingen wat links liggen. Ik neem opzettelijk 2 weken Paasverlof en start mijn fietscampagne met onmiddellijke ingang. En met resultaat ! Waar ik in die eerste weken het grote plateau amper rond krijg – met Tim al roepend achter me “Tandje groter Christophe!” – rijd ik enkele weken later heel wat sterker en vlam ik voor het eerst in mijn leven hellingen als de Slingerberg, Bemelerberg en de Hallembaye naar boven op mijne 53 ! Ik zuig alle tips van Tim, Piet (De Sportmasseur), Maarten en Jimmy gretig op als een spons en zet ze om in de praktijk. Ik rijd enkele cyclo’s van formaat en probeer er telkens ook een koppeltraining van te maken. De Hoka’s gaan overal mee naartoe ! Tot op de dag van ZLTC’s Wintersprint Time Trial weet ik echter niet wat ik moet verwachten op een tijdrit. Maar die dag blijkt dat het harde werk zijn vruchten heeft afgeworpen gezien ik voor het eerst in mijn leven kan concurreren met sterkere fietsers. Ik verbaas mezelf vooral en ben blij als een kind wanneer ik het resultaat van onze tijdrit met aankomst op de Slingerberg voor ogen krijg. Dit is de bevestiging die ik zocht – hoewel .. 20km snel rijden .. is dat wel een echte bevestiging als je binnenkort 180km sterk wil zijn ? Ik hoef echter niet lang te wachten om verder te testen .. de Bilzen111 staat voor de deur en ik ben gebrand om er een serieuze lap op te geven. Geen slap gedoe tijdens het zwemmen, vlammen voor dood op de fiets en lopen alsof mijn leven ervan afhangt ! Dat is althans het plan. Toegegeven : ik ken wel een zwak momentje of twee tijdens het zwemonderdeel en wanneer ik me tussen twee kolenschuppenzwaaiende molens bevind ga ik al eens over tot een slag of twee in schoolslag .. veel tijd zal het me wel niet gekost hebben zeker ? Wanneer ik Peter Vos zijn vrouwtje opmerk aan de kant meevolgend, in haar opvallend gestreept jurkje, besef ik dat hij niet zo heel ver voor me uit zwemt. Ik kom na 18’50” uit het water (wat teleurstellend achteraf gezien). Fris als een hoentje spring ik op mijne Museeuw MC-TT en neem onmiddellijk het risico vanaf de eerste kilometer : “vlammen Cas !!!!” Like a bat out of hell begin ik aan de tijdrit van 100km. Ik sta versteld van het gemiddelde dat ik aanhoud. Net zoals tijdens de marathon van Lier staan er allerlei tempo’s op mijn arm genoteerd waar ik me absoluut niet aan houd. In de eerste ronde passeer ik Peter die deze strijd op een gewone racefiets aangaat en zich ook ineens voor het eerst aan een lange afstand waagt. Ik stoemp als nooit tevoren en de enige afleiding die ik ken is wanneer ik Norbert Collas van PALUKO her en der op het parcours zie staan. In de derde ronde ligt het laatste deel van het rondje er wat nat bij en ook de wind is nog wat harder komen opzetten. Onvermijdelijk bot het mooie gemiddelde van 38km/hr  af naar 37.6 .. maar hey, who cares : ik heb al mijn PR’s vandaag aan diggelen gestoempt en kijk ernaar uit om mijn Hoka’s aan te trekken en mijn sterkste onderdeel te beginnen. Ik haal er uit wat er nog in zit en moet helaas wat aan snelheid inboeten na de TT van 2uur38’ .. ik finish de 10km in 38’41” en besluit dat dit nog acceptabel is op dit nieuwe, zwaardere parcours. Ik eindig als 51ste in mijn eerste triathlon in de ZLTC kleuren, in een tijd van3h40’, en ben uiterst tevreden wanneer ik besef dat ik een half uur sneller ben t.o.v. mijn eerste deelname 2 jaar geleden.

Bilzen111 was een goede niveautest en ik tankte er enorm veel vertrouwen om mijn weg naar mijn ijzeren droom verder te zetten ! Nog 11 weken te gaan ! De lange trainingen gaan ongetwijfeld op een moment beginnen door te wegen maar als ik één ding heb geleerd in 2016, is het wel op tijd en stond een rustdag nemen. Zo liet ik de Frans Schoubben Classic zaterdag nog links liggen om de dag erna met een frisser gevoel alleen 183km te gaan afmalen – moeilijk te vatten dat ik daar binnenkort nog een marathonneke moet aan vast breien. Maar dat komt wel goed : aan motivatie geen gebrek ! Ik doe nog enkele tri’s zoals de ¼ Tri du Lac de l’Eau d’Heure, de 1/3 Caveman Tri en de 1/3 Tri van Aarschot .. C u there ? Of in Maastricht op 6 augustus .. BE THERE !!

Merci aan iedereen die me steunde, op welke manier dan ook, in de voorbije maanden. Thanks ZLTC en TEAM PALUKO !!

CAS