Per ongeluk.. tot aan de magische, heilige grens genaamd : Marathon!

Welke loper droomt er niet van?  Die magische marathonafstand ooit eens in de benen te pompen?  Lopen tot aan het gaatje, zoals dat dan zo mooi genoemd wordt?  De man met de hamer tegen komen?  Weten hoe het voelt?  Voelen welke pijntjes het met zich meebrengt?  Tot waar gaat het goed en vanaf welk punt is het afzien?  Afzien om daarna mee te kunnen praten met de grote jongens?  Eindelijk zeker weten van jezelf of je het kan of niet?  Kunnen antwoorden met ‘ja!’ op de vraag of je ooit een marathon liep? 

Wie wil het niet…  Echt elke loper heeft ooit wel eens rondgelopen met dit idee!!

En ik ben natuurlijk niet anders…  ah nee…  waarom zou ik!!  Vorig jaar had ik me zelfs voorgenomen om er waarschijnlijk in het najaar van 2017 werk van te maken! 

Maar mijn aanstelling bij Paluko en de daarbij behorende trainingen hebben daar anders over beslist!  Mijn trainingen opbouwen tot Paluko-niveau én een marathontraining op 1 jaar tijd…  dat zou van het goede teveel zijn!   Me kapot lopen om daarna misschien nooit meer te lopen… dat zie ik echt niet zitten!  Dus die marathondroom die wordt minstens met een jaar opgeschoven… 

Want ja…  uiteindelijk loop ik nog geen drie jaar!!  Begonnen in het mooie juli 2014 met Start to Run en sinds die periode gewoon op t gemakske mijn kilometertjes gemaakt.  Drie keer per week, goed voor een gemiddelde van 35 km op een week.    

Sinds ik bij Paluko mee train zijn die drie keer per week opgedreven naar vier keer…  en de kilometers zitten nu zo tussen 50 à 60 per week, met hier en daar een uitschieter tot 70 km.

Daarbij dus nog een marathontraining pompen?  Neen, geen goed idee!!   Maar geen nood, van uitstel komt vast geen afstel als het gaat over iets wat je echt wel heel graag wil! Alles op zijn tijd gewoon!  Geduld is een mooie deugd. 

Over Wings for Life nu…  een wedstrijd die ik op 3 mei 2015 voor het eerst liep.  Misschien dat niet iedereen het opzet kent?  Bij deze een beetje een uitlegje!

Run for those who can’t…  een slogan die je nauw aan het hart ligt als je iemand kent die de pech heeft om niet zo mobiel te zijn dan ons, lopers… 

Wings for Life is een stichting die onderzoek doet naar ruggenmergletsels. Elk jaar organiseren ze een Worldrun waaraan gemiddeld 30 landen per jaar mee doen!!  In al die verschillende landen wordt er op hetzelfde tijdstip het startschot gegeven voor ontzettend veel lopers! 

Wij hebben geluk…  wij starten om 13.00u in de namiddag…  oef!  Woon je aan de andere kant van de wereld…  tja… dan is het midden in de nacht natuurlijk!!  (Wat waarschijnlijk ook wel zijn charmes zal hebben, maar als een niet-nachtmens ben ik blij met ons uurke!! ;-)

Wat deze wedstrijd nu net zó speciaal maakt is dat er op het 100km lange parcours géén finishlijn ligt!!  De finish vermomt zich hier in de vorm van een auto!!!  Een ‘catchter car’!  Deze wagen vertrekt om exact 13.30u aan de start met een snelheid van 15km/u.  Deze snelheid wordt per uur opgedreven totdat hij om 16.30u een snelheid haalt van 35km/u! 

Van het moment dat je ingehaald wordt door deze wagen eindigt dus de wedstrijd voor jou!

Jezelf als loper erg goed kennen en jezelf kunnen inschatten is dus een ab-so-lu-te must!!!  De goalcalculator op de site is een uitstekend hulpmiddel, deze vertelt je precies hoe snel je moet lopen om een bepaalde afstand te halen!! Goed inschatten dus welk tempo je kan volhouden over welke afstand…  Even rekenen en je persoonlijke doelen op je arm schrijven om door de wedstrijd heen eens te kunnen spieken is dus géén overbodige luxe ;-).

En ja…  ook dit jaar schrijf ik me in om te lopen voor zij die het niet kunnen!  Ergens midden maart mijn inschrijvingsgeld betaald, wat trouwens voor de 100% naar de stichting gaat nvdr ;-)

Want ik kijk al van 7 mei 2016 weer uit naar deze wedstrijd!  Die dag liep ik 23.67km voor het goede doel!!  Net iets minder dan de gehoopte 25km die ik voor ogen had….  Maar hey…  in 2015 liep ik 22.88km en in de hitte van 2016 was die ‘bijna 24km’ toch wel ok! 

Dit jaar hou ik de 27km voor ogen!!  Dan moet ik 2u15’ een tempo van 5’00”/km volhouden!  Dat moét te doen zijn, neem ik mezelf voor…

Mijn ‘afstands-pr’ ligt op 30km…  Dus daar nét iets boven eindigen zou nu toch ook wel heeeeeel leuk zijn…  Mààr dan moet ik een tempo van 4’50” voor de volle 2u30’ weten aan te houden…  Wordt pittig, maar ik hou het in mijn achterhoofd!  ;-)  Zou wel cool zijn…  Maar euh….  We blijven realistisch!!!  27 it will be!! 

Even eens polsen in het team of er iemand zin heeft om mee te gaan!!  Zo alleen is ook maar alleen he…  Beetje de ervaring kunnen delen met mensen die dezelfde passie hebben is altijd leuker!  En ik moet zeggen…  Tony was al erg snel verkocht!!  Jeuuii!!!  Dit jaar moet ik niet alleen naar Wings for Life!!  Al zal het, in tegenstelling tot de voorbije twee jaar, niet in Ieper zijn voor mij…  Zij organiseren enkel de ‘app run’, zonder de wagen.  Omdat dat niet hetzelfde is, heb ik een tijdje geleden al beslist om naar Breda te trekken voor mijn wedstrijd, ik moét en zál achterna gezeten worden door de catcher car, dat is nu eenmaal de charme van de wedstrijd!!  (De winnares van vorig jaar daar liep toen om en bij de 39km en stond trouwens naast me op het podium in Venlo, ze won er de 10km!  Diana Golek.  Topmadam by the way!!  Ze trekt naar Australië voor de wedstrijd dit jaar!  Want de winnaar en de winnares in elk land mogen als prijs een locatie naar keuze opgeven voor het volgende jaar!) 

Op de tungrirun, 1 mei, laat Norbert ook nog in de vlucht weten dat hij interesse heeft om mee te gaan.  Hij twijfelt nog, maar die twijfel is op woensdag na de training weg en hij vraagt me hem ook in te schrijven!!  Check!!!  Nog net op het nippertje, een paar uur nadat ik hem inschreef werd de online inschrijving afgesloten!  Met ons drietjes dus!  Tony, Norbert en ik gaan naar Breda!!  We will run for those who can’t!!  Elk z’n eigen doel, maar samen!  Leuk!!  Ik kijk er nu mogelijks nog harder naar uit!

In de rit naar daar hebben we natuurlijk plezier…  Dat heb je dan als je met de twee ‘droogsten’ van het team een auto mag delen voor een slordige anderhalf uur!!  Zalig gewoon!!  Maaaaar…  er wordt ook serieuze praat ‘verkocht’ zo nu en dan!  We verklappen mekaar natuurlijk ons persoonlijk doel!!  Het mijne las je hierboven al!  Tony wil ongeveer hetzelfde aanhouden dan mij en Norbert heeft beslist een ronde lang te lopen voor de stichting!!  (Elke locatie moet een parcours van 100 km voorzien en in Breda zijn dat 4 identieke lussen van 25 km!)

Ik verklap aan hen nu ook dat… moest het nu zijn, je weet maar nooit, zo heel misschien zo, tja…  per ongeluk dan, he…  stel…  ik word pas ingehaald op 33km of zo…  Puuuuur hypothetisch dan he, dan zou ik missscchiiiieeeennn wel kunnen doorlopen tot 42.2km…  Maarja, dan moeten de benen na die grote hoeveelheid kilometers ook nog wel goed zitten he…  want uiteindelijk moet je er dan nog eens een heel aantal kilometers aanplakken he… En tja, hoe groot (of liever gezegd hoe klein) is die kans…  Dus ja… gewoon even een vreemd hersenspinsel…  Maar ssssttt… tegen niemand zeggen he… dom idee!!!  ;-)

Aangekomen!!  En de parking?  Die is lekker dichtbij…  Dat zorgt natuurlijk weer voor de nodige hilariteit… zo dicht mogelijk willen parkeren om zo meteen zo veel mogelijk te lopen…  Mensen kunnen toch vreemd in mekaar zitten hoor, jongjong!!

Borstnummers ophalen en zo blij zijn dat er toch een T-shirt in ons pakket zit, aangezien we daarvoor toch te laat ingeschreven hadden!  Nice!!  We happy!!  Dus die trekken we dan meteen maar aan, alle drie in tenue van de dag!!  Omkleden, laatste voorbereidingen treffen, rugzak wegbrengen en de startvakken in!!!  Bijna klaar voor vertrek!!  En van publieksopwarming, daar kunnen wij Belgen nog wel iets leren van de Nederlanders, hoor!  Amai!!  Je bent een vreemde eend in de bijt als je niét mee doet, in tegenstelling tot aan onze kant van de landsgrens…  tsss…  Dus ja, we zwaaien onze armen met de bende mee van links naar rechts, we springen op en neer en schreeuwen de longen uit ons lijf wanneer ons dat gevraagd wordt!!!  Brave Belgjes!!!  Ok, nog een halve minuut… en over ganse de wereld vertrekken ontzettend veel mensen met lopen…  niet zomaar, maar elk met z’n eigen doel!! En of dat doel nu 5 km is, 15 km of 50 km is…  Iedereen is nu al een held…  Want we beginnen er toch maar mooi aan!!! Neh!!! 

Tony en ik vertrekken samen, behoorlijk vooraan van de lange rij lopers.  Aan een tempo van 4’30”.  Dat is een pak sneller dan mijn voorziene 5’00” à 4’50”, maar enfin…  Zo efkes kan geen kwaad zeker?  Een voorsprongske opbouwen op de catcher car kan geen kwaad he…  toch niet als ik dit niet té lang doe…  Want ja… doel is wel: blijven lopen tot de wagen me inhaalt…  en niet me ‘oplopen’ om dan verder te moeten wandelen en al wandelend ingehaald worden!!  Rekening mee houden, Vanherle!!  Rekening mee houden!!!  Blijf bij de les! 

Maar de kilometers vliegen voorbij!!  Hebben we nu echt ‘al’ 4 km gelopen?  Amai…  We maken al snel een praatje links en rechts en merken al snel erg veel blauwe shirts van ‘team Belgium’.  We ontdekken al babbelend dat het een groep van 64 personen is uit het Leuvense die hier komen lopen, en een aantal van hen leggen de afstand zelfs in hun rolstoel af, want daar is hier een apart klassement voor!!  Net zoals Sien en Chris!  Zij horen allebei bij het team en zijn respectief de eerste man en vrouw in rolstoel!  Allebei Belgen, het maakt ons trots en we kunnen het niet laten ze stevig aan te moedigen, telkens wij voorbij lopen!  Want we halen mekaar beurtelings in en dat schept een band ondertussen! 

10km al…  en verdorie… niet volgens plan!!!  Tssss…  nog steeds 4’30” op de teller…  maar wacht even…  voor we afzakken krijgen we een vraag van achter ons!!  Belgen…  ze zijn wel met erg veel hier, lijkt wel en invasie, nu Ieper verstek heeft gegeven!!  Ze willen graag weten wat ons doel is en wij verklaren ons nader.  Euh,  27 à 30??  ‘Je weet toch dat je dan wel heel wat trager moet lopen hé?’  Jaja, en ik laat ze mijn linker onderarm zien waar duidelijk de juiste getalletjes op staan die de tempo’s, afstanden en looptijden weergeven!  Ja hoor, voorbereid ben ik wel zenne!!  Maar ik beloof ze plechtig dat ik dadelijk afzwak naar 5’00”, ergens rond het 15km-punt! Geen nood!!  Ze gebruiken ons nog even als pacer maar na een paar km zijn ze uit ons gezichtsveld… Floep… 

Whoesj…  stevige wind tegen voor een heeeeel lang recht stuk!  We klampen aan in een groep en Tony leert me waar ik moet lopen om zoveel mogelijk uit de wind te blijven!!  Zo nu en dan halen we een vrouw in… Wel leuk…  ik schuif netjes op naar voren dus!!  Nog een praatje met een lange Nederlandse marathonloper tussendoor en de tijd vliegt voorbij!  Die man die ik trouwens per ongeluk voor de voeten liep!  ‘Maar he, wat doe je nou?’ (Denk er even een sappig Nederlands accentje bij;-) ) Oeps…  sorry daarvoor nog meneer de marathonloper!

Na ons babbeltje loopt hij een pasje sneller en hij verdwijnt uit ons gezichtsveld naar voren toe! 

Voor we het weten zitten we aan km 15…  Had ik nu echt gezegd dat ik vanaf hier trager zou gaan naar 5’00”…  Ach… dit voelt nu zo soepel… ik hou het nog maar even aan…  al babbelend met Tony voel ik amper nog dat ik aan het lopen ben, dus doen we maar verder op dit elan!! 

Hier en daar een slokje water aan de bevoorradingsposten en ju…  Gaan met die banaan!!  Het moet ook ongeveer op km 20 geweest zijn dat we ons eerste gelletje bovengehaald hebben (hatelijk die plakkerige handen die je daar aan overhoudt, dit ter zijde)…  en we houden ons nu bezig met de tijd op de halve marathon!!  Wat is ons PR daar en wat gaan we vandaag verwezenlijken op die afstand?  Uiteindelijk geeft de klok een mooie 1u35’ aan.  We beslissen samen dat we dat netjes gedaan hebben en beginnen aan de enige echte beklimming naar een brug die we amper bergje kunnen noemen… want vlak is het parcours wel…  daar kunnen we hier in Zuid-Limburg alleen maar van dromen!  Nog even een zotte pose voor een fotograaf aan de kant en maar weer verder, we krijgen de tijd goed om met ons tweetjes!

Ok, en nu… nu staat het vast!!  Hier beslissen we dat we op km 25 écht wel naar een trager tempo zullen afzakken!  Niet omdat het niet meer kan, maar omdat we weten dat we anders echt wel te ver moeten lopen eer we ingehaald worden.  Dat houden we niet vol!  Dan hebben we toch maar mooi een ganse ronde aan het stevige tempo van 4’30” gedaan!!  En wat er ook gebeurt, we zijn nu al trots!!  Op km 24 kan ik het niet laten even een meisjesgilletje uit te kramen, want vanaf dit punt doe ik meer dan vorig jaar!!  Dat kan al niet meer stuk!!! 

Km 25 en we passeren Breda centrum, van waaruit we daarstraks vertrokken zijn, alles wat we nu doen, doen we voor de tweede keer!  Afzwakken hebben we gedaan… niet naar 5’00” zoals vooropgesteld maar wel naar 4’45”…  ook nog ok! Het voelt goed!  Het rolt!

Km 30 en we komen voorbij weer eens een bevoorradingspost, en ik neem voor het eerst toch maar een halve banaan aan…  maar ik durf ze maar voor de helft op te eten, bang dat vast voedsel wat zwaar op de maag gaat liggen…  ik neem nu ook voor de tweede keer wat uitgebreider de tijd om toch degelijk de beker water uit te drinken, de vorige keren bleef het bij slokjes, maar ik besef dat ik nu echt wel even terug wat meer vocht nodig heb!! Ik hou even in en wacht op Tony…  Die laat me weten dat het even op is…  Maar ik hou me in en hou hem dicht achter me! 

Maar hij wil dat ik door ga…  hij ziet dat ik nog kan en wil dat ik doe wat mogelijk is…  Na wat getwijfel beslis ik te luisteren en door te gaan…  Beetje pijn om hem achter te laten, maar ik zag en hoorde hoe graag hij wou dat ik deed wat ik kon…  Dus ik ga er verder voor, alleen nu…  Het tempo van 4’45” is gemakkelijk vol te houden, nog steeds…

Tweede gelletje bovengehaald op km 32 en langzaamaan ‘opgesmikkeld’.  Dan komen ze eraan…  hopen motorrijders en ze delen ons mee dat de catcher car op 1.5km achter ons is!   Maar omdat die behoorlijk ‘traag’ inhaalt gaat het natuurlijk nog wel even duren vooraleer hij effectief bij me is!

Een deel in mij is daar heeeel erg blij mee moet ik zeggen, en toch is er een deel dat zegt: ‘verdorie’.  En dat zeg ik ook tegen één van de mannen die ik op dat moment passeer…  Al moet ik zeggen dat die me maar vreemd aankeek na die opmerking…  Was het nu omdat hij zelf gewoon heel erg blij was dat het bijna over was?  Of was het omdat hij er nogal behoorlijk afgepeigerd en leeg uitzag en ik nog even een praatje begon te slaan in adhd-Larissa- kwebbel-modus?  Of had hij gewoon zoiets van; ‘mens… shut the f*ck up!!!’  ??  Het kan allemaal… lol…  Dus ik laat hem maar wijselijk met rust ;-)  en laat hem achter me.

Hey, ongeveer km 35 en daar is meneer de lange Nederlandse marathonloper!!  Helemaal uitgeblust, ik loop hem in een stevig verschil in tempo voorbij en probeer hem nog even wat moed in te praten in het voorbij gaan!  Had niet verwacht hem nog tegen te komen vandaag…  Hij leek me zo soepel te lopen een aantal kilometers terug… 

En ik loop verder…  uiteindelijk nog tot 37.5 km en dan komt er een motard voorbij die ons waarschuwt dat er eerst nog een camera voorbij komt die ons filmt en dat dan de catchter car ons inhaalt en de wedstrijd er voor ons op zit!! 

En zo gebeurt het ook!!  38.03 km en daar is hij…  Hij haalt me in en ik voel me gelukkig!!!  Gelukkig dat ik maar liefst meer dan 14 km meer gelopen heb dan vorig jaar…  Maar ook dolgelukkig dat ik zoooooo dicht bij die magische afstand van 42.195km ben!!  En ik heb dan ook maar een microseconde nodig om te beslissen dat ik doorga tot daar!!  Ik moet en zal dat getal op mijn horloge zien staan vandaag…  al kruip ik tot daar!!!  Maar het gaat nog!!  Ik krijg vleugels en blijf lopen… 

De opmerkingen van de overige ingehaalde, en dus wandelende, lopers neem ik er maar bij…  sommigen verklaren me gek (ach… misschien hebben ze wel een beetje gelijk… ;-) ) en anderen wensen me nog veel succes in die laatste kilometers! 

Ik straal…  ik voel het…  ik loop gewoon naar een droom…  ik ben nu op weg naar de heilige afstand!!  Wat voelt dit onwezenlijk…  En het gaat nog!  Dus ik weet nu wel heel zeker dat het me gaat lukken vandaag!  Ik weet heel erg zeker van mezelf dat ik vandaag een marathon loop!  Al moet ik de laatste meters nog kruipen…  dit maak ik af!!! 

Heeeeeel erg diep zat dit idee wel verscholen, maar ik zag de kans dat dit ook echt zou gaan gebeuren maar heel klein in! 

39km….  Nog 3.2 km… 

39,5km en ik kom aan de bus…  deze moet ik hebben, maar ach… er zal er nog wel eentje komen zeker?  Ik bekijk mijn klok en een klein beetje rekenwerk zet mijn hersenen aan het werk!  Zou dit nog mogelijk zijn in een sub 3u20’?  Ach we zien wel…  Het is wat het is…  Wat maakt me ook eerlijk gezegd allemaal nog uit??  Het gaat me niet om de tijd, het gaat mij om de afstand!

Ik besluit nog iets meer dan een kilometer rechtdoor te lopen en dan om te keren, terug naar het punt waar de bussen ons opwachten om ons richting centrum te brengen!  Ik loop echt helemaal alleen deze laatste twee kilometer en nú zijn ze zwaar…  Nu zijn ze echt zwaar!!  De afstand op mijn horloge lijkt amper nog te stijgen…  telkens ik kijk is er maar een tiental meter bij gekomen…  en ik moet mezelf nu wel hopen moed in praten om die laatste anderhalve kilometer rond te krijgen…  ik keer om… richting bus… stap voor stap en het voelt nu toch wel een beetje als langzaam sterven…  Pijntjes worden nu duidelijk…  en de afstand staat stil…  zo lijkt het althans…  komt er nu echt geen metertje meer bij??  Komaan Vanherle…  nog een pas, nog eentje, nog eentje…  doorgaan nu… en ik bijt letterlijk op mijn tanden…  niemand meer in de buurt en de bus lonkt naar me!!  Ze komt nu erg langzaam dichterbij…  het lijkt wel alsof ik stilsta…  De bus wordt zo de spreekwoordelijke lichtstraal aan het einde van de 42.195km lange tunnel!

Ok…  ik ben er…  ik loop (of wat daar nog voor moet doorgaan) op het kruispunt waar de bus staat en er staat 42 km op mijn klok…  Maar hey…  we weten allemaal dat dat geen marathon is.  De man voor de bus roept dat ik in moet stappen, maar ik schreeuw dat ik nog 200 m moet lopen!!!  Ja hey seg, just is just he!!!  Ah ja… 

De busdeur sluit en ze vertrekt en het kan me geen barst schelen!!  Ik loop nog 100 m naar links en 100 m terug… En dan…  dan… dan staat er 42.21km op mijn teller!!!  Ik weet geen blijf met mezelf en ik roep…  ik roep en ik tier!!!  Ik liep net mijn allereerste marathon!!!!  Mijn horloge vertelt me dat ik dat deed in 3u19’58”, dus toch net de sub 3u20’ kunnen halen!  Onbelangrijk in mijn ogen, maar toch leuk om zo vlak onder een grens te eindigen. 

De man op het kruispunt herinnert me eraan dat de laatste bus net vertrokken is en vraagt me hoe ik terug in het startdorp geraak.  Euh… kan mij dat even geen barst schelen nu, ik zal de rest van mn leven toch niet moeten gaan slijten op dat kruispunt hier he…  deuheuh…  Op de één of andere manier zal ik wel ooit eens in de bewoonde wereld geraken zeker?

Man, I just ran a fucking marathon!!!!  I rule the world!!!  Ale, zo voelt het toch even… lol…  (en dat dacht ik he!!  Dat heb ik niet tegen die man zitten roepen he… ;-) Al had ik dat wel gewild…  hahaha)

Ik wandel rond en kan niet stoppen met trippelen…  dan stopt er een jonge kerel met een busje, die de boel hier komt opruimen…  en ik vraag hem of hij me naar het volgende ophaalpunt wil brengen…  na wat getwijfel stemt hij dan toch maar in en ik dacht dat ik hier weer ergens moet gegild hebben dat ik net een marathon liep…  (rollende-ogen-smiley erbij denken nu!!)

Ik probeer nog iets te doen wat op stretchen lijkt, maar echt helder nadenken over hoe dat nu precies ook al weer moest…  dat zit er niet meer in…  Dus wat ik daar precies uitgespookt heb???  Geen idee!! 

Net op t moment dat de jongeman zijn passagiersstoel vrij gemaakt had en ik me neer plant in zijn wagen, komt er dan toch nog een allerlaatste bus voorbij die de taak heeft nog wat ‘verdwaalde’ lopers op te pikken!  Alé dan maar, camionette uit en de bus op richting Tony en Norbert!!  En ik begin te bellen…  Ik bel naar de mensen die aan het wachten zijn op nieuws en krijg de ene na de andere verbaasde klanken aan de telefoon terwijl ik ween…  yep…  Daar zijn ze… die waterlanders…  de emo-buien die op t moment even niet te stoppen zijn…  telefoontje na telefoontje!! 

Ik zit nog even in alle stilte in de bus en de tranen blijven rollen…  De andere vijf verdwaalde lopers moeten gedacht hebben dat ik wel erg teleurgesteld moet geweest zijn met mijn resultaat ;-)  haha!

En daar…  daar zie ik in de verte de start…  De plaats waar we drie en een half uur geleden vertrokken zijn voor een zalige, magische tocht!!  De bus stopt en ik sta recht…  oeps…  AUWTSJ…  En die trappen van de bus naar buiten…..  Shit seg…  zo’n hoge trappen heb ik nog nooit gezien!!!  Lol…  en naar beneden, dat lijkt wel een Mount Everest die je moet trotseren om uit deze bus te geraken… whoeps…  dit is een pijnlijke affaire!!  Auw…  Auw… Auw…. En auw…  De trappen staan nog steeds op mijn netvlies gebrand dus ik weet wel heel erg zeker dat ik vier keer ‘auw’ heb moeten uitkreunen eer mijn voeten de vaste grond raakten!

Maar ze staan erop en ik neem met meer trots dan ooit de medaille in ontvangst die me aangereikt wordt!  Er staat geen teken van marathon op (dit is dan ook geen marathon-wedstrijd), maar dat kan me niks schelen…  dít is de medaille die ik kreeg na míjnn eerste marathon.  En dat dit nu net moest gebeuren op Wings for Life, een wedstrijd die me zo nauw aan het hart ligt, dat doet me wat!!  Ik doe ze om en bekijk ze alsof ik net een derde kindje op de wereld gezet heb… 

Wil ik een redbull…?  Ja graag…  Waarom ik dat antwoord geef weet ik nog altijd niet… Ik drink die bucht helemaal niet en nu loop ik daar met dat geopend blik vol plakkerig spul dat over mijn handen aan het spuiten is...  bwek...  Dus toegegeven, echt helder nadenken zit er dus blijkbaar niet meer in!!! 

Op zoek naar de mannen nu!!  We hebben op voorhand afgesproken aan één van de tentjes in het startdorp!  En als er verschillende tentjes zijn, tja…  waarom zou je dan niet aan de biertent afspreken…  ah ja…  ;-)  Op weg naar daar dus, maar er wordt op me geroepen…  Tony en Norbert staan links van me en nu ik ze zie… hupla…  even weer helemaal emo…  tranen…  en ik sla mijn armen voor mijn gezicht.  Alweer…  Daardoor hebben ze al snel door dat ik inderdaad dat mini-ideetje van doorlopen tot de magische grens heb kunnen bereiken vandaag!  Ze bekijken me en ik knik…  en dan weten ze genoeg!!  Ze glunderen even hard dan mij, komen op me af en feliciteren me uitbundig met de nodige knuffels en kussen…  Wat is het toch zo intens leuk als mensen zo hard met je meeleven!!  Heerlijk gevoel!!  Merci mannen!!!

Ik hoor nu dat ook Tony tot aan de verre 35.25km geraakt is en Norbert zo’n geweldige 26.25km neergezet heeft vandaag!!  Dikke bravo mannen, goed gedaan!!!  We did it!! For those who can’t!

‘Is dat onze pacer!!??’ hoor ik van ver…  Het zijn de twee jonge gasten vanop kilometer 10, die me ervan bewust maakten dat mijn tempo wel te hoog lag om op 27 km ingehaald te worden!!  Vol bewondering vragen ze wat nu uiteindelijk de uitkomst geweest was!! En ook zij zijn trots, amai…  gek om te zien dat zelfs mensen die je niet kennt het zo leuk vinden!  Dat is nu de typische samenhorigheid die bij deze wedstrijd hoort!  Zelf hebben ze ook hun doel van 30+ gehaald!  Proficiat, jongens!

En nu??  KOUD!!!  Vlug de tas ophalen en wat meer kleding rond onze loperslichamen draaien….  16° zonder zon…  ideaal loopweertje, dat staat vast, maar afkoelen gaat wel erg snel nu!  Zeker na de afstanden die we gedaan hebben vandaag!! 

We beslissen nog een drankje mee te pikken onderweg, maar dat wordt uiteindelijk een aperitiefje bij mij thuis!!  Wat was het leuk dat jullie nog mee naar binnen gekomen zijn om er eentje (alé ja, twee dan) te drinken…  Lachen, gieren en brullen, en dan weer tranen omdat mama en papa daar klaar staan met een boeketje bloemen!! 

Van de ene emotie in de andere en terug… en het voelt héérlijk!! 

Wat leuk om te kunnen zeggen dat 07 mei 2017 dé dag is dat ik voor het eerst een marathon liep! 

Helemaal ongepland en helemaal PER ONGELUK…  Whoeps… 

Nu twee dagen later en ik kan jullie meedelen dat alles doodnormaal is, of toch voor iemand die net een marathon gelopen heeft… 

Slapen gaat moeizaam en de kuiten laten zich natuurlijk behoorlijk voelen!  Trappen naar boven?  Vrij ok…  Trappen naar beneden?  Dat is even andere koek, maar het gaat ;-)

De grond die lijkt wel net iets dieper te liggen dan normaal telkens ik iets moet oprapen, dat wel ;-).  Hier en daar de nodige doorschuurwondjes van ondergoed en een teen die zich laat voelen, maar ik neem het er allemaal erg graag bij!!  Niks onoverkomelijks dus…  Elk pijntje voelt aan als een trofee!! 

Want vanaf zondag kan ik antwoorden op ‘dé vraag’ met:

‘Ja, ik liep ooit een marathon! ‘

En daarop ben ik trotser dan ooit!

Merci aan iedereen die in me gelooft!!  Ik hoef jullie heus niet allemaal op te noemen, you know who you are!!!

Merci voor alle berichtjes en woorden die gevolgd zijn na mijn aankomst!!  Super om te zien hoe jullie allemaal meeleven!  Dat geeft een heel leuk gevoel!

Merci Tony en Norbert dat jullie mee wilden naar Breda.  Jullie hebben mijn dag nog onvergetelijker gemaakt!!  Ik ben heel blij dat jullie erbij waren en er deel van uitgemaakt hebben!!  We hadden een super dag met z’n drietjes.

Het was geweldig om 30km samen met je te lopen, Tony!  Dat zijn er in elk geval 30 die ik nooit meer vergeet! Jij hebt me naar die heilige marathonafstand gebracht en dat zal ik nooit vergeten!!!  Eeuwige dank daarvoor!

We did it!!!

 

Afspraak volgend jaar op 6 mei 2018 om kwart voor tien bij mij thuis??

Dikke kus, Larissa