Venlo: de magische grens doorbroken (en hoe)!

Zondag 27 maart was de grote dag: deelname aan de 10 km van Venlo, waar een vlak parcours en een uitzinnige sfeer de weg moesten banen naar een nieuw PR, bij voorkeur onder de 40'.

Maar eerst spoelen we enkele maanden terug in de tijd. Team Paluko gaat sinds jaren naar de halve marathon in Venlo. Patrick stelt me voor om daar de 10 km te gaan lopen. Wel ja, waarom niet. Reeds lang probeer ik een tijd onder de 40' neer te zetten, maar dit was me tot nog toe niet gelukt. Beste poging was op de Willerrun vorig jaar waar ik aankwam na 40'23".

Met een gerichte voorbereiding zou het moeten lukken, zo zei hij. En hij stelde me voor om volgens het 'supercompensatie' principe te werken. Zo gezegd, zo gedaan en vanaf januari startte ik met mijn 10 weken voorbereiding. Het aantal trainingen werd serieus opgevoerd, waardoor ik vaak alleen ging lopen. 's Avonds na het avondeten de kinderen in bed stoppen, en daarna nog de loopschoenen aantrekken om bij nacht en ontij te gaan trainen: het was op een bepaald moment dagelijkse kost waar ik 7 dagen op 7 liep. Een aanpassing in ons gezin waar ik Marjoleine dankbaar voor ben dat ik ook die ruimte kreeg. De trainingen verliepen steeds beter en zowel tijdens duurloopjes van 17 km aan een gemiddelde van 4'45"/km, als tijdens tempolopen op Overhaem aan 3'45"/km voel ik dat dit veel vlotter en soepeler gaat dan vroeger. Maar bij het trainen van een middellange afstand (6km) aan 4'/km merk ik dat het toch een zware opdracht zal worden, daar in Venlo. Maar Jean zegt dat het wel in orde komt aangezien de dag van de wedstrijd toch anders is dan een trainingsdag. Patrick stelt me ook gerust dat ik nu vermoeid ben van de intensieve trainingsweken, en dat dit na de rustperiode wel beter zal gaan. Tony overtuigt me ervan dat de sfeer in Venlo zo speciaal is, dat je als loper gewoon meegezogen wordt, en voorspelt me zelfs een tijd van 38'30". Goed gek denk ik op dat moment.

En dan is de grote dag aangebroken. Kevin (die voorgesteld had om me te hazen) komt me ophalen en samen met Larissa rijden we naar Venlo. Bij het parkeren komt de muziek ons al tegemoet en na het afhalen van ons startnummer begeven we ons naar het startvak, waar opzwepende muziek ons klaar stoomt en de dansende schaars geklede dames ons opwarmen. De sfeer die er heerst is inderdaad de max. Nog even wat AA rood drinken en dan weerklinkt het startschot. We vertrekken en lopen door de straten van Venlo waar de gestapelde supporters ons toejuichen. Ik kijk op mijn klok en zie 3'15"/km staan. Wow, even bedaren en we schakelen wat terug richting 3'45"/km. De benen lopen soepel en voor ik het goed en wel besef passeer ik het bordje van 2 km. Hierbij moet ik spontaan aan Tony denken die me ook dit had voorspeld: voor je het weet heb je 2 km gelopen; zo word je meegesleurd in de ambiance van de wedstrijd. En gelijk had hij!

Het doeltempo was dus 4'/km maar bij km 3 bleek al dat we hier beduidend onder bleven: 3'50" is een houdbaar tempo en ik zeg Kevin ook om zeker niet sneller dan dit te gaan, uit angst om te diep in het rood te gaan zo vroeg in de wedstrijd en bijgevolg stil te vallen in de tweede helft. Eenmaal in het rood is het zeer moeilijk hier nog uit te geraken. We passeren het 5 km punt op 19'30", wat een boost geeft aan mijn zelfvertrouwen. De eenvoudige rekensom leert me dat ik op dit tempo ruim over heb. Opeens hoor ik een hollandse stem: "Mooi tempo jongens!". Kevin legt hem uit dat we voor een tijd onder de 40' gaan en hij beaamt dat dit ook zijn doelstelling is. Hoelang hij nog bij ons is gebleven weet ik niet, maar na enkele kilometers kijk ik achterom, en het groepje waarin wij vooraan liepen, is gewoon verdwenen.

Kilometer 7. Kevin toont me in elke bocht waar ik moet lopen om die zo efficiënt mogelijk af te snijden. Hij houdt het tempo ook mooi stabiel. We lopen al de hele tijd tussen de 3'50" en 3'55". Ik kan het niet geloven dat ik dit tempo volhoud. Ik durf niet naar mijn hartslagzone te kijken. Als ik zie dat ik in zone 3 ben, zal ik proberen te versnellen. Als ik zone 4 zie, zal ik proberen te vertragen. Beiden zijn nergens voor nodig, dus ik trippel gewoon verder. We zien achteraf wel. Ondertussen naderen we kilometer 8. Goed. Nog 2 km dus. Tijd over. Even wat rustiger aan doen en ik vertraag (!) zowat naar 4'/km. Even recupereren alvorens de slotkilometer aan te vangen. Ik neem me voor om de laatste kilometer terug te versnellen. Dat moet kunnen. Ik kijk op mijn klok en we starten de laatste kilometer net onder de 35'. Wtf? Dit betekent dat een tijd onder de 39' nog mogelijk is. We lopen terug het centrum van Venlo in en het geratel van de toeschouwers zwelt weer aan. Ik kan het in eerste instantie moeilijk opbrengen om nog veel te versnellen. Maar dan begint Kevin mij aan te moedigen. "Komaan Dimi, ge zijt er bijna. Nog efkes alles geven." Onder die motivatie en de magie die heerst in de straten van Venlo, verhoog ik toch het tempo, maar het is zwaar. Ik kan niet harder. Nog 500m. Iets langer dan een rondje op de piste. Nog 200 m. Voor mij loopt nog een loper. "Komaan, pak die nog!" schreeuwt Kevin mij toe. Ok, let's do this. Ik versnel naar mijn klassieke intervaltempo op de 400 m en pers er nog een laatste sprintje uit en vlam die kerel nog voorbij. Ik zie de klok aan de finish die start met 38:... Wow, werkelijk ongelooflijk. Met 38'42" kom ik over de finish en val Kevin in de armen. Ik dank hem duizend maal want zonder hem zou zo'n straffe tijd niet gelukt zijn. Kort daarna komt ook Patrick aan. Hij heeft de hele tijd enkele honderden meters achter ons aan gelopen zo bleek. Ook hij wenst me proficiat en ik bedank hem ook voor zijn tips tijdens de training. Nu nog wachten op Larissa. Ondertussen komen ook de andere paluko lopers glunderend op ons af en steken hun hand door de Heras om me te feliciteren. Ze hadden voor ons gesupporterd tijdens de laatste meters, maar ik heb er niets van gemerkt. Er was gewoon zo veel volk.

Maar Larissa blijft weg tot het nieuws bij ons aankomt dat ze derde vrouw is geworden. De nodige podium-plicht-plegingen zullen moeten voldaan worden en na enkele ogenblikken verschijnt ze daar dan toch, een boeket bloemen in de ene hand en een beker in de andere. Ze is er helemaal van onder de indruk en wij feliciteren haar uitbundig.

Zo werd deze 10 km wedstrijd een doorbraak. De magische grens is eindelijk doorbroken, en sommigen onder u kunnen nu met een gerust hart gaan slapen. Dit bevestigt de verdienste om bij Team Paluko te mogen lopen, het team dat mij twee jaar geleden verwelkomde en in mij geloofde dat ik deze mijlpaal kon halen. Het team dat mij onvoorwaardelijk steunde gedurende al die tijd en mij voorspelde dat het zou lukken. Daarom: bedankt allemaal!