Een bittere pil!!!

Voor zij die zich mijn verslag(je) van vorig jaar over deze wedstrijd nog herinneren, weten dat ik toen de strijd met 'het uur' aanging en verloren heb! Dit jaar zou en moest het anders zijn! 10 Miles onder het uur, dat was het eerste doel van het nieuwe loopjaar!

Al van voor de winter zit deze wedstrijd bij iedere training ergens in mijn achterhoofd. In vergelijking met de winter van 2015 voelen de trainingen veel zwaarder en minder efficiënt aan. Zowel de rustige duurlopen als de zwaardere intervaltrainingen kostten me veel moeite. Het ‘zware benen’ gevoel speelde me dikwijls parten. Maar ik heb toevallig het geluk dat ik kan en mag trainen met het fantastische team Paluko, die zowel in plezante tijden als in tijden van afzien voor je klaar staan!!! Merci mannen en vrouwen voor de steun zowel tijdens als na de training.

Twee weken voor D-day, eerst op pittige stage in Fuerteventura. Hiervoor train ik samen met menne maat, die geen enkele training van mij overslaat. Altijd staat hij aan mijn zij en steunt mij door dik en dun. Op zowel iedere zondagochtend als eender welke koude miezerige donkere avond in de week komt hij opdagen om het beste en het sterkste in mezelf naar boven te halen en dit op een verstandige en opbouwende manier. Merci Luc! Zonder u had ik de stage niet overleefd zoals ik dat nu deed.

De stage verloopt vlekkeloos voor mij. Naar mijn gevoel goed getraind, tijdig trainingen overgeslagen, op de juiste momenten gepiekt en voluit gegaan, zonder blessures op te lopen. Uiteraard maakten we ook het nodige plezier, werd er veel gelachen en de teamgeest serieus bijgewerkt. Merci team Paluko! Het was voor mij een hele eer om als nieuwkomer hiervan deel uit te maken.

Eens terug in het land (één week voor de wedstrijd) slechts één opdracht: de kilometers serieus terugschroeven en voldoende rust inbouwen. Zo gezegd zo gedaan.

De wedstrijd vindt plaats op zondagvoormiddag en we hebben dan ook al van bij de inschrijving besloten om er een weekendje van te maken met gans de familie. Zowel Gijs als Elke lopen ook mee. Vrijdagavond vertrekken we richting Oostende. We verblijven in een hotel op slechts tien minuten rijden van de start. Een superweekendje met veel rust, waterpret met de jongste en een partijtje ping pong met den ouwe. Jaja schoonpa en dikke ma reisden ook mee om het de atleten alwéér zo aangenaam mogelijk te maken. Merci voor de inspanningen die jullie dit weekend alweer voor ons leverden!

Zondagochtend 10u, we begeven ons richting start, deze is voorzien omstreeks 11u. Het is nog droog en zelfs de zon komt heel even piepen. Voorlopig dus beter weer dan vorig jaar voor de start. 10u30! We beginnen aan onze opwarming. Gijs loopt er heel relax bij, voor hem is deze wedstrijd dan ook niet meer dan een stevige training. Bij mij zijn de zenuwen wel nadrukkelijker aanwezig, ik zit dan ook nog met dat beestje van vorig jaar in mijn hoofd. Elke heeft voor zich voorgenomen om er gewoon een goeie wedstrijd van te maken, op een tempo waar ze een goed gevoel aan overhoudt.

Rond 10u45 krijgen we de melding dat de start met een kwartier wordt uitgesteld. Een probleem met de bussen die de lopers vanuit Brugge bij de inschrijving naar de start in Oostende moeten brengen. Achteraf horen we dat er zelfs geen bussen meer waren voor zo’n 80-tal lopers. Zij verschenen dus nooit aan de start en konden hun wedstrijd dus niet lopen. Een beetje schandalig voor zo’n grote wedstrijd. Ze hebben duidelijk niks opgestoken uit de steken die ze vorig jaar al lieten vallen.

Uiteindelijk de wedstrijd! Ik mag in het tweede startvak plaatsnemen, het eerste vak is voorbehouden voor de eerste 100 borstnummers. De mijne, 101 valt daar dus net buiten. Het startschot klinkt en we zijn vertrokken.

De eerste meters is het zoeken naar ruimte. Ik wil zo snel mogelijk uit het pak en het goede tempo vinden, anders wordt het al van in het begin achter de klok na lopen. Wat mis ik onze Jean op dit moment enorm hard. Vorig jaar had hij meteen het goede tempo te pakken en ik moest maar gewoon volgen. De eerste km vliegt voorbij. Garmin toont mij 3’28”, te snel! Maar de adem zit nog goed. Ik ga verstandig naar een tempo van 3’45”. De weg is nog heeeeeel lang! Halverwege km 2 loop ik even alleen, al snel hoor ik een groepje lopers tot bij mij komen. Ik schat een 5-tal lopers. Op km 2 loop ik nog steeds op kop van dit groepje. Intussen is het serieus beginnen regenen en de wind die uit het zuiden waait, is ook sterker komen opzetten. Achter mij hoor ik één van de lopers zeggen: “komaan mannen, samenwerken en beurt om beurt kop trekken!” Deze zet dan ook onmiddellijk zijn woorden om in daden en hij neemt de kop van mij over. Het is volgens mij de jongste van het groepje. Hij loopt nog heel soepel, armen langs het lichaam, rustige ademhaling, regelmatig omkijkend naar de rest en het tempo constant houdend. De Luc Nassen van de groep! Dit is de man waar ik bij moet proberen te blijven.

De eerste 6 km verteer ik goed. Het tempo ligt constant rond de 3’43”. Het groepje breidt zich uit met nog een loper of vier, waaronder eentje met een shirt van ‘Jogging Plus’. “Nog ene van bij ons”, denk ik zo. Het treintje blijft goed draaien, ik kan me regelmatig wat uit de wind zetten en af en toe wat kopwerk doen. Ik merk dat ik qua ademhaling op dit moment nog bij de betere van de groep zit. We passeren de klok die halverwege staat, 29’50”. Had iets sneller gemogen maar oké, so far so good! Het zit er zeker nog in!

Km 9, de vermoeidheid begint stilaan de kop op te steken. Ik begin aan mijn linkervoet een blaar te krijgen. Het zal toch niet waar zijn hé, miljaar, tis nog ver. Het groepje is intussen uit elkaar gevallen. Gelukkig zit ik nog mee vooraan, samen met onze vriend van Jogging Plus. Hij houd het tempo strak en ik probeer hem op de voet te volgen. Km 10 bied zich aan, 3’46” laat Garmin mij weten. Nog steeds op schema! Ik voel wel dat ik meer en meer last begin te krijgen aan mijn linkervoet maar ik bijt erdoor heen en probeer tempo te houden.

Op km 11 krijg ik een klein klopje. Het spreekwoordelijke hamertje is daar en ik moet het groepje met de Jogging Plus-man laten gaan. Ze slaan een klein kloofje en ik raak er niet meer bij. Het achtergebleven deel van de groep raapt me op. Ik probeer aan te pikken en bij te blijven. Ook de ‘Luc Nassen’ van in het begin zit in deze groep, “hij is dus toch niet zo goed dan de echte”, bedenk ik mij. Was ‘den echte’ nu maar hier dan zat ik dadelijk terug in het groepje voor mij met het goede tempo. Zijn peptalk zou nu wonderen doen. Ik krijg het moeilijk en den ‘Faro de La Entallada’ komt mij voor de geest. In het zog van de speer van Paluko, Christophe S. Komaan daar was het serieus bergop en ge zijt boven geraakt, hier is het nondeju platter dan plat! Go go go godverdoeme!

Ik hou stand in de groep en zet me op kop. Vanaf nu zal het ‘bijten’ worden. 3’50” en 3’49” zijn de volgende tijden per km die ik te zien krijg. De wind laat nu echt wel zien wie de baas is. Ook de regenval is heviger geworden. Naar mijn gevoel zit er zelfs wat hagel tussen. Mijn gezicht voelt ijskoud en de regen doet pijn op de wangen. Ik ben blijkbaar ook op een andere manier gaan lopen om de pijn van de blaar te minimaliseren waardoor ik last begin te krijgen van mijn rechterenkel, iets wat ik nog nooit had. Of is het toch gewoon de vermoeidheid van de stage die begint door te wegen.

Nog 2 km en we zijn er, maar het is werken. Het gat met de Jogging Plus-man blijft al een tijdje hetzelfde. Ik schat 40-50 meter. Er lopen nog twee lopers bij mij maar ik blijf op kop. Uit één van de ademhalingen denk ik af te kunnen leiden dat het een vrouw is. Ik kijk niet om en probeer tempo te houden. Ik probeer hen eraf te krijgen maar ze blijven plakken waardoor ik effe de moed verlies om door te gaan. Het jaagpad voor me verandert in een GR-route waar we 2000’en moeten doen. Onverharde kiezelpaden, bergop en terug af, daar waar de wind misschien nog wel net iets strakker stond dan vandaag. Daar waar ik Christophe R. en Ronny Neven mee op sleeptouw nam en nog een strakke 3’40” uit de laatste km wist te slepen. Daar ging het dus nu ook!!! Komaan op karakter!

Eindelijk is het bordje met de 15 in zicht. Met een bang hartje kijk ik naar de tijd van de vorige km. 3’46” het zal héél moeilijk worden. Maar we gaan er voor!! Ik probeer het tempo strak te houden maar ook mijn 2 medelopers denken daar zo over. Ze komen langs mij lopen en proberen mij dadelijk achter te laten. Ze passeren en mijn vermoeden wordt bevestigd. Één van de twee is inderdaad een dame. Zou dit de eerste dame zijn? Ik heb er geen flauw idee van maar stel dat het zo is dan zou ik er toch liever net voor eindigen. Mijn motor sputtert maar er zal diep gegaan worden, ik ga er voor. Alles of niks! Tis nog 7 a 800 meter en ik ga terug over hen. Blijven gaan is de boodschap en hopen dat het na de streep pas begint te roken. De dame en de heer komen niet meer over mij. Plots zie ik dat ik met rasseschreden nader op onze Jogging Plus-man. Hij ziet mij komen en kan mij nog net achter zich houden. Op zich wel nog een sterke laatste km gelopen maaaaaaaarrrrrr ik heb ook de klok gezien toen ik over de streep liep. Een bruto tijd van, jawel je gelooft het of niet, 1 uur en 16 seconden! Daar gaat nog wat vanaf maar ik denk niet dat het 17 seconden gaan zijn.

Ik ben kapot en voel de bui hangen. Ik kijk op mijn klok die mij mijn netto tijd gaat geven. 1 uur en 08 f..king kl.te seconden! Neeeee, dit kan niet waar zijn! De teleurstelling is enorm en ik ben zo kwaad dat ik mijn gekregen flesje water weggooi op de grond. Dit is BALEN!!!

Gijs is uiteraard al lang voor mij binnen en staat me op te wachten. Hij heeft de klus geklaard op een rustig trainingstempo van 57 minuten en één seconde, sterk! Ik kan het niet geloven dat het me niet gelukt is. Uit frustratie zet ik mij op een bankje wat verderop in de gietende regen.

Wat een boost moest worden voor het komende seizoen, wordt onverwacht een BITTERE PIL!!!

Brent komt mij proficiat wensen, maar het dringt niet tot mij door. Ik denk wel dat hij aan mij zag dat het niet helemaal liep zoals ik wou. Ik druip letterlijk en figuurlijk af richting auto. Ik krijg het niet gevat dat het niet gelukt is. Ik krijg er zelfs tranen van in mijn ogen, zo kwaad en teleurgesteld in mezelf. Hoe is dit kunnen gebeuren?

Tis nog een kleine 20 min wandelen tot aan de auto en ik probeer toch iets positief uit deze wedstrijd te halen. Dat lukt niet meteen maar het zal wel komen zeker. Eenmaal aan de auto ben ik bevroren en doet alles pijn. Ik rij met auto terug naar de finish, Elke is nog bezig met haar wedstrijd. Zij finisht in een tijd van 1 uur en 35 min. en is hiermee heel tevreden. Ze liep maar één minuut trager dan op de 15km van de Havenrun van vorig jaar. Proficiat, goed gelopen! Zeker in deze weersomstandigheden.

Misschien nog even wat cijfers meegeven voor de geïnteresseerde. Vorig jaar waren er 592 finishers en 4 opgaves. De eerste kwam binnen in 49'40", ik in 1u01'20" en werd 63ste algemeen. Dit jaar waren er 622 finishers en 21 opgaves. De eerste liep 50'36, ik dus 1u00'08" en werd 70ste algemeen. En mijn gemiddelde snelheid lag toch net boven de 16km/u. Met dit in het achterhoofd is het dan misschien toch zo geen hele slechte wedstrijd geweest, maar toch ...

Toch wil ik nog even merci aan Francis zeggen die toch telkens weer voor de nodige schema's zorgt. En overal waar het mogelijk is mee gaat supporteren, ik denk maar even aan Hannut enkele weken geleden met temperaturen van -6, merci voor de steun! Ook mijne topsoigneur als het aankomt op de verkrampingen in mijn kuiten waar ik toch dikwijls mee te kampen krijg. Merci Ken Naudts en team voor de goede zorgen en de last minute afspraken zelfs in uwe overdrukke agenda, bedankt. Ook zonder jullie was me dit niet gelukt.

Maar ook de mensen die me zowel de uren en dag voor de wedstrijd als na de wedstrijd vele bemoedigende berichten gestuurd hebben, bedankt! Ook jullie hebben tijdens de wedstrijd tussen mijn oren gezeten, wilde jullie niet teleurstellen want ook jullie geloofden er allemaal rotsvast in. Uiteraard ook team Paluko en trainer Jef, bedankt! Want jawel Jef er werden wel degelijk trainingen uit jouw schema mee opgenomen. De ideale match zou ik zeggen. En uiteraard ook Luc Nassen die zijn ervaring mij ter beschikking stelt om die match zo efficiënt mogelijk te maken. Maar ook zeker voor het labeur dat je verricht om elke training weer het onderste uit de kan te halen, merci makker!

Zo, hopend dat ik jullie niet verveeld heb met mijn alweer misschien een beetje uit de hand gelopen verslag(je) kijk ik alweer uit naar het volgend weerzien met jullie allen.

Grtz Kevin