Girl on the run!

Eerste wedstrijd als Paluko-loopster… Dat vraagt om een verslag(je)!

Flashback: zondag 28 februari 2016 en ik win toch wel mijn allereerste wedstrijd ooit zeker!! Zonder verwachting, zonder hoop, gewoon… lopen en doen wat ik graag doe!! Geen podium, geen huldiging, maar dat maakt allemaal niks uit!! Dit gevoel op zich is gewoon al heel erg leuk… Het is de “Bilzen offroad 13,5km” die voor de allereerste keer georganiseerd werd! Na aankomst wordt er van ver op me geroepen dat mijn prijs een gratis deelname is voor de volgende editie!

1 jaar later: begin februari… en ik word na mijn proefperiode aangenomen in het, met voorsprong, allerleukste, gezelligste team van het land: PALUKO… Hemels!

En zo wordt het dan bijna 26 februari 2017… bijna tijd om te gaan lopen op de wedstrijd waar ik vorige keer als eerste vrouw over de finish mocht lopen! Spannend… want de druk ligt nu wel hoog en natuurlijk hoop je diep van binnen dat je de verwachtingen van de supporters en de organisatoren mag en vooral kán inlossen… want geef toe… hoe leuk zou het zijn om twee keer op rij de wedstrijd te winnen! Maar aangezien er nu wel meer mensen zijn die van de wedstrijd af weten, schat ik mijn kansen niet zo groot in als vorig jaar! Maar we zien wel… Het grote doel? Fun!! Dat zal nooit veranderen! Daar verzeker ik me elke keer opnieuw van!

Woensdag eerst nog een keertje intervallen op Overhaem in de gietende regen en met een stormwind… en vrijdag nog een keertje los los los los los loslopen… Ok… toegegeven… dat laatste is er niet zo van gekomen, oeps misschien toch een beetje te snel geweest! Maar het voelde ook zo goed en trager lopen is dan echt niet gemakkelijk op zo’n moment… Ach, we kennen het allemaal wel zeker? Toch nog even proberen mijn Pietvader mee te krijgen, maar die moet helaas met vrouwlief naar de Carnaval. Tja… prioriteiten hé! Al heeft de rest van de groep achterblijvers-van-Spanje me wel goed geholpen! Peters horen hun petekinderen voor te trekken op hun vrouw! :) Haha! Doucheke in en naar huis nu! Rust in de benen tot zondag 14u, dan gaan we knallen! Alé… misschien… ik hoop het… misschien ook niet… hmmm… kan ik het wel??? Waarschijnlijk kan ik zondag niet eens 5 km lopen…?? En hupla…, daar zijn de alom bekende ‘speculaties-voor-een-wedstrijd’ weer… tsss… Naar de auto nu… naar huis… rust wacht!! Op weg naar de auto: Hoezo, jij hebt niks te doen zondag, Cas? Als je nu eens haasje kwam spelen? Ja? Jij kan? Check!! It’s a deal!!

Zondag ga je mee! Zondag 12.20u Cas oppikken in Spouwen en hup naar Bilzen! Inschrijven nu… Voor mij is dat al gebeurd, maar Cas moet nog even het formuliertje invullen… Vergeet blonde mevrouw haar bandje toch wel zeker… Daar kan Cas natuurlijk niet tegen en maakt er zijn missie van om het terug te bezorgen… tevergeefs… Ik daarentegen ben bezig met het uitkijken naar concurrentie… Zo hebben we elk ons eigen doel voor de wedstrijd opgebouwd! ;-)

Nummer nog afhalen en ik mag starten met een rond getal!! Joepie, daar hou k wel van!! 200… met deze nummer gaat het gebeuren, alé… misschien toch… Want ja… die twijfels zijn er elke keer opnieuw… Ik ga vandaag geen 13,5km kunnen lopen en ga waarschijnlijk na 5km al moeten opgeven! We zien wel! De organisatoren zijn in elk geval heel blij om me te zien! Cas start met nummer 325… hoe hij t ook draait of keert… er is daar geen cool nummer van te maken!!! LOL… Nog even een koffieke (voor Cas toch) en een spa bruiske (die is wel voor mij) en dan maar vlug gaan supporteren voor de starters van de 6,5km om 13.00u! Kleedkamer in, nog vlug veranderen van lange-mouwen-trui in korte-mouwen-T-shirt en juuu… Naar de start van de 13,5km om 14.00u. Daar staan we dan vooraan… en we zien al onmiddellijk een jongedame in een fluogroene singlet! We besluiten allebei samen dat we die maar beter in het oog houden!! Dit zou wel eens concurrentie kunnen zijn!!

10… 9… 8… 7.. 6… 5… 4… 3… 2… 1… PANG!!!

Daar gaan we!!! Vertrokken voor 13,5 km klimmen, klauteren, ploegen, zwoegen, zweten… en bovenal… genieten!! Na 100m besluiten we dat we madam-in-de fluogroene-singlet al kunnen uitschakelen als concurrentie… Ze zit nu al 50m achter… Maaaaaaarrrrr…. De wedstrijd duurt nog 13.4km dus we hebben nog heel wat voor de boeg!!! En of… na heel wat hoogtemeters en modderpaden beginnen de benen toch wel duidelijk te laten voelen dat ze hier toch echt wel moeite aan het doen zijn en dat het niet zomaar ‘van alleen’ gaat! Maaaarrrr… ik heb een supercoach bij die me ervan op de hoogte houdt dat de concurrentie erg ver achter zit!!! Madam-in-de fluogroene-singlet is in de verste verte niet te zien, dus we kunnen op ‘het gemakje’ verder onze tocht verder afhaspelen! Tot… we op Alden Biesen komen… we maken een haarspeldbocht en wat zien we 100m achter ons, dat moet zo ongeveer een 20-30 seconden zijn??? Ja hoor, een vrouw!!! Verdorie… waar komt die ineens vandaan? Zijn we met ons twee zo hard gefixeerd geweest op madam-in-de fluogroene-singlet, dat we gewoon andere dames even uit het oog verloren zijn… Dit zorgt toch wel even voor de nodige spanningen! Even de stevige en lange bergop naar het Apostelhuis afwerken en dan gaan we, volgens Cas, de laatste 5 km moeten knallen!! Even alles geven en afstand maken tussen mij en die tweede vrouw! Ok… boven… auw die bovenbenen!!! Maar Cas houdt me bij de les… ‘Geen tijd om te recuperen, Larissa, hier maak je de wedstrijd… Iedereen laat zichzelf even recuperen na zo’n bergopje, jij gaat dat niet doen, jij gaat knallen en doorgaan!! Hier maak je het verschil, hier op zo’n stuk win jij de wedstrijd!! Komaan!!’

Ok, ik luister… ga verder, zonder snelheid te minderen… meer zelfs, we bouwen op vanaf nu! Na een lang stukje door het veld voel ik plots een spreekwoordelijk ‘hete adem’ in mijn nek, en doe ik een poging om achter me te kijken, maar ik zie niet genoeg… ‘Hey… niet kijken, dat doe ik wel voor je… ze is nog ver!’ Maar iets in mij gelooft mijn mental coach niet, maar ik vertrouw erop… en blijf knallen!! Bergaf nu: ‘Komaan Larissa, grote stappen… en snelheid pakken!!’ En dat doe ik!! Maar na bergaf… ja hoor… weer een hoop hoogtemeters voor mijn neus… Alleen het zien van die berg zorgt al voor de nodige pijn in de bovenbenen!! ‘Kleine pasjes en voorover hangen’ zegt de coach, en ik gehoorzaam! Maar ik word moe! Cas telt de kilometers voor me af en zwijgt geen seconde… maar dat doet goed!! Ik concentreer me op alles wat hij zegt en dat helpt om de pijn in mijn bovenbenen even te negeren!! Ik praat nog steeds terug, dat lukt nog!! Op mijn adem moet ik niet trappen, dat is niet het probleem! De bovenbenen, die zorgen duidelijk wel voor de nodige pijntjes, maar doorbijten Vanherle… No pain, no gain!!

De laatste kilometers en die zijn helemaal door de bossen van de Kattenberg: klimmen over boomstronken, onder takken, de wit-rode lintjes volgen, want van een pad is hier totaal geen sprake meer! Cas laat me dan ook strategisch voorop lopen, zodat ik zelf het gewenste pad kan volgen! Hij doet dat echt goed, haasje spelen! (En ik bedenk me dat het toch wel heel jammer is dat ik die konijnenoren thuis vergeten ben die ik in de klas altijd gebruik bij het thema Pasen! Focus Vanherle… denk aan de wedstrijd, niet aan konijnenoren… tssss….)

Nog een paar meter door de bossen en we krijgen weer iets vastere grond onder de voeten… En wat ik dan zie doet me enorm veel plezier… Daar staat Piet die toch speciaal voor mij naar Bilzen is afgezakt! Liefst van al had ik hem rond de nek gevlogen om hem te bedanken, maar in plaats daarvan roep ik keihard ‘HEY!!’’ (En dat is heel duidelijk op het filmpje op youtube ;-) ) Het doet me echt goed dat hij er is en dat geeft me extra moed om er de laatste kilometer nog eens extra tegenaan te gaan!

Cas verzekert me nu dat de tegenstand uit het zicht is verdwenen en dit keer geloof ik hem! (Hij kan dus echt niet goed liegen blijkbaar ;-) )

We leggen de laatste kilometer af en langs de weg beginnen ze nu langs alle kanten te roepen dat de eerste vrouw in aantocht is… Wat een onwerkelijk gevoel!! Dit went nooit! We lopen het park uit en moeten nu nog een 200-tal meter richting finish, een rechte lijn! Ook hier hoor ik in de verte mijn naam door de speakers… Irreëel…

We lopen samen over de finish in een tijd van 1u06’18.6”. Uiteindelijk de volgende vrouw toch nog kunnen afschudden tot op 2’16” wat zo’n 500-tal meter moet geweest zijn… een mooi staaltje van ‘Vincere insieme’ als je het mij vraagt!! Jaaaaa, ik ben trots!!! Vuistje voor mijne geweldige mental en physical coach van de dag!!! Hij deed dat super!!! Zijn mond moet zo ongeveer geen seconde stilgestaan hebben, maar dat heeft ervoor gezorgd dat ik dit verwezenlijkt heb en dat ik dit gevoel opnieuw mag beleven… voor de tweede keer! Zalig, dit is kicken, dit is genieten, dit is voelen dat je leeft!!

Net over de finish en ze verzekeren me ervan dat er dit keer een huldiging is en dat ik om 15.30u in de inkomhal van de Kimpel aanwezig moet zijn! En daar is ook mijne supporter van de dag!!! Piet!!! Jeeuuiii… Ik had hem trouwens zaterdag nog gelokt… hem een berichtje gestuurd dat ik verse wafels gebakken had en die zou meenemen naar Bilzen! En ja, dat heeft gewerkt! Hihi… Heel blij mee!! En je gelooft het nooit… vlak voor we naar de auto gaan komt er toch wel iemand een selfie met me vragen… Verwezenlijkt zeg ik ja, en moet achteraf mijn lach proberen inhouden bij dit fenomeen!!!

Komaan Vanherle… Cas trekt me bij iedereen vandaan voor een welgekomen en overnuttig ‘uitloopje’… Ff gek doen, springen en gillen van plezier en terug een kilometertje lopen… op het gemakje nu!!! Nagenieten en even de wedstrijd terug overlopen! En dat doet deugd!! Woeps… bijna half vier… De beloofde wafels uit de auto, tas meenemen en naar de Kimpel!! En ja… voor de tweede keer ooit win ik een wedstrijd… en voor de eerste keer ooit mag ik in het midden staan bij de prijsuitreiking… Mijn eerste wedstrijd als Palukoloopster en ik win…

Een megagrote paraplu, een fles aperitief en een bon voor de volgende editie wordt me in mijn handen gestoken en ik geniet… ik geniet van elke seconde! En ik besef heel hard dat ik dit niet enkel aan mezelf te danken heb!!! Ben heel blij dat Cas me door deze wedstrijd heen gesleept (en vooral gepraat ;-) ) heeft! Wat is dit leuk!!! Klik klik klik… de nodige foto’s om dit moment vast te leggen zijn een feit En dan nu… tijd voor wafels!!!

Dank je wel Cas, om me dit te bezorgen, ben je heel dankbaar! Dank je wel Piet, om voor me te komen supporteren, deed me enorm veel deugd! Dank je wel team Paluko, om in me te geloven en me op te nemen in de groep! Betekent enorm veel voor me!!

Dikke kus

X