Trilhos dos Abutres

Vrijdagmiddag 27 januari laten Ellen en ik onze auto achter in Zaventem om met Ryanair naar Porto te vliegen. We hebben in Porto een kleine Fiat gehuurd om in Coïmbra te komen. Het regent en de strakke wind speelt met ons bakske terwijl we door de eucalyptisch bossen rijden. Grote groepen ganzen vliegen weer in V-vorm richting noorden. Bij Coïmbra zijn het tientallen ooievaars die onze aandacht trekken. We laten even onze gegevens achter in het luggage hotel dat met haar parket vloer en 70's meubeltjes ons dadelijk een huiselijk gevoel geeft. We leggen uit dat we morgen vroeg zullen weg gaan en of er mogelijkheid tot ontbijten is. Geen probleem, we mogen de keuken vrij gebruiken!

Het is nog een half uurtje rijden tot Miranda do Corvo om er onze startnummers af te halen. De trap naar de boven verdieping is met lint afgesloten en we zien enkel mensen naar beneden komen. Ik vrees te laat te zijn en kruip onder het lint door om nog bij de inschrijving te komen. De lichten gaan echter al uit, maar iemand van de organisatie zorgt vriendelijk dat we alles krijgen. Portugezen zijn zo behulpzaam en bescheiden! Wel vragen ze vaak wat je van hun stad, organisatie, natuur,... vindt. Even later als we naar beneden gaan blijkt de inschrijving nu pas geopend! We kuieren door het atletendorp en schaffen bij compress sport nog wat technische kledij aan.

We zullen weinig slapen en veel te vroeg terug in Miranda zijn. Gelukkig is er al een bakker open waar we lekker warm kunnen wachten en een theetje drinken. Deelnemers komen in grote groepen binnen en drinken allen sterke koffie. De meesten hebben voor een korte stretch broek gekozen en lange kompressiekousen. Voor ik het startvak in mag wordt gecontroleerd of ik genoeg water bij heb, energierepen, gellekes, een gps, gsm, fluitje, hoofdlamp, reddingsdeken en windbraker. Ellen wacht aan de kant om 5 min voor de start mijn warme jas aan te nemen. Het startschot klinkt en zo'n 600 mannen en vrouwen zijn weg voor de start van trilhos dos abutros (de gierentrail). Ik heb mijn fenix bij om ze te bestrijden. Het hoogteprofiel zit in mijn hoofd, maar die kleine piekjes die ik verwaarloosbaar achtte blijken nu stevige kuitenbijters te zijn. Ze dwingen me een rustig jogtempo aan te nemen. 2 bulten verder komen we bij het park biologico dat we via een lang plankenpad binnen lopen. De grote linxen slaan ons rustig gade, maar even verder bij de wolven is er meer ongemak. De eerste langere helling dient zich aan en al snel is iedereen aan het wandelen. Het is zo'n genre terril zonder technische moeilijkheid maar wel op en af. Na een korte plaspauze haal ik er mijn snelste km. Het dalen doet echter pijn aan de benen.

Bij het dorpje Vila Nova is de eerste controlepost en bevoorrading. Ik passeer er na 13km als 123ste en 13de 45+. Alles goed! Wat water bijvullen, enkele zoetigheden en wat fruit. Het parcours verandert nu in een stenige single track. Nog voor km 16 voel ik al krampen. We zijn nu 2u bezig en Ellen vertrekt voor de 30km. Zal dit niet te zwaar voor haar zijn bedenk ik? Even later moeten we door een 100m lange rioolbuis waar het koude water tot boven onze enkels doorstroomt. Het is geen fijn gevoel nu al natte voeten te hebben. Het zorgt er ook voor dat ik vaker krampscheuten krijg. Intussen zijn me al heel wat groepjes voorbij gestoken en heb ik me als doel gesteld aan te komen binnen tijd.

Ik bereik het observatorium op 931m hoogte en tank nu meer zoutere dingen. Een technische lange afdaling dient zich aan. Het zal een gesel voor mijn benen worden en als we bijna onder zijn is er nog een korte beklimming met hogere rotsblokken. Ik kom er niet meer op en ben verplicht te stretchen. Uiteindelijk lukt het me, maar ik neem me voor bij de volgende bevoorrading uit te stappen. Het kan toch niet dat ik nog eens boven raak met deze benen? De laatste 100m zijn erg stijl naar onder. Gelukkig zijn er touwen voorzien, maar enkele onvoorzichtigen boven me zorgen dat er rotsblokken aan het rollen gaan. Ik kan ze gelukkig ontwijken.

Even later bij de bevoorrading, net voor het santuario de piedade schijnt de zon. Ik ga op een muurtje zitten en eet er soep. Een portugees naast me beurt me op met de boodschap dat de volgende afdaling niet meer zo technisch is en dat de klim die zich aandient enkel in het begin stijl is maar daarna wel meevalt. 'You go step by step', zegt hij. Het is fijn dat het nu wat warmer is en ook het feit dat er veel 30km trailers zijn geeft me het gevoel dat ik niet meer constant ingehaald word. We passeren watervalletjes en slingeren via kleine bruggetjes over bergriviertjes tot de begroeiing minder wordt en de windmolens weer te zien zijn op de top. Het is nu tijd om mijn windbraker aan te doen. We overschrijden weer de 900m bij de hoogste bevoorradingspost. Er is hier lekkere thee en deelnemers schuiven aan om een soort hotdog te eten. Een grote lap varkensvlees tussen een zachte piccolo. Ze krijgen er zelfs een flesje bier bij. Hiervoor pas ik en ik begin aan de afdaling samen met 2 ploegmaats van het plaatselijke trailteam.

Enkele km's gaat het goed tussen de dennenbossen over zacht lopende ondergrond, maar dan wordt het weer stenig en de slagen in mijn benen (mede door wedstrijdschoenen zonder demping) zorgen voor krampen. Ook de laatste echte helling blijkt zwaarder dan gedacht. We komen nu in het dorpje Gondramaz van waar het dalen is naar de finish. Ik neem de tijd om me te bevoorraden en een vriendelijke deelnemer vraagt me of ik geen magnesium tabletten bij heb. Hij zag me voordien al stretchen en wist dat ik krampen heb. Ik antwoord negatief en even later na wat rondgevraagd te hebben brengt hij me er eentje. Ook doe ik zout in mijn waterzak en eet noten en chips. Er staat hier zelfs een expresso machine en ik spoel die vieze smaken door met een lekker koffietje. Mijn andere waterfles vul ik met warme thee en weg zijn we. Mijn tijdelijke kameraad geeft me mee dat er nog 5 moeilijke afdaal km's zijn alvorens 4 makkelijkere aan te snijden. Hij zal niet gelogen hebben, want het duurt ruim een uur eer ik 600m lager in het dorpje Espinho kom, nauwelijks 5km verder. Alweer rust ik op een muurtje, maar ditmaal bij de ondergaande zon. Ik stoot per ongeluk een flesje bier om van iemand van de vrijwilligers, maar die geeft daar niet om. Integendeel, ze spreekt me moed in voor het laatste stuk. De 2 puddingbollen smaken me. Ik verwacht nu 4 makkelijke laatste km's , maar het wordt een modderbad en stukken door de rivier. Ik begin weer mensen in te halen, nu is het mijn beurt om anderen moed in te spreken. In de verte horen we de speaker roepen bij de finish. Ik passeer een cafeetje waar iemand accordeon speelt en verheug me al op de warme douche en gezellige avond. Ik zet me echter nog even in om onder de 9u te finishen. Dit lukt en ik ben verbaasd dat de hal nog vol mensen staat. Na 8u59'57" is er nog steeds applaus! 4uur na de winnaar! Ellen is al een uur aangekomen en dacht dat ik al binnen was. Ze is dan ook erg opgelucht dat er niks met me gebeurt is. Ze heeft de 30 heel goed verteerd na 6u20 en 1700 hoogtemeters. Je kan dat het best 's avonds aan tafel zien waar zij gezonde eetlust zal hebben en ik nauwelijks iets binnen krijg.

's ochtends aan het ontbijt met zicht over het mooie Coïmbra en sinaasappels aan de bomen is mijn eetlust weer ok en genieten we na van onze avonturen. Dit smaakt naar meer! Maar voorlopig willen enkel de hersenen dat!

Ellen: https://stopandgo.com.pt/timing/atleta.php?id=1&dorsal=1509  

Jean: https://stopandgo.com.pt/timing/atleta.php?id=1&dorsal=616