Droombelijdenis

Gisteren was het één jaar geleden dat ik ‘Nog niet oud en toch versleten, voorlopig’ schreef over mijn probleemkindje, die linker achillespees. Toen was er vooral veel onzekerheid en maar één constante: pijn.
Eén jaar en een scalp, hamer en beiteltje later ben ik weer ‘op de loop’. Mijn pees werd overgesneden en ‘schoon’ gemaakt, de Haglund exostose verwijderd. Na 6 weken mocht de gips uit en sinds 21 september lig ik 3x/week op tafel bij kine’s Timen & Ken.

’t Is nog steeds te vroeg om de operatie een volledig succes te noemen. Ja, ik lig voor op schema. Ja, schoenen aantrekken en wandelen doen geen pijn meer. En ja, sinds 9 november hebben we rustig opgebouwd qua looppasjes (van 1x 7’ naar 2x 30’ en deze week hopelijk 3x 30’). Maar of méér mogelijk is, dat gaan de volgende weken/maanden moeten uitwijzen. En laat ons eerlijk zijn: meer is nodig om weer echt loper te zijn.
Maandag moet ik op controle bij dr. Moermans. Sinds dat eerste gesprek op 15 maart 2016 is zij iemand waar ik ten volste op vertrouw, ik zou mij zo opnieuw laten opereren – gewoon omdat ik haar gelóóf. Maar hopelijk zegt ze maandag dat een nieuwe operatie níet nodig is natuurlijk.

Vandaag droom ik. Maandag liep ik 30’ aan een iets hoger tempo (onder de 5’/km), gisteren opnieuw 30’. Behalve vermoeidheid voel ik nu amper iets aan de pees: geen stramheid, geen pijntjes. Da’s de eerste keer en dus alweer een positieve evolutie. ’t Is vooral een gevoel van ‘het komt goed’ en dat doet ongelofelijk deugd. En als het goed komt, dan ligt het in mijn handen.
Binnen 5 weken trekken we richting Fuerteventura en binnen 10 weken is er de Venloop. Ik droom dat ik (wat) kan meelopen op Fuerte en starten in Venlo. Aan de andere kant geloof ik ook in de weg van de geleidelijkheid - de enige juiste weg - en die lijkt misschien wel iets trager te gaan dan die 5 en 10 weken. Wie schrijft er zich nu ook in voor een halve marathon, minder dan een week voor zo’n operatie? Ik dus.

5 maanden na de operatie blijkt alles waar te zijn wat ze zeiden: zware operatie, lange revalidatie, luisteren naar de kine i.p.v. naar mezelf maar vooral dat op het einde alles goed komt. En wanneer alle puzzelstukjes in mekaar vallen, dan sta ik tussen een paar Tongenaren aan de start van de marathon van Valencia. En 42,195km later hopelijk ook high fives uit te delen en misschien een traantje te laten.

Ik geloof in mezelf,
Het heilige team paluko,
De gemeenschap van TMC,
De vergiffenis van mijn vroegere loopzonden,
De verrijzenis van mijn achillespees,
En een lopend leven.
Amen.