Spannende ontknoping in Marchin

Als je in Huy de vallei van de Méhaigne omhoog volgt richting Ardennen kan je na enkele km´s via een klein steil, kronkelend weggetje het gezellige en hooggelegen Marchin bereiken.

Na de laatste wedstrijd weten we pas wie op plaats 2 en 3 zal staan bij de veteranen 1. De charmante Pierre Dochain is de onbetwiste en oververdiende winnaar in deze categorie. Ik kon hem dit jaar maar 2 keer achter me houden.

 

Frédéric Robinet komt me voor de start al plagen: "Heb je de laatste weken veel aan mij gedacht op training?" De zaken zijn duidelijk, als hij eerste of 2de wordt vandaag en ik kom niet net na hem binnen zal hij over mij springen in het klassement. Een andere Frédéric, namelijk Frédéric Delchambre staat ook aan de start en hij kan het me makkelijk maken en samen met Pierre Dochain de twee eerste plaatsen wegkapen. Na 2 km ziet het ernaar uit dat de zaken ook zo zullen verlopen en ik nestel me in het spoor van mijn concurrent.

Ik wil echter in schoonheid eindigen en tracht het gat naar Delchambre en zijn haas toe te lopen. Ik kom er net voor een lange helling bij waar de wind op kop blaast. Een ongelukkig moment, want die 2 dwingen mij de kop op. Ik heb geen keuze en neem 1/3de van de helling voor mij rekening en vraag dan over te nemen. Ze willen niet en ik laat het tempo zakken. Er volgt net geen 'Sur Place', maar dat zorgt er net voor dat Robinet weer komt aansluiten. Nu demarreert Delchambre en zijn haas loopt het gat vlot dicht. Hij is dus de sterkste in het gezelschap! Robinet probeert tevergeefs aan te pikken, maar laat mij wel enkele meters achter. Deze situatie is kritisch, want als Delchambre straks een dipje krijgt en Robinet gaat er nog voorbij is mijn 2de plaats in het eindklassement weg. Ik doe dus opnieuw een inspanning om in het spoor van Robinet te komen en laat steeds het tempo wat zakken als ik overneem om zo Delchambre en haas meer voorsprong te laten nemen. Zo komen we op km9, een plaats die ik tijdens de opwarming verkend heb. Een smalle, schuine kant, dan een beekje over naar rechts waar een korte steile helling is gevolgd door een goed beloopbaar stuk licht dalened alvorens de laatste zware km aan te vangen. Ik neem die schuine kant voor Robinet en begin geleidelijk door te trekken tot de top van de helling. Ik hoor hem hijgen op een 5tal meter, maar dan pas trek ik echt door. Even later ga ik op en over de verzwakkende Delchambre, maar zijn haas zal zich ongegeneerd in mijn spoor zetten om me op het eind te kloppen. Hij is gelukkig nog senior zodat ik als tweede V1 op een minuut van Pierre Dochain kapot binnen kom. Opdracht geslaagd en eindelijk de riem eraf.

 

Trappistje met Ellen en menu Infirmerie met Lies en Gert en Dirk en Katrien. Of was het omgekeerd?