Hoe een wedstrijd de wedstrijd van je leven wordt

Begin september, tijdens een bezoekje bij Christophe Roosen, vertelde ik hem voor het eerst over mijn toekomstplannen op loopgebied.

 

Jarenlang blessureleed en een heel ontnuchterende diagnose begin dit jaar (heup naar de vaantjes) dwongen me al tot een drastische vermindering van mijn loopactiviteiten.
De seizoen-inschrijving voor de VictorsCup, de korte afstand, kon ik echt niet opgeven. Na overleg met de Dr. en aanpassing van de trainingsgewoonten, zal ik die aan een iets rustiger tempo moeten afwerken.
Ik heb mezelf nooit als meer dan een gemiddelde loper beschouwd en wil dan ook niet van een loopcarrière spreken, maar bij een team als Paluko voel je je zo gesteund dat je dat soms vergeet. In een team dat de spetterende resultaten aaneenrijgt heb ik me geen moment minderwaardig gevoeld, ook al was ik dan de traagste van de hoop.

 

Maar nu naar de toekomst dus.
Tijdens dat gesprek vertelde ik Christophe dat ik na het seizoen van de VictorsCup zou stoppen als wedstrijdloper. Ik voelde dat ik stillaan kon aanvaarden dat mezelf pijn doen geen zin meer had. Start2Run en FitHappens begeleiden past nog perfect in wat mag qua belasting en dat zou ik dan ook blijven doen. Ik ging er nog even niets over zeggen naar de rest van het  team toe, want iemand zou dit nog eerder moeten te horen krijgen. Mijn echtgenote moest eerst weten wat ik van plan was.

 

Een weekje later heb ik haar dan gevraagd om zeker mee te komen naar de wedstrijd van de VictorsCup in Montenaken op 23 oktober. De laatste van het seizoen en het zal mijn allerlaatste wedstrijd worden waarin ik ga starten om het maximum eruit te halen. Ik denk dat ze zelfs een beetje opgelucht was toen ik het haar vertelde. Steeds maar blessures is ook voor de partner niet leuk.

 

En toen begon mijn plannetje ineens vorm te krijgen. Om team Paluko in te lichten zou er binnenkort een mooie gelegenheid zijn. Op 28 september vierden we nl. onze huwelijksverjaardag en elke reden is goed in een sociaal team als Paluko om samen een hapje en een drankje te verorberen. Dus 28 september traktatie in de kantine (samen met Chantal -van Norbert- voor haar verjaardag) en dan zou ik ook het nieuws bekend maken aan de rest van het team.

 

Er zijn er toen een paar wel even verschoten geloof ik. Plots vertel je daar hoe het zit en wat je van plan bent. Sommigen keken me aan met redelijk grote ogen en toch wel een beetje ongeloof. Maar het is echt: de Turbinekesrun wordt mijn laatste wedstrijd.

 

Op 23 oktober was het dan zover.

 

Met mijn echtgenote Marijke, mijn onafscheidelijke loopmakker en beste vriend Pascal (Bob) en zijn partner Caroline, vertrokken we rond 12u15 naar het 25 minuten verder gelegen Montenaken.

 

De Turbinekesrun is met zijn 7 km voor de korte afstand, de langste van de VictorsCup. Natuurlijk is team Paluko voor deze laatste  wedstrijd van de VictorsCup bijna “au grand complet”.

 

Het feit dat ik op 24 september in Gent tijdens de Night Run mijn enkel zwaar verzwikte bracht voor mezelf wel wat twijfel over de haalbaarheid van mijn doelstelling: nog één keer alles geven. De goede zorgen van Dr L’hoëst met een RX, 3 tapes en veel goede raad, brachten me uiteindelijk toch met een enigszins stabiele enkel aan de start.

 

13u25: iedereen staat in het startvak te wachten op het startschot en alle teamleden komen nog even langs om me succes te wensen voor de laatste wedstrijd. Er zijn er zelfs bij die komen uitlopen na een voormiddagwedstrijd. Ik dacht toen nog even ”Zot. Dat kunt ge toch ook op uw gemak alleen doen!”. Wist ik veel wat er allemaal aan de hand was.

 

Die “zot” bleek daar te zijn met een opdracht: team Paluko wilde blijkbaar niet, zo vernam ik na binnenkomst, mijn afscheid zomaar laten gebeuren. Die smeerlapkes hadden plannen gesmeed! “Zelfs terwijl je erbij stond”, vertelden ze me later. En wat voor plannen!

 

 

13u30: de start. Het gaat onmiddellijk vrij snel. Het deelnemersveld blijkt niet van de minste. Na km 1 staat 4’06” op de Garmin. Ergens in mijn ooghoek zie ik een geel T-shirt van ons team. “Ge moet echt heel zot zijn om tegen dit tempo te willen uitlopen na een voormiddagwedstrijd” dacht ik nog.
Die uitloper bleek, na bijna 2 km, dus een cameraman te zijn. Stijn moest me blijven volgen. Dat het met mijn laatste wedstrijd te maken heeft is nu wel duidelijk. En dan zie je ineens voor je op de eerste hellende strook een hoop wit.  Ze hebben dus de verfpotten bovengehaald. En die camera, die nu ineens langs me loopt, staat pal op mijn gezicht. Ze wilden mijn reacties dus niet missen. De ganse helling is volgeschreven met aanmoedigingen, bedankjes en cryptische verwijzingen.

 

 

En dan is er kippenvel! Dan zijn er emoties, dan is er euforie, dan loop je op wolkjes.

 

En het gaat steeds verder. Elke helling is vol geschilderd!!  Is hier ergens een topper aan het lopen? Het lijkt wel de Tour De France! Kikken, dat is het enige woord dat ik ervoor vind.

 

Natuurlijk vliegen de kilometers voorbij als je van de ene verrassing naar de andere loopt. De camerastalker krijg het stilaan moeilijker en ik, ik voel mijn benen niet. Das toch niet de normale loopvolgorde hé Stijn. J

 

Op iets meer dan een km voor het einde komt Jean in tegenrichting. Met een smile tot achter zijn oren. Ik ook trouwens. Alleen weet hij wat er nog komt en ik niet.

 

De laatste km is best nog een pittige. Jean heeft de camera overgenomen en zet me lekker niet uit de wind! Nog een laatste inspanning heuvelop en dan komt de bocht voor het plein waar de meet ligt. En dan hoor je het!  De speaker kent mijn naam en roept dat ik eraan kom “Voor zijn laatste wedstrijd”. En dan de voorlaatste bocht: voor mij een gele muur van schitterende nieuwe paluko-uitrustingen. Allemaal staan ze daar met een glas cava in hun hand. Ik krijg verdorie een applaus dat normaal voor olympische atleten is weggelegd. In de allerlaatste bocht voor de meet schieten ze zelfs een confetti-knaller af. Ze hebben me dus flink te pakken, die mannen en vrouwen van Paluko.

 

14u03 loop ik over de meet. Mijn echtgenote staat me op te wachten met een kus en een glas cava. En de burgemeester van Montenaken komt op mijn gezondheid klinken. Ik voel me veel beter dan de gemiddelde loper die ik eigenlijk altijd al ben geweest.

 

 

14u05. Ik loop, eigenlijk zweef ik, naar de mannen en vrouwen van team Paluko. Met plezier klink ik met hun op mijn laatste wedstrijd. Ze hebben me op de meest onverwachte en grootse manier de wedstrijd van mijn leven bezorgd!

 

Dit is er eentje om nooit te vergeten. Dit is er eentje die ook alleen bij team Paluko kan. Sorry voor de andere teams, maar wij zijn beter!!!!

 

En ja, mijn ogen zijn meermaals, ook nu nog, nat geworden van emotie.

Bedankt Marijke, bedankt  team Paluko. Bedankt om mij deze wedstrijd van mijn leven te bezorgen.

 

Toch even meegeven. 7.3km in 33’04” op plaats 30 geëindigd. Ook dat is jullie verdienste.

Raph