Evenwicht

Lopen heeft er van jongs af altijd wel ingezeten.

Begonnen bij de ‘benjamins’ om tot en met ‘scholier’ mij uit te leven in de atletiekwereld.

Het werd mij ook wel snel duidelijk dat ik niet voor alle disciplines in de wieg was gelegd. Ik begon mij te focussen op de loopnummers, nadrukkelijk op de lange afstandnummers.

 

Maar dan kom je op die leeftijd.. .

Je wilt eens iets anders, en blijkbaar denken veel van je loopmakkers er op dat moment hetzelfde over. Je gooit het over een andere boeg, op zoek naar ‘the next big thing’: voetbal.

 

Veldvoetbal was mijn dada niet, er werd te weinig gelopen naar mijn goesting.

De koude is nooit mijn vriend geweest, zal het nooit zijn, en dan is stilstaan geen optie.

Het werd dus, op amateuristisch niveau, zaalvoetballen.

Korte sprintjes, tegen je eigen limieten je voluit blijven inzetten. Geen lange afstanden maar ik amuseerde mij! Zeer belangrijk!

Voetbal is een contactsport, misschien wel meer op lager dan op hoger niveau.

Dat brengt dus ook gevolgen met zich mee: een heel klein scheurtje in de meniscus.

Later bekeken het begin van vele toekomstige blessures.. . Zo voelt het toch voor mij.

 

Na enkele jaren, en een 10 tal kilo’s meer, kreeg ik de loopmicroben terug te pakken.

In eerste instantie voor die overbodige kilo’s kwijt te spelen, en dat werkte voor mij motiverend.

De competitieve drang heeft er bij mij altijd wel ingezeten, ook deze kwam dus stilletjes weer opdraven.

 

Mijn keuze was snel gemaakt, ik liet het voetballen voor wat het was en concentreerde mij terug 100% op het lopen. Mijn “comeback” was op Genkse bodem (Paasrun 2014) in 39:47 op 10,6k, succesvol!

 

Al die tijd liep ik op mijn eigen, op gevoel. Zonder plannen, zonder schema.

De stap naar paluko was echter niet groot, ik kende veel leden uit mijn atletiekverleden. Maar bepalender, mijn papa (Luc Nassen) was en is nog steeds lid van team paluko. Dus werd ik lid van team paluko.

 

Vanaf toen waren het voor mij eigenlijk alleen maar ups en downs.

Ik voerde de trainingsarbeid op en dat wierp zijn vruchten af. Ik schreef de 2014 editie van de Champignonloop op mijn conto, al moet ik eerlijkheidshalve wel zeggen dat de 2de in stand mij deze zege wel gunde. Hij wisselde af, motiveerde mij en bleef op het einde netjes achter mij. Dat ik zijn zoon was zal ook wel meegespeeld hebben in deze gulle geste.

 

Of ja, iedereen wat Luc kent zal het wel kunnen beamen dat hij soms liever een ander voor hem ziet eindigen.

 

Terug on-topic: De overwinning was binnen maar had zijn sporen nagelaten, een aanhoudende ontsteking aan de achillespees was de boosdoener voor de wintermaanden.

 

Zoekend naar een oplossing liep ik van de kiné naar allerlei specialisten tot de oorzaak gevonden was. Rechts een beenlengteverschil van 16mm, zooltjes zouden voor de oplossing moeten zorgen.

 

Na enkele weken, en vele oefeningen, ging het beter met de achillespees. Ik kon terug trainen en het was nodig ook, want mijn eerste buitenlandse stage in Benicassim stond voor de deur en ik wou scherp staan.

 

Maar bij nieuwe zooltjes gaat ook een aanpassingsperiode gepaard. Mijn lichaam stond, na 24 jaar, anders en de spieren moeten bijgetraind worden. Ik weet ondertussen wel hoe belangrijk het is om een sterke “core” te hebben, het realiseren ervan is een ander paar mouwen.. .

 

Ik kwam dus weer in het sukkelstraatje terecht. In Spanje heb ik welgeteld anderhalve training kunnen meedoen om mij dan, als cameraman, van de zijkant nuttig te maken. Ieder nadeel heeft zijn voordeel zeker, het leverde mooie beelden op.

 

Terug op Belgische bodem dook ik direct de fitness in, MA - WO - VR lopen & DI - DO fitnessen.

Het wierp zijn vruchten af! Brouwerijrun te Alken, 35:06. Ik voerde de forcing op, trainde doelgerichter en ging naar minimum 5 keer per week lopen. Het ging goed, het voelde goed en dan verlies je die verschrikkelijk vervelende spierversterkende oefeningen uit het oog.. . Jullie kennen dat wel.

Tot overmaat van ramp sloot de fitness haar deuren, nu had ik excuses genoeg om deze links te laten liggen.

 

Ondertussen organiseerde wij met paluko nog onze eerste succesvolle Start2Run. Hierdoor maakte ik meer kilometers, tegen een lager tempo. TIP

 

 

Ik ging verder op het elan om mijn laatste wedstrijd van 2015 af te sluiten met de Borreltjesloop te Kuringen in 34:37. Ik was klaar voor de winter. Trails en crossen zijn niet voor mij weggelegd, er was enkel trainingsarbeid in de winter. Mijn doel was klaar te zijn voor mijn tweede buitenlandse trainingsstage in Fuerteventura. Er waren her en der wel opkomende kwaaltjes maar het bleef beperkt, ik liet de riem enkele weken voor de stage wat losser.

Over het geheel bekeken kan ik dus best tevreden zijn over mijn winter.

 

Fuerteventura was top! Schitterend landschap, ideale trainingsomstandigheden. Dat ik mij goed in mijn vel voelde was zichtbaar. Ik zette mij iedere training 100% in, wat ik later wel moest besnieten.

Na 4 trainingsdagen was het voor mij over, de zware trainingen hadden hun tol geëist.

Een, voor mij nieuw, pijntje boven de knie. Ik dacht meteen aan een simpele overbelasting en rusten zou voor een oplossing moeten gaan zorgen. Helaas.

Kiné, specialisten, scans,.. het leverde allemaal niets op. Je zag niets dus er was niets. Al voelde ik wel iets.. .

 

Mentaal was de veer gebroken en nam even een kleine pauze. Na enkele weken rust was de pijn grotendeels verdwenen. Soms dacht ik deze nog te voelen, of zat dat toch in het kopke? Soit, ik liep terug.

Lang heeft het echter niet mogen duren. Als je wekenlang niet sport verlies je niet alleen uw uithoudingsvermogen, maar ook wat spierkracht. Spierkracht die ik nodig had om recht te blijven lopen. Het beenlengte verschil en het verlies van spieren zorgde ervoor dat er een wrijving was met mijn laterale band van de knie, niet zo een aangenaam gevoel.

 

Als er een ‘mentale weerbaardheids ladder’ bestond stond ik nu weer een paar treden lager.

Dit herhaalde zich, tot op de dag van vandaag, identiek nog enkele keren. ‘Vallen maar niet opstaan.’

Er zijn voor mij ook geen treden naar beneden meer, en dat bedoel ik niet in de slechte zin.

Hier stopt het, vanaf hier is er maar één richting. Zoals de teamleden binnenkort zullen demonstreren op Cas zijn “Citadelrun”: ‘the only way is up’!

 

Lopen zit nu eenmaal in je. Lang kan je er dus ook geen afstand van nemen. 

Mijn feniks komt van ver, maar is wel degelijk onderweg!

 

Keyword : evenwicht

Evenwicht zoeken in het lichaam en in mijn trainingsarbeid.

Mijn doel voor de komende maanden.

 

De visie is er, de uitvoering volgt!