Trail Esneux

Lopen door de natuur, liefst over onverharde paden heb ik altijd al graag gedaan. Mijn voorkeur gaat naar plaatsen waar ik nog niet geweest ben of plaatsen waaraan herinneringen verbonden zijn. Het grote route paden netwerk (GR) helpt me al jaren om op die mooie plaatsen te komen.

 

De opkomst van het trailrunnen en de filmpjes hierover op het web trokken mijn aandacht, maar het duurde tot nu vooraleer ik de stap naar de competitie zette. Zondag 17 mei sta ik dan aan de inschrijftafel van de 'trail van Esneux', een heuvelachtig parcours van ongeveer 1000 hoogtemeters over 29 km.

Ellen zal een kwartier later starten op de 15km.

 

Het valt op dat er meer alternatieve mensen op zo'n wedstrijd afkomen. De sfeer is allesinds gemoedelijk. Het competitiebeest in mij wil het toch graag goed doen, maar ik besluit in tegenstelling tot 'de favorieten' niet op te warmen en rustig van start te gaan. Na het eind van de eerste lange helling bevind ik me zowat in 25ste positie; er volgen nu singeltracks en passages door poortjes en een oversteek van een riviertje.

Ik leer snel dat parcourskennis onontbeerlijk is wil je niet opgehouden worden op stroken die je goed liggen. Voor mij zijn dat afdalingen, technische passages en vooral de goed beloopbare tussenstroken. In het klimwerk heb ik nog veel te leren en enkele kilo's kwijt te spelen. Ik weet dat er na een paar km de beklimming van Roche aux Faucons aan te komen zit en neem wat voorsprong.

De bedoeling is om op de top nog mee te zijn met 'mijn groepje van zo'n man of 10'. Deze tactiek loont en ik heb zelfs nog de tijd gehad een plasje te maken, enkele bekers water te drinken en wat te eten aan de eerste van de 2 bevoorradingen.

 

De trail is van het type semi-autonomie, maar ik heb gegokt van geen rugzakje mee te nemen. Ik sluit terug achter aan. We zullen in de lange afdaling en tot de splitsing van de 15 en 29 km enkele kwijtspelen en dichter komen op een 3-tal sneller gestarte deelnemers. De groep blijft dus 10 man sterk en we lopen voor plaats 12 tot 22. Het zwaarste gedeelte komt er nu aan. 2 lange hellingen gescheiden door een steile stenige afdaling en een technisch stukje door een bos. Ik heb de gaskraan opengedraaid en kan verbazend genoeg met de 2 betere klimmers een gat slaan.

Net voor de 2de bevoorrading maken we aansluiting bij een enkeling. Er zijn nu 18km achter de rug. Mijn concurrenten hebben allen eigen bevoorrading, en het zal dus 2km duren vooraleer ik terug kan aansluiten. De laatste 9kms zijn overwegend in dalende lijn richting Ourthe bij Esneux en ik profiteer van mijn marathontrainingen. Ik laat de anderen achter en ben nu alleen op pad, verwonderd dat die tempowisselingen en kms geen negatief gevolg hebben op het tempo. Ik haal de 9de in en kom even later de lopers van de 15km tegen. Op de smalle stroken maken ze hoffelijk plaats zodat ik mijn 9de plaats algemeen en 4de plaats veteraan kan vasthouden.

Ellen is ook aangekomen en beiden genieten we van elkaars nieuwe ervaringen.