Nachtdropping

Dag atleten. We konden ons opgeven voor mee te gaan of te doen met een dropping. Het werd ineen geknutseld door Raph, Pascal en Jan wel gekend onder ons.

 

Dimitri, die lange van ergens in de Vlaanderen en ik zelf hebben ons nog als allerlaatste kunnen aan geven woensdag om zaterdag avond mee te doen met de dropping.

Zo gezegd zo gedaan, komen wij twee -als allerlaatste aangegeven- toch wel als eerste op de motten aan waar we hadden afgesproken samen met Ronny Neven om 23u09. We hedden een mail gekregen van Raph om samen te komen om 23u15.

Leek mij heel eigenaardig dat daar nog niemand was, hadden die andere soms bang? We weten van Christophe (onze voorzitter) dat hij 's morgens niet uit zijn bed kan, maar dat hij s' avonds ook niet op tijd kon zijn dat wist ik niet.

Ik zag dat de andere nogal wat nerveus waren en heb dan maar een beetje de komediant gespeeld, door maar te doen of ik het was die nerveus was en zo waren zij, zonder dat ze het wisten, op hun gemak.

 

Het werd stilletjes 00u15 toen er wat beweging in kwam om te vertrekken.

We werden helemaal buiten gesloten van de buitenwereld, door het afnemen van onze gsm en ons zaklampje. Iedereen raakte in paniek, behalve den deze natuurlijk. Je zag iedereen nog snel een sms-je sturen. Naar wie, dat weet ik niet (minnaar of minnares). Ik heb het niet durven vragen.

Wat ik persoonlijk het ergste vond, was dat er zo iemand rondliep die zo iets kan en kon vastleggen. Heb na rondvragen de naam doorgekregen van deze persoon en hij zou naar het schijnt naar de naam “Marc Roosen” luisteren.

Een heel vervelend manneke, liet op iedereen zen flits afgaan.

 

We gaan naar buiten en er moet in de wagens worden gekropen, ik zit daar al bijna een uur op de achterbank van Ronny Neven zijn auto, sorry kinderzitjes, want zo klein was dat ding, mijn benen helemaal opgetrokken tegen mijn (chance) gespierde body en dan komt die flitser daar eens binnen piepen en flits.

Alsof dat alles nog niet genoeg was werden we ook nog geblinddoekt en weer was die flitser daar, we zagen dit door onze witte doek.

Volgens mij heeft die Marc iets tegen mij, hij wou me verblinden zodat ik de weg niet terug vond. Haha, het is hem mislukt!!!

 

Ik zou het nog vergeten, voordat we vertrokken heeft CaChri, ons iets vertelt over twee stokjes en je moest op je buik gaan liggen en naar de poolster kijken en zo kon je te weten komen waar het Noorden was.

Had het niks te maken met N / O /Z / W en daar onder L /U /R / D , denk wel dat ik nog iets van de les heb onthouden.

We zaten verdeeld in twee groepen in de auto's en en eindelijk kwam er beweging in de auto. En het belangrijkste voor mij: ik was verlos van die flitser.

Wij waren groep 1 (dat waren Ellen, Patrick, Ronny Neven, Ronny Hertogen, Dimitri en ik zelf) samen met onze bestuurder Pascal. Geblinddoekt naar ik weet niet waar. In auto 2 zatten Nora, haar schoonzus Christel, Jean, Fabien, Dirk en Christophe en chauffeur Christophe Castermans(CaChri).

Ondanks de vele pogingen van Pascal om ons te misleiden op rotondes, wisten we toch telkens te zeggen waar we langs of door gekomen waren.

 

Ronny N zei dat het in zijn auto nog nooit zo stil was geweest, al zaten we er met zeven in. Ik heb geen enkel woord gezegd en concentreerde mij op de weg en ook op de bil van Ronny Hertogen waar ik mijn hand had mogen opleggen.

Regelmatig deed Pascal rare toeren met de wagen om ons nog maar eens op het verkeerde spoor te brengen, maar we wisten dat we richting Staaien gingen. Alé, ik toch. Dit ben ik nog bijna vergeten, doen we richting Borgloon reden, kwamen we aan de Mac Queen voorbij, want ik voelde de trillingen van de bas muziek, das straf hé!!

Ik heb maar niks gezegd en ben me blijven concentreren op de weg.

 

Na lange tijd rijden -41km om precies te zijn. Ronny en Ronny hadden hun horloge, gelukkig niet moeten afgeven- kwamen we tot stilstand en mochten we ons bevrijden van onze blinddoek.

Ik hoopte dat we ergens in een klein dorpje gedropt gingen worden. Maar het was erger! Het was pikkedonker!! Maar: we mochten nog gebruik maken van de auto lichten vertelde Pascal. Ik dacht: Pascalleke gaat ons goed helpen, we hebben het getroffen!

We beslissen als groep om niet de weg te volgen, maar een maïsveld op te wandelen. Ale vooruit: in de pikkedonker op een veld en na een paar meters word mijn broek al nat en nog natter en hoger nat.

Aja, je zag ons bijna niet meer lopen, die maïs was daar veel hoger. Komen we aan beek terecht en ik kreeg de eer om deze het als eerste te betreden, maar ik geraakte niet aan de overkant. Mijn jeansbroek was al nat en ik kreeg mijn benen niet omhoog.

Ronny Hertogen is er dan maar ingesprongen en heeft mij er vervolgens uitgetrokken.

Ronny, ik dank u daar voor! Ik ben de enigste die u daar voor heb bedankt nu!!

Pasop, we waren wel een goed team. We hingen wel niet aan elkaar maar we waren een team.

Maar nu komt het: we hadden daar ene bij ons lopen, het was een blok aan ons been!!! Iemand in de groep zei: “dat is wel geen blok niet meer hé, dat is nog erger dan de Basiliek”.

 

Telkens als ik hem een vraag stelde, antwoordde hij mij met de woorden, IK VOLG WEL. Ze hadden ons beter een cassetterecorder mee gegeven en als je dan een vraag stelde duwde je “play”. “IK VOLG WEL”. Dat was even goed geweest!

Deze worden komen niet van mij, ik noem geen namen.

Ene keer heeft hem iets gezegd, toen Ellen een plas pauze had, maar toen was het te laat. We hadden als groep besloten om terug om te keren. Wel op aanraden van Neven, maar als we naar Hertogen hadden geluisterd, waren we iets sneller geweest.

Had nu “IK VOLG WEL” eens iets anders gezegd, dan hadden die 10 seconden van Ellen haar plaspauze niks uitgemaakt.

We hielden er een goed tempo op na. Volgens Ronny H, tegen de 6/u en toch had hij het niet warm. Ellen daarentegen deed haar jas uit. Jaja Ronny, de jeugd kan al tegen iets hé en jij word oud! Maar Ronny da is niet erg, ik ben ook al een jaartje ouder geworden onlangs.

 

We vervolgden onze weg -enfin, bijna- want op aanraden van Neven slaan we een donker graspaadje in.Volgens ons het mooiste wat we zijn tegen gekomen: een tuin met bloemen, zeker hectaren groot. “Konden we hier maar een foto van nemen” zei ik tegen “IK VOLG WEL”, maar den Zomers moest en wou onze gsm's hebben, weet je nog?

We kruipen onder een bedrading en met het vervolgen van onze weg komen we daar een drietal paarden tegen. Eventjes verder hebben we moeten zoeken naar iets. “Iets groter dan een envelop” krijg ik te horen. Het word gevonden: het is een frigobox! Ronny Hertogen en ik ontfermen ons over deze box en onderweg maken we er grappen over over wat er in zou kunnen zitten. Water, een steen,..? Nu ik het zeg: ik ben er nog niet achter gekomen of gehoord wat er uiteindelijk in zou zitten of zat.

Het zit erop en we komen, zoals ik had verwacht, als eerste aan en we zien in de verte de andere groep aan komen. Of wie zou 's morgens om zes uur al aan het wandelen zijn? Ik ga de andere gedropten tegemoet en zeg hun beleefd goede morgen en vraag hoe het komt dat mijn rechter oor vannacht heeft getoeterd? Er wordt van alles verteld en daaruit kan ik opvangen dat ze het over mij hebben gehad!

Ik weet het zeker, die hadden mij ook liever in hun groep gehad!!

Ronny Hertogen en ik hebben het daar ook over gehad, dat dit ook wel fijn had geweest als dit maar een groep was geweest.

 

Maarja, we hebben nu eenmaal “boefers” bij ons en we zullen ze maar verslijten zeker!

Ik zie nog steeds die grijns op dat gezicht van hen voor dat we vertrokken!

Ze moeten wel concluderen, dat we geen mietjes zijn, alé groep 1 toch niet. We waren één team. Patrick heeft er ook aan gedacht om het Pascal moeilijk te maken door te splitsen en dan kijken wat hij dan zou doen. Ging hij nog zeggen “IK VOLG WEL”?

We hebben ook nog chance gehad s'morgens of we werden omver gereden door de politie! Stel je eens voor dat we onderweg naar de dropplaats waren tegengehouden door een politie controle. Eén chauffeur met zes geblinddoekten! Dan ging Pascal toch niet zeggen “IK VOLG WEL”? ;-)

Ik zou nog een tijdje kunnen doorgaan maar moet ergens stoppen.

Diegene die mee zijn geweest wil ik bedanken voor het gezelschap.

Ook een dank aan Raph, Jan, Pascal en Marcel, mocht hij dit te horen krijgen, en Robin, zoon van Raph.

Bedankt voor de gebakjes.

Je ziet maar: het moet niet altijd met geweren schieten zijn en eten uit gamellen en dan een paar km joggen in de regen.

 

Ik zou wel willen, dat als we dit nog eens doen, jullie je op tijd inschrijven of iets te laten weten aan de mensen die het organiseren en niet altijd op het laatste nippertje!!!