Nog niet oud en toch versleten, voorlopig.

Wanneer team paluko een groep is van wedstrijdlopers, dan ben ik al 2 jaar geen actief deel meer van het team. Mijn linker achillespees blijft nu al enkele jaren een zorgenkind en dat ondanks doktersbezoeken, MRI-scans, kinesessies, inspuitingen, stretchoefeningen en (minstens even veel) uitstelgedrag.

 

Mijn idee van team paluko als ‘het team van de feniks’ kwam afgelopen zomer dan ook niet zomaar. Dat perspectief om opnieuw te kunnen ‘herrijzen’, geeft moed. Het is iets waar élke loper/sporter zich in herkent, ook en vooral binnen onze groep. En iets waar ik keihard nood aan had.

 

In de acute fase van zo’n blessure doet élke (wandel-)pas pijn. Die fase duurde vorig jaar meer dan 6 maanden. Mijn lichaam was nooit zwakker, terwijl ik atletisch gezien op mijn best zou moeten zijn. Gelukkig zijn mijn nevenprojecten (bijberoep, VICTORS CUP) succesvol genoeg om daar niet te lang bij stil te staan. Of zoals ik tegen Femke zei: ’t is karma. Die blessure hoort er bij, omdat de rest te goed gaat.

 

Nog een voordeel: pas als je aan de kant staat, zie je hoe mooi lopen is.

Eind november, nadat ik iemand gracieus zag voorbijlopen op de veldloop in Genk, draaide ik weer de knop om. Nodig ook om niet als toerist mee te gaan naar Fuerteventura. En dus schoot ik in actie:

- afspraak maken met de specialiste: check

- meer oefeningen doen: check

- hieltjes ook in gewone schoenen als kortetermijnoplossing: check

- aanpassen loopstijl: moeilijk, maar check

 

Sinds 7/12 draai ik weer rondjes. Met een veel kortere pas en aan een veel rustiger tempo dan vroeger. Gelukkig ook zonder échte pijn. Na 5 weken loop ik 37km/week. Da’s niks, maar nu even gigantisch veel. Op dit moment krijg ik krampen van duurlopen aan 5’10, niet van 400’en in 67”. Dat pikt ergens wel. Niks liever dan 'kop in de kas' en alles geven.

Maar aan de andere kant: ik ben weer een meeloper. Letterlijk, want ik loop met de groep mee. Dat motiveert. Figuurlijk, want ik loop in wat Michel Wuyts de Bermudadriehoek van het peloton noemt. Ergens onopvallend.

 

15 maart en de maanden daarna weten we hopelijk meer over die pees. Komt er dan geen groen licht, dan verbeter ik misschien nooit nog een PR en dat voor iemand die vroeger hypercompetitief was. Tijden veranderen.

Komt dat groen licht er wel, dan ga ik trainen voor een marathon. Want ik besef ondertussen dat het mijn enige zou kunnen zijn. En dan kies ik misschien best voor die van Berlijn, want volgens Norbert is die toch korter…