Jean ziet af in Nandrin!

Nandrin,de echte start van het Condroz criterium. Waren er in Modave enkel bonuspunten te verdienen, hier in het kleine, maar gezellige, Nandrin gaat het om de plaatsen: Het is koud! De noorderwind dwingt ons handschoenen aan te doen.

Even checken bij Jos Biets en Chris Govaerts met welk schoeisel best gelopen wordt. Trails... No doubt en het is 1 van de lastigste parcours zeggen beide mannen in koor. Op km 2, 5 en 8 zijn zware hellingen!

 

We schrijven nu een week na de zware stage in Fuerteventura en de benen zijn nog niet helemaal hersteld. Ook kampte ik met een verkoudheid deze week ten gevolge van de forse temperatuurschommeling en de airco in het vliegtuig.

Ellen en ik zijn vroeg zodat we ruim kunnen inlopen. We lopen bergop tot km 1 en deze klim wordt zelfs geen helling genoemd! Net voor de start roept de speaker ons toe dat de befaamde 'Chaussée Romaine' getimed zal worden en we ons best sparen als we een goede klimtijd willen neerzetten.

Na het startschot schiet er een atleet van Flémalle er als een pijl uit een boog vandoor. Ik nestel me in een pelotonnetje van 8 man: na 1 km beslis ik ze te laten gaan. 3 anderen komen op het vlakke veldwegje voorbij alvorens er nog een jonge gast aansluit wiens tempo me wel ligt.

Er is nog steeds geen veteraan 1 te zien en dit geeft me hoop om vandaag het maximum van de punten te pakken zonder te diep te gaan. De eerste steile klim komt eraan. Nu voel ik dat ik vandaag niet goed ben en het kost me moeite aan te klampen. In de hele lange afdaling kan ik mijn positie behouden, maar na zo'n lange afdaling volgt meestal... Ja, de calvarie tocht begint!

 

Het gehijg achter me komt steeds dichter. Hoeveel veteranen komen aansluiten vraag ik me af. Enkel Didier Lopez Nava zo blijkt en hij heeft het ook heel zwaar. Dochain en Vanderblinck volgen op 50 meter. Ik moet nu op karakter verder. Als ik die mannen vandaag de baas kan, kan ik ze altijd de baas spreek ik mezelf moed in. De Chaussée Romain komt er aan en ik kan met de ploegmaats van Lopez Nava mee terwijl hij zelf een gaatje laat vallen.

Terug op het asfalt sluit hij echter weer aan en laat me zelfs achter. Nu is hij voorgoed weg denk ik als hij al snel 10m uitloopt, maar dan lacht het geluk me toe. Een hele slechte modderstrook dient zich aan, en op het einde er van ben ik het die 10m voorsprong heeft. De laatste km is dezelfde dan de eerste en dus in dalende lijn naar de finish. Het gat blijft even groot doch wat bezielt die onbekende kerel van jogging plus! Hij plakt nu al 3km aan me en op 500 meter van de meet bekijk ik hem pas voor het eerst. Het zal toch geen veteraan zijn zeker? Ik vraag hem over te pakken en in plaats daarvan spurt hij van me weg. Honderd meter voor de meet ben ik er weer bij, maar hij heeft nog een tweede versnelling en loopt voor me binnen.

Door dit manoeuvre zijn we zelfs bij nummers 8 tem 10 gekomen, maar ik zal toch als 12de geklasseerd worden. De onbekende komt me bedanken met de afgezaagde woorden: 'Ik kon niet overpakken.' Maar wat voor mij van belang is is het feit dat hij senior is en ik de overwinning pak bij de veteranen 40+. Ik ben echter diep geweest en zal minuten lang uithijgen op het kleuterbankje van Hypolyte, Lucy en andere.

 

Uitlopen lukt me nog nauwelijks en ik kan Ellen enkel nog toejuichen ipv even te 'hazen'. Ze doet het vandaag veel beter dan in Modave met een 21ste plaats bij de dames en dubbel zoveel tijdswinst tegenover mezelf.