Aflossingsloop de Motten

Vrijdagavond 20u. Na een drukke werkweek was het dan eindelijk tijd voor de aflossingsloop op de Motten. In de geur van glühwein, warme wafels en op het ritme van foute muziek stoomden zowat 23 ploegen van rond de 6 lopers zich klaar voor de wedstrijd die om 20u30 zou beginnen. De sfeer zat er dik in. Het doel was heel eenvoudig: per groep zoveel mogelijk rondjes lopen op de Finse piste, die voor de gelegenheid omgetoverd was tot een slijkpiste. Na de verkennnende opwarmingsronde wisselde Dirk zelfs zijn loopschoenen voor zijn trailschoenen. Ik heb er geen dus hield ik gewoon rekening dat ik af en toe diep kon wegzakken :-)

 

Ik loop in het groepje "Palukoki" met Kevin, Christophe Stevens, Dirk, Gert en Stijn. Om iets over half negen weerklinkt het startschot en Kevin bijt de spits af. Christophe lost hem af, en op zijn beurt lost Dirk hem af. Dan is het aan mij. Ik schiet als een pijl uit een boog en loop zo goed als het gaat op de moeilijke ondergrond. Hier en daar haal ik mensen in en word zelf niet ingehaald. Dat boost mijn zelfvertrouwen en hou het tempo er stevig in. Daar komen de tentjes terug in zicht en ik geef de stok door aan Gert, die ik met zijn oranje jas al van ver zie staan. Hij vertrekt en ondertussen blijf ik wat rondlopen om de verzuring tegen te gaan. Het zal immers nog een tijdje duren eer ik nog eens kan lopen. Een groot verschil met een gewone estaffete wedstrijd in groepjes van twee. Daar heb je net genoeg tijd om bij te komen alvorens je weer aan een ronde kunt beginnen.

 

De wedstrijd gaat snel vooruit, mensen worden aangemoedigd, de jenever vloeit rijkelijk bij de toeschouwers en al gauw nadert de klok 21u30. Het komt er nu op aan om voor het einde van de wedstrijd nog snel een nieuwe ronde te kunnen starten. Die kan dan nog gewoon uitgelopen worden. Nog één minuut. Het wordt nagelbijten. Zou Kevin op tijd binnen zijn? Nog 30 seconden. Daar komt Kevin aangevlogen. Christophe, die al staat te dromen van de overwinning, ziet hem niet eens aankomen en bijna gaat het mis. Iedereen roept op hem zodat hij het zou zien. "Oh sh*t" klinkt het. Nog snel pakt hij de stok over, scheert weg richting de klok, en ja hoor, op het nippertje kan hij zijn laatste ronde aanvatten. We klokken dus af op 21 ronden.

 

Eventjes uitlopen op de piste, snel douchen en dan onze welverdiende warme wafel gaan ophalen. Daarna gaat het richting kantine voor de prijsuitreiking. Op de eerste plaats staat de ploeg van Jean, Brecht, Luc, Gijs en Wouter. Uiteraard, zij zijn de snelste en als ze kunnen kiezen tussen een bon voor de Sane of een bon voor pizza's is de keuze snel gemaakt. Spijtig voor de saunabezoekende partners van die mannen. :-) Op de tweede plaats ADD Kortessem. Vanzelfsprekend. Ik heb die mannen zien vliegen over het parcours. Maar wie zou dan op de derde plaats staan? "Op de derde plaats, het team met nummer 211, Team Palukoki!"... Ik kan mijn oren niet geloven en Christophe balt zijn overwinningsvuist. Podium gewoonweg! Nog nooit meegemaakt. Dat kan alleen met Team Paluko natuurlijk! Met enige trots treden we naar voren voor de groepsfoto en om onze prijs in ontvangst te nemen, een handdoek voor elk. Omdat er niet genoeg handdoeken zijn, krijgen we ook nog een looplampje. Aangezien ik als enige van de ploeg nog zo geen lampje heb (yeah, shame on me) sta ik mijn handdoek af. Er wordt daarna nog wat nagepraat bij de nodige Duvels.

 

Ja het was een hele prestatie, maar die heb ik evenzeer te danken aan de loopmaatjes van deze avond: Kevin, Christophe S, Dirk, Gert en Stijn. Ook een welgemeende proficiat aan de winnaars en aan de andere deelnemers. Het was een zeer geslaagde avond. Laat die estafette challenge maar komen. Ik ben er in elk geval klaar voor!