Bijna uit het gips!

10 weken geleden stond ik op de Mont-Ventoux. 6 weken geleden ging ik onder het mes. Binnen 6 weken zou ik graag naar Benicassim gaan. En binnen 10 weken, zit er dan al een looppas in?

 

Na de Ventoux beklom ik nog Alpe d'Huez en de Col de Sarenne (en die afdaling is geen pretje in de regen en koude...). 15 juli stond ik op de Col de la Madeleine, de 16e op de Col de la Forclaz. De 18e liep ik rond in Lausanne en in Oostenrijk beklom ik de Bielerhöhe en de Arlbergpas. Fysiek verzadigd, mentaal op de top (hoe kan het ook anders met al die hoogtemeters?). Ik ga het geen 'trip of a lifetime' noemen, want dat lijkt alsof het iets éénmalig is. Hopelijk niet.

 

Maandag 8/8 was het dan zo ver. Ook zonder de voorgeschotelde Xanax was ik uiterst kalm: dit is wat ik wou. "Tot straks" kon ik nog net zeggen voor ik onder narcose ging. Toen ik mijn ogen open deed, was het eerste wat ik zag die ellendige linkervoet in het gips. Oef, zo ver zaten we al.

Ik heb eigenlijk geen pijn gehad en kon al vlug stoppen met de pijnstillers. De mens zit trouwens raar in mekaar. Nooit heb ik meer 'hebt ge pijn?' vragen moeten beantwoorden dan die eerste dagen/weken. Niemand die er blijkbaar stil bij staat dat, zelfs als ik pijn gehad zou hebben, die niets betekende in vergelijking met de jarenlange pijn in de pees (en het koppeke). De operatie was een opluchting, geen opgave.

 

Er was al onmiddellijk goed nieuws: niet alleen sprak de dokter over een geslaagde operatie, mijn voet kon ook al onmiddellijk in 90° gegipst worden - dus 2 weken minder in 't gips. Pluim ook aan het verplegend personeel in het Sint-Trudo ziekenhuis trouwens!

Na mijn 'ontslag' was het devies simpel: been omhoog en rusten. Ik lag tot 23u per dag in mijn bed of de zetel die eerste weken. Gelukkig waren er de Spelen. Na 2 dagen rolde ik al wat rond op De Motten op bezoek bij de mannen van het team - mentaal opkikkertje voor mezelf. Met de open gips en een absoluut steunverbod was alles een opgave: wassen, toiletbezoek, slapen, trappen. Na 2 weken kreeg ik een nieuwe gips en mocht ik beginnen steunen - eventueel zelfs fietsen. Rusten bleef echter het ordewoord. Ik heb redelijk goed geluisterd.

 

Truth be told: toen ik na bijna 4 weken ben beginnen fietsen (en vanaf dan om de 2 dagen), heb ik de grenzen afgetast. Van zonder weerstand (wat moest) naar een beetje weerstand. Van rustig naar iets sneller.

Van vlak naar wat heuveltjes. Zweten doet deugd, geen pijn voelen maakt blij.

Sinds 8/8 zitten er ook 3 VICTORS CUP wedstrijden op. 3 successen en die overdonderen/verbazen wat - eens kijken hoe dat nu verder moet in 2017. Sinds 8/8 ben ik ook aan het bakken geslagen - geen goeie zet precies.

Ik eet meer wanneer ik iets bij de bakker koop, want nu gaat iedereen er mee lopen. Sinds 8/8 ben ik ook 2,5kg kwijt (spieren weliswaar).

 

Dinsdag gaat de gips af en begint de revalidatie pas echt. Ik voel me nu waarschijnlijk veel te zelfzeker, dus hopelijk bezorgen ze me wat schrik dinsdag. Dankzij de steun van de gips lijkt alles momenteel pico bello te zijn. Alsof ik mijn loopschoenen kan aantrekken.

En dus zoek je al eens naar vliegtuigtickets richting Spanje - want revalideren onder de Spaanse zon zegt me wel wat. Ergens begin november zo. Wandelen op de dijk, met het fietsje langs de Middellandse Zee.

 

Eind december weer kunnen lopen, dan stond ik er héél goed voor volgens de kinesiste in het ziekenhuis. Binnen 10 weken zijn we begin december. Zou het al mogen? Zo effe?

 

En als het kan zonder pijn. Na jaren graag nog eens zonder hulpmiddelen en zonder pijn, ja, dat is wat ik wil.